Knibbel knabbel krielkip? Heks lacht zich de hik. Over goedgelovigheid en godgeklaagd flauwe grappen. Heeft God humor? Houdt de Godin van een geintje?

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Heks heeft zichzelf toegesproken. En ze heeft zichzelf iets beloofd.

Na jaren achterstallige woede oprispen en onmachtig schelden in mijn eentje is het mooi geweest. Ik snap nu eindelijk dat ik er niet aan ontkom om al die onwelkome gevoelens te voelen. Niet als ik wil veranderen. Meer van hetzelfde is geen optie meer, want de schellen zijn van mijn ogen gevallen. In etappes. Langdurige ellendige zeewaterige etappes. Tegen de klippen op. Met tegenwind. Tegenstorm.

Zo dus.

Op televisie is het Carbonara effect bezig. Een goochelaar neemt mensen systematisch bij de neus met allerlei fantastische lulverhalen. Hij verandert bijvoorbeeld zijn vriendin in een kip. Veel heren zouden het verschil niet eens zien, maar de dame, die hij beduvelt is met stomheid geslagen.

‘Dat is je vriendin, denk ik,’ fluistert ze angstig nadat de bewuste vriendin in een creepy kraakpand vol pentagrammen, gedroogde kippenbotjes aan een koord en bloederige teksten op de muur, met mobiele telefoon en al is ontploft voor haar ogen.

Er staat opeens een bruine kip precies op dezelfde plaats. Hekserij natuurlijk. Ze gelooft het direct. Als ik beweer met overleden dierbaren te praten word ik voor gek verklaard, maar je vriendin veranderen in een krielkip is gewoon uitermate geloofwaardig.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Mensen zijn volledig Ver-Harry-Potterd de laatste decennia. Compleet van de pot gerukt natuurlijk.

Als je beweert dat alles energie is en begint over heilige geometrie kijken de meeste mensen je heel glazig aan. Ook het bestaan van leven buiten onze blauwe planeet vinden hele volksstammen uiterst onwaarschijnlijk. Maar idiote denkbeelden over een mannelijke god, die vindt dat seks voor het huwelijk zonde is en beffen niet halal vinden gretig aftrek.

Ook deze gekke illusionist gelooft men graag grif. Negen van de tien mensen, die hij voor het lapje houdt trapt daar helemaal in. Hoe onzinniger het verhaal, hoe dieper hun geloof!

Ik loop een laatste ronde door de wijk met mijn hondje. Het is laat. De maan staat aan de heldere hemel. Ik kijk zo het heelal in. Kijkt het heelal naar mij? Ziet het me hier lopen in die nauwe straatjes?  Op die kleine klinkertje?

Onder de klinkertjes begint nog een wereld. Wat weten we eigenlijk van wat zich allemaal in Moedertje Aarde afspeelt?

De goochelaar op televisie jaagt een jongeman de stuipen op het lijf door een aantal tuinkabouters te verplaatsen. De heren zijn samen een tuintje aan het opknappen. De goochelaar doet zich in dit item voor als hovenier.

De stenen kabouters staan plots in een kring om hen heen. Brrrrrrr……..De jongeman schrikt zich een ongeluk. Doodsbang is hij, vooral als blijkt dat 1 kabouter de autosleutels heeft afgepakt……. Ze zitten stevig vastgeklemd in zijn keramieken knuistjes.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Heks zit te schudden van de lach. Mensen zijn zo goedgelovig. Ik heb me ook jaren laten bedotten. Niet door dit soort onzin, maar door gewone medemensen. Vooral door de meer narcistische variant daarvan.

De kunst is om dingen te zien voor wat ze zijn. En niet verbitterd te geraken.

Geloof je dan helemaal niet in magie, Heks? Juist wel. Het hele leven is magisch als je er oog voor krijgt. Het verandert modder in lotussen. Alleen: Zolang je nog in de shit zit merk je er weinig van.

De wereld is vol magie. Alle werelden. Kabouters zijn vaste bewoners van mijn heksenhuis. Dat gedoe met sleutels ken ik ook van hen. Ze verstoppen de mijne met enige regelmaat! Gewoon voor de grap. Verder zijn het prima huisgenoten. Ook heb ik hier meermalen een geliefde in een stuk pluimvee zien veranderen. Soms een goudhaantje. Meestal haantje de voorste.

En dat terwijl veranderen toch zo ontzettend moeilijk is voor ons mensen. Uit je groef komen. Je ogen openen voor de werkelijkheid. De ander zien en vooral jezelf zien. En dan de hele mikmak vergeven.

©Toverheks.com
©Toverheks.com

Want laten we wel wezen: De mensheid klungelt maar wat aan. Zelfs de ergste narcist is in wezen niet benijdenswaardig. Het zijn misschien klootzakken en stomme mutsen, maar wel verrekt eenzame klootzakken. En godverlaten duivelse dozen.

‘God, wij zijn geschapen naar jouw beeld staat er in de bijbel. Dat zit me dwars. Want kijk naar ons mensen: Onbetrouwbaar, onbebouwbaar, wispelturig, hebberig, afgunstig, geniepig, gemeen en ga zo maar door. Iedereen heeft deze eigenschappen in mindere of meerdere mate. De huidige maatschappij speelt volledig in op die kwalijke kwaliteiten. Alles is een wedstrijd. En valsspelen wordt beloond.’

‘Kijk maar naar dat walgelijke televisieprogramma ‘Utopia’, waar mensen elkaar het licht in de ogen niet gunnen. Ik kan er gemiddeld niet langer dan een kwartier naar kijken. Dan ben ik instant depressief.’

Zijn wij naar Gods beeld geschapen? Of hebben wij God geschapen naar ons beeld? Ziet een vis een geheel andere Schepper? Of een krielkip? Mijn Boeddhistische leermeester Thay beweert het laatste.

Zijn we van nature goed of slecht? Wat gebeurt er bijvoorbeeld als je mensen aan elkaar en aan de elementen overgeleverd met een vlot de zee op stuurt?
 ©Toverheks.com
©Toverheks.com

Lekkere koorkroketten en slagers die daar op inspelen. Zingen, zingen, zingen. Stil wandelen. En een ode aan Molen ‘de Valk’. Die kan wel een opkikkertje gebruiken….

Molen de Valk, Leiden,

‘Bij ons in de wijk is een hele goeie slager. Daar verkopen ze elke woensdag zelfgemaakte kroketten. Mmmmm.’ Ik kijk in het verlekkerde gezicht van een kleine alt. Ze is al op leeftijd, maar oogt uiterst kwiek en levendig. Vooral als ze over haar geliefde ‘guilty pleasure’ praat. ‘Terwijl ik ze haal smeert mijn man alvast de broodjes!’

Een andere alt mengt zich in het gesprek. Ook zij gaat morgen voor ditzelfde product naar diezelfde slagerij. Ik word nu wel een beetje nieuwsgierig naar de wonderkroketten van die slager. Ze moeten behoorlijk indrukwekkend zijn! En ze vinden gretig aftrek onder de alten van dit koor. Maar ja, gluten. Deze oer-Hollandse lekkernij zit er vol mee!

Molen de Valk, Leiden, Molen de Valk, Leiden,

Vanavond knallen we minstens de helft van de Matthäus er doorheen. Ondanks mijn magere oefenpogingen zit de muziek er aardig in. Dit is eigenlijk een heel leuk stadium. We zijn werkelijk de hele avond aan het zingen. Eerder in het proces zit je ook veel te wachten, omdat er aandacht wordt besteed aan de andere partijen. Ik heb wel eens een blog geschreven in die wachttijd…..

Thuisgekomen bel ik heel lang met mijn lief. We praten helemaal bij, kwebbelen nog een beetje over het leven. ‘We zijn er weer doorheen, Heks, ik ga even lekker tv kijken.’

Molen de Valk, Leiden,

Ik moet nog met het hondje op stap. Het is heerlijk zacht weer. Terwijl ik de straat uit loop, denk ik aan een paar dames op het koor, die elke week mijn outfit komen bewonderen. ‘Draai je om, Heks, laat eens zien allemaal,’ riep de ene vrolijk, vanavond toen ik binnenkwam. Ze weet, dat ik schrijf, maar ze weet niet wat. ‘Je schrijft zeker een blog over kleding. Met elke dag een foto van jezelf in één van je prachtige outfits!’

Terwijl ik zo loop voel ik die ‘schitterende kleding’ om me heen dansen. Ik loop lekker rechtop. Mijn blik gaat naar buiten. Ik zie de stad: de grachten, de oude huizen. Het is windstil. Een perfecte spiegelwereld duizelt me vanuit het water tegemoet.

Molen de Valk, Leiden, Molen de Valk, Leiden,

Bij molen de Valk laat ik Ysbrandt los. Hij begint zijn eindeloze snuffelcampagne. Het is loopse teven-seizoen. Op graspollen her en der staan interessante geurvlaggen te wapperen. Met zijn bovenlip opgetrokken slobbert hij dit lekkers naar binnen. Het is geen gezicht. Maar dat maakt mijn Varkentje niks uit. Zijn wereld is geur. Het zal hem een worst wezen hoe hij eruit ziet…..

‘De Valk’, die enorme molen, torent boven het plantsoentje uit. Ik maak altijd een praatje met deze oude gigant. Sinds ik niet meer tegen de windmolens in mijn eigen leven vecht, heb ik veel meer oog gekregen voor deze statige nationale symbolen. Een vriend van Heks is molenaar. Hij heeft me bewust gemaakt van die wondere molenwereld. Het zijn prachtige bouwwerken met een ingenieus mechaniek. Molenaar heeft me wel eens een rondleiding gegeven in zijn ‘Grote Liefde’.

Molen de Valk, Leiden,

En dan heb ik ook nog molenaars als voorouders. Eén van hen klom vroeger in de wieken van een houtzaagmolen in Valkenburg.

Molen de Valk, Leiden,

Deze molen heeft het best zwaar nu. De gemeente is weer eens met een prestigieus project begonnen. Het terrein rondom de oude reus is volledig op de schop. Er wordt gegraven en gebouwd. Veel te druk natuurlijk voor zo’n bejaarde draaitol. Gelukkig is het nu lekker rustig. ‘Slaap lekker, Heks,’ wuiven de wieken. ‘Droom zacht, malle molen.’ We lopen het parkje uit.

‘Malle molen, ja, ik ben een malle molen,’ hoor ik ‘de Valk’ zachtjes mopperen achter me, ‘Nee, ik ben ik een mallemolen terecht gekomen!’

Molen de Valk, Leiden,

Op de Beestenmarkt zit kroeg na kroeg. Een airco blaast afgewerkte lucht in mijn gezicht. Een concentraat van lichaamsgeur, sigarettenrook, parfumwalm en alcohol. Blegh. Snel steek ik over naar een gracht. Mijn ogen volgen de contouren van de huizen. 1836 staat er op een gevel. Twee panden verder ontwaar ik Jugendstil. Weer iets verder staat de oude statige Lakenhal.

Als ik langs het gebouw loop lijkt het te murmelen. Ik voel de geconcentreerde energie van al die kunstwerken daarbinnen. Ze hebben ook werk van Ernst. Het is een bolwerk van, ja van wat? Al die zielsuitingen communiceren met de wereld, zelfs als de makers deze al lang verlaten hebben.

Molen de Valk, Leiden,

‘Miauw!’ hoor ik. Ergens aan de overkant van de gracht. En nog eens. Heel jammerlijk. Al mijn katten zijn binnen. Toch kijk ik even heel goed of ik niet een buurtkat in de gracht zie spartelen. Nee, gelukkig hoef ik niet in het ijskoude water te springen.

Met trage passen glijd ik langs de Schouwburg. Ik glip door wat kleine steegjes en even later ben ik weer thuis. Wat een lekkere wandeling. Het is zo heerlijk buiten nu. De stad stil en dromerig. Met hier en daar wat lentekriebels.

Molen de Valk, Leiden,

Molen de Valk, Leiden,

 

Molen de Valk, Leiden,

 

Molen de Valk, Leiden,

Molen de Valk, Leiden, Molen de Valk, Leiden, Molen de Valk, Leiden, Molen de Valk, Leiden,