Heks gaat naar de heksenschool. Sinds Zweinstein kijkt niemand daar meer raar van op, maar daar is ook alles mee gezegd. In het echt blijft het velen vreemd. Iets voor strangers. Niets vreemds aan voor mij. Heks is blij, blij, blij.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Woensdag zit ik bij mijn homeopaat en praat. Luister naar haar wijze raad. Graaf in mezelf mezelf en praat en praat……..

‘Ik moet gewoon weer eens iets geheel nieuws ondernemen. Een uitdaging aangaan. Mensen leren kennen die bij de nieuwe Heks passen. Al zijn het er maar 1 of 2. Zo wil ik Klezmer gaan zingen in de Zonneboom. Maar eigenlijk zou ik…..’

Mijn stemgeluid sterft weg als een idee zich als een bliksemflits een weg baant door de warboel in mijn hoofd. ‘Ik weet wat ik ga doen,’ mijn stem klinkt rustig, maar ik bespeur stiekempjes een zekere opwinding. ‘Ik ga naar een heksenschool en ik weet al welke!’

Jaren geleden heb ik met bijzonder veel plezier een paar boeken gelezen van Linda Wormhoudt. Ze sprongen als het ware uit de boekenkast van de spirituele boekhandel Kailaish. Helaas alweer jaren verdwenen uit de Pieterskerk-Choorsteeg hier in de stad.

Ik ontdekte dat deze dame lekkere hekserige opleidingen en workshops geeft in Amsterdam en binnen de kortste keren had ik een jaartraining op het oog. Helaas ontbraken de financiële middelen op dat moment. Ik kreeg het plaatje niet rond.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Ik weet dat haar jaartrainingen in januari starten. Misschien ben ik nog op tijd,’ roep ik blij tegen mijn homeopate. Ook al zo’n heks. ‘Wellicht is die sjamanentraining ook wel iets voor jou.’ grap ik er achter aan.

Thuisgekomen zoek ik alle informatie over de beoogde opleiding op. Het begint aanstaande zondag! Hemeltjelief. Dat is over vier dagen! Een dag later bel ik het telefoonnummer om te vragen of het door gaat. Of er nog plek is. Ik krijg geen gehoor.

Dus stuur ik een mailtje om te vragen of het nog door gaat. Of er nog plek is. Of ik er nog bij kan…… Een dag later krijg ik een mailtje terug. De opleiding zit vol.

In principe. Er is echter 1 gegadigde, die na aanmelding nergens meer op heeft gereageerd. ‘Als ik niets van haar hoor, kun je er bij.’ Ik moet dus rustig afwachten.

Een eindeloos lange dag zit ik in prettige spanning. Ik regel alvast oppas voor de hond. Ik verzeker me ervan, dat iemand het geld tijdelijk eventjes voor schiet. Zodat ik het op mijn gemak uit mijn knorrige spaarvarkentje kan peuteren. Af en toe krijg ik een zenuwtoeval, omdat ik bang ben, dat 1 dag per maand naar school misschien te hoog gegrepen is voor dit miezerige ME-muisje.

‘Je hebt het eerder gepresteerd, schat. Het gaat je vast weer lukken!’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Diep in mijn wezen is echter rust en vrede ontstaan vanaf het moment, dat ik ja heb gezegd tegen dit heksenpad. Wat nog ontbreekt is een dikke pad. Maar die komt vast wel op mijn pad…..

‘Je kunt er bij, je bent welkom bij ons,’ lees ik zaterdag aan het eind van de ochtend. Oh, wat heerlijk! De hele middag fiets ik met VikThor door een blije vrieskoude zonnige wereld.

’s Avonds breng ik hem naar de oppas, want ik moet de volgende dag om kwart voor zeven op. Ik heb gemiddeld 2 uur nodig om uit de kreukels te komen. En ik mag daarbij niet al teveel energie verspillen…..

Zondag heb ik een heerlijke dag. Onze juf trapt af om tien uur ’s morgens. Een stortvloed aan informatie wordt over ons heen gekieperd. Een korte luxe lunch  zorgt voor een kleine onderbreking, maar de gehele verdere middag wordt er flink doorgewerkt.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Oh, wat zit Heks te genieten op haar matje. Het is altijd zo heerlijk om onder gelijkgestemden te zijn. Om nu eens niet raar te worden aangekeken om wie je bent. Om onbekommerd uit te wisselen met magische zusters.

‘Er zitten helemaal geen mannen in de groep deze keer. Dat is een zeldzaamheid, meestal komen er wel een paar op de opleiding af. We hebben zelfs wel groepen gehad, waarvan de helft man was,’ vertelt de co-docente. Heks vindt het wel lekker rustig zo tussen louter zusters. Het geeft toch een andere energie.

Aan het eind van de dag heb ik van alles meegemaakt. Tevreden rijd ik naar huis. Haal het hondje op. Bel met de Don. Eet iets. Val vervolgens helemaal om.

’s Nacht heb ik indringende magische heldere dromen. Ik word er ouderwets wakker van. Er melden zich een paar krachtdieren. Mijn wereld is weer in beweging.

‘Als je vast zit in het westen, in depressies bijvoorbeeld, dan ligt de remedie in de polaire richting, dus het oosten,’ aldus onze juf, terwijl ze het levenswiel behandelt. Ha ja! Dat is exact wat ik nu aan het doen ben. Lenteachtige invloeden:  Iets nieuws doen. Een nieuwe structuur in mijn leven aanbrengen.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Maar de echte oplossing ligt een de opvolgende richting.’ Dat is het noorden. Waar de ziel woont. En de voorouders. Het gebied van loslaten…… Nou, dat loslaten gaat vast veel gemakkelijker als ik nieuwe dingen heb om op te pakken, denk ik bij mezelf.

‘Je moet gewoon je doel verleggen, Heks,’ zei Peter van der Hurk een paar jaar geleden tegen me. De man had groot gelijk. Ik heb het eindelijk begrepen.

Heks, je bent toch zo goed bezig!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

 

Elk mens heeft haar/zijn grootste talent. Het mijne is vrijkaartjes krijgen. Laat gave Heks in de steek? Wankelt haar wereldbeeld?

Zo'n lekkere rondborstige Walkure

Zo’n lekkere rondborstige Walkure

In de ochtend rijd ik naar Zoetermeer. Acupunctuur. Alle stoplichten springen op rood onderweg. De brug staat een eeuwigheid open. Zorgeloos zing ik mee met Jess Roden, The player not the game, heerlijke blues.

Door Staart voor mij op CD gezet. ‘Weet je nog Heks, dat ik altijd weken zat te sparen voor een LP. Ik wist dan precies wat ik wilde hebben. Jij kocht gewoon op het Waterlooplein tweedehands platen voor bijna niks, omdat je de hoes zo mooi vond! En daar zaten juweeltjes tussen.’

Deze plaat is zo’n vondst. Helemaal grijs gedraaid op mijn stokoude platenspeler. Die overigens te langzaam draaide, waardoor die blues nog naargeestiger klonk.

Ondanks alle vertragende factoren -zou het door de muziek komen, teveel gedraaid op die trage pick up, ik raak in een ander tijdcontinuüm met Jess -heb ik een voorspoedige reis: Ik ben maar vier minuten te laat. Heb alle tijd.

opera

Een spektakel

Als ik in de naalden lig maakt mijn telefoon een vreemd geluidje. Ah, berichten op Facebook. Ik kijk met een half oog. Mijn blik wazig. Opeens schieten mijn ogen open en vlieg ik overeind. Au! Naalden prikken geniepig vanwege mijn veranderde positie. Zie ik het goed?

Papageno_Papagena

Hartstocht en Strijd

“Heb een vrijkaartje voor opera vanmiddag. Wagner……duurt vijf uur, blabla. Interesse?” Het duurt kostbare minuten voordat ik de kostelijke boodschap heb ontcijferd. ‘Yes, denkt Heks, ‘dat wil ik wel!’ Snel rommelt ze een antwoord in elkaar. Regelt oppas voor de hond. Zegt een afspraak af. En dat allemaal typend met naalden in haar arm. Opera! Ja ja!

bas

Een stem als een huis

Dan komt het teleurstellende bericht: Het kaartje is, in die ongelofelijk korte tijd, die verstreken is, al vergeven. Weer gedoe met tijd! Naweeën van het luisteren naar Jess?  Nog nashakend van de adrenaline verwerk ik  de tegenvaller. Van de meevaller. De blijdschap met de dode mus. Dus.

vrouw zingt

Zoetgevooisd

Wat is dat toch, dat we in no time onze verwachtingen sky high hebben en dan zo bijna fysiek teleurstelling kunnen ervaren, mijmer ik op de terugweg. Die ook al niet gladjes verloopt. En alweer kan het me geen biet schelen. Zing ik mee met Jess.

opera

Uit volle borst

Een beangstigende gedachte schiet door mijn hoofd: Ik zal toch niet mijn timing met vrijkaartjes kwijt aan het raken zijn? Heks heeft een natuurlijke aanleg voor het verkrijgen daarvan….

Tijdens mijn vakantie zat ik gezellig te flirten met Vengaman. Hij keek me zwoel aan met zijn slaapkamerogen. “Mijn grootste talent?’ zei Heks tegen deze beroepsflirt, ‘Vrijkaartjes! Het leven trakteert me op een eindeloze stroom.’ Het spreekt hem aan, deze gave. ‘Maar wat is mijn grootse talent?’ verzucht hij hulpeloos. Wat denken jullie?

opera

Diva’s

Thuis gekomen vind ik het wel lekker zo, een middagje vrijaf. Even mijn groentepakket ophalen in de natuurwinkel. Daar tref ik iemand, die laatst figureerde in mijn persoonlijke synchronische werkelijkheid. We praten over dit verschijnsel, de quantum aspecten ervan. En het geloof in Sinterklaas…..

opera

Geen microfoon nodig

Dan is het mooi geweest. Frogs haalt het hondje op. Heks dweilt in bed. Ben supermoe van al dat geren.

In mijn mail vind ik een prachtige link gestuurd door Steenvrouw. Ik bekijk het filmpje op YouTube. Een vrouw, Vera Helleman, vertelt hoe we in het leven, met name in liefdesrelaties natuurlijk, allerlei verwachtingen op elkaar projecteren. En hoe ongelukkig we daarvan worden.

Dat heb ik aan den lijve ondervonden vandaag. Voor ik dat berichtje over de opera kreeg, was mijn dag slechts zonneschijn. Daarna knaagde het aan me, dat het niet doorging. Raar toch eigenlijk. Er is niets veranderd, alleen maar een verwachting getorpedeerd.

Dan gaat de telefoon. Fiederelsje! Of ik vrijkaartjes wil voor een uitvoering in Naarden, Nederlandse Bachvereniging. Het jaarlijkse vriendenconcert. Ik heb de gave nog! Ja natuurlijk wil ik dat. En ik weet al iemand om mee te vragen. Deze persoon mag er geruimere tijd over nadenken. 🙂

opera

Heks en Fantoom