Mindfulness is geen stuk gereedschap om je doel te bereiken, het is een weg!

 

20140618-212614-77174818.jpg

Vandaag zei Thay weer hele mooie dingen in zijn talk. Verhelderende woorden over het fenomeen mindfulness. Een modeverschijnsel van heb ik jou daar tegenwoordig. Kijk maar om je heen. De cursussen vliegen om je oren. Mindful zakendoen bijvoorbeeld. Hier worden mensen met veel geld voor veel geld getraind om nog meer van dat aardse goedje naar zich toe te harken…..

Of mindfulness in het onderwijs. Bewezen betere resultaten. Hogere cijfers, sneller afstuderen. Dus ook hier kan het weer veel voordeel opleveren.
Heks kreeg bij aankomst, nog voor ze de kans kreeg om uit haar auto te stappen aan het begin van deze retraite een drammerige Amerikaanse dame over zich heen gewalst. Haar boodschap was, dat ik mijn Tens apparaat, een soort uitwendige pijnstiller, aan de wilgen moest hangen. Het was namelijk mogelijk mijn ongemak weg te mediteren…..

Ook gisteren hoorde ik mensen dingen beweren, die deze gedachtengang onderschrijven. En ik hoorde anderen ermee worstelen. ‘Doe ik iets verkeerd, als ik ziek word?’ Verwarrend, want wat is nu eigenlijk minfulness/ leven in aandacht? En wat kun je er nu werkelijk mee?

Thay wist snel helderheid te brengen in de chaos aan inzichten. ‘Mindfulness is geen stuk gereedschap, waarmee je snel rijk kunt worden. Of kunt genezen. Of betere resultaten kunt behalen in wat dan ook. HET IS EEN WEG!’

20140618-212053-76853379.jpg

Je kunt er juiste inzichten en geluk mee genereren.
Al het andere is ‘wrong mindfulness’ . Het levert verkeerde inzichten op en leidt tot verkeerde actie.

Op zich is Thich Nath Hanh er wel voorstander van om iedereen mindfulness aan te leren. Zolang het maar gaat om het verlichten van lijden.

‘Iedereen heeft hulp nodig, want iedereen lijdt. Zelfs de Boeddha|’

Er is een hele discussie gaande in mindful-land of het not done is om militairen deze training te geven. ‘Ik kan dat niet doen’, zeggen de docenten. ‘Ik ga toch niet iemand leren om in het hier en nu te komen en te focussen om vervolgens een ander mens neer te knallen?’

‘Militairen lijden ook. Als je hen bij hun adem brengt, door middel van de juiste aandacht, krijgen ze waarschijnlijk het inzicht dat het beter is om niemand neer te schieten…. ‘, zegt Thay.

Hij vertelt hoe in de Vietnam oorlog hele volksstammen militairen uit vijandige kampen elkaar in de smiezen hadden, vervolgens flink in de lucht schoten, hun lunch opaten en aftaaiden…. Het was aan de orde van de dag. Hun superieuren werden er wanhopig van…. De manschappen in beide kampen hadden het juiste inzicht, dat de vijand ook een mens was. Met familie, een gezin….. En zij hadden geen mindfulnesstraining gehad. Deze inzichten ontstaan ook spontaan……

Ja, onze lieve leraar was weer goed op dreef vandaag. Mij heeft hij een prachtig geschenk gegeven. Als ik weer een een betweter op mijn nek krijg met de boodschap, dat ik mijn ziekte aan mezelf te danken heb, omdat ik niet goed bezig ben roep ik gewoon: leven in aandacht is een weg, geen stuk gereedschap.

Het is zoals Drupad zingen, de vorm van Indiase zang, die ik beoefen. Je zingt niet van A naar B. Dat klinkt als het gebalk van een ezel. Je zingt de hele weg. En daar moet je je aandacht dus heel goed bijhouden. Maar in dat zingen, dat er helemaal zijn, ligt geluk verborgen. Altijd!

En ook als je zo’ n halvezolenlijf hebt als ik, kun je op die manier elke dag momenten van enorm geluk ervaren. Nu bijvoorbeeld begint de retraite zijn tol te eisen. Gisteren had ik buikloop. Het heerst onder de bezoekers van de retraite, dus ik heb het gelijk te pakken. Ik heb keelpijn en ben verkouden. Dat doet ook de ronde.

Dan heb ik een soort eczeem op handen en voeten, geen idee hoe ik daaraan kom. De warmte? Mijn linkerooglid is ontstoken, dus ik zie er niet uit. En er begint een koortslip op te komen, als resultaat van al die verminderde weerstand.

Dit alles naast mijn gewone gedoe. Het vervelende is het extra werk, dat het met zich meebrengt. Naar de wc rennen, warme kompressen op mijn oog. Apotheek opzoeken. Morgen waarschijnlijk een dokter consulteren….

Maarrrrrrr: toch heb ik een geweldige dag gehad vandaag. Ik heb mijn oranje zonnebril opgezet, dan zie je dat oog wat minder. Bloemetjesschoenen aan je voeten leiden de aandacht ook flink af. En het was ook nog een beetje feest hier in onze Hamlet. Om fondsen te werven voor een verbouwing hebben de monniken en nonnen opgetreden voor ons. Fantastisch. Maar daarover vertel ik morgen. Het is al laat. Plotseling kan ik hier wel online. Geen idee hoe dat nu weer kan. Maar ik neem het er maar even van……

Kalligrafieën Copyright Eglise Bouddhiste Unifiee

20140618-213037-77437319.jpg

Een weekend vol verrassingen en bijna allemaal aangenaam! Van Galactic Grooves in de kroeg tot visite, visite, een huis vol….. Hier en daar een hinderlijke antropoloog.

TER WADDING BOS

WANDELING MET YSBRANDT DOOR TER WADDING

TER WADDING HUIS

HET STATIGE HUIS MET DE VIJVER

BOS TER WADDING

ER WORDT VOLOP GEWERKT

HUIS EN BOS TER WADDING

ZO ZAG HET ER VROEGER UIT

HUIS EN BOS TER WADDING

EN ZO NU

HUIS EN BOS TER WADDING HUIS EN BOS TER WADDING HOND IN HUIS EN BOS TER WADDING HOND IN NARCISSEN/ BLOEMEN KASTAGNES IN HUIS EN BOS TER WADDING HUIS EN BOS TER WADDING

De heks had een fijn weekend. Ik rolde van het één in het ander en bijna allemaal leuk. Zaterdag had ik een lekker langzame start, Ysbrandt is eindelijk een beetje opgeknapt. Dus geen geren ’s morgens vroeg naar een parkje en dan de rest van de dag van slag zijn…  De koorrepetitie was ook heerlijk. Ik krijg de muziek eindelijk te pakken, ik oefen natuurlijk voor geen meter, dus ik moet het van mijn muzikale talent hebben. Maar ik ga wel naar elke repetitie. Dat scheelt.

In de pauze zette ik mijn telefoon aan en zag een SMSje van Frogs. Hij zou later die middag optreden in De Twee Spiegels met de prille formatie Galactic Grooves. Na de repetie spoedde ik mij dus naar de betreffende kroeg.

Terwijl ik nog nazingend mijn fiets op slot zette werd ik uitgescholden door de Hitsige Antropoloog. Hij kwam als een duveltje uit een doosje ergens een deur uit. Het is een lelijk oud mannetje, die zijn antropologische veldwerk tegenwoordig het liefst uitoefent op wildvreemde vrouwenlichamen. Heb ik aan den lijve ondervonden tijdens een meditatieavond bij de Boeddhisten.

Hij heeft me ook een tijdje opgezocht. Kreeg ik rare mailtjes of liep hij om de haverklap in de buurtwinkel om de hoek te posten. Daarna achtervolgde hij me en schold me uit. Moest ik weer met een omweg naar huis om hem af te schudden. Afschuwelijke dingen schreeuwde hij dan.

Vandaag was ik een gemene Bitch! Nou, dat viel alles mee…..

Dit alles omdat ik hem erbij heb gelapt bij de Boeddhisten! Hij komt helaas ook in mijn kerk. Dan wacht hij me weleens op en begint idiote dingen te roepen. Ik zag hem ooit een keer op TV. Hij vertelde uitgebreid hoe spiritueel hij is.  Al tien jaar houdt hij zich nu bezig met meditatie en andere spirituele zaken, dan ben je wel ongeveer verlicht natuurlijk…. Hij ziet zichzelf dan ook als een soort goeroe. Haha, wat een verhaal weer.

Vrolijk doorzingend keek ik hem aan. Mijn blik: Saai! Saai, saai! En vervolgde mijn handelingen. Saai werkte weer goed, hij liep verwoed zwaaiend met zijn wandelstokje (sublimatie!) verder. Zijn korte beentjes zwiepten onder zijn tonnetje ronde lijf uit. Op zijn ronde kale hoofdje prijkte een mallotig hoedje. Liever had hij met zijn andere stokje, zijn  toverstafje, gezwaaid natuurlijk….

Oh, wat zou ik hem graag eens een knietje geven. Of beter, Ysbrandt erop loslaten….. Maar ja, saai is beter. Onder het zingen van  ‘Dirty old man’, opende ik de kroegdeur….

Galactic Grooves

Galactic Grooves

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

mensen in kroeg

Madame Jardin

Galactic Grooves

Galactic Grooves

Het was al begonnen. Ik voegde me bij Madame Jardin, een goede vriendin van Frogs. Zij gaan zelfs nog langer terug dan wij! Plotseling stond Houtvrouw naast me, al jaren een dierbaar vriendinnetje van me. Wat een gezelligheid allemaal.

Ik kwam nog wat oude bekenden tegen uit de tijd, dat ik de kost verdiende als barvrouw. En ook een paar hele vrolijke dames en heren met wie het heel goed klikte. ‘Kom eens wat vaker op zaterdagmiddag”, riepen ze toen ik weg ging.

Al die tijd zaten de drie muzikanten de sterren van de hemel te spelen. Ron Baggerman op Ziggy tapguitar, een waanzinnig instrument,  Tjeerd Klapwijk op drums en Rik van Boeckel verzorgde de percussie. Niet te geloven, dat het de eerste keer was, dat ze samen speelden….

Een supermiddag.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ron Baggerman op Ziggy tapguitar

Galactic Grooves muzikanten

Galactic Grooves met slechts percussie en snaren

Galactic Grooves muzikanten

Galactic Grooves happy

Galactic Grooves

Tjeerd Klapwijk op drums

Galactic Grooves muzikanten

Alsof ze het al jaren doen

Vandaag zat ook vol verrassingen! Eerst een heerlijke tegendraadse preek van Cristiane Berkvens in mijn kerk, waar god ook een vrouw is. Het ging over Lea, de zuster van Rachel. De eerste vrouw van Jacob. Ze was niet bepaald moeders mooiste. ‘Maar vanbinnen was het een fantastische vrouw’, zegt Cristiane.  Bedrog en een soort theater-van-de -lachachtige taferelen passeren de revue in haar verhaal. Gedachten dwarrelen door mijn hoofd.

Schoonheid, lelijkheid. Ik was er al jong achter, dat ware schoonheid vanbinnen huist. Ik was trouwens best een lelijk eendje als kind. Scheel met een vlinderbrilletje en de eerste punker van Nederland na een knipbeurt van mijn twee jaar oudere zus….

Dan verschijnt dat akelige mannetje, de Beide Handjes Antropoloog, voor mijn geestesoog. Lelijk van buiten en vanbinnen! Eigenlijk best erg. Maar hij heeft het zelf helemaal niet door, dus enige compassie is verspilde energie.

Bedrog. Ja, wat ben ik belogen en bedrogen. Twee jaar geleden nog. Groteske situaties en absurde ontwikkelingen… Het hoort er allemaal bij. Ik ben er wel wat wijzer uit gekomen.

Dat vervelende kleffe antropoloogje  liegt trouwens ook met het grootste gemak dat hij barst. Zijn ongewenste intimiteiten begeleidde hij indertijd toch duidelijk met de tekst:’Hier moet ik even van profiteren…’ Niet tegen mij gericht overigens, maar tot een maat van hem, die naast ons stond.

Yek. Niet mis te verstaan. Ik stond met mijn armen in de lucht hun schouders vast te houden… Dus hij had vrij spel. En ja, daar MOET je dan natuurlijk gebruik van maken!

Maar meneer Koekepeer weet van de prins geen kwaad….En de heks is een gemene bitch……Tja….

Zo verbinden beelden uit mijn leven zich met de oude kronieken uit de bijbel. Dat gekke boek vol verhalen. Vaak vreemd, maar nooit te vreemd voor woorden!

Zoals altijd verliet ik de kerk geïnspireerd en opgeladen.

bitch

En een knietje lukt ook heel goed

Vanmiddag kreeg ik allemaal onverwacht bezoek. Mijn nichtje Lief met huisvriend en mijn vriendinnetje Trui. De poesjes werden bewonderd. Later hebben Trui en ik het Leidse Hout nog onveilig gemaakt. Lekker kletsend op een terrasje met een glas koude witte wijn!

Er zat een ex-vriendje van me op het terras. Iemand, die een slakkenspoor van pijn door vele Leidse liefdeslevens heeft getrokken. Direct zette ik hem op zijn nummer met een pittige opmerking over mijn hond en de ballen van de wijkagent. Trui keek er echt van op. Zij wist niet dat ik hem kende.

bitch

Superbitch zelfs

Dus je sprak voor de verandering een keer de waarheid, meneer de Antropolieg. Ik ben een echte bitch tegenwoordig. En ik ben er blij mee!

Mijn humeur is met het weer enorm verbeterd. Morgen zingen in Amsterdam. Ik denk, dat ik een lekker ‘Grote Bitch’lied ga zingen. Heerlijk.

bitch

Zo is dat!

baby poesjes

oogjes open

baby poesjes baby poesjes

bitch

Madame Bitch

MIJN HOND HEEFT ME BIJ DE NEUS….. Een zwoele lentedag vol regenwormen en zonnige terrasjes.

parkje Leiden Aingel

Parkje aan de Singel

Een zwoele lentedag… Wat een feest! Ik zit heerlijk op een terrasje met Ysbrandt. Op mijn nieuwe telefoon blijkt het makkelijk typen. Eens kijken of het zich ook zo eenvoudig op mijn computer laat zetten…

hondje, springer spaniel, epagneul breton

Met daarin een hondje

Om me heen is het een gebabbel in allerlei talen vermengd met het gekabbel van het Galgenwater. Af en toe klinkt er luid gejuich uit de kroeg om de hoek. Voetbalwedstrijd waarschijnlijk.

Vandaag was weer zo’n slaapdag. Vanmorgen vroeg stond Ysbrandt wederom te blaffen en aan de deur te rammelen. Indachtig zijn samengeknepen billetjes van gisteren, schoot ik snel in de kleren.

hond en bazinnetje, vrouwtje

Met de vrouw

Zo had ik m’n eerste sprintje van deze dag al vroeg te pakken. Eenmaal in het parkje ging hij lekker snuffelen. Geen sprake van hoge nood… ‘Ik heb je gefopt, vrouw’, snoof hij gnuivend. Om het kunstje vrolijk nog twee keer te herhalen.

De tweede keer loop ik in weer een ander park over een pad bezaaid met regenwormen. Het is nog een hele kunst om er niet bovenop te gaan staan. Onwerkelijk. Wat doen die wormen daar? Het regent zachtjes. Een druppel op de gloeiende asfaltplaat. Ik zie het somber voor hen in.

Als ik terugfiets is de stad uitgestorven. Surrealistisch. Ik kijk met andere ogen. Regenogen? Naar deze wekelijkheid. Door wormgaten? Ik zie andere tijden. Alle tijden?

HOND EN BAAS LIJKEN OP ELKAAR

Lijkt het nu zo of

hond en baas lijken op elkaar

haha, het idee….

Drie keer heeft hij me voor nop naar een park doen spoeden. Mijn schuldgevoel over gisteren uitbuitend tot op het bot…

Daarna ben ik weer in slaap gevallen. Tot een uur of drie vanmiddag… Bijslapen en vooruitslapen. Morgen een dagje Indiaas zingen, dan moet ik een beetje mens zijn. Dus vanavond weer vroeg naar bed.

hond en baas lijken op elkaar

Ze hebben wel zelfde lichaamsmimiek, heks en hond

Wat een enerverend bestaan! Slapen tot je erbij neervalt. Naast me in bed staat de familie kat. Dus je hoort me niet klagen over deze saaie dagen. Toen ik nog de hele winter zwaar griep had, tijdperk voor de LDN, was het dagelijkse kost.

Daarom is mijn hondje zo wezenlijk in mijn bestaan. Hij dwingt me m’n bed uit, de deur uit, de natuur in. Door hem spreek ik ook op zulke dagen mensen. En zit ik nu toch op een terrasje! Hij moet me alleen niet bij de neus nemen! Vooral niet ’s morgens vroeg.

hond en baas, happy

Happy