Toktoktok, pikorde in het kippenhok! Haantje de voorste is een dikke scharrelkip. Heks wordt eerst erg boos en daarna lekker sip. Vakantie is om uit te rusten, maar ik raak in een dip. Toch doe ik het maar weer. Op vakantie gaan…… Ook al doet het zeer.

Wat niet weet, wat niet deert. Jong geleerd is oud gedaan. Oost west, thuis best. Het zijn niet altijd koks, die lange messen dragen.

Heks is toch zo assertief aan het worden de laatste tijd. Heb ik mijn leven lang vloermat gespeeld voor manipulatieve bazige types, tegenwoordig sta ik mijn mannetje! Al ben ik nog steeds een vrouwtje. Met alle nadelige gevolgen van dien.

Met enige regelmaat proberen mensen nog steeds lekker over me heen te walsen. Of iemand neemt me op de korrel. Te grazen. Met name op gewicht gefrustreerde dames werkt Heks nogal eens als een rode lap op een stier. Ze kunnen me vaak niet uitstaan met mijn slanke lendenen. Het liefst plakten ze persoonlijk een klont vet op mijn kont.

Of een homp lillend vlees op mijn bovenbenen. ‘Zit je weer lekker slank te zijn?’ schreeuwde zo’n exemplaar een keertje woest door de telefoon. Ik belde begin januari nietsvermoedend op om haar gelukkig nieuwjaar te wensen. Bleek ze tijdens de feestdagen in gewicht te zijn verdubbeld.

Elk woord uit mijn mond was tegen het inmiddels gigantische verkeerde been!

Begrijp me goed, ik heb niets tegen welk gewicht dan ook. Putten in massieve bovenbenen vind ik uiterst charmant. Een rondborstige ode aan de Grote Moeder kan ik zeer waarderen. Wasbordjes zijn niet voor wijven of watjes. Niets mooier dan een vrouwelijke ronde zachte buik, vooral een zwangere buik. En een echte vrouwenkont is gewoonweg rond.

En begrijp ook goed, dat ik nooit aan de lijn doe, maar wel chronisch op dieet ben. Al meer dan dertig jaar lang. Eiwitverrijkt, koolhydratenbeperkt. Ook zijn suikers (ook fruit grotendeels), lactose, schimmelachtig voedsel, gluten en soja al jaren uit mijn voedselpakket geschrapt.

Voor mij geen zakken chips en kratten cola. Geen eindeloze vage tussendoortjes. Traktaties sla ik doorgaans noodgedwongen af. Op het koor is het bijna iedere week raak wat dat betreft. Zo blijf je wel slank.

Tijdens mijn vakantie krijg ik weer met zo’n gefrustreerde matrasachtige theemuts te maken. Ik sta achter haar in de rij voor de receptie bij aankomst. Het duurt en duurt. Heks kan niet lang staan, dus ik vraag haar om mijn plekje bezet te houden. Het boeit haar niet echt. Ik krijg nauwelijks respons.

Wel kijkt ze afkeurend naar mijn flitsende outfit. Dat mens met die hoed en cowboylaarzen, wat denkt ze wel niet?

Uiteindelijk duurt het allemaal zo lang, dat ik besluit eerst mijn tent op te gaan zetten. Voordat de door buienradar beloofde regenbuien losbarsten. Ik rijd met mijn auto richting veld, als een grote geitensok met baard me voor de wielen springt. ‘Wat gaat u doen?’ vraagt het snotjong streng.

Ik leg mijn benarde situatie uit. Mijn beperkingen. Vriendelijk! Ik mag evenzogoed niet het veld op met mijn auto. Je ziet het nu eenmaal niet aan Heks, dat ze hoegenaamd niets kan. ‘U pakt maar een kruiwagen.’

Zo loopt Heks met ME, whiplash, fibromyalgie, RSI, schouders uit de kom en dodelijk vermoeid met een kruiwagen over het terrein. Vloekend en scheldend. Echt! Na twee van die tochtjes ben ik kapot. Als ik weer bij mijn auto kom word ik bijna van de sokken gereden door het vrouwelijke matras.

Zij en haar vriendin mogen gewoon het veld op met hun auto. Ze mankeren niks. Behalve vergaande luiheid dan. Nijdig richt ik me tot de geitensok met baard. Hoe het kan, dat zij wel verder mogen rijden met hun dikke konten opgepropt in die enorme loodzware auto? Dat zij gezond zijn en ik niet. Ik laat mijn ingetapete schouders zien. ‘Ja, ik geloof u wel,’ lult de lul ongeïnteresseerd, Maar het terrein met auto betreden mag ik niet.

Het valse matras staat hard te lachen, als ze me zo bezig ziet. Heerlijk vind ze het om haar rivale in de penarie te zien. ‘Misschien zou je het wel mogen als je het wat vriendelijker vraagt,’ teemt ze gemelijk. Wat een mispunt. Ik neem een voorbeeld aan mijn hond VikThor en ga de rest van de week met een boog om het serpent heen.

Dat valt nog niet mee. De eerste dag zit het mokkel naast me op een computer te werken. De laatste dag pikt ze mijn vakantievriendje van me af om mee samen te werken. Ze heeft blijkbaar in de gaten gekregen, dat ik veel met die jongeman op trek. Hem negeer ik dan verder ook maar. Niks wil ik meer met dergelijke dames te maken hebben.

‘Je bent zo’n knappe, sterke powervrouw,’ zeggen zulke serpenten vaak in mijn gezicht. Om vervolgens pardoes een mes in mijn rug te steken.

Begrijp me goed, leuke dames zeggen dat ook wel eens tegen me. Ter goeder trouw en goed bedoeld. Toch zijn dergelijke complimenten nogal eens red flag is mijn ervaring.

Tegenwoordig maak ik van dit soort dingen geen mooi verhaal meer. Noch probeer ik bij de gewraakte dames in het gevlei te komen. Ik lig niet meer bij voortduring op mijn rug, noch beoefen ik langer de rol van vloermat. De tijd, dat ik me liet doen door zulk soort hele domme vrouwen is echt voorbij.

De start van mijn vakantie wordt dus grondig verpest door zo’n mega muts. Door al dat gesjouw sta ik uiteindelijk mijn tent in de gietende regen op te zetten. Een stok breekt doormidden als een aardige dame me spontaan komt helpen. Niet gehinderd door verstand van zaken. Van de wal in de sloot dus. Maar niet met opzet.

‘Laat me maar met rust. Ik ben helemaal over de zeik van vermoeidheid en stress. Eigenlijk is kamperen zwaar boven mijn pet. En nu gaat alles ook nog mis. Ik moet eerst weer rustig worden,’ ik stuur de helpende hand weg. Erg handig is die hand toch al niet. En ik heb intussen een erg kort lontje gekregen. Ik moet volstrekt prikkelarm de rest van de klus klaren………

Later trek ik langzaam bij. Na een gloeiendhete douche. Als ik volgepompt met pijnstillers misselijk van moeheid in een klapstoel in de voortent hang. Het avondprogramma sla ik over. Maar ik ben er. Ik heb de reis en het gesjouw overleefd. Ik zit in mijn tent. Ik heb al een vijand gemaakt. De vakantie is begonnen.

 

 

 

Zaaddonor doneert zaad, als het met je eigen man niet gaat. Of je hebt nog maar een paar eieren en bent bijna te laat. Of je houdt niet van mannen, maar wel van hun zaad. Of je hebt met hormonen je eierstokken eindelijk weer aan de praat. Nu alleen nog wat spermatozoïden ofwel zaad…….

Vannacht kan ik niet slapen. Ik kijk naar een documentaire over Boudewijn de Groot. Het duurt en duurt. De man heeft ook enorm veel gedaan natuurlijk. Zijn gouden samenwerking met de fenomenale tekstschrijver Lennaert Nijgh komt uitgebreid aan bod. Dat was een gek gebakkie. Bij hem vergeleken was Bou heel normaal. Interviews met zijn kinderen doen dat beeld weer teniet.

Een moeilijke gesloten man. Ook zijn vrienden beweren iets dergelijks. Het ene moment is de man heel warm en dichtbij en dan is er weer die ongelofelijke afstand. Hij heeft prachtige liedjes gemaakt. Hij kan fantastisch mooi zingen met die rare unieke stem van hem. Heks is opgegroeid met zijn liedjes.

De liedjesschrijver mag dan bij ons Hollandse kaaskoppen veel succes hebben, wat hij schrijft wordt niet altijd gewaardeerd door zijn eigen kinderen.

‘Ach,’ zegt een zoon uit een van zijn vele huwelijken, ‘Ik erger me vaak dood aan zijn teksten. Ik kan sommige albums niet horen gewoonweg. Neem bijvoorbeeld dat liedje waarin hij iets zingt in de trant van ik vertrek voorgoed en jij blijft hier, omdat je dat kiest en wilt, zie maar blablabla. Dat gaat over mij. Een kind dat achterblijft terwijl hij me in de steek laat. Ik had niets te kiezen, mafkees. Wat een kutlied.’

Als onbedoelde zaaddonor heeft hij vele successen geboekt in het leven. Hij verwekt links en rechts kinderen of het niets is, maar laat ze vervolgens in no time weer in de steek. Ik heb in mijn eigen leven ook dergelijke zaaiers ontmoet. Een slag apart.

Direct na dit programma begint een documentaire over een echte zaaddonor en zijn nazaat, nou ja, nazaten. Ook dit programma duurt een eeuwigheid. Maakt niet uit. Ik kan toch niet slapen.

Een meisje gaat op zoek naar haar biologische vader. Zaaddonor 150. Ze ontdekt uiteindelijk een stuk of 58 halfbroers en -zussen. Die zaadhandel blijkt een wilde boel te zijn daar in de VS. Mannen kunnen onbeperkt doneren en vrouwen kunnen het over de post bestellen….. Mijn god, wat een puinhoop!

De vader van het meisje blijkt een halve zachte hippie te zijn. Je kunt zien, dat hij vroeger beeldschoon is geweest. Hij heeft een tijdje als een soort Chippendale gewerkt in zijn jonge jaren. Totdat hij het zaaddonorschap ontdekte. ‘Ik hen zeker zo’n 500 keer gedoneerd. Drie tot vier keer per week. Tien jaar lang.’ Even rekenen…. Heks komt dan op een veel hoger aantal….

De hippie kijkt naar het profiel van donor 150. ‘Ja, er staat dat ik danser ben, daar bedoelde ik die Chippendaleshow mee. En ik stripte me uit een apenpakkie met gezongen telegrammen aan de deur. Best creatief!’ Intussen komt ter sprake, dat hij als kind al bipolair is verklaard. Hartstikke erfelijk. Nergens terug te vinden in het profiel…..

Hij heeft inderdaad belangstelling voor het spirituele en filosofie. Maar hij heeft dat laatste niet gestudeerd, zoals vermeld in zijn profiel. Hij heeft nauwelijks opleiding genoten. Het doneren van zaad kwam op zijn pad en daar heeft hij jarenlang de huur van betaald.

‘Ik heb wel bij elke donatie, hoe snel ook gemaakt, gebeden voor de ziel die wil komen,’ verklaart de donor, ‘Ik trek als het ware die zielen hier naartoe. Dat is mijn taak in het leven! In elk zaadje zit een ziel.’ Een zielentrekker dus. Letterlijk! Weer eens wat anders dan een zielenknijper…..

Hij vertelt bevlogen over zijn mooie idealen, in het leven geroepen rondom zijn oude professie. Om dan moeiteloos over te gaan op allerlei globale samenzweringstheorieën. Heks heeft daar ook wel ideeën over, maar niet zo verstoken van realiteitszin als deze man. Goeie hemeltje, wat een wazig gebrabbel!

De man woont in een gammele camper op een parkeerterrein aan zee. Met vier honden en een duif. Dat zijn zijn echte kinderen, beweert hij. Het is een ongelofelijke lieve schat, maar volstrekt uit de poppenkast gevallen.

Een tijdje geleden zag ik ook al een programma over een zaaddonor. Een Nederlands exemplaar. Foeilelijk, kaal en dik. Totaal geen interessante man, zeg maar ronduit saai! Hij was het gaan doen om vrouwen te helpen, die nergens terecht kunnen voor een zaadje. Een nobel streven.

Op een gegeven moment ontdekte hij dat vrouwen zijn gouden kwakje liever op de natuurlijke manier ontvingen. Dus niet met een potje sperma en een injectiespuit. Nee, gewoon ouderwets de tampeloeris in de flamoes.

Volgens de man wordt deze aanpak enorm door de desbetreffende dames gewaardeerd. En ook door hun eega’s! Die zitten er naast het bed op een stoel verlekkerd naar te kijken, of warmen het vrouwtje op, opdat hij dan de kutklus kan klaren. Geloof jij het? Ik kan me er niets bij voorstellen.

Evenzogoed verwekt deze man naar eigen zeggen ook een paar kinderen per week. Er lopen al zeker een paar leptosome voetbalteams ontsproten uit zijn kokette kokertje rond. Het is zijn enige kans op iets van een seksleven lijkt me. Maar ik krijg er toch een ellendig gevoel bij. Wat een waanzin!

De Nederlandse zaadbanken hebben A-en B-donoren. Bij de laatste kan het kind de identiteit van de donor achterhalen, bij de eerste niet. Ik vind dat de anonieme vorm bij de wet verboden moet worden, maar dat gaat nooit gebeuren en ik zal zeggen waarom. De meeste donoren willen stomweg anoniem blijven. Ze kwakken hun kwakje in een bakje om de huur te betalen. Of een luxe skivakantie……

De mannen, die ik in mijn studententijd (er wordt veel geworven onder met name medicijnenstudenten. Jong, slim en sterk zaad…) richting zaadbank heb zien vertrekken hadden daar allemaal triviale redenen voor. Ze vonden het vooral interessant. Maar wat maakt het uit? Zaad is zaad….

Niet dus. De hele evolutie is erop gericht om de beste donor eruit te zoeken. Daarom vallen vrouwen tijdens hun vruchtbare dagen op een beetje foute mannen. Is gebleken uit wetenschappelijk onderzoek. Dat zijn vaak sterke overlevers, eigenschappen die je onbewust wilt voor je kind.

Het gebeurt dus nogal eens, dat zo’n man een kind verwekt tijdens een spannend avontuurtje, waarop de dame in kwestie weer terug gaat naar haar brave huisvader van een partner…..

Ook is er bij de zaadbanken hier ter lande geen enkele controle op wie welk zaad krijgt. Als een club vriendinnen allemaal besluiten op die manier zwanger te worden, minder vergezocht dan je zou denken…., dan is er geen sterveling die er op let of het niet per ongeluk om dezelfde donor gaat. Zit je met allemaal halfzusje en broertjes op elkaars lip op feestjes en partijtjes. Zonder dat ze het weten. Bloedlink natuurlijk.

En wij hier maar afgeven in het beschaafde ontwikkelde chgggrrrrristelijke Westen op die achterlijke Islam en hoeveel Moslims met hun nicht of neef trouwen……. Over niet al te lange tijd is de halve wereld je halfzus of broer…….

Eindeloos Grieks kerstdiner met de heksenclan, goochelende neven en giechelende nichten….. Het was weer een hele happening……

KERSTVERSIERINGEN, HEKSENKERST, B;LOEMEN, KERSTTAFEL, KERSTBOOM, KATTEN EN KERSTKERSTVERSIERINGEN, HEKSENKERST, B;LOEMEN, KERSTTAFEL, KERSTBOOM, KATTEN EN KERST

Het is alweer voorbij, die heerlijke kerstdagen. Heks zit uitgevloerd onder haar kerstboom. Net teruggekeerd van het jaarlijkse kerstdiner met de familie. We hebben er weer een nieuw lid bij dit jaar. Vorig jaar zat ze nog in de buik van mijn nichtje, nu is het alweer een pittig dametje.

Om een grote tafel in een Grieks restaurant zit de hele clan bij elkaar. Reuzen van neven, beeldschone nichten en wij, de oudere jongeren. Want ja, als broers en zussen blijf je toch altijd een beetje kind in elkaars gezelschap. Het diner komt traag op gang, maar de wijn vloeit rijkelijk. Mijn broer neemt een neef in de maling. De zussen liggen dubbel.

KERSTVERSIERINGEN, HEKSENKERST, B;LOEMEN, KERSTTAFEL, KERSTBOOM, KATTEN EN KERST

Oh, oh, wat is het toch een plaaggeest, deze eeuwige puber. Nu is mijn neef totaal niet op zijn mondje gevallen, maar vandaag delft hij het onderspit. Om hem een hart onder de riem te steken, doen we er een schepje bovenop, maar nu is mijn broer de pineut……

KERSTVERSIERINGEN, HEKSENKERST, B;LOEMEN, KERSTTAFEL, KERSTBOOM, KATTEN EN KERST

Mijn moeder zit met haar man stralend temidden van haar nakroost. Vier kinderen, acht kleinkinderen en zelfs drie achterkleinkinderen! Velen met hun partner. Een ellenlange tafel met luidruchtige mensen. Een van de neven heeft zich bekwaamd in goochelen. Hij beweegt listig een kaartspel door zijn lange vingers, terwijl hij ons met een uitgestreken glimlach op het verkeerde been zet. Oh, wat leuk! Wat is het toch een bijzondere vent!

KERSTVERSIERINGEN, HEKSENKERST, B;LOEMEN, KERSTTAFEL, KERSTBOOM, KATTEN EN KERSTKERSTVERSIERINGEN, HEKSENKERST, B;LOEMEN, KERSTTAFEL, KERSTBOOM, KATTEN EN KERST

De kleinsten zitten verwoed te tekenen. Eén van hen komt me een tekening  brengen, om hem vervolgens weer mee te nemen!!! ‘Hij is nog niet af’, verklaart hij ernstig. ‘Ik stuur em later wel op!’ De kleine perfectionist… Wat een lekker ventje.

KERSTVERSIERINGEN, HEKSENKERST, B;LOEMEN, KERSTTAFEL, KERSTBOOM, KATTEN EN KERSTKERSTVERSIERINGEN, HEKSENKERST, B;LOEMEN, KERSTTAFEL, KERSTBOOM, KATTEN EN KERST

Zo slurp ik deze dierbaren in, tijdens dit heerlijke maar eindeloos durende etentje. De Griek heeft er bepaald de gang niet in, het duurt en duurt. Maar we vermaken ons opperbest. Regelmatig verwisselen mensen van plaats. Heks niet, die zit waar ze zit, vanavond. Gisteren had ik het druk hier met al mijn gasten. Nu laat ik me lekker verwennen.

Toch staan we nog lang te treuzelen bij het afscheid. Er worden nog wat grappen gemaakt, hier en daar afspraken. Zondag komen er een aantal neven en nichten bij Heks eten, een recente traditie. Ze werken in de kerstvakantie bij hun oom in het vuurwerk. En op hun vrije avond verwen ik hen schandelijk. Suikertante hè.

KERSTVERSIERINGEN, HEKSENKERST, B;LOEMEN, KERSTTAFEL, KERSTBOOM, KATTEN EN KERSTKERSTVERSIERINGEN, HEKSENKERST, B;LOEMEN, KERSTTAFEL, KERSTBOOM, KATTEN EN KERST

Mijn huis lijkt heel stil na al die luidruchtigheid. De nacht gonst in mijn oren. Zometeen nog even met Varkentje lopen. Ik heb een heerlijke kerst gehad. Met mijn lief naar de kerk op kerstavond. Eten met geliefden op eerste kerstdag. En een plezierig familiediner tot besluit.

KERSTVERSIERINGEN, HEKSENKERST, B;LOEMEN, KERSTTAFEL, KERSTBOOM, KATTEN EN KERSTKERSTVERSIERINGEN, HEKSENKERST, B;LOEMEN, KERSTTAFEL, KERSTBOOM, KATTEN EN KERST

Billy, een klein hondje met een groot probleem. En een creatieve oplossing! So silly! Zo kunnen Billy en Lilly toch lekker samen op stap. Een giller!

Billy en Lilly, kleine hondjes, hondje met hernia

Billy doet een plasje

 

Dinsdagavond ben ik getuige van een vreemd uitlaatritueel in een park aan de Singel. Een piepklein hondje trippelt vrolijk op zijn voorpoten in de rondte. Zijn achterhand rust in een sjaal. Als een blaffend kruiwagentje wordt dit kleine hondje rondgesjouwd. Een kruiwagen met een eigen willetje.

 

IMG_3342IMG_3344

 

Dit hondje heet Billy. Op 3 oktober raakte hij in de problemen. Van het ene op het andere moment kon hij niet meer uit de voeten/poten. Zou het verband houden met de feestelijkheden hier ter plaatse? Is hij achter de teefjes aangegaan en betaalt hij daarvoor nu de prijs? Wie zal het zeggen. Feit is, dat dit kleine ventje een hernia heeft.

 

Billy en Lilly, kleine hondjes, hondje met hernia

Gelaten laat Billy zich assisteren

 

Hij moet rust houden. Maar ja, hij moet natuurlijk ook worden uitgelaten. Zijn goedlachse bazinnetje heeft deze oplossing bedacht. De andere dame staat hen smakelijk uit te lachen. Het is ook geen gezicht. Billy lijkt niet veel besef te hebben van zijn ‘beperking’. Hij loopt vrolijk alle kanten op, er rest zijn vrouwtje niets anders dan er maar achter aan te lopen.

 

Billy en Lilly, kleine hondjes, hondje met hernia

Zij lacht hen smakelijk uit

 

‘Met een halsband heb ik nog enige controle over hem’, verzucht ze. Om dan weer in lachen uit te barsten. Door de medicijnen moet hij ook nog extra veel plassen. ‘Als ik hem ’s avonds in het donker hem nog even uitlaat in het park, zie je mensen echt kijken: Wat is dit? Sommigen denken , als ze me zo bezig zien in de duisternis, dat ik in de bosjes zit te plassen….’ De dames liggen in een deuk.

 

IMG_3350 IMG_3351

Billy en Lilly, kleine hondjes, hondje met hernia

Lilly wil wel op de foto

 

Als Billy eindelijk is uitgeplast, wordt hij in een wandelwagen gezet. Als ik hem wil fotograferen, draait hij pontificaal zijn koppie om. Hij is duidelijk niet gediend van al deze belangstelling voor zijn benarde situatie. Alsof hij zich geneert. ‘Ga asjeblieft iemand anders op de foto zetten, stomme Toverheks’, pruilt hij. Dat doe ik dan maar.

 

Billy en Lilly, kleine hondjes, hondje met hernia

De dames met hun lieveling

 

Zijn zuster Lilly poseert vol overtuiging. Blij, dat ze eindelijk weer een beetje in beeld is. Ze geniet van de aandacht. Wat een schatje is het. Giebelend lopen de dames verder. Heks loopt nog een hele tijd te glimlachen. Wat kunnen sommige mensen toch heerlijk laconiek met lastige situaties omgaan. Vol humor en plezier. Billy boft maar met zulke baasjes…….

 

 

IMG_3356 IMG_3357Bi