UNREST 2: Mijn huisarts wordt er maar moe van bij voorbaat, maar Steenvrouw en Heks bekijken de film Unrest. Gemaakt door MEpatiënt Jennifer Brae, bekroond met een Award, verbreekt deze film eindelijk de stilte rondom ME. Het is schokkend om te zien hoe vreselijk die mensen eraan toe zijn. Alsof ik in de spiegel kijk! Zondag kruip ik zelf weer ouderwets van ellende door de kamer. Ha! Ik kan mezelf wel gaan filmen. Dan stuur ik het naar die eikel op Facebook: Voor straf.

Vrijdag om kwart voor zes tref ik Steenvrouw in de hal van het ziekenhuis. We gaan de film Unrest bekijken. Ik sta er helemaal blanco in: Ik heb de trailer gezien, maar dat is ook alles. Dat was ook weer genoeg, want het greep me bijzonder aan.

Als je gewend bent om jezelf altijd groot te houden en te verbergen hoe het echt met je gaat, om geen ellendige op- en aanmerkingen te krijgen en je ziet dan mensen in dezelfde situatie hetzelfde doen. Dezelfde ellende beleven. Overleven beter gezegd……. Zeer confronterend.

We begeven ons naar de locatie waar de film vertoond wordt. Heks heeft de pest aan ziekenhuizen. Het heeft me nooit veel goeds gebracht. Maar ja, alles voor de goede zaak.

We moeten een tijdje wachten, want we zijn vroeg. Er liggen foldertjes en boekwerken over ME. Helaas ben ik mijn portemonnaie vergeten. Eerlijk gezegd ben ik al blij dat ik hier in levende lijve sta, want het moest uit mijn tenen komen.

Langzaam druppelen de andere bezoekers binnen. Of beter gezegd: Kreupelen. Rollen ook wel, maar het degelijke kruipwerk zie ik niet voorbijkomen. Dat bewaren we voor thuis. Voor de slechte dagen. Als niemand ons ziet.

images-83

De zaal is goed gevuld als de bijeenkomst begint. Er is veel belangstelling voor het onderwerp. Nou ja. Vanavond dan. Bij deze mensen. De politiek in Nederland laat het nog steeds koud. Voor hen zijn MEpatiënten nog steeds van lotje getikt. En ze kosten handen vol geld. Al helemaal als je hun probleem erkent. Dus laat maar creperen die handel!

De avond begint met een aantal inleidende lezingen. Praatjes beter gezegd. Of was het aan het eind van de film? Ik weet het niet meer. Zoals ik ook niet meer weet dat we de lift hebben genomen op de heenweg. Pure vermoeidheid heeft gezorgd dat ik alles direct vergeet. Lastig bij zo’n informatieve bijeenkomst…..

Gelukkig kan ik de film online bestellen, zodat ik em nog eens kan terugzien. En stilzetten! Er worden namelijk hele interessante dingen in beweerd. En die wil ik graag onthouden!

Tijdens het inleidende of uitleidende praatje vertelt een wetenschapster over een onderzoek naar het nut van deprogrammeren van MEpatiënten. In het engels. Met allemaal vakjargon. Mijn daze hoofd kan het totaal niet volgen, maar de conclusie begrijp ik wel degelijk. Het maakt geen zak uit voor de inspanningsintolerantie hoe iemand tegen zijn of haar ziekte aankijkt: De resultaten zijn allemaal ruk.

Dus het protocol hier ter lande van cognitieve therapie om die sukkel anders over zichzelf te doen denken en daarnaast de zweep erover zodat ze niet toegeven aan hun bewegingsfobie (ook al naar mijn hoofd gekregen) slaat helemaal nergens op. De enigen die er beter van worden zijn de behandelaars zelf. Er hangt namelijk een lekker prijskaartje aan.

Heks heeft het traject ook doorlopen. Ter evaluatie lieten ze me eindeloos lange lijsten met wauwse vragen invullen. Ik gaf te kennen dat het geen zak geholpen had. Niet in het minst. Hun conclusie op basis van deze gegevens dat ik enorm op vooruit was gegaan verbaasde me dan ook.

Er wordt met enige regelmaat in de zogenaamd wetenschappelijke wereld  geweldig gesjoemeld met gegevens en dat lijkt hier ook weer eens het geval. Volgens hen was ik ongeveer genezen, maar ikzelf voelde me hondsberoerd. Ik heb er voor mijn ziekte echt helemaal niks aan gehad!

Sterker nog: Tijdens het traject kreeg ik van een idioot van een psychiater en passant een dubbele dosis Prozac in mijn klep, die me bijna het leven hebben gekost. MEpatiënten kunnen namelijk helemaal niet tegen dit soort pepmiddelen. En we zijn blijkbaar niet de enigen: ‘Ja, daar raken we mensen op kwijt,’ was het commentaar van deze zak uit het LUMC.

Volgens hem had ik overigens helemaal geen ME. Ik was gewoon bipolair ofzo. Zijn woorden. Geen onderzoek naar gedaan, hij zag het blijkbaar aan mijn neus in de tien minuten dat ik die gevaarlijke gek gesproken heb! En hij ging me uppers en downers geven. vertelde hij me handenwrijvend.

Pas toen ik dreigde hem een proces aan te doen nam hij snel de benen.

En wat denk je? Een paar jaar later proberen ze me vanuit de pijnpoli hetzelfde traject nogmaals door de strot te duwen. Voor ik het weet zit ik bij een hele foute fysiotherapeut in hetzelfde ziekenhuis, die me een heel zwaar fysiek programma aanraadt.

Als ik niet hap ben ik eigenwijs. Ik kan de rambam krijgen, zo eigenwijs ben ik. Opzouten en ophoepelen is het devies. ‘Uw eigenwijsheid zal u wel helpen,’ roept de eikel me na vanuit de deuropening van zijn sneue praktijk.

En inderdaad: Mijn eigenwijsheid heeft me gered in dit geval, want patiënten worden over het algemeen veel zieker van deze behandeling. Zoals gezegd zijn de enigen die er beter van worden de idioten, die er aan verdienen. De arrogante hermetische medische maffia.

Het is dus vrij bijzonder dat we in het hol van de vijand deze voorvertoning hebben. Zouden er ook artsen naar kijken? Er zit wel iemand uit de psychiatrische hoek in het publiek. Ze stelt een vraag achteraf en hoor ik het nu goed? Begint ze weer over het in stand houden van je klachten? Ik kan het niet goed verstaan door de golf van ontzetting, die door de zaal gaat tijdens haar woorden.

De film zelf is een aanrader. Je ziet nu eens eindelijk hoe ons leven eruit ziet achter de geraniums. Er wordt veel informatie gegeven. Ook de eindeloze zoektocht naar verlichting van klachten komt in beeld. Hoe sommigen zich zelfs wagen aan het eten van wormen of een poeptransplantatie…..

Maar een geneesmiddel is er niet. Het is een ongelofelijk complex ziektebeeld, waar ernstig verstoorde immuniteit, disfunctionele mitochondriën en allerhande chronische virale ellende een grote rol spelen. Er wordt ook relatief heel erg weinig onderzoek naar gedaan. Het zijn namelijk vooral vrouwen, die eraan lijden. Als iemands plasser er af zou vallen door dit ziektebeeld, was er allang een remedie.

Tijdens de film heb ik de uitgedeelde zakdoekjes nodig. Het is ongelofelijk confronterend om anderen zo te zien lijden, terwijl je weet wat ze doormaken. Een jongeman huilt op de rand van zijn bed, dat hij het niet meer volhoudt. Dat zijn leven voorbij is. Herkenbaar.

Even later zie je hem prachtig gitaar spelen. Heeft hij even een goed moment. Hij zou altijd moeten kunnen spelen! ‘Ik wil niet dood, maar ik hou het gewoon niet vol,’ zegt een ander. De voornaamste doodsoorzaak onder MEpatiënten is suïcide. Gewoon omdat mensen het niet meer kunnen opbrengen om als een levend lijk in bed te liggen. Jarenlang.

Heks heeft ook jaren in bed gebivakkeerd. De eerste vijf jaar van mijn ziekte waren een absolute hel. Daarna kreeg ik door accupunctuur, wagonladingen orthomoleculaire voedingssupplementen, een straf dieet en een dosis geluk weer een stukje leven terug. Ik ging weer aan het werk. Dat was het eerste wat ik deed en ook jarenlang het enige wat ik deed. In mijn vrije tijd lag ik voornamelijk in bed…….

Met heel veel pijn en moeite had ik na jaren dat stukje leven terug gekregen om het na een paar maanden werken in een ernstig vervuild gebouw waar zonodig een airco op moest worden geïnstalleerd weer kwijt te raken. Heks was weer terug bij af. De toxides waren teveel voor mijn kwetsbare systeem. Ik kwam weer in bed terecht.

Toen Heks ME kreeg studeerde ze theaterwetenschappen in Amsterdam. Ik had er net een leuk huisje betrokken in een buitenwijk. Via via was ik aan een baantje gekomen in het Theatercafé van Amsterdam. Mijn leven kon niet stuk op dat moment. Mijn lijf wel bleek al snel.

Van het ene op het andere moment kreeg ik geen been meer voor het andere. Ik kreeg geen hap meer door mijn keel. Ik lag in bed en veel meer kreeg ik niet meer voor elkaar. Om mezelf eroverheen te helpen probeerde ik te gaan hardlopen. Als ik thuiskwam viel ik in bed om er dagen niet meer uit te komen. Opeens leefde ik op Cup a Soup. Het enige wat ik nog voor elkaar kreeg qua koken.

Mijn toenmalige vriend vond me een zeurkous en met enige regelmaat joeg hij me fysiek behoorlijk over de kling. Ook ging hij op een gegeven moment een maand of drie, vier weg en liet niks van zich horen. Ik lag ongeveer dood te gaan van ellende en hij had de tijd van zijn leven.

Die relatie heeft dan ook geen stand gehouden. Voor hem was ik een blok aan zijn been. Ik was een blok aan mijn eigen been!

Onbegrip. Het heeft me heel veel vriendschappen gekost.

Gelukkig is het tussen ons wel goed gekomen: We zijn nog steeds bevriend. Hij helpt me momenteel zelfs enorm met een aantal praktische zaken.

In die beginperiode van ME had ik een hele heldere droom. Ik liep met vrienden over straat richting mijn nieuwe huisje. Iedereen was druk en met zichzelf bezig. Aan het lachen en schreeuwen. Vrolijk en zorgeloos. Ik liep met een enorme bloedende rauwe hoofdwond en geen mens die het doorhad.

Eenmaal in mijn huisje werd het er niet beter op. Mijn bezoek nam de hele ruimte in beslag. Schreeuwend en lachend vulden ze de ruimtes. In mijn woonkamertje zakte ik tegen de muur in elkaar. Uit mijn mond kwam witte brij met rode stukjes erin. Als een grote kamerbrede witte worst. ‘Dit is helemaal foute boel,’ realiseerde ik me. Toen schrok ik wakker.

Die droom heeft me jaren bezig gehouden. Een vooraankondiging van al het onbegrip dat ik tegen zou gaan komen. Van de eenzame weg die zou volgen. Als ik die droom toen goed begrepen had, had ik vast toen vast de stekker eruit getrokken. Gelukkig had ik geen idee wat me te wachten stond. Het is maar goed, dat je niet altijd je nachtmerries verstaat…..

Steenvouw en Heks zijn kapot moe na het bekijken van de film Unrest. We blijven tot het einde, maar dat is vooral omdat ik per se een boek over ME wil kopen en nog iets moet regelen met de mensen van de organisatie.

De dagen erna ben ik aangeslagen. Heel stom. Zolang ik in mijn eentje loop te tuchten en stumperen met die kloteziekte houd ik mezelf overeind zo goed en zo kwaad als het gaat. Af en toe een flinke depressie, maar ik ben ook zo weer blij met een dooie mus. Een kinderhand is gauw gevuld, maar die van een MEpatiënt ook hoor!

Maar nu ik opeens zoveel begrip, erkenning en herkenning ervaar is het hek van de dam. De sluizen gaan open en ik huil mijn ogen uit mijn kop. Jeetje wat een opgekropt verdriet, ik kan er eventjes geen kant mee op.

Maar ook ben ik blij dat die film er is. Als ik een paar dagen later bij mijn huisarts zit voor alweer een cortisonenprik in een falend lichaamsdeel vertel ik hem over de film. Ik masseer de informatie als het ware bij hem naar binnen.

Prijs hem met zijn voortreffelijke geprik en zeg vervolgens hoezeer ik het zou waarderen als hij eens naar ‘Unrest’ zou kijken. Toen ik hem vertelde over hoe slecht het momenteel weer gaat begon hij alweer over Iscador als medicijn tegen al mijn klachten……  Een soort Haarlemmerolie! ‘Daar heb je toch baat bij gehad, Heks? Ik heb nog een ampul liggen, die mag je wel hebben….’

Ik heb liever dat hij naar die film kijkt. Laat hij er nu eens voor eeuwig en altijd van doordrongen worden dat het hier om een ziekte gaat en niet om aanstelleritis. Of iets psychisch dat wordt omgezet in een fysiek probleem door middel van conversie. Voorzichtig informeer ik hem over de inhoud en vorm van de film.

‘Het zou echt , echt heel veel voor me betekenen, dokter, als je er eens naar wilt kijken. Je krijgt ook goede informatie. Vooral ook over wat niet werkt. Zoals allerlei vormen van therapie om anders tegen je ziekte aan te kijken enzo……’

‘Ah, cognitieve therapie,’ knikt hij goedkeurend. Alsof ik de behandeling aan zit te prijzen. Maar goed. Hij gaat er niet naar kijken vertelt hij me en passant aan het einde van het consult. Na de ellendige gemene prik.

‘Ik houd niet van televisie kijken, Heks. Ik word er MOE van…..’ Ik zweer het. Hij zei het echt. Tegen dit chronisch vermoeide mens. Een vermoeidheid, die met geen pen te beschrijven is. Nergens mee te vergelijken ook, al helemaal niet met het soort loomheid die je zou kunnen overvallen na een uurtje televisie kijken……..

Alsof hij er de draak mee wil steken. Of het er eventjes in wil wrijven…….

Wanhopig probeer ik hem ertoe over te halen om dan in elk geval eventjes naar de trailer te kijken, hoeveel moeite is dat nu helemaal? Of de lezing op internet van Jennifer Brae te beluisteren…… Ik schrijf alles voor hem op een papiertje. Alsof dat helpt tegen onwilligheid en onverschilligheid.

Want hoewel mijn huisarts een schat van een man is en altijd enorm zijn best doet voor Jan en Alleman, ook voor Heks, laat een verhaal over de ziekte ME hem volstrekt koud. Een klap in mijn gezicht. Een natte dweil. De zoveelste.

De film Unrest doet veel stof opwaaien, maar niet in de spreekkamers van artsen en behandelaars. Daar sta ik nog steeds als aansteller te boek. Behalve bij mijn eigen orthopedische fysiotherapeut dan. Die haalt elke week mijn lamme lijf uit de knoop. Hij kan er niet omheen hoe slecht ik in mijn vel zit.

Gisteren heb ik ook over dit onderwerp geschreven. Het zijn geen gezellige verhalen, maar het moet wel gezegd worden. Zeker in mijn geval. Ik spring tegen de muren op met mijn ellende en mijn omgeving is niet bepaald willig om ernaar te luisteren. Op een enkeling na dan.

Ik begrijp het ergens ook wel: Er komt geen einde aan. Voor mij ook niet hoor. Ik zit er na dertig jaar ook nog steeds mee in mijn maag. Vaak letterlijk.

Vannacht zie ik opeens dat er iemand heeft gereageerd op mijn Facebookpagina. Een Poirot-achtig mannetje met zo’n gepommadeerd snorretje maar zonder opgedraaide punten. Geen idee wie het is.

Pas veel later ontdek ik dat ik hem wel degelijk ken uit de wandelgangen. Zijn profielfoto is niet zijn eigen foto, hij wil mensen natuurlijk niet afschrikken…..

Hij blijkt kunstenaar te zijn, maar dan wel een copycat is van jewelste: Hij maakt exact hetzelfde werk als een overleden vriend van Heks. Alleen niet zo mooi en boeiend, maar lelijk en afgezaagd. En nageaapt. Net als de man zelf. Want zeg nu zelf, wat nu volgt is toch weinig origineel:

Ik verkoop ook een hoop zottigheid en onzin op Facebook. Maar ik loop nooit te koop met mijn klachten en persoonlijke ongemakken. Ingebeeld of niet. Ik word een beetje naar over dat geneuzel over ME. Ga wat nuttigs doen,’ schrijft de melkmuil eerst. En dan nog eens ‘Ach kind, je hebt het maar zwaar……..’

Ik kruip alweer drie dagen door mijn huis van fysieke ellende en dit is wat ik van de omgeving terug krijg: Een vriend scheldt me de huid vol, omdat ik niet stante pede naar de huisarts ga. In plaats van de hond eventjes voor me uit te laten.

De huisarts is te beroerd om zich in mijn ziekte te verdiepen, zelfs al krijgt hij het op een presenteerblaadje aangereikt, want daar word hij moe van. En een pedante rasnarcist gebruikt mijn Facebook-account om me te beledigen. Vanuit het blinde niks, ik heb de sukkelaar niks misdaan. Behalve dat ik hem en zijn kunst niet zie staan dan.

Zouden die mensen ook zo hebben gedaan tegen iemand met MS? Of borstkanker? Of Reumatische Artritis? Of een dwarslaesie? Nee dus. Ze zouden het niet in hun hoofd halen.

Het is toch zo hard nodig dat er meer begrip komt voor ME. Ga dus allemaal die film bekijken. Unrest. Er zijn miljoenen mensen over de gehele wereld met deze ernstige invaliderende ziekte. Het zijn niet allemaal vrouwen, een kwart is man. Dit laatste voor diegenen, die anders afhaken……..

 

Ziektewinst?

 

Bekijk de film voordat je ooit weer een opmerking, advies, oordeel of vooroordeel richting een MEpatiënt debiteert. Ze zullen je enorm dankbaar zijn!

Bekijk hier alles over de film Unrest. 

Bekijk hier de film Unrest op Vimeo!

Wat als je een ziekte hebt waarvoor dokters geen diagnose hebben? Een lezing van Jennifer Brae!

 

10 tips van de expert om jezelf futloos, ziek en depressief te voelen! Voor als je ME wilt faken bijvoorbeeld…….Misschien iets voor die eikel op Facebook…….

Hieperdegriep Hoera!!!!!!

 

 

 

Waan je je een wijze vrouw, qua leeftijd dan, blijk je opeens een man te zijn. En nog een peuter ook! Wonderschone synchroniciteit in medische dossiers van deze toverheks.

telefoneren, TELEFOON, BELLEN, KANTOOR, zakelijk, rinkelentelefoneren, TELEFOON, BELLEN, KANTOOR, zakelijk, rinkelen

Sinds enige tijd is er iets vreemds aan de hand met mijn zorgverzekeraar. Ik krijg rekeningen van de tandarts, die ik opeens zelf moet betalen. Accupunctuur wordt plotseling niet meer vergoed, want het zou om een niet bestaand persoon gaan.

Mijn superpillen, de LDN, geven ook problemen. Mijn alternatieve medicijnen worden stomweg niet vergoed, terwijl ik er wel voor verzekerd ben. Fysiotherapeutische behandelingen worden geëlimineerd. En ga zo maar door. Het één na het ander gaat mis…..

telefoneren, TELEFOON, BELLEN, KANTOOR, zakelijk, rinkelen telefoneren, TELEFOON, BELLEN, KANTOOR, zakelijk, rinkelen

Wat krijgen we nu toch allemaal? Ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen om licht in de zaak te krijgen….

Eerst ga ik achter de reguliere medicatie, LDN, aan. Het is bijna op. Dat heeft voorrang. In de apotheek krijg ik te horen, dat er een machtiging moet komen van de arts. Waarom? Hoezo? Er volgt een woeste belronde.

De apotheek belt de huisartsassistente. Die belt mij met een verhaal, dat ik niet snap. Ik bel de zorgverzekeraar. Die snapt niet wat ik ook al niet begrijp. Zij bellen de apotheek weer.

telefoneren, TELEFOON, BELLEN, KANTOOR, zakelijk, rinkelen

Die neemt opnieuw contact op met de huisartsassistente. Die belt Heks dan weer met een verhaal, dat ik opnieuw niet kan duiden. Maar ik ben intussen bij de apotheek geweest en die hebben me verzekerd, dat er een brief van de huisarts naar de zorgverzekeraar moet. Niemand weet waarom. Dus beweeg ik de assistente om de huisarts aan te zetten die bewuste brief te sturen….. En nu maar afwachten of het gaat werken.

Dan volgt nog een telefoontje met de zorgverzekeraar, waar ik niet veel wijzer van wordt. Intussen ontdek ik wel een fout in de nota’s van de acupuncturist. Mijn geboortedatum is plotseling veranderd. Ik ben tegenwoordig piepjong. En een steenbok bovendien. Geboren op 1-1-2012. Dat is vreemd.

telefoneren, TELEFOON, BELLEN, KANTOOR, zakelijk, rinkelen

Misschien, dat ik daarom tot niet bestaand persoon ben gedevalueerd bij de afdeling claimbehandeling. Ik stuur een noodmailtje naar de vrouw van mijn behandelaar: Factureluurs door glutenfactuur….

De kans is groot, dat ze deze fout heeft gemaakt die keer, dat ze per ongeluk gluten binnen had gekregen. Zij is daar allergisch voor.

telefoneren, TELEFOON, BELLEN, KANTOOR, zakelijk, rinkelen

Vandaag gooi ik er nog maar eens een telefoontje met de afdeling claimbehandeling tegenaan. Het is volstrekt duister, waarom ik mijn facturen niet uitbetaald krijg. De man aan de andere kant zit verwoed te zoeken. Ik wordt doorverbonden, de verbinding wordt per abuis verbroken. Ik bel de hele ronde nog een keer….

telefoneren, TELEFOON, BELLEN, KANTOOR, zakelijk, rinkelen

Hoezo een man? Wie? Ik?

Uiteindelijk krijg ik een vrouw aan de telefoon en wat blijkt? Ik ben plotseling in een man veranderd. ‘Goh,’ zegt Heks, ‘En dat zonder dat ik er om gevraagd heb. Noch koester ik een stille wens. En ook helemaal zonder operatie! Knap.’

Hier blijkt dan toch werkelijk de kern van alle problematiek te schuilen. In no time hebben ze me weer terugveranderd. Ik ben weer een vrouw. Was ik als kind een tomboy en leek het me zwaar te verkiezen om man te zijn in deze wereld, nu zou ik niet anders willen dan dit lichaam.

telefoneren, TELEFOON, BELLEN, KANTOOR, zakelijk, rinkelentelefoneren, TELEFOON, BELLEN, KANTOOR, zakelijk, rinkelen

Later zie ik dat ik bij mijn acupuncturist al jaren een baby ben. Ook in oude nota’s is mijn geboortedatum 1-1-2012. Ik heb opeens vele nieuwe gedaanten….. Een man, een peuter. En ook mijn karakter is geheel veranderd. Van schorpioen in steenbok!

Wat heeft dat toch allemaal weer te betekenen? En wat een wonderlijke synchroniciteit! Welk virus waart er door mijn levensdossiers?

telefoneren, TELEFOON, BELLEN, KANTOOR, zakelijk, rinkelentelefoneren, TELEFOON, BELLEN, KANTOOR, zakelijk, rinkelen

telefoneren, TELEFOON, BELLEN, KANTOOR, zakelijk, rinkelentelefoneren, TELEFOON, BELLEN, KANTOOR, zakelijk, rinkelen

ALTIJD AL EEN OUWE BOK WILLEN ZIJN, MAAR NU IS ER TOCH IEMAND, DIE DE HONNEURS VOOR ME WAARNEEMT….

Vandaag ben ik dan eindelijk weer in actie gekomen. Opgestaan en het beestenspul gevoederd. En vervolgens met Ysbrandt op stap, richting Zoetermeer, naar acupunctuur. Mijn acupuncturist is de allerbeste, daarom ga ik ook geen reclame voor hem maken. Hij kan de wachtlijsten nu al niet aan. Ik was in elk geval erg blij, dat deze afspraak al gemaakt was, kom er maar eens tussen! De ravage in mijn lijf na de griep is te vergelijken met New Orleans na Katrina…. er moeten nodig herstelwerkzaamheden woren verricht, anders blijf ik de hele winter in de mat.

WAT EEN LEKKER KERSTMANNETJE

KERST BIJ DE ACCUPUNCTURIST

Mijn acupuncturist weet van wanten. Hij had vandaag een behandeling bedacht in 3 fasen. Eerst de MORA therapie, je zit dan met je voeten op een koperen plaat en in je handen heb je koperen staven. Hokuspokus en Piep piep van het apparaat: Je bent weer als nieuw. In feite komt het erop neer, dat je met dat apparaat verstoorde patronen in het lichaam kunt uitlezen en geharmoniseerde patronen terug het lichaam invoert.

PARMANTIG

CLOSE UP

Stap twee waren naalden in polsen en voeten, een zogenaamde wondermeridiaan. Je ontsluit als het ware de hoofdwegen van het lichaam, om hulptroepen en goederen sneller ter plaatse te krijgen.

En tenslotte nog een sessie naalden in mijn tenen. Au, au. Hiermee beoogt hij een mysterieus doel, namelijk het immuunsysteem op heel diep, embryonaal niveau aanspreken. Als een zaadje in een eitje komt, ontstaan er eerst vanuit 1, 2 cellen. Dan 4 en vervolgens 8. Deze eerste cellen zijn van wezenlijk belang in deze priksessie. Hier begint het allemaal. Ja, zul je zeggen, wat een gelul. Die cellen zijn allang vervangen door andere cellen, kijk nou eens even goed uit je doppen.

In de accupunctuur kan dit lekker toch. Het zijn niet letterlijk die cellen, maar wat ze vertegenwoordigen. Dat is nog steeds aanwezig in je lijf. Op een veel subtieler niveau, dan bloed, zweet en slijm/tranen. Maar ach, er zijn zoveel dingen in het lichaam aanwezig, die voor de ogen verborgen blijven. Als heks weet ik daar alles van. Meridianen uit de accupunctuur kun je overigens met contrastvloeistof gewoon aantonen. Zo is het dan ook weer.

HOT

EN KERSTVROUWTJE…

Met de naalden in mijn voeten lig ik intussen in een boek van Ken Wilber te lezen. Hij heeft het over het niet afgescheiden zelf en noemt dat god. Leuk voor een Boeddhist… Thay heeft het er ook altijd over, dat we afmoeten van het afgescheiden zelf. Weg met het idee, dat we beter dan, slechter dan of minstens even goed zijn als de ander.  We zijn meer de ander wel dan niet. En we zijn wolk, bloem. Mensen opgebouwd uit niet-mens-elementen…. Gedachten dwarrelen als sneeuw door mijn hoofd, smelten…. Ik dommel weg.

MET STRIKJE

LEUKE MUTS

Het is altijd een feestje om naar mijn vrienden te gaan, de acupuncturist en zijn vrouw. Zij is een ongelofelijk heksje, net als ik. Ik zit haar altijd vreselijk van haar werk te houden, als ik daar ben. We praten helemaal bij over heksendingen en dieren en wat al niet.

AU, AU, AU

STAP 3: NAALDEN IN TENEN,

Vandaag hadden we het over het volgend fenomeen.  Je wilt iets heel graag, of je bedenkt iets, maar het komt er niet van. En dan doet iemand anders dat en dan is het ook goed. Ik wilde bijvoorbeeld beeldhouwster worden, zo’n 10 jaar geleden. Ik zat al in zeepstenen te hakken, had een lawaaiatelierplek geregeld en toen hielden mijn armen ermee op. Jaren later leerde ik Steenvrouw kennen, we zijn nu dikke vriendinnen. Ik geniet van haar gehak. En schrijf daar dan weer gedichtjes over. Of het bejaardenpopkoor in Amerika: Young at heart. Dat wilde ik ook opzetten in Nederland, maar ik kreeg als bonus die whiplash… Dus dat kon ik ook wel wel vergeten…Nu heb ik pas geleden de vrouw ontmoet, die dat in Nederland heeft opgezet. Super!

ZO KAN HET OOK, op elk blaadje staat een lieve tekst van een cliënt, ook van mij

KERSTBOOM

Mijn vriendin had ook voorbeelden te over. Zo gaat dat. Je denkt zo’n geweldig individu te zijn, maar in feite leef je door en in elkaar. Nou ja, als ik het mijn ego moest hebben, amoebe, dan was ik er waarschijnlijk triest aan toe. Juist dit interzijn, dit intens genieten van alles wat je medemens bereikt, maakt het leven zo leuk. Heerlijk vaak.

Zo was mijn uitstapje vandaag weer heel inspirerend.  Een medisch uitstapje wel te verstaan, hoewel, vanaf 1 januari is accupunctuur een luxeproduct en gaan we 21% BTW betalen voor deze luxe…Dan ga ik er vast nog meer van genieten!! Zo werkt dat toch?

WAAR IS NOU DAT GROENE BLAADJE???

OUWE BOK

Op de terugweg ben ik nog even langs geitenboerderij Het Geertje gereden voor appel/perensap. De geiten stonden relaxed in de stal, allemaal ongetwijfeld zwanger. De bok stond er tevreden tussen te stinken. Zijn jaarlijkse taak zat erop. Hij was nu alleen nog maar geïnteresseerd in eten, want het gaat zo’n bok ook niet in de koude kleren zitten, zoveel geiten. Gelukkig voor hem genoeg groene blaadjes…..

BEH BEH BEH

WALHALLA VAN DE BOK

Een goed uitje eindigt natuurlijk met een goed maal. Ik heb dan ook maar weer eens gekookt. En omdat er van alles op moest, na die griepweek, heb ik zowel andijviestampot als boerenkool gekookt. Zo.

Ik heb een grote vriezer…

Ook deze heerlijke dag met enige actie is alweer voorbij. Ysbrandt ligt tevreden op een kluifje te kauwen. De katten liggen her en der in hangmat of op kussentjes in de vensterbank. De klok op de Lange Mare slaat 11 uur. Het is mooi geweest…..

WAUW

DE WINKEL VAN HET GEERTJE WORDT STEEDS GROTER EN MOOIER

Het Dodelijk Vermoeidheid Syndroom is geen deeltijdbaan

Het is wonderlijk, zo’n blog schrijven, althans voor mij. Ook al lig ik geheel voor pampus, hetgeen me vaak gebeurt, ik lijd nu eenmaal aan het Dodelijk Vermoeidheid Syndroom (DVS), toch lukt het altijd nog wel om een verhaaltje uit m’n grote duim te zuigen. Sterker nog, ik kikker op van mijn eigen verhalen.

En zelfs in mijn kleine amoebe bestaan valt van alles te genieten.

amoebe, die freule

Gravin van Moddersloot

bouwt waterkastelen

is in haar kleinheid groot…..

Vandaag loopt geheel anders dan gedacht. Ten eerste zou ik een uurtje Indiaas gaan zingen in Barendrecht. Voorwaar geen sinecure met dit weer. Sneeuw, hagel en  andere narigheid. Maar ik had me vergist, geen zang. Wel even 3 prikken halen bij de huisarts, ja DVS is een ware dagtaak. Een baan eigenlijk. En dan ook nog zo’n baan. die je mee naar huis neemt.  Het is nooit klaar. Zoals een eigen bedrijf. Helaas geen familiebedrijf, ik moet het alleen runnen. En de verdiensten zijn dubieus. Ik ben wel innerlijk steenrijk geworden, daar zijn zelfs mensen jaloers op! Apart….. Maar praktisch gezien moeten er altijd scheppen van van alles bij:

Vitamines en mineralen, prikken, accupunctuurnaalden ,gekneed en geknijp van de fysiotherapeut en nog veel meer….En dat op dagelijkse basis. Zeer -au- ten koste van mijn bankrekening.

Gelukkig heb ik na 25 jaar echt de allerbeste prikkers en knijpers weten te traceren. Zieleknijpers doe ik niet meer aan. De idee, dat ik dit zelf zit te veroorzaken vind ik van een vergaande belachelijkheid. Het is eigenlijk ongelofelijk, dat het nog zo algemeen opgeld doet. Maar genoeg, geen gezeur over de politieke facetten en andere onrechtvaardige benaderingen.  Het is je karma hoorde ik nog vorige week bij de heilingsavond, yek. :=(

Ik heb nu eenmaal deze baan en ik doe het naar beste eer en geweten.

Mijn hondje heeft last van zijn achterpoot. Zaterdag haalde hij zulke capriolen uit op jacht naar de bal, dat hij zich lelijk heeft versprongen. Dus rustig aan, geen lange fietstochten vandaag. Met het Gele Gevaar, mijn auto, naar een bos dan maar. Uitvoerig door het Leidse Hout dwalen. Geen kip te bekennen, maar wel een roodborstje vlak voor m’n neus. Kijk, dat is dan geluk hebben.

En het is best lekker, dat ik zo’n kalm dagje heb. Iedereen ploetert door de kou en regen van A naar B en ik hoef nergens heen. Even naar de natuurwinkel straks. Hooguit. en ik rommel wat rond op de site om deze blog in elkaar te zetten. Het is me al gelukt om te linken en een submenu te maken. Ja, komen m’n dagen als systeembouwer toch nog van pas. Alhoewel: een kind kan de was doen in deze.

Het is leuk om zo’n blog te schrijven, wie schrijft blijft. En dat is wat hoor voor iemand in de marge van het bestaan, de bedmarge….. En dan heb ik het niet over prostitutie, hoewel onze werkplek veel overeenkomsten vertoont! Maar als hoer kom je nog wel eens ergens….Een gezellige club of kroeg…. Ja, flauw, ik weet het.

Ik profileer me maar als Ouwehoer in het leven, dat gaat mij beter af. En Toverheks natuurlijk, op mijn bezemsteel ben ik helemaal vrij om te gaan en staan waar ik wil. Mijn heksenbelevenissen zijn onwaarschijnlijker dan de meest vervreemdende fictie.

Bij Indianen hanteren ze totemdieren. Mijn centrale totem is Coyote, de Grote Bedrieger. Coyote is  heilig bij de Indianen, het is ook de Grote Verhalenverteller. Nou kijk, hoe is het mogelijk! Coyote is ook ondanks al dat  bedrog heel geliefd. Vooral omdat je ook om hem/haar kunt lachen, er wordt heel wat af gestunteld. Als Coyote iemand over een bananenschil laat uitglijden gaat’ ie geheid zelf ook op z’n/haar plaat. Herkenbaar fenomeen. Alleen lieg ik nooit. Althans niet bewust. Te vermoeiend, moet ik al die leugens onthouden. En ik ben al zo vergeetachtig. Ook krijg je lelijke rimpels van leugens. Ze etsen hun onvrede in je gelaat. Dit in tegenstelling tot lachrimpeltjes. Die laten alleen maar  sporen  van vreugde na.

Het wordt tijd voor mijn middagdutje. Ja, daar maak ik mensen jaloers mee. Menigeen zou nu wel lekker onder een warm dekentje willen kruipen met een koppie thee. Het is slechts weinigen gegund. Ik geniet er nog eens extra van, want ik had eigenlijk nu in de file gestaan. Als de zangles door was gegaan….

Na alle drukte van de laatste weken is zo’n dag echt een verademing…

Adem in, gaap

Adem uit, gaap nog eens