Heks gaat naar de heksenschool. Sinds Zweinstein kijkt niemand daar meer raar van op, maar daar is ook alles mee gezegd. In het echt blijft het velen vreemd. Iets voor strangers. Niets vreemds aan voor mij. Heks is blij, blij, blij.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Woensdag zit ik bij mijn homeopaat en praat. Luister naar haar wijze raad. Graaf in mezelf mezelf en praat en praat……..

‘Ik moet gewoon weer eens iets geheel nieuws ondernemen. Een uitdaging aangaan. Mensen leren kennen die bij de nieuwe Heks passen. Al zijn het er maar 1 of 2. Zo wil ik Klezmer gaan zingen in de Zonneboom. Maar eigenlijk zou ik…..’

Mijn stemgeluid sterft weg als een idee zich als een bliksemflits een weg baant door de warboel in mijn hoofd. ‘Ik weet wat ik ga doen,’ mijn stem klinkt rustig, maar ik bespeur stiekempjes een zekere opwinding. ‘Ik ga naar een heksenschool en ik weet al welke!’

Jaren geleden heb ik met bijzonder veel plezier een paar boeken gelezen van Linda Wormhoudt. Ze sprongen als het ware uit de boekenkast van de spirituele boekhandel Kailaish. Helaas alweer jaren verdwenen uit de Pieterskerk-Choorsteeg hier in de stad.

Ik ontdekte dat deze dame lekkere hekserige opleidingen en workshops geeft in Amsterdam en binnen de kortste keren had ik een jaartraining op het oog. Helaas ontbraken de financiële middelen op dat moment. Ik kreeg het plaatje niet rond.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Ik weet dat haar jaartrainingen in januari starten. Misschien ben ik nog op tijd,’ roep ik blij tegen mijn homeopate. Ook al zo’n heks. ‘Wellicht is die sjamanentraining ook wel iets voor jou.’ grap ik er achter aan.

Thuisgekomen zoek ik alle informatie over de beoogde opleiding op. Het begint aanstaande zondag! Hemeltjelief. Dat is over vier dagen! Een dag later bel ik het telefoonnummer om te vragen of het door gaat. Of er nog plek is. Ik krijg geen gehoor.

Dus stuur ik een mailtje om te vragen of het nog door gaat. Of er nog plek is. Of ik er nog bij kan…… Een dag later krijg ik een mailtje terug. De opleiding zit vol.

In principe. Er is echter 1 gegadigde, die na aanmelding nergens meer op heeft gereageerd. ‘Als ik niets van haar hoor, kun je er bij.’ Ik moet dus rustig afwachten.

Een eindeloos lange dag zit ik in prettige spanning. Ik regel alvast oppas voor de hond. Ik verzeker me ervan, dat iemand het geld tijdelijk eventjes voor schiet. Zodat ik het op mijn gemak uit mijn knorrige spaarvarkentje kan peuteren. Af en toe krijg ik een zenuwtoeval, omdat ik bang ben, dat 1 dag per maand naar school misschien te hoog gegrepen is voor dit miezerige ME-muisje.

‘Je hebt het eerder gepresteerd, schat. Het gaat je vast weer lukken!’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Diep in mijn wezen is echter rust en vrede ontstaan vanaf het moment, dat ik ja heb gezegd tegen dit heksenpad. Wat nog ontbreekt is een dikke pad. Maar die komt vast wel op mijn pad…..

‘Je kunt er bij, je bent welkom bij ons,’ lees ik zaterdag aan het eind van de ochtend. Oh, wat heerlijk! De hele middag fiets ik met VikThor door een blije vrieskoude zonnige wereld.

’s Avonds breng ik hem naar de oppas, want ik moet de volgende dag om kwart voor zeven op. Ik heb gemiddeld 2 uur nodig om uit de kreukels te komen. En ik mag daarbij niet al teveel energie verspillen…..

Zondag heb ik een heerlijke dag. Onze juf trapt af om tien uur ’s morgens. Een stortvloed aan informatie wordt over ons heen gekieperd. Een korte luxe lunch  zorgt voor een kleine onderbreking, maar de gehele verdere middag wordt er flink doorgewerkt.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Oh, wat zit Heks te genieten op haar matje. Het is altijd zo heerlijk om onder gelijkgestemden te zijn. Om nu eens niet raar te worden aangekeken om wie je bent. Om onbekommerd uit te wisselen met magische zusters.

‘Er zitten helemaal geen mannen in de groep deze keer. Dat is een zeldzaamheid, meestal komen er wel een paar op de opleiding af. We hebben zelfs wel groepen gehad, waarvan de helft man was,’ vertelt de co-docente. Heks vindt het wel lekker rustig zo tussen louter zusters. Het geeft toch een andere energie.

Aan het eind van de dag heb ik van alles meegemaakt. Tevreden rijd ik naar huis. Haal het hondje op. Bel met de Don. Eet iets. Val vervolgens helemaal om.

’s Nacht heb ik indringende magische heldere dromen. Ik word er ouderwets wakker van. Er melden zich een paar krachtdieren. Mijn wereld is weer in beweging.

‘Als je vast zit in het westen, in depressies bijvoorbeeld, dan ligt de remedie in de polaire richting, dus het oosten,’ aldus onze juf, terwijl ze het levenswiel behandelt. Ha ja! Dat is exact wat ik nu aan het doen ben. Lenteachtige invloeden:  Iets nieuws doen. Een nieuwe structuur in mijn leven aanbrengen.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Maar de echte oplossing ligt een de opvolgende richting.’ Dat is het noorden. Waar de ziel woont. En de voorouders. Het gebied van loslaten…… Nou, dat loslaten gaat vast veel gemakkelijker als ik nieuwe dingen heb om op te pakken, denk ik bij mezelf.

‘Je moet gewoon je doel verleggen, Heks,’ zei Peter van der Hurk een paar jaar geleden tegen me. De man had groot gelijk. Ik heb het eindelijk begrepen.

Heks, je bent toch zo goed bezig!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

 

‘Ik poets mijn schoenen met eikelsmeer,’ zong de huisband van mijn studentenvereniging bijna veertig jaar geleden tijdens het introductiefeest. Maxim Hartman doet dat waarschijnlijk iedere dag. Dat poetsen. Smeer zat. Laat hij maar uitkijken. Met die kop van em. In het liedje liep dit niet goed af: ‘Ik poets mijn eikel met schoensmeer, au, wat doet dat zeer!!!!!’

Even schrikken bij het wakker worden. Een grote aangeklede penis op televisie bij de herhaling van RTLBoulevard. En hij praat! Nou ja, brouwt. Uit een heel klein slissend spleetje. Slaat wartaal uit, zoals altijd.

Ja, inderdaad, het is Maxim Hartman. Iemand, waar ik al jaren omheen zap. Wat hij onder grappig verstaat is zelden humoristisch. Maar wat kun je verwachten van zo’n grote glimmende kale eikel? Gezeik en af en toe een kleverige ejaculatie. Als zijn uitwendig gedragen kleine hersentjes actief worden. Als hij iemand met borsten ziet bijvoorbeeld!

Vrouwen vormen al jarenlang een enorme uitdaging voor dit miezerige mannetje. Hij is intussen te oud om hen pootje te lichten of om hun vlechten in een inktpot te dopen. Hij wil liever zijn vlechtje in hun inktpotje dopen vermoed ik.

Ik weet het, het is wel een erg eenvoudige verklaring van het debiele gedrag van deze simpele ziel. Nou ja, ziel…… Zielig zal je bedoelen! Heks vermoedt dat hij een narcist is, als ik zo naar zijn Trumpiaanse lege gebral op televisie kijk.

‘Heb je eigenlijk wel invoelingsvermogen?’ vraag Olcay Gulsen, de vrouw met wie hij in de clinch ligt, beleefd. Er is een wereld van verschil tussen de twee kemphanen. De ene leeft in de oertijd voornamelijk aangestuurd door zijn klein geschapen reptielenbrein.

Vandaar ook dat hij om geen enkel paar in zijn beeld deinende tieten heen kan. Hij mist dat vermogen. Misschien als men hem zou castreren, dat het beter zou gaan. Sommige honden knappen er geweldig van op.

De ander is een moderne vrouw. Wel in het bezit van communicatieve vaardigheden. En hersens in haar hoofd zo te zien. En een hart in haar donder. Ze ziet er ook nog eens goed uit met die fillers in haar lippen! Met of zonder make up. Echt heel wat beter dan die kale kwal tegenover haar.

Vroeger moest ik altijd lachen om Maxim Hartman. Toen hij nog kinderprogramma’s maakte met zijn oneindig veel humoristischer collega Theo Wesselo. Rembo en Rembo. Maar sinds hij zelf grappig probeert te zijn is de lol er voor mij wel af. ‘Humor ten koste van’ is nu eenmaal niet echt leuk.

Heks heeft het al lang opgegeven met die kwezel. Ik vind hem vaak grof en bot.

Zelf vindt hij dat overigens niet. Verre van dat. Hij ziet zichzelf als uiterst intelligent en gevoelig. Onbegrepen zelfs! Het vaste riedeltje van elke zichzelf respecterende narcist! Het is alsof ik Trump hoor praten.

Zo zegt hij over een eventuele verzoening met Olcay “Dat gaat waarschijnlijk niet lukken. Heel veel vrouwen steunen mij wél, die vinden mij ook leuk. Dat zijn slimme vrouwen. Vrouwen met minder verstand, die begrijpen me niet.’’

Mag ik even een teiltje?

Maar ja, waar maak ik me druk over? De zoveelste narcistische seksist, die over ons dames heen walst. Zelf denkt dat hij grappig is en geliefd onder vrouwen. De slimme intelligente versie dan. Wat een misvatting! Hoe blind kun je zijn?

‘Ik ben geen seksist,’ roept hij tot slot verontwaardigd. Hij voelt zich enorm gegriefd en onbegrepen door de commotie ontstaan nadat hij zich publiekelijk visueel heeft vergrepen aan de boezem van Dionne Stax.

De wandelende fallus bespringt Olcay nog eventjes aan het eind van het item bij RTL Boulevard. Althans, dat probeert hij. Nadat hij allerlei mensonvriendelijke teksten over haar heen heeft gebraakt, waarbij hij zijn bizarre botheid extra breed heeft uitgemeten, lijkt dat hem wel een goed idee.

Je ziet Olcay in elkaar krimpen tijdens de aanval van die grote blote piemelkop. Peter R. de Vries, zelf toch ook niet gespeend van enig narcisme, spreekt er schande van. En terecht.

Zelfs Heks kruipt in de pen om een tik uit te delen aan deze eikelsmerige snuiter. Ik ken die hele Olcay niet, noch ben ik persoonlijk geïnteresseerd in de dame met de grote bombonella’s. Ik kijk gewoon te weinig van dit soort programma’s om enig zicht te hebben op Bekende Nederlanders.

Maar ik wil wel graag een lans breken voor beide dames. Ze zijn toch maar lelijk besmeurd door die kwibus met zijn rare praatjes!

Trouwens, waar heeft hij het over? Hij staat ongegeneerd met zijn blotebillengezicht in beeld. Een gezicht dat veel weg heeft van een enorme besneden eikel. Compleet met glans.

Van zijn voorhuid zijn succesvol een paar oren en oogleden gemaakt. Het mondgat zat er al. Maxim smegmaalt overigens niet om wat hij met zijn geëikel teweeg brengt: Het ligt natuurlijk aan de ander.

Maar goed. Ik draaf door. Het is natuurlijk televisie. Alles voor de kijkcijfers. En misschien kan Maxime er allemaal niets aan doen. Veranderd hij bij blootstelling aan een camera in een ongeleid projectiel. Wellicht is het thuis een hele lieve jongen.

 

Lekkere koorkroketten en slagers die daar op inspelen. Zingen, zingen, zingen. Stil wandelen. En een ode aan Molen ‘de Valk’. Die kan wel een opkikkertje gebruiken….

Molen de Valk, Leiden,

‘Bij ons in de wijk is een hele goeie slager. Daar verkopen ze elke woensdag zelfgemaakte kroketten. Mmmmm.’ Ik kijk in het verlekkerde gezicht van een kleine alt. Ze is al op leeftijd, maar oogt uiterst kwiek en levendig. Vooral als ze over haar geliefde ‘guilty pleasure’ praat. ‘Terwijl ik ze haal smeert mijn man alvast de broodjes!’

Een andere alt mengt zich in het gesprek. Ook zij gaat morgen voor ditzelfde product naar diezelfde slagerij. Ik word nu wel een beetje nieuwsgierig naar de wonderkroketten van die slager. Ze moeten behoorlijk indrukwekkend zijn! En ze vinden gretig aftrek onder de alten van dit koor. Maar ja, gluten. Deze oer-Hollandse lekkernij zit er vol mee!

Molen de Valk, Leiden, Molen de Valk, Leiden,

Vanavond knallen we minstens de helft van de Matthäus er doorheen. Ondanks mijn magere oefenpogingen zit de muziek er aardig in. Dit is eigenlijk een heel leuk stadium. We zijn werkelijk de hele avond aan het zingen. Eerder in het proces zit je ook veel te wachten, omdat er aandacht wordt besteed aan de andere partijen. Ik heb wel eens een blog geschreven in die wachttijd…..

Thuisgekomen bel ik heel lang met mijn lief. We praten helemaal bij, kwebbelen nog een beetje over het leven. ‘We zijn er weer doorheen, Heks, ik ga even lekker tv kijken.’

Molen de Valk, Leiden,

Ik moet nog met het hondje op stap. Het is heerlijk zacht weer. Terwijl ik de straat uit loop, denk ik aan een paar dames op het koor, die elke week mijn outfit komen bewonderen. ‘Draai je om, Heks, laat eens zien allemaal,’ riep de ene vrolijk, vanavond toen ik binnenkwam. Ze weet, dat ik schrijf, maar ze weet niet wat. ‘Je schrijft zeker een blog over kleding. Met elke dag een foto van jezelf in één van je prachtige outfits!’

Terwijl ik zo loop voel ik die ‘schitterende kleding’ om me heen dansen. Ik loop lekker rechtop. Mijn blik gaat naar buiten. Ik zie de stad: de grachten, de oude huizen. Het is windstil. Een perfecte spiegelwereld duizelt me vanuit het water tegemoet.

Molen de Valk, Leiden, Molen de Valk, Leiden,

Bij molen de Valk laat ik Ysbrandt los. Hij begint zijn eindeloze snuffelcampagne. Het is loopse teven-seizoen. Op graspollen her en der staan interessante geurvlaggen te wapperen. Met zijn bovenlip opgetrokken slobbert hij dit lekkers naar binnen. Het is geen gezicht. Maar dat maakt mijn Varkentje niks uit. Zijn wereld is geur. Het zal hem een worst wezen hoe hij eruit ziet…..

‘De Valk’, die enorme molen, torent boven het plantsoentje uit. Ik maak altijd een praatje met deze oude gigant. Sinds ik niet meer tegen de windmolens in mijn eigen leven vecht, heb ik veel meer oog gekregen voor deze statige nationale symbolen. Een vriend van Heks is molenaar. Hij heeft me bewust gemaakt van die wondere molenwereld. Het zijn prachtige bouwwerken met een ingenieus mechaniek. Molenaar heeft me wel eens een rondleiding gegeven in zijn ‘Grote Liefde’.

Molen de Valk, Leiden,

En dan heb ik ook nog molenaars als voorouders. Eén van hen klom vroeger in de wieken van een houtzaagmolen in Valkenburg.

Molen de Valk, Leiden,

Deze molen heeft het best zwaar nu. De gemeente is weer eens met een prestigieus project begonnen. Het terrein rondom de oude reus is volledig op de schop. Er wordt gegraven en gebouwd. Veel te druk natuurlijk voor zo’n bejaarde draaitol. Gelukkig is het nu lekker rustig. ‘Slaap lekker, Heks,’ wuiven de wieken. ‘Droom zacht, malle molen.’ We lopen het parkje uit.

‘Malle molen, ja, ik ben een malle molen,’ hoor ik ‘de Valk’ zachtjes mopperen achter me, ‘Nee, ik ben ik een mallemolen terecht gekomen!’

Molen de Valk, Leiden,

Op de Beestenmarkt zit kroeg na kroeg. Een airco blaast afgewerkte lucht in mijn gezicht. Een concentraat van lichaamsgeur, sigarettenrook, parfumwalm en alcohol. Blegh. Snel steek ik over naar een gracht. Mijn ogen volgen de contouren van de huizen. 1836 staat er op een gevel. Twee panden verder ontwaar ik Jugendstil. Weer iets verder staat de oude statige Lakenhal.

Als ik langs het gebouw loop lijkt het te murmelen. Ik voel de geconcentreerde energie van al die kunstwerken daarbinnen. Ze hebben ook werk van Ernst. Het is een bolwerk van, ja van wat? Al die zielsuitingen communiceren met de wereld, zelfs als de makers deze al lang verlaten hebben.

Molen de Valk, Leiden,

‘Miauw!’ hoor ik. Ergens aan de overkant van de gracht. En nog eens. Heel jammerlijk. Al mijn katten zijn binnen. Toch kijk ik even heel goed of ik niet een buurtkat in de gracht zie spartelen. Nee, gelukkig hoef ik niet in het ijskoude water te springen.

Met trage passen glijd ik langs de Schouwburg. Ik glip door wat kleine steegjes en even later ben ik weer thuis. Wat een lekkere wandeling. Het is zo heerlijk buiten nu. De stad stil en dromerig. Met hier en daar wat lentekriebels.

Molen de Valk, Leiden,

Molen de Valk, Leiden,

 

Molen de Valk, Leiden,

 

Molen de Valk, Leiden,

Molen de Valk, Leiden, Molen de Valk, Leiden, Molen de Valk, Leiden, Molen de Valk, Leiden,

De nieuwe kleren van de Keizerin, Dog Lady, Zigeuner en hondjes!

Dog Lady met hondjes

Dog Lady met haar nieuwe wagen

Een paar dagen geleden kwam ik Dog lady tegen. Met een nieuwe wagen! Aangeboden door Bosman onderhoudsteam.Het is helemaal zoals zij het wil, wat een mooi geschenk!

Bosman onderhoudsteam

Wat een prachtig geschenk

Dog Lady ziet er stralend uit. Ze praat me bij over de verschillende hondjes en hun gezondheidsissues. Het is fijn om haar in goede doen te zien. Ze werkt altijd keihard voor haar hondjes. Deze wagen maakt het allemaal een stuk gemakkelijker….

zielige  maar gelukkige hondjes

Hond in de wagen is nog jong

Vandaag is Heks weer bezig geweest om haar kledingkast op te ruimen. Als beloning heb ik iets heel leuks aangetrokken. Zo’n ravissante Heksenoutfit. Ik vond van alles terug en ben dus weer naar hartelust aan het combineren. Met vreemde kledingstukken. Trefzeker. Heerlijk.

Deze kleine meid heeft haar eigen plek bovenop! Eronder hangt haar met bloemen versierde invalidekarretje.

Deze kleine meid heeft haar eigen plek bovenop!
Eronder hangt haar met bloemen versierde invalidekarretje.

Kijk, nu kan ik wat listige setjes en combinaties inpakken voor mijn vakantie. Ik kom rustig op hoge hakken mijn tent uit indien nodig. Maar het zullen voornamelijk teenslippers worden gezien de weersvoorspellingen!

Mijn favoriet, vanwege zijn rare oren. Hond

Mijn favoriet, vanwege zijn rare oren.

Aan het begin van de middag tref ik een oude hondenvriend op de Nieuwe Rijn. Ysbrandt is altijd helemaal gek op hem en dat is wederzijds. Het vreemde met honden en baasjes is, dat je elkaar soms tijdenlang dagelijks tegenkomt, je leeft in hetzelfde ritme. En opeens verandert er iets en zie je elkaar heel lang niet.

Zigeuner met de hondjes

Zigeuner met de hondjes

Jaren geleden leerde ik hem kennen met hond Duke. Deze hond was een superhond. Zo af en toe kom je ze tegen. Enorme uitstraling. Zo dominant, dat hij nooit conflict nodig had om die positie te handhaven. Helaas is hij achter zeemeeuwen aangerend op het wad bij Mont Saint Michel. Nooit meer teruggezien. Verschrikkelijk!

Er gaan verhalen, dat hij ligt begraven bij een boer. Maar Heks denkt soms, dat die boer hem heeft ingepikt.

Duitse staande draadhaar

Teun

Nu is er Teun, Een Duitse Staande Draadhaar. En de Leidse Herder Bert. Laatste ligt thuis te slapen…..

Ik ontdek, dat mijn hondenvriend zigeunerbloed heeft. Het verbaast me niks. Hij is altijd onderweg. Reist graag. Zigeuner leest mijn blog. Wat leuk! Ik weet natuurlijk helemaal niet, wie er allemaal die heksenspinsels zitten te lezen. Zo krijgen jullie een gezicht, lieve lezers. Vandaag het gezicht van een zigeuner met hondjes!

man gaapt aan, man met hondjes

Kijk naar die man op de achtergrond