Toktoktok, pikorde in het kippenhok! Haantje de voorste is een dikke scharrelkip. Heks wordt eerst erg boos en daarna lekker sip. Vakantie is om uit te rusten, maar ik raak in een dip. Toch doe ik het maar weer. Op vakantie gaan…… Ook al doet het zeer.

Wat niet weet, wat niet deert. Jong geleerd is oud gedaan. Oost west, thuis best. Het zijn niet altijd koks, die lange messen dragen.

Heks is toch zo assertief aan het worden de laatste tijd. Heb ik mijn leven lang vloermat gespeeld voor manipulatieve bazige types, tegenwoordig sta ik mijn mannetje! Al ben ik nog steeds een vrouwtje. Met alle nadelige gevolgen van dien.

Met enige regelmaat proberen mensen nog steeds lekker over me heen te walsen. Of iemand neemt me op de korrel. Te grazen. Met name op gewicht gefrustreerde dames werkt Heks nogal eens als een rode lap op een stier. Ze kunnen me vaak niet uitstaan met mijn slanke lendenen. Het liefst plakten ze persoonlijk een klont vet op mijn kont.

Of een homp lillend vlees op mijn bovenbenen. ‘Zit je weer lekker slank te zijn?’ schreeuwde zo’n exemplaar een keertje woest door de telefoon. Ik belde begin januari nietsvermoedend op om haar gelukkig nieuwjaar te wensen. Bleek ze tijdens de feestdagen in gewicht te zijn verdubbeld.

Elk woord uit mijn mond was tegen het inmiddels gigantische verkeerde been!

Begrijp me goed, ik heb niets tegen welk gewicht dan ook. Putten in massieve bovenbenen vind ik uiterst charmant. Een rondborstige ode aan de Grote Moeder kan ik zeer waarderen. Wasbordjes zijn niet voor wijven of watjes. Niets mooier dan een vrouwelijke ronde zachte buik, vooral een zwangere buik. En een echte vrouwenkont is gewoonweg rond.

En begrijp ook goed, dat ik nooit aan de lijn doe, maar wel chronisch op dieet ben. Al meer dan dertig jaar lang. Eiwitverrijkt, koolhydratenbeperkt. Ook zijn suikers (ook fruit grotendeels), lactose, schimmelachtig voedsel, gluten en soja al jaren uit mijn voedselpakket geschrapt.

Voor mij geen zakken chips en kratten cola. Geen eindeloze vage tussendoortjes. Traktaties sla ik doorgaans noodgedwongen af. Op het koor is het bijna iedere week raak wat dat betreft. Zo blijf je wel slank.

Tijdens mijn vakantie krijg ik weer met zo’n gefrustreerde matrasachtige theemuts te maken. Ik sta achter haar in de rij voor de receptie bij aankomst. Het duurt en duurt. Heks kan niet lang staan, dus ik vraag haar om mijn plekje bezet te houden. Het boeit haar niet echt. Ik krijg nauwelijks respons.

Wel kijkt ze afkeurend naar mijn flitsende outfit. Dat mens met die hoed en cowboylaarzen, wat denkt ze wel niet?

Uiteindelijk duurt het allemaal zo lang, dat ik besluit eerst mijn tent op te gaan zetten. Voordat de door buienradar beloofde regenbuien losbarsten. Ik rijd met mijn auto richting veld, als een grote geitensok met baard me voor de wielen springt. ‘Wat gaat u doen?’ vraagt het snotjong streng.

Ik leg mijn benarde situatie uit. Mijn beperkingen. Vriendelijk! Ik mag evenzogoed niet het veld op met mijn auto. Je ziet het nu eenmaal niet aan Heks, dat ze hoegenaamd niets kan. ‘U pakt maar een kruiwagen.’

Zo loopt Heks met ME, whiplash, fibromyalgie, RSI, schouders uit de kom en dodelijk vermoeid met een kruiwagen over het terrein. Vloekend en scheldend. Echt! Na twee van die tochtjes ben ik kapot. Als ik weer bij mijn auto kom word ik bijna van de sokken gereden door het vrouwelijke matras.

Zij en haar vriendin mogen gewoon het veld op met hun auto. Ze mankeren niks. Behalve vergaande luiheid dan. Nijdig richt ik me tot de geitensok met baard. Hoe het kan, dat zij wel verder mogen rijden met hun dikke konten opgepropt in die enorme loodzware auto? Dat zij gezond zijn en ik niet. Ik laat mijn ingetapete schouders zien. ‘Ja, ik geloof u wel,’ lult de lul ongeïnteresseerd, Maar het terrein met auto betreden mag ik niet.

Het valse matras staat hard te lachen, als ze me zo bezig ziet. Heerlijk vind ze het om haar rivale in de penarie te zien. ‘Misschien zou je het wel mogen als je het wat vriendelijker vraagt,’ teemt ze gemelijk. Wat een mispunt. Ik neem een voorbeeld aan mijn hond VikThor en ga de rest van de week met een boog om het serpent heen.

Dat valt nog niet mee. De eerste dag zit het mokkel naast me op een computer te werken. De laatste dag pikt ze mijn vakantievriendje van me af om mee samen te werken. Ze heeft blijkbaar in de gaten gekregen, dat ik veel met die jongeman op trek. Hem negeer ik dan verder ook maar. Niks wil ik meer met dergelijke dames te maken hebben.

‘Je bent zo’n knappe, sterke powervrouw,’ zeggen zulke serpenten vaak in mijn gezicht. Om vervolgens pardoes een mes in mijn rug te steken.

Begrijp me goed, leuke dames zeggen dat ook wel eens tegen me. Ter goeder trouw en goed bedoeld. Toch zijn dergelijke complimenten nogal eens red flag is mijn ervaring.

Tegenwoordig maak ik van dit soort dingen geen mooi verhaal meer. Noch probeer ik bij de gewraakte dames in het gevlei te komen. Ik lig niet meer bij voortduring op mijn rug, noch beoefen ik langer de rol van vloermat. De tijd, dat ik me liet doen door zulk soort hele domme vrouwen is echt voorbij.

De start van mijn vakantie wordt dus grondig verpest door zo’n mega muts. Door al dat gesjouw sta ik uiteindelijk mijn tent in de gietende regen op te zetten. Een stok breekt doormidden als een aardige dame me spontaan komt helpen. Niet gehinderd door verstand van zaken. Van de wal in de sloot dus. Maar niet met opzet.

‘Laat me maar met rust. Ik ben helemaal over de zeik van vermoeidheid en stress. Eigenlijk is kamperen zwaar boven mijn pet. En nu gaat alles ook nog mis. Ik moet eerst weer rustig worden,’ ik stuur de helpende hand weg. Erg handig is die hand toch al niet. En ik heb intussen een erg kort lontje gekregen. Ik moet volstrekt prikkelarm de rest van de klus klaren………

Later trek ik langzaam bij. Na een gloeiendhete douche. Als ik volgepompt met pijnstillers misselijk van moeheid in een klapstoel in de voortent hang. Het avondprogramma sla ik over. Maar ik ben er. Ik heb de reis en het gesjouw overleefd. Ik zit in mijn tent. Ik heb al een vijand gemaakt. De vakantie is begonnen.

 

 

 

Mosselman met mosselbaard zwaait naar Heks met kilo’s schelpdieren…… Wie kan ik daar eens mee plezieren? Schransend weekend vol plezier: Licht vermaak en los vertier. Gewoon in Leiden. Gewoon hier.

© toverheks.com

© toverheks.com

‘Hebt u geen haring meer?’ Heks kijkt verbaasd naar de opgeborgen snijplank aan de kop van de kraam. Geen vet visje meer te verschalken. Wel liggen er nog bakjes gevuld met calamaris en dozen vol mosselen. Mmmmm. Daar zou ik best zin in hebben. ‘Helemaal uitverkocht,’ de Marokkaanse versie van Kapitein Haddock kijkt me triomfantelijk aan, ‘ Er kwam iemand, die er ruim driehonderd meenam, vandaar.’

Heks had net zin in een harinkje. Jammer, jammer. ‘Wilt je drie kilo mosselen voor een tientje?’ Haddock zet alvast drie pakken voor mijn neus, ‘Supervers. Iemand had vijftig kilo besteld, maar die is dan weer niet komen opdagen…..

© toverheks.com

© toverheks.com

Drie kilo is wel erg veel in je eentje. Eigenlijk zou ik …. Of zal ik? Mijn vrienden Fiederelsje en haar Paranimfje hebben vast wel trek in een lekker bekje vol mosseltjes……. ‘Doe maar drie kilo!’ roep ik enthousiast. Even later loop ik verder met mijn nieuwe eenvoetige vriendjes op de rug.

Verwoed onderhandel ik vervolgens over een pot kruiden bij Mabroek. Alweer een Marokkaanse kraam. Heks is zwaar fan hun superverse koopwaar. Waar zouden we zijn, culinair gezien, zonder deze medelanders?

© toverheks.com

© toverheks.com

‘Dus er zitten geen gluten in?’ Ik heb een pot Ras el Hanout in mijn handen. Het kruidenmengsel van Noord Afrika. Mijn vorige versie van dit goedje bleek vol tarwe te zitten gek genoeg. Ik ben dus op mijn hoede. ‘Nee, als het niet op de pot staat zit het er echt niet in,’ beweert de dame achter de kraam pertinent.

Ik reken af, draai me om en kijk recht in het gezicht van de Wilde Boerenzoon. ‘Ha Heks,’ zegt hij kalm, ‘Je was zo druk bezig, ik dacht, ik wacht maar eventjes rustig af. Maar je hondje had me al gespot. Hij stond vrolijk naar me te kwispelen, haha. Zou hij me nog herkennen?’

© toverheks.com

© toverheks.com

Ik vlieg mijn reusachtige vriend om de hals. Ha, wat gezellig toch weer. ‘Ga je mee koffie drinken? Ik trakteer!’ Snel loods ik hem mee naar een klein koffiehuis, waar ze een heel goed bakkie schenken. Ik moffel mijn boodschappen onder de tafel en leg mijn hondje aan mijn voeten.

Al snel zitten we als vanouds te giebelen. De Wilde en Heks hebben een vreemde uitwerking op elkaar. Een hilarische boerenchemie zogezegd. Als plattelanders onder elkaar kunnen we gigantisch de draak steken met van alles en nog wat. Zo ook vandaag. We raken verstrikt in een gesprek over politiek.

© toverheks.com

© toverheks.com

‘Nederland is het rechtse pilotland van Europa geworden. We lopen allang niet meer voorop, als het om sociale maatschappelijke voorzieningen gaat, maar wel als het om het uitkleden van de zorg en ander rechts geleuter gaat,’ roept mijn vriend. Hij geeft me een snelle edoch uiterst doordachte analyse van ons huidige rechtsbestel en maakt me ontzettend aan het lachen.

Hinnikend geef ik commentaar. Om ons heen kijken de mensen raar op. ‘Ja, we horen het wel,’ ginnegapt een man achter ons, ‘en we zijn zwaar geschokt door de kanttekeningen die jullie plaatsen bij het huidige beleid!’ Hilariteit alom.

We bestellen nog een kopje koffie. ‘Heks, wat heerlijk om je te zien, you made my day,’ mijn vriend geeft me een berenknuffel,  nadat we zijn fiets hebben teruggevonden. Het is namelijk opeens kwart voor zes en De Wilde heeft zijn bolide in een fietsenrek van de gemeente geparkeerd. ‘Die rekken halen ze om half zes weg, Heks, bij het scheiden van de markt….’

Die avond app ik Fiederelsje en  Paranimf. ‘Zin in mosselen? Zal ik morgen langskomen met een lekker maaltje?’

© toverheks.com

© toverheks.com

Zondagmiddag fiets ik met een fietskar vol eten, (soep, voorgerecht, hoofdgerecht, toetje), naar de Merenwijk. VikThor draaft aan mijn zijde. Het is stervenskoud, maar ik heb nergens last van. Ik draag mijn isolatiepanty van de Action. Een wonder van warmte rondom mijn fietsende benen. Een enorme nepbontmuts prijkt op mijn kop.

Mijn vrienden zijn herstellend van een griepje. ‘Dan komt zo’n mosseltje wel te pas, dacht ik zo,’ Heks is helemaal ingenomen met haar feestmaal. ‘Ja, zo gek, Heks. Ik zei net tegen mijn lief dat ik zo’n zin in een maaltje mosselen had. Vier uur voordat je appte! Echt waar….!’

© toverheks.com

© toverheks.com

Gezamenlijk trekken we lange baarden van de zwarte schelpen. We wassen ze, kijken grondig of er geen slijkmosseltjes tussen zitten, gooien de verdachte mosselen opzij….. Niet veel later zitten we dan heerlijk te smikkelen met zijn drieën. Of eigenlijk vieren. Ook VikThor krijgt een paar mosseltjes voor de gulzige kiezen!

Mooi hoe het leven meandert langs mosselbanken, poelen vol vriendschap en vertrouwd geluk. Mijn dag kan dan ook niet meer stuk.

Tevreden peddel ik door de vrieskoude nacht weer naar huis. Mijn viervoetige vriend kan nog eventjes lekker rennen. Daar heb ik straks ook geen omkijken meer naar. Mijn hart vult zich met dankbaarheid. Loopt over van liefde. Wat heb ik hiervan genoten! Geluk zit toch echt in kleine dingen. Ja: Het leven is goed.

© toverheks.com

© toverheks.com Zet je klompjes bij het vuur!

Lekkere koorkroketten en slagers die daar op inspelen. Zingen, zingen, zingen. Stil wandelen. En een ode aan Molen ‘de Valk’. Die kan wel een opkikkertje gebruiken….

Molen de Valk, Leiden,

‘Bij ons in de wijk is een hele goeie slager. Daar verkopen ze elke woensdag zelfgemaakte kroketten. Mmmmm.’ Ik kijk in het verlekkerde gezicht van een kleine alt. Ze is al op leeftijd, maar oogt uiterst kwiek en levendig. Vooral als ze over haar geliefde ‘guilty pleasure’ praat. ‘Terwijl ik ze haal smeert mijn man alvast de broodjes!’

Een andere alt mengt zich in het gesprek. Ook zij gaat morgen voor ditzelfde product naar diezelfde slagerij. Ik word nu wel een beetje nieuwsgierig naar de wonderkroketten van die slager. Ze moeten behoorlijk indrukwekkend zijn! En ze vinden gretig aftrek onder de alten van dit koor. Maar ja, gluten. Deze oer-Hollandse lekkernij zit er vol mee!

Molen de Valk, Leiden, Molen de Valk, Leiden,

Vanavond knallen we minstens de helft van de Matthäus er doorheen. Ondanks mijn magere oefenpogingen zit de muziek er aardig in. Dit is eigenlijk een heel leuk stadium. We zijn werkelijk de hele avond aan het zingen. Eerder in het proces zit je ook veel te wachten, omdat er aandacht wordt besteed aan de andere partijen. Ik heb wel eens een blog geschreven in die wachttijd…..

Thuisgekomen bel ik heel lang met mijn lief. We praten helemaal bij, kwebbelen nog een beetje over het leven. ‘We zijn er weer doorheen, Heks, ik ga even lekker tv kijken.’

Molen de Valk, Leiden,

Ik moet nog met het hondje op stap. Het is heerlijk zacht weer. Terwijl ik de straat uit loop, denk ik aan een paar dames op het koor, die elke week mijn outfit komen bewonderen. ‘Draai je om, Heks, laat eens zien allemaal,’ riep de ene vrolijk, vanavond toen ik binnenkwam. Ze weet, dat ik schrijf, maar ze weet niet wat. ‘Je schrijft zeker een blog over kleding. Met elke dag een foto van jezelf in één van je prachtige outfits!’

Terwijl ik zo loop voel ik die ‘schitterende kleding’ om me heen dansen. Ik loop lekker rechtop. Mijn blik gaat naar buiten. Ik zie de stad: de grachten, de oude huizen. Het is windstil. Een perfecte spiegelwereld duizelt me vanuit het water tegemoet.

Molen de Valk, Leiden, Molen de Valk, Leiden,

Bij molen de Valk laat ik Ysbrandt los. Hij begint zijn eindeloze snuffelcampagne. Het is loopse teven-seizoen. Op graspollen her en der staan interessante geurvlaggen te wapperen. Met zijn bovenlip opgetrokken slobbert hij dit lekkers naar binnen. Het is geen gezicht. Maar dat maakt mijn Varkentje niks uit. Zijn wereld is geur. Het zal hem een worst wezen hoe hij eruit ziet…..

‘De Valk’, die enorme molen, torent boven het plantsoentje uit. Ik maak altijd een praatje met deze oude gigant. Sinds ik niet meer tegen de windmolens in mijn eigen leven vecht, heb ik veel meer oog gekregen voor deze statige nationale symbolen. Een vriend van Heks is molenaar. Hij heeft me bewust gemaakt van die wondere molenwereld. Het zijn prachtige bouwwerken met een ingenieus mechaniek. Molenaar heeft me wel eens een rondleiding gegeven in zijn ‘Grote Liefde’.

Molen de Valk, Leiden,

En dan heb ik ook nog molenaars als voorouders. Eén van hen klom vroeger in de wieken van een houtzaagmolen in Valkenburg.

Molen de Valk, Leiden,

Deze molen heeft het best zwaar nu. De gemeente is weer eens met een prestigieus project begonnen. Het terrein rondom de oude reus is volledig op de schop. Er wordt gegraven en gebouwd. Veel te druk natuurlijk voor zo’n bejaarde draaitol. Gelukkig is het nu lekker rustig. ‘Slaap lekker, Heks,’ wuiven de wieken. ‘Droom zacht, malle molen.’ We lopen het parkje uit.

‘Malle molen, ja, ik ben een malle molen,’ hoor ik ‘de Valk’ zachtjes mopperen achter me, ‘Nee, ik ben ik een mallemolen terecht gekomen!’

Molen de Valk, Leiden,

Op de Beestenmarkt zit kroeg na kroeg. Een airco blaast afgewerkte lucht in mijn gezicht. Een concentraat van lichaamsgeur, sigarettenrook, parfumwalm en alcohol. Blegh. Snel steek ik over naar een gracht. Mijn ogen volgen de contouren van de huizen. 1836 staat er op een gevel. Twee panden verder ontwaar ik Jugendstil. Weer iets verder staat de oude statige Lakenhal.

Als ik langs het gebouw loop lijkt het te murmelen. Ik voel de geconcentreerde energie van al die kunstwerken daarbinnen. Ze hebben ook werk van Ernst. Het is een bolwerk van, ja van wat? Al die zielsuitingen communiceren met de wereld, zelfs als de makers deze al lang verlaten hebben.

Molen de Valk, Leiden,

‘Miauw!’ hoor ik. Ergens aan de overkant van de gracht. En nog eens. Heel jammerlijk. Al mijn katten zijn binnen. Toch kijk ik even heel goed of ik niet een buurtkat in de gracht zie spartelen. Nee, gelukkig hoef ik niet in het ijskoude water te springen.

Met trage passen glijd ik langs de Schouwburg. Ik glip door wat kleine steegjes en even later ben ik weer thuis. Wat een lekkere wandeling. Het is zo heerlijk buiten nu. De stad stil en dromerig. Met hier en daar wat lentekriebels.

Molen de Valk, Leiden,

Molen de Valk, Leiden,

 

Molen de Valk, Leiden,

 

Molen de Valk, Leiden,

Molen de Valk, Leiden, Molen de Valk, Leiden, Molen de Valk, Leiden, Molen de Valk, Leiden,

Waan je je een wijze vrouw, qua leeftijd dan, blijk je opeens een man te zijn. En nog een peuter ook! Wonderschone synchroniciteit in medische dossiers van deze toverheks.

telefoneren, TELEFOON, BELLEN, KANTOOR, zakelijk, rinkelentelefoneren, TELEFOON, BELLEN, KANTOOR, zakelijk, rinkelen

Sinds enige tijd is er iets vreemds aan de hand met mijn zorgverzekeraar. Ik krijg rekeningen van de tandarts, die ik opeens zelf moet betalen. Accupunctuur wordt plotseling niet meer vergoed, want het zou om een niet bestaand persoon gaan.

Mijn superpillen, de LDN, geven ook problemen. Mijn alternatieve medicijnen worden stomweg niet vergoed, terwijl ik er wel voor verzekerd ben. Fysiotherapeutische behandelingen worden geëlimineerd. En ga zo maar door. Het één na het ander gaat mis…..

telefoneren, TELEFOON, BELLEN, KANTOOR, zakelijk, rinkelen telefoneren, TELEFOON, BELLEN, KANTOOR, zakelijk, rinkelen

Wat krijgen we nu toch allemaal? Ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen om licht in de zaak te krijgen….

Eerst ga ik achter de reguliere medicatie, LDN, aan. Het is bijna op. Dat heeft voorrang. In de apotheek krijg ik te horen, dat er een machtiging moet komen van de arts. Waarom? Hoezo? Er volgt een woeste belronde.

De apotheek belt de huisartsassistente. Die belt mij met een verhaal, dat ik niet snap. Ik bel de zorgverzekeraar. Die snapt niet wat ik ook al niet begrijp. Zij bellen de apotheek weer.

telefoneren, TELEFOON, BELLEN, KANTOOR, zakelijk, rinkelen

Die neemt opnieuw contact op met de huisartsassistente. Die belt Heks dan weer met een verhaal, dat ik opnieuw niet kan duiden. Maar ik ben intussen bij de apotheek geweest en die hebben me verzekerd, dat er een brief van de huisarts naar de zorgverzekeraar moet. Niemand weet waarom. Dus beweeg ik de assistente om de huisarts aan te zetten die bewuste brief te sturen….. En nu maar afwachten of het gaat werken.

Dan volgt nog een telefoontje met de zorgverzekeraar, waar ik niet veel wijzer van wordt. Intussen ontdek ik wel een fout in de nota’s van de acupuncturist. Mijn geboortedatum is plotseling veranderd. Ik ben tegenwoordig piepjong. En een steenbok bovendien. Geboren op 1-1-2012. Dat is vreemd.

telefoneren, TELEFOON, BELLEN, KANTOOR, zakelijk, rinkelen

Misschien, dat ik daarom tot niet bestaand persoon ben gedevalueerd bij de afdeling claimbehandeling. Ik stuur een noodmailtje naar de vrouw van mijn behandelaar: Factureluurs door glutenfactuur….

De kans is groot, dat ze deze fout heeft gemaakt die keer, dat ze per ongeluk gluten binnen had gekregen. Zij is daar allergisch voor.

telefoneren, TELEFOON, BELLEN, KANTOOR, zakelijk, rinkelen

Vandaag gooi ik er nog maar eens een telefoontje met de afdeling claimbehandeling tegenaan. Het is volstrekt duister, waarom ik mijn facturen niet uitbetaald krijg. De man aan de andere kant zit verwoed te zoeken. Ik wordt doorverbonden, de verbinding wordt per abuis verbroken. Ik bel de hele ronde nog een keer….

telefoneren, TELEFOON, BELLEN, KANTOOR, zakelijk, rinkelen

Hoezo een man? Wie? Ik?

Uiteindelijk krijg ik een vrouw aan de telefoon en wat blijkt? Ik ben plotseling in een man veranderd. ‘Goh,’ zegt Heks, ‘En dat zonder dat ik er om gevraagd heb. Noch koester ik een stille wens. En ook helemaal zonder operatie! Knap.’

Hier blijkt dan toch werkelijk de kern van alle problematiek te schuilen. In no time hebben ze me weer terugveranderd. Ik ben weer een vrouw. Was ik als kind een tomboy en leek het me zwaar te verkiezen om man te zijn in deze wereld, nu zou ik niet anders willen dan dit lichaam.

telefoneren, TELEFOON, BELLEN, KANTOOR, zakelijk, rinkelentelefoneren, TELEFOON, BELLEN, KANTOOR, zakelijk, rinkelen

Later zie ik dat ik bij mijn acupuncturist al jaren een baby ben. Ook in oude nota’s is mijn geboortedatum 1-1-2012. Ik heb opeens vele nieuwe gedaanten….. Een man, een peuter. En ook mijn karakter is geheel veranderd. Van schorpioen in steenbok!

Wat heeft dat toch allemaal weer te betekenen? En wat een wonderlijke synchroniciteit! Welk virus waart er door mijn levensdossiers?

telefoneren, TELEFOON, BELLEN, KANTOOR, zakelijk, rinkelentelefoneren, TELEFOON, BELLEN, KANTOOR, zakelijk, rinkelen

telefoneren, TELEFOON, BELLEN, KANTOOR, zakelijk, rinkelentelefoneren, TELEFOON, BELLEN, KANTOOR, zakelijk, rinkelen

Laatste dag in Antwerpen: Het regent bakken van de hemel en de temperatuur is ook niet om over naar huis te schrijven…. Wij warmen ons aan hedendaagse kunst in het ‘M HKA’.

Museum van Hedendaagse Kunst, Maria Safronova

Maria Safronova, Museum van Hedendaagse Kunst, Antwerpen

Museum van Hedendaagse Kunst, Maria SafronovaMuseum van Hedendaagse Kunst, Maria Safronova

De laatste dag van ons weekendje Antwerpen is de leukste dag. Hoewel we nauwelijks geslapen hebben in de benauwde hotelkamer met mug naast de drukke lawaaierige ring rond de stad. Een ring met een droevige herinnering. Een gevaarlijk gekkenhuis van een weg, waar we nu dagelijks overheen wandelen. De snelweg, die mijn vriendin onlangs fataal werd……

Museum van Hedendaagse Kunst, Maria Safronova Museum van Hedendaagse Kunst, Maria Safronova

’s Morgens worstelen we ons door het smerige ontbijt. De vleeswaren lijken geplastificeerd, de koffie smaakt naar smaakversterkers. De jus is opgetrokken uit een geconcentreerde versie van zichzelf. Gelardeerd met verschillende soorten vruchtensuikers, om het totale percentage slechte suikers op de verpakking te maskeren…. Het roerei heeft een griezelige structuur. Net op tijd realiseer ik me, dat het wel bol zal staan van de lactose en gluten. De verse fruitsalade komt uit blik….

Museum van Hedendaagse Kunst, Maria Safronova

Het regent pijpenstelen. In de gietende regen proppen we de bagage in de auto. We duiken de stad in. Zonder regenjas, parapluie of zelfs maar waterdichte schoenen….. Aanvankelijk klaart het op. We wandelen hand in hand over de Vogeltjesmarkt. Daar komen we een vriendinnetje van me tegen. Zo grappig. Twee dagen geleden zagen we haar in Leiden richting station wandelen. Op weg naar haar Belgische liefje. En nu lopen we haar en haar Antwerpse lover hier tegen het lijf.

Museum van Hedendaagse Kunst, Maria SafronovaMuseum van Hedendaagse Kunst, Maria Safronova

Als we zijn geboortestad roemen, trekt de man een bedenkelijk gezicht. Voor ons is het dan misschien een geweldige stad, voor de inwoners is het er niet bepaald leuker op geworden, sinds ze gebukt gaan onder het juk van dat Vlaamse Blok…… Hij geeft een aantal treffende voorbeelden van de sociale teloorgang van zijn stad. Herkenbare tendenzen. Ook in Nederland zijn de sociale en culturele structuren op de schop gegaan…..Museum van Hedendaagse Kunst, Maria Safronova

We besluiten naar het M HKA, het museum voor Hedendaagse Kunst, te gaan. Te voet. Na vijf minuten begint het te gieten. We springen van portiek naar portiek. Schuilen soms geruime tijd. Rennen stukken door plassen. als het eventjes droog is. Worden weer overvallen door een plensbui.

Museum van Hedendaagse Kunst, Maria SafronovaMuseum van Hedendaagse Kunst, Maria Safronova

Die middag dwalen we uren door dit superleuke museum. Er is een geweldige expositie gaande. We genieten met volle teugen. Hongerig staan we een paar uur later weer buiten. De  catering in het museumcafé staat bol van de gluten en lactose. We besluiten uit eten te gaan. Dat is er gisteren bij ingeschoten, omdat Heks door haar hoeven stortte.

Museum van Hedendaagse Kunst, Maria Safronova

Museum van Hedendaagse Kunst, Imran Qureshi

Imran Qureshi, Museum van Hedendaagse Kunst, Antwerpen

Ze moet dan eigenlijk accuut in de relaxstand. Dat had nogal wat voeten in de aarde, want het trammetje naar het hotel dropte ons halverwege, omdat er een brede auto scheef geparkeerd stond. De conducteur durfde er niet langs. Dus moesten we lopen. Iets, dat een MEpatiënt in zo’n geval eigenlijk niet kan. Alle spieren in de kramp. Misselijk van moeheid. Een nekslag was het. Op mijn tandvlees arriveerde ik uiteindelijk in het hotelMuseum van Hedendaagse Kunst, Imran QureshiMuseum van Hedendaagse Kunst, Imran Qureshi

 

Vandaag gaan we op zoek naar een leuk eettentje. Tijdens een wolkbreuk rennen we van terras naar terras. Schuilend onder parasols bestuderen we diverse menu’s. Uiteindelijk belanden we in een typisch Belgische brasserie. We eten een heerlijke stoofschotel. Met een goed glas wijn erbij. Glimmend van plezier zitten we te proosten in ons natte kloffie. Wat een heerlijke dag! Wat zijn we toch gek op elkaar.

Een paar uur later zijn we op weg naar huis. Naar alle dieren en het gewone leven. Cowboy rijdt en Heks ligt een beetje te dutten. Als ik mijn ogen weer open doe, zijn we al bijna weer thuis……

.Museum van Hedendaagse Kunst, Imran QureshiMuseum van Hedendaagse Kunst, Imran QureshiMuseum van Hedendaagse Kunst, Imran QureshiMuseum van Hedendaagse Kunst, Imran Qureshi

 

Opstartproblemen en oud zeer. Niet alles verloopt volgens plan. Zo breekt er bijvoorbeeld een tentstok doormidden. En begint er weer iemand betweterig tegen me aan te zeuren. Maar het deert me niet!

Vandaag , maandag 2 juni, is Heks natuurlijk volledig gevloerd. Ik kom met grote moeite m’n bed uit, mis een introductiepraatje en dweil wat in de rondte. Ik kan nog geen deuk in een pakje boter slaan, maar zet toch m’n luifel op en organiseer mijn tent, maar van harte gaat het niet.

20140604-170413-61453932.jpg

Alles doet zeer. M’n hoofd doet het niet. Ik ben voortdurend dingen kwijt. Goddank is dat hier niet zo erg. Als ik mijn autosleutels in het toiletgebouw laat liggen, rijdt er niet snel iemand met mijn kuikentje weg……

In de loop van de dag probeer ik een paar keer mijn zaken af te ronden bij de administratie, maar er is steeds niemand aanwezig. Dus nog geen idee, hoe de zaken ervoor staan.

Wel heb ik alweer een nieuwe bemoeial op mijn nek. Een vrouw informeert naar het Tens-apparaat om mijn middel. Ik maak een grapje, dat ik op batterijen loop. Niet goed volgens haar, je krijgt er hartproblemen van. ‘Er zijn andere manieren om van je kwalen af te komen!’ Veelbetekenende blik…. Ze bedoelt al mediterende.

20140604-170626-61586073.jpg

Ik trek een vies gezicht. Hier heb ik geen zin meer in. Wat een gezeik. Als een blad aan de boom draait ze om en stelt zich vriendelijk voor. Iets te vriendelijk, Heks is op haar hoede. Geen betweterige dames meer aan mijn kleed. Ga lekker je eigen problemen wegmediteren!

Aan het eind van de middag komen we bijeen met de hele Hamlet in de grote meditatieruimte. Er is T met koekjes en chocolade. Niet voor Heks, want gluten en lactose. Maar mij krijg je niet meer gek met dit gebrek. In mijn tent liggen allemaal lekkernijen binnen mijn dieet!

20140604-170922-61762342.jpg

We zingen liedjes en er worden verhalen verteld. Ik zie veel oude bekenden, maar ook heel veel nieuwe gezichten. Ik mis een paar van mijn favoriete mensen. Maar de chagrijnige non is gelukkig in geen velden of wegen te bekennen. Hoera! Een non, die de pik op je heeft is geen pretje in dit oord.

’s Avonds kook ik eindelijk iets voor mezelf, na twee dagen hap snap wat wegfrommelen. De avondmeditatie haal ik op het nippertje. En nu is het alweer bijna bedtijd, kwart over negen ’s avonds! Ik heb een soort jetlag, want thuis spook ik normaal gesproken nog uren rond.

20140604-171049-61849838.jpg

De Aartsengelen vermaken zich ook prima. Ze gebruiken mijn tent als anker en zijn met weet ik wat voor’n missie bezig. Ik vind het prima, hun energie is me zeer welkom.

Vandaag was het bloedheet, maar morgen gaat het regenen. Mijn tent staat in een kuil. Duim voor me, dat ik het droog houd. Er is ook al een tentstok gesprongen, dus ik zit em een beetje te knijpen. En dan heb je niks aan die engelen. Het zijn geen handige Henkie’s……. Gelukkig ben ik dat zelf wel, dus ik heb die stok improvisatorisch gerepareerd. Maar goed, Ideaal is het niet…….

20140604-171224-61944571.jpg

Houdt rekening met Heks. Geen gluten, soja, lactose of spinazie. Het is een hopeloos dieet, ik weet het. Maar er zijn genoeg dingen die dit heksje wel kan eten! Haal dat in huis!

images-549 images-550 images-551

Vanavond eet Heks met vriendinnen. Hartstikke gezellig natuurlijk. Iedereen neemt iets mee. Ik sta vanmiddag ter voorbereiding met mijn halvezolige lijf me uit te sloven in de keuken op een toetje. Daarna kruip ik een uurtje in bed. Het moet uit mijn tenen komen vandaag….

images-553 images-554images-552

Als ik arriveer blijk ik bij de eersten te horen. We wachten onder het genot van een glaasje wijn op de rest. Als iedereen er is inventariseren we de meegebrachte gaven. ‘Er zit tarwe en melk in mijn gehaktbrood’, zegt de eerste. ‘Ja, er zit kaas in de salade’, zegt de volgende. In de andere salade zit ook kaas. Bij de soep hoort heerlijk glutenrijk brood….

Kortom, je hoort het al, Heks eet soep en dat is dat. Wel twee verschillende soepjes en hele lekkere brouwseltjes. Met liefde bereid, helemaal binnen mijn rare dieet. Maar toch heb ik intussen een nijdige bal in mijn buik.

images-555 images-556 images-557Unknown-153Unknown-154 images-566 images-567 images-568 images-569 images-565

‘Is het nu zo moeilijk?’, pruttel ik vanbinnen. Heks houdt altijd met iedereen rekening, dus dit is bijna onbegrijpelijk voor mij. Na het tweede soepje houd ik het voor gezien. Ik ben doodmoe en voel me beroerd. Het innerlijk gepruttel helpt ook niet mee. Mijn toetje laat ik achter en ik ga lekker naar huis.

Daar wachten allemaal hongerige beesten. Die zijn wel blij, dat ik bijtijds weer thuis ben. Ik had met al dat gehaast even geen tijd voor het vullen van acht etensbakjes. Over ‘rekening houden met’ gesproken…..

images-558images-560images-559

Narrig zit ik daarna achter mijn computer. Verbaasd ook wel over mijn plotselinge actie. de maat was opeens vol. Wat is er toch allemaal aan de hand?

‘Houdt rekening met Heks’ is toch wel het thema van de week. Van het jaar misschien wel. Vandaag lukt het me niet om mijn schouders op te halen en me te realiseren, dat mensen het zonder nadenken doen. Dat geen rekening met je houden. Het is niet persoonlijk, ik weet het wel. Meestal gaat het volstrekt perongeluk, zoals vanavond. En soms is het volstrekt opportunistisch gedrag. Ook nog. Je komt ermee weg, dus waarom niet?

Maar vandaag heb ik er de balen van en kan ik me er niet tegen verweren. En dat komt weer door andere zaken, waarin geen rekening wordt gehouden met deze heks. Een stapeleffect.

images-561 images-562 images-563 images-564

Dus lieve mensen: Als je van mij houdt: Houdt rekening met Heks! Haal dingen in huis, die ze kan eten. Kook binnen haar dieet. Of laat de verboden ingrediënten weg uit een gerecht. Geef die uitgeklede versie apart.  In een bakje of schaaltje. Of nog beter: Biedt iets vergelijkbaars aan zonder lactose, soja, gluten of spinazie. Supersimpel. Maar het maakt mij heel gelukkig……

Later bedenk ik me, dat er twee mensen wel helemaal hun gloeiende best hebben gedaan om binnen dat hopeloze dieet van mij te koken. Van de vijf. Een troostende gedachte. En dan ikzelf er nog bij… Je zou dus ook kunnen zeggen, dat het glas halfvol is…… Bijna halfvol, het gaat de goede kant op.

bestellingEetsmakelijk 2images

Drieluik deel 1; Pizzaparty, Tupperware party, Kledingparty. Het is feest. Mijn broertje wordt 26 jaar!

pizza oven voor in de tuin

De pizza oven

Zaterdagavond is het feest bij mijn broer. Hij wordt al 26. Voor de hoeveelste keer ook alweer? Ik ben de tel kwijt. Bij binnenkomst ontdek ik dat het een pizza party is. Trots staat mijn broer bij zijn nieuwste speeltje, een heuse pizza-oven. Voor in de tuin. Een tegenvaller voor dit heksje, want er zitten natuurlijk gluten in die pizza’s. Later worden er gelukkig garnalenspiesjes geserveerd. Soms is dat dieet echt kut.

mooie dame

de kledingdame

Mijn broer woont in het oude huisje van mijn grootouders. Zelf gebouwd door opa zo’n eeuw geleden. Piepklein. Hoe heeft er ooit een gezin met vier kinderen ingepast? Veel privacy zullen ze in elk geval niet gehad hebben.

Mijn broer heeft er nog een compleet huis achter in de grond laten uitgraven. Een project van jaren met alle tegenvallers, die je maar kunt bedenken voor een dergelijke ingreep. Maar het kwam af uiteindelijk. Om niet lang daarna volledig uit te branden. Konden ze weer helemaal opnieuw beginnen. ‘Ach’, zei mijn broer laconiek,’ kunnen we het nog mooier en beter doen dan de eerste keer’.

tijdens de kledingparty

Drie kleine kleutertjes…..

Halverwege de avond verdwijnen de dames naar boven. Daar is de betere Tupperware party aan de gang. Met kleding. Het is een gegiebel van jewelste. De één na de ander verdwijnt in de ‘paskamer’ om zich in een mooie broek te wurmen. Heks laat zich verleiden tot de aanschaf van een geweldige slangenprintspijkerbroek…. Dit tot verontwaardiging van haar jongste zus, die daardoor achter het net vist.

mooie dame

Dezelfde broek heeft heks gekocht

Quasi nijdig trapt ze een karatetrap richting Heks. Oeps, ik hoor de lucht suizen, zo dichtbij komt haar voet langs mijn hoofd. Heb ik ook nog de mooiste ketting uit de gratis-erbij-grabbelton gegraaid….. Het wordt er niet beter op. Sommige dingen veranderen nooit!  Gelukkig kan de broek worden nabesteld.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Op de feestjes van mijn broer lopen altijd hordes kinderen rond te rennen. Ook vanavond zijn er weer heel wat kids van de partij. Heks neemt ze op de foto. Sommigen poseren vol overgave. Twee meiden verstoppen zich onder het bed. Giechelend maken ze het me onmogelijk om hen te portretteren. Hoewel…. Het is me toch gelukt dames!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

In de loop van de avond roept mijn broer: ‘Heks, wil je een Limocellootje?’ Het is weer zover. Hij gaat rare drankjes schenken. Het is een traditie, met soms desastreuze gevolgen. Er doen hierover heel wat wilde verhalen de ronde binnen zijn vriendenkring. Bijna iedereen is wel eens ten prooi gevallen aan zijn gevaarlijke rijk gevulde drankkast.

piraat

Een piraat om op te vreten….

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

verstoppertje

Deze meiden willen niet op de foto, hoewel….

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERA

Heks is met de auto, dus geen gekke drankjes vanavond. Sowieso maak ik het niet te laat vanavond. Als ik iedereen gesproken heb, neem ik afscheid. Het was weer een heerlijk feestje.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

broertje

M’n kleine broertje

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERA