UNREST 2: Mijn huisarts wordt er maar moe van bij voorbaat, maar Steenvrouw en Heks bekijken de film Unrest. Gemaakt door MEpatiënt Jennifer Brae, bekroond met een Award, verbreekt deze film eindelijk de stilte rondom ME. Het is schokkend om te zien hoe vreselijk die mensen eraan toe zijn. Alsof ik in de spiegel kijk! Zondag kruip ik zelf weer ouderwets van ellende door de kamer. Ha! Ik kan mezelf wel gaan filmen. Dan stuur ik het naar die eikel op Facebook: Voor straf.

Vrijdag om kwart voor zes tref ik Steenvrouw in de hal van het ziekenhuis. We gaan de film Unrest bekijken. Ik sta er helemaal blanco in: Ik heb de trailer gezien, maar dat is ook alles. Dat was ook weer genoeg, want het greep me bijzonder aan.

Als je gewend bent om jezelf altijd groot te houden en te verbergen hoe het echt met je gaat, om geen ellendige op- en aanmerkingen te krijgen en je ziet dan mensen in dezelfde situatie hetzelfde doen. Dezelfde ellende beleven. Overleven beter gezegd……. Zeer confronterend.

We begeven ons naar de locatie waar de film vertoond wordt. Heks heeft de pest aan ziekenhuizen. Het heeft me nooit veel goeds gebracht. Maar ja, alles voor de goede zaak.

We moeten een tijdje wachten, want we zijn vroeg. Er liggen foldertjes en boekwerken over ME. Helaas ben ik mijn portemonnaie vergeten. Eerlijk gezegd ben ik al blij dat ik hier in levende lijve sta, want het moest uit mijn tenen komen.

Langzaam druppelen de andere bezoekers binnen. Of beter gezegd: Kreupelen. Rollen ook wel, maar het degelijke kruipwerk zie ik niet voorbijkomen. Dat bewaren we voor thuis. Voor de slechte dagen. Als niemand ons ziet.

images-83

De zaal is goed gevuld als de bijeenkomst begint. Er is veel belangstelling voor het onderwerp. Nou ja. Vanavond dan. Bij deze mensen. De politiek in Nederland laat het nog steeds koud. Voor hen zijn MEpatiënten nog steeds van lotje getikt. En ze kosten handen vol geld. Al helemaal als je hun probleem erkent. Dus laat maar creperen die handel!

De avond begint met een aantal inleidende lezingen. Praatjes beter gezegd. Of was het aan het eind van de film? Ik weet het niet meer. Zoals ik ook niet meer weet dat we de lift hebben genomen op de heenweg. Pure vermoeidheid heeft gezorgd dat ik alles direct vergeet. Lastig bij zo’n informatieve bijeenkomst…..

Gelukkig kan ik de film online bestellen, zodat ik em nog eens kan terugzien. En stilzetten! Er worden namelijk hele interessante dingen in beweerd. En die wil ik graag onthouden!

Tijdens het inleidende of uitleidende praatje vertelt een wetenschapster over een onderzoek naar het nut van deprogrammeren van MEpatiënten. In het engels. Met allemaal vakjargon. Mijn daze hoofd kan het totaal niet volgen, maar de conclusie begrijp ik wel degelijk. Het maakt geen zak uit voor de inspanningsintolerantie hoe iemand tegen zijn of haar ziekte aankijkt: De resultaten zijn allemaal ruk.

Dus het protocol hier ter lande van cognitieve therapie om die sukkel anders over zichzelf te doen denken en daarnaast de zweep erover zodat ze niet toegeven aan hun bewegingsfobie (ook al naar mijn hoofd gekregen) slaat helemaal nergens op. De enigen die er beter van worden zijn de behandelaars zelf. Er hangt namelijk een lekker prijskaartje aan.

Heks heeft het traject ook doorlopen. Ter evaluatie lieten ze me eindeloos lange lijsten met wauwse vragen invullen. Ik gaf te kennen dat het geen zak geholpen had. Niet in het minst. Hun conclusie op basis van deze gegevens dat ik enorm op vooruit was gegaan verbaasde me dan ook.

Er wordt met enige regelmaat in de zogenaamd wetenschappelijke wereld  geweldig gesjoemeld met gegevens en dat lijkt hier ook weer eens het geval. Volgens hen was ik ongeveer genezen, maar ikzelf voelde me hondsberoerd. Ik heb er voor mijn ziekte echt helemaal niks aan gehad!

Sterker nog: Tijdens het traject kreeg ik van een idioot van een psychiater en passant een dubbele dosis Prozac in mijn klep, die me bijna het leven hebben gekost. MEpatiënten kunnen namelijk helemaal niet tegen dit soort pepmiddelen. En we zijn blijkbaar niet de enigen: ‘Ja, daar raken we mensen op kwijt,’ was het commentaar van deze zak uit het LUMC.

Volgens hem had ik overigens helemaal geen ME. Ik was gewoon bipolair ofzo. Zijn woorden. Geen onderzoek naar gedaan, hij zag het blijkbaar aan mijn neus in de tien minuten dat ik die gevaarlijke gek gesproken heb! En hij ging me uppers en downers geven. vertelde hij me handenwrijvend.

Pas toen ik dreigde hem een proces aan te doen nam hij snel de benen.

En wat denk je? Een paar jaar later proberen ze me vanuit de pijnpoli hetzelfde traject nogmaals door de strot te duwen. Voor ik het weet zit ik bij een hele foute fysiotherapeut in hetzelfde ziekenhuis, die me een heel zwaar fysiek programma aanraadt.

Als ik niet hap ben ik eigenwijs. Ik kan de rambam krijgen, zo eigenwijs ben ik. Opzouten en ophoepelen is het devies. ‘Uw eigenwijsheid zal u wel helpen,’ roept de eikel me na vanuit de deuropening van zijn sneue praktijk.

En inderdaad: Mijn eigenwijsheid heeft me gered in dit geval, want patiënten worden over het algemeen veel zieker van deze behandeling. Zoals gezegd zijn de enigen die er beter van worden de idioten, die er aan verdienen. De arrogante hermetische medische maffia.

Het is dus vrij bijzonder dat we in het hol van de vijand deze voorvertoning hebben. Zouden er ook artsen naar kijken? Er zit wel iemand uit de psychiatrische hoek in het publiek. Ze stelt een vraag achteraf en hoor ik het nu goed? Begint ze weer over het in stand houden van je klachten? Ik kan het niet goed verstaan door de golf van ontzetting, die door de zaal gaat tijdens haar woorden.

De film zelf is een aanrader. Je ziet nu eens eindelijk hoe ons leven eruit ziet achter de geraniums. Er wordt veel informatie gegeven. Ook de eindeloze zoektocht naar verlichting van klachten komt in beeld. Hoe sommigen zich zelfs wagen aan het eten van wormen of een poeptransplantatie…..

Maar een geneesmiddel is er niet. Het is een ongelofelijk complex ziektebeeld, waar ernstig verstoorde immuniteit, disfunctionele mitochondriën en allerhande chronische virale ellende een grote rol spelen. Er wordt ook relatief heel erg weinig onderzoek naar gedaan. Het zijn namelijk vooral vrouwen, die eraan lijden. Als iemands plasser er af zou vallen door dit ziektebeeld, was er allang een remedie.

Tijdens de film heb ik de uitgedeelde zakdoekjes nodig. Het is ongelofelijk confronterend om anderen zo te zien lijden, terwijl je weet wat ze doormaken. Een jongeman huilt op de rand van zijn bed, dat hij het niet meer volhoudt. Dat zijn leven voorbij is. Herkenbaar.

Even later zie je hem prachtig gitaar spelen. Heeft hij even een goed moment. Hij zou altijd moeten kunnen spelen! ‘Ik wil niet dood, maar ik hou het gewoon niet vol,’ zegt een ander. De voornaamste doodsoorzaak onder MEpatiënten is suïcide. Gewoon omdat mensen het niet meer kunnen opbrengen om als een levend lijk in bed te liggen. Jarenlang.

Heks heeft ook jaren in bed gebivakkeerd. De eerste vijf jaar van mijn ziekte waren een absolute hel. Daarna kreeg ik door accupunctuur, wagonladingen orthomoleculaire voedingssupplementen, een straf dieet en een dosis geluk weer een stukje leven terug. Ik ging weer aan het werk. Dat was het eerste wat ik deed en ook jarenlang het enige wat ik deed. In mijn vrije tijd lag ik voornamelijk in bed…….

Met heel veel pijn en moeite had ik na jaren dat stukje leven terug gekregen om het na een paar maanden werken in een ernstig vervuild gebouw waar zonodig een airco op moest worden geïnstalleerd weer kwijt te raken. Heks was weer terug bij af. De toxides waren teveel voor mijn kwetsbare systeem. Ik kwam weer in bed terecht.

Toen Heks ME kreeg studeerde ze theaterwetenschappen in Amsterdam. Ik had er net een leuk huisje betrokken in een buitenwijk. Via via was ik aan een baantje gekomen in het Theatercafé van Amsterdam. Mijn leven kon niet stuk op dat moment. Mijn lijf wel bleek al snel.

Van het ene op het andere moment kreeg ik geen been meer voor het andere. Ik kreeg geen hap meer door mijn keel. Ik lag in bed en veel meer kreeg ik niet meer voor elkaar. Om mezelf eroverheen te helpen probeerde ik te gaan hardlopen. Als ik thuiskwam viel ik in bed om er dagen niet meer uit te komen. Opeens leefde ik op Cup a Soup. Het enige wat ik nog voor elkaar kreeg qua koken.

Mijn toenmalige vriend vond me een zeurkous en met enige regelmaat joeg hij me fysiek behoorlijk over de kling. Ook ging hij op een gegeven moment een maand of drie, vier weg en liet niks van zich horen. Ik lag ongeveer dood te gaan van ellende en hij had de tijd van zijn leven.

Die relatie heeft dan ook geen stand gehouden. Voor hem was ik een blok aan zijn been. Ik was een blok aan mijn eigen been!

Onbegrip. Het heeft me heel veel vriendschappen gekost.

Gelukkig is het tussen ons wel goed gekomen: We zijn nog steeds bevriend. Hij helpt me momenteel zelfs enorm met een aantal praktische zaken.

In die beginperiode van ME had ik een hele heldere droom. Ik liep met vrienden over straat richting mijn nieuwe huisje. Iedereen was druk en met zichzelf bezig. Aan het lachen en schreeuwen. Vrolijk en zorgeloos. Ik liep met een enorme bloedende rauwe hoofdwond en geen mens die het doorhad.

Eenmaal in mijn huisje werd het er niet beter op. Mijn bezoek nam de hele ruimte in beslag. Schreeuwend en lachend vulden ze de ruimtes. In mijn woonkamertje zakte ik tegen de muur in elkaar. Uit mijn mond kwam witte brij met rode stukjes erin. Als een grote kamerbrede witte worst. ‘Dit is helemaal foute boel,’ realiseerde ik me. Toen schrok ik wakker.

Die droom heeft me jaren bezig gehouden. Een vooraankondiging van al het onbegrip dat ik tegen zou gaan komen. Van de eenzame weg die zou volgen. Als ik die droom toen goed begrepen had, had ik vast toen vast de stekker eruit getrokken. Gelukkig had ik geen idee wat me te wachten stond. Het is maar goed, dat je niet altijd je nachtmerries verstaat…..

Steenvouw en Heks zijn kapot moe na het bekijken van de film Unrest. We blijven tot het einde, maar dat is vooral omdat ik per se een boek over ME wil kopen en nog iets moet regelen met de mensen van de organisatie.

De dagen erna ben ik aangeslagen. Heel stom. Zolang ik in mijn eentje loop te tuchten en stumperen met die kloteziekte houd ik mezelf overeind zo goed en zo kwaad als het gaat. Af en toe een flinke depressie, maar ik ben ook zo weer blij met een dooie mus. Een kinderhand is gauw gevuld, maar die van een MEpatiënt ook hoor!

Maar nu ik opeens zoveel begrip, erkenning en herkenning ervaar is het hek van de dam. De sluizen gaan open en ik huil mijn ogen uit mijn kop. Jeetje wat een opgekropt verdriet, ik kan er eventjes geen kant mee op.

Maar ook ben ik blij dat die film er is. Als ik een paar dagen later bij mijn huisarts zit voor alweer een cortisonenprik in een falend lichaamsdeel vertel ik hem over de film. Ik masseer de informatie als het ware bij hem naar binnen.

Prijs hem met zijn voortreffelijke geprik en zeg vervolgens hoezeer ik het zou waarderen als hij eens naar ‘Unrest’ zou kijken. Toen ik hem vertelde over hoe slecht het momenteel weer gaat begon hij alweer over Iscador als medicijn tegen al mijn klachten……  Een soort Haarlemmerolie! ‘Daar heb je toch baat bij gehad, Heks? Ik heb nog een ampul liggen, die mag je wel hebben….’

Ik heb liever dat hij naar die film kijkt. Laat hij er nu eens voor eeuwig en altijd van doordrongen worden dat het hier om een ziekte gaat en niet om aanstelleritis. Of iets psychisch dat wordt omgezet in een fysiek probleem door middel van conversie. Voorzichtig informeer ik hem over de inhoud en vorm van de film.

‘Het zou echt , echt heel veel voor me betekenen, dokter, als je er eens naar wilt kijken. Je krijgt ook goede informatie. Vooral ook over wat niet werkt. Zoals allerlei vormen van therapie om anders tegen je ziekte aan te kijken enzo……’

‘Ah, cognitieve therapie,’ knikt hij goedkeurend. Alsof ik de behandeling aan zit te prijzen. Maar goed. Hij gaat er niet naar kijken vertelt hij me en passant aan het einde van het consult. Na de ellendige gemene prik.

‘Ik houd niet van televisie kijken, Heks. Ik word er MOE van…..’ Ik zweer het. Hij zei het echt. Tegen dit chronisch vermoeide mens. Een vermoeidheid, die met geen pen te beschrijven is. Nergens mee te vergelijken ook, al helemaal niet met het soort loomheid die je zou kunnen overvallen na een uurtje televisie kijken……..

Alsof hij er de draak mee wil steken. Of het er eventjes in wil wrijven…….

Wanhopig probeer ik hem ertoe over te halen om dan in elk geval eventjes naar de trailer te kijken, hoeveel moeite is dat nu helemaal? Of de lezing op internet van Jennifer Brae te beluisteren…… Ik schrijf alles voor hem op een papiertje. Alsof dat helpt tegen onwilligheid en onverschilligheid.

Want hoewel mijn huisarts een schat van een man is en altijd enorm zijn best doet voor Jan en Alleman, ook voor Heks, laat een verhaal over de ziekte ME hem volstrekt koud. Een klap in mijn gezicht. Een natte dweil. De zoveelste.

De film Unrest doet veel stof opwaaien, maar niet in de spreekkamers van artsen en behandelaars. Daar sta ik nog steeds als aansteller te boek. Behalve bij mijn eigen orthopedische fysiotherapeut dan. Die haalt elke week mijn lamme lijf uit de knoop. Hij kan er niet omheen hoe slecht ik in mijn vel zit.

Gisteren heb ik ook over dit onderwerp geschreven. Het zijn geen gezellige verhalen, maar het moet wel gezegd worden. Zeker in mijn geval. Ik spring tegen de muren op met mijn ellende en mijn omgeving is niet bepaald willig om ernaar te luisteren. Op een enkeling na dan.

Ik begrijp het ergens ook wel: Er komt geen einde aan. Voor mij ook niet hoor. Ik zit er na dertig jaar ook nog steeds mee in mijn maag. Vaak letterlijk.

Vannacht zie ik opeens dat er iemand heeft gereageerd op mijn Facebookpagina. Een Poirot-achtig mannetje met zo’n gepommadeerd snorretje maar zonder opgedraaide punten. Geen idee wie het is.

Pas veel later ontdek ik dat ik hem wel degelijk ken uit de wandelgangen. Zijn profielfoto is niet zijn eigen foto, hij wil mensen natuurlijk niet afschrikken…..

Hij blijkt kunstenaar te zijn, maar dan wel een copycat is van jewelste: Hij maakt exact hetzelfde werk als een overleden vriend van Heks. Alleen niet zo mooi en boeiend, maar lelijk en afgezaagd. En nageaapt. Net als de man zelf. Want zeg nu zelf, wat nu volgt is toch weinig origineel:

Ik verkoop ook een hoop zottigheid en onzin op Facebook. Maar ik loop nooit te koop met mijn klachten en persoonlijke ongemakken. Ingebeeld of niet. Ik word een beetje naar over dat geneuzel over ME. Ga wat nuttigs doen,’ schrijft de melkmuil eerst. En dan nog eens ‘Ach kind, je hebt het maar zwaar……..’

Ik kruip alweer drie dagen door mijn huis van fysieke ellende en dit is wat ik van de omgeving terug krijg: Een vriend scheldt me de huid vol, omdat ik niet stante pede naar de huisarts ga. In plaats van de hond eventjes voor me uit te laten.

De huisarts is te beroerd om zich in mijn ziekte te verdiepen, zelfs al krijgt hij het op een presenteerblaadje aangereikt, want daar word hij moe van. En een pedante rasnarcist gebruikt mijn Facebook-account om me te beledigen. Vanuit het blinde niks, ik heb de sukkelaar niks misdaan. Behalve dat ik hem en zijn kunst niet zie staan dan.

Zouden die mensen ook zo hebben gedaan tegen iemand met MS? Of borstkanker? Of Reumatische Artritis? Of een dwarslaesie? Nee dus. Ze zouden het niet in hun hoofd halen.

Het is toch zo hard nodig dat er meer begrip komt voor ME. Ga dus allemaal die film bekijken. Unrest. Er zijn miljoenen mensen over de gehele wereld met deze ernstige invaliderende ziekte. Het zijn niet allemaal vrouwen, een kwart is man. Dit laatste voor diegenen, die anders afhaken……..

 

Ziektewinst?

 

Bekijk de film voordat je ooit weer een opmerking, advies, oordeel of vooroordeel richting een MEpatiënt debiteert. Ze zullen je enorm dankbaar zijn!

Bekijk hier alles over de film Unrest. 

Bekijk hier de film Unrest op Vimeo!

Wat als je een ziekte hebt waarvoor dokters geen diagnose hebben? Een lezing van Jennifer Brae!

 

10 tips van de expert om jezelf futloos, ziek en depressief te voelen! Voor als je ME wilt faken bijvoorbeeld…….Misschien iets voor die eikel op Facebook…….

Hieperdegriep Hoera!!!!!!

 

 

 

Twee paradepaardjes op Parade 2017: Trui en Heks zien graag iets geks en worden niet teleurgesteld. Roodkapje brengt inspiratie. Grootmoeder zijn is bepaald niet saai, maar juist vergeven van woeste seks en sensatie! En geef gewoon altijd de jager de schuld!

 

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM De geniale zoon met zijn geluidsapparaat en de jarige moeder.

Dinsdag zit ik scheldend in de auto om mijn hondje naar de oppas te brengen. De hele dag gaat alles al mis. En dat na een brakke nacht! Ik moet juist veel energie hebben vandaag, want ik ga naar de Parade met Trui.

Werkelijk elk stoplicht springt op rood. De weg is vergeven van de zondagsrijders, verdwaalde Duitse toeristen en traag kakkerlakkende lesauto’s. ‘Hoepel eens lekker op allemaal, idioten,’ bries ik onstuimig achter het stuur. Ik ben al zeker drie keer uit mijn vel gesprongen vandaag, omdat alles in het honderd loopt. Maar het helpt niks……

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Een contraproductieve dag dus. Maar ik heb wel een doel: Ik moet om kwart voor vier op het station staan. Met een leuke outfit aan. En een noodrantsoen glutenvrije en lactosevrije producten. Voor het geval er niets eetbaars te vinden is op het feestterrein.

En het lukt me! Precies op het beoogde tijdstip sta ik bepakt en bezakt op Leiden CS. Geen Trui te bekennen echter. Mijn punctuele vriendin laat het lelijk afweten! Ik stuur een app waar ik sta. En een sms waar ze blijft? ‘Ik ben mijn telefoon vergeten,’ verklaart ze de radiostilte volgend op mijn getyp, als ze dan eindelijk opduikt.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Natuurlijk hebben we net de trein gemist en rijden de daaropvolgende treinen vandaag niet. Er zijn weer allerlei storingen en werkzaamheden. We moeten dus eventjes wachten. Op een ander perron. Heks haalt een complete maaltijd uit haar tas tevoorschijn. Trui zet grote ogen op.

‘Wat heb je nu toch allemaal bij je? Het ruikt heerlijk, jeetje.’ Verrukt gaapt ze naar de bakken met Dahl en salade. Ze accepteert de vork, die ik haar aanreik. ‘Prik maar een vorkje mee,’ grap ik jolig. Dit is nog maar het hoofdgerecht. De voorgerechten zitten nog in mijn rugzak.

In Amsterdam spoeden we ons naar het Waterlooplein. Daar meert een boot aan, waarop een voorstelling zal worden gespeeld: MAN MET DE MICROFOON
SPANNING EN SENSATIE OP EEN RONDVAARTBOOTWe hebben kaartjes! De boot zal ons uiteindelijk afzetten bij het terrein van de Parade.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM Allemaal platliggen voor de Russen…….

Zodra we aan boord zijn begint de gekte. We zijn in een familiereünie beland en het wachten is nu op moeders. Even later duikt ze op en gaan we op weg. Allerlei idiote ontwikkelingen verder komen er een paar geweldige apen uit de mouw.

Heks en haar vriendin zitten geweldig te lachen. Oh, oh, wat is dit grappig. De man in de voorstelling heeft een apparaat, waarmee hij alles kan horen. Zelfs iemands gedachtes! Dit leidt tot hilarische situaties. Als hij bijvoorbeeld luistert naar de gedachten van een aantal passagiers.

Een vrouw zit naast haar man te proberen vooral niet te denken aan haar minnaar met zijn grote kolenschoppen van handen…… Een knallende ruzie tussen de geliefden volgt. Maar ook Eberhart van der Laan horen we praten als we langs het stadhuis varen. Over dreigend gevaar……..

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM ‘Niet denken aan die grote geile handen van mijn geheime minnaar, oh nee, niet aan denken…..’

De situatie loopt uit de hand als we ook nog worden achtervolgt door Russen in een onderzeeër, terwijl helicopters van de binnenlandse veiligheidsdienst ratelend over ons heen cirkelen……..

Zo zitten we er direct lekker in. Nog voordat we een stap op het Paradeterrein hebben gezet! Uiteindelijk meren we aan. De kop is er af.

De Parade staat ergens in een uithoek van Amsterdam. Als we het terrein betreden koekeloert een man in mijn handtas. Op zoek naar verboden zaken. Ongezien smokkel ik tegelijkertijd mijn rugzak met hapjes naar binnen.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM Moeders vindt het allemaal best, als ze  eindelijk maar eens een keertje kleinkinderen krijgt

‘Een kwestie van magie. Hocuspocus dus. Je leidt iemands aandacht gewoon af, de andere kant op….’ grinnik ik tegen een verblufte Trui. Ze heeft me al vaker zo door controles zien lopen met mijn glutenvrije picknickmandjes. En elke keer is ze weer verbijsterd.

Het heeft geregend, dus de omgeving oogt licht druilerig. De stemming is echter opperbest. Eerst lopen we natuurlijk een grote ronde over het terrein.

‘Kom, we gaan lekker een wijntje drinken,’ we zoeken een terrasje en installeren ons. Er valt zoveel te zien, we draaien onze hoofden er bijna af. ‘Hoe laat begint onze volgende voorstelling?’ Trui heeft allemaal kaartjes geregeld, zodat we zeker ergens terecht kunnen. Ik ben wel eens in Den Haag naar de Parade geweest, toen werkelijk alles was uitverkocht…..

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Het is helemaal niet zo druk vanavond.  Lijkt het. We gaan een hapje eten en kunnen zo terecht. ‘Kijk eens wat een rij,’ zegt mijn maatje echter als we de tent verlaten. We zijn net voor de troepen uit gaan dineren. Hetzelfde overkomt ons als we in de carrousel willen. We kunnen zo terecht, maar mensen na ons moeten een uur in de rij staan!

Alles valt op zijn plek, alles gaat vanzelf! Ongeveer het tegenovergestelde van wat er vanmorgen bij me gebeurde…..

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM Een Rus?

Na het diner zien we de voorstelling van ALINK&PLUKAARD:
WHO IS / WE ARE / WANNA BE LIKE MARTHA & GEORGE. Een voorstelling over twee oersaaie doodnormale acteurs, die graag groots en melodramatische meeslepend willen leven. Ongeveer zoals de personages in ‘Who is afraid of Virginia Woolf?’

We kunnen nog naar 1 voorstelling. Best moeilijk om te kiezen. We zien zulke grappige dingen om ons heen. Uiteindelijk besluiten we om naar DE AFGROND:
ROODKAPJE … HET WARE VERHAAL te gaan kijken. Een hilarisch toneelstuk dat nergens over gaat…..

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM Een verliefde vrouw aan de kade, gelukkig kunnen we verstaan wat ze zegt……

Heks heeft ook wel eens een versie van Roodkapje opgevoerd, gebaseerd op het boek van Erich Fromm ‘Dromen, sprookjes en mythen‘. Dat weer verwijst naar Jung en diens interpretatie van het rode kapje. Het symboliseert de menstruatie van de vrouw. En grootmoeder is natuurlijk in de overgang. En de wolf is het beest in de man……

Roodkapje zet op weg naar dat ouwe wijf met haar wauwse waarschuwingen de bloemetjes maar eens lekker buiten en raakt ernstig van het rechte pad. De wolf vreet bij gebrek aan beter eerst grootmoeder maar eens op. Om zich daarna te focussen op wat jonger vlees.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM We hebben allemaal een koptelefoon op!

In deze interpretatie heeft grootmoeder een woeste seksuele verhouding met de wolf. En Roodkapje schiet hem daarom dood met het geweer van de jager, die daarom in de bak belandt…..

‘Oh wat errug, oh wat errug,’ zingen de drie acteurs vol erbarmen. Trui en Heks liggen in een deuk. Wat een mafkezen, oh, wat is dit leuk! ‘En ze zijn helemaal niet zo piep meer, dat vond ik ook gaaf,’ zegt mijn vriendin achteraf. Ja, op de Parade hoef je niet jong, strak en mooi te zijn. Het is voor iedereen, door iedereen.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM ‘Geef me terug de ogen van een kind!’

‘Ga je zo optreden?’ roepen een paar kerels naar Heks. Ik heb me natuurlijk lekker uitgedost. Maar nee. We gaan zo naar huis, het is weer mooi geweest. Mijn vriendin zit paniekerig op mijn telefoon te zoeken naar de snelste manier om op het station te komen. Het ziet er niet al te best uit, we moeten een flink stuk lopen.

‘Welke kant moeten we op?’ vragen we bij de kassa. En bij de garderobe. En nog eens hier en daar. Niemand die het weet. We lopen maar zo’n beetje achter de meute aan. Dan zien we zomaar in the middle of nowhere een taxi staan.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM De Fonteintent en de Carrousel

Er zitten geen passagiers in, we kunnen zo instappen! ‘Ik mag hier eigenlijk niet staan,’ piept de taxichauffeur. Hij krijgt dan ook direct op zijn donder van een handhaver als we het terrein afrijden. Ons maakt het niet uit. Deze schat van een man met stem van een piepkuiken rijdt ons in no time naar Amsterdam Zuid.

Daar springen we in een trein en even later zijn we thuis. Geen toestanden, geen eindeloze wandelingen, gemiste aansluitingen en wat er nog meer allemaal mis kan gaan bij zo’n thuisreis.

Op Leiden CS nemen we afscheid. ‘Wat een heerlijke avond, schat,’ roepen we tegen elkaar. Absoluut voor herhaling vatbaar!

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

 

Schelden is niet voor helden. Toch ontkom je er soms niet aan. Waar het hart vol van is loopt de mond van over, ook in dit geval. Maak van je hart geen moordkuil, Heks! Gooi het er maar uit, die vuiligheid. Opgeruimd staat netjes! Narcistendag 2.

Zaterdagmorgen sta ik vroeg naast mijn bed. Vandaag heb ik weer een narcistendag, maar deze keer moet ik helemaal naar Gouda. Dat vraagt wat meer inspanning mijnerzijds. Om kwart voor negen zit ik in de auto, ruim op tijd. Ik gooi Ysbrandt eventjes los in een park. Hij mag mee vandaag. Ik heb geen oppas kunnen regelen.

Helaas heb ik vandaag alle stoplichten tegen. Als ik de Hoge Rijndijk afrijd gaat de brug open. Het duurt zeker tien minuten voordat alle Rijnaken en plezierjachten voorbij zijn gevaren. Meuh. Prutteldepruttel. Heks zit zich op te vreten. Intussen rijd ik op een strak schema. Als alles goed gaat ben ik toch nog even voor tienen ter plaatse.

Maar niet alles gaat goed. Als ik in Gouda arriveer stuurt mijn TomTom me via een eindeloze dijk langs de Reeuwijkse plas. Opeens kan ik niet verder. Vervelende mannetjes in oranje pakken staan bij een wegversperring te posten. Wat nu? Ik vraag advies, maar de mannetjes weten niets van de omgeving. Of het interesseert ze niet of ik ooit mijn doel bereik. Ik rijd op de bonnefooi een belendend industrieterrein op.

TomTom laat zich ook niet onbetuigd. Zeker zes keer kar ik hetzelfde rondje tussen de afgesloten loodsen en foeilelijke bedrijfspanden. Wat een blikveldvervuiling, deze architectuur van lik m’n vestje. Maar ja. Hoe kom ik hier weg? Ik bel de twee trainers van vandaag, dat ik iets te laat ga komen. Ik krijg een melding dat het ene nummer niet bereikbaar is. Het andere is niet correct, ik krijg een wildvreemde vrouw aan de lijn.

Na nog een woest rondje industrieterrein bel ik het eerste nummer nog eens. Weer onbereikbaar. De telefoon staat duidelijk uit. Ik word zo woedend. Krijg toch de kolere. De telefoons zouden tot tien uur aan staan, omdat het vaker gebeurt, dat mensen te laat komen. Door files bijvoorbeeld…. Of zoiets als dit.

Scheldend rijd ik nog maar een rondje op zoek naar de juiste route. Afschuwelijk woorden blubberen oncontroleerbaar mijn mond uit. ‘Hoerentoeters, kutlijers, mensen zijn zo slecht. Godverdegodver….. ‘ en ga zo maar door. Ik kanker en scheld op alles en iedereen. Zoals wel vaker de laatste tijd als niemand me hoort of ziet.

Ik ben behoorlijk over de zeik. Uiteindelijk rijd ik een stuk verderop langs een stuk wegversperring. Geen mannetje te zien. Mooi zo. Dat is het voordeel van zo’n klein autootje. Je kunt overal langs en tussendoor. Stukje fietspad? Geen punt indien nodig.

Zonder problemen kan ik gewoon het laatste stuk langs het water rijden. Het is me een raadsel, waarom die weg in godsnaam helemaal dicht moet, maar goed. Mannetjes hè! Die willen gewoon lekker moeilijk doen. Hun invloed doen gelden…..

Een minuut of tien te laat ben ik dan toch ter plekke. Ik mag er nog in! Een hele lieve jongedame ontvangt me en stelt me een beetje op mijn gemak. Dat valt nog niet mee. Er komt stoom uit mijn oren.

De trainers schrikken als ze ontdekken dat de telefoons onterecht uit staan. Er is als het goed is nog iemand onderweg. Die is overigens nooit meer opgedoken. De telefoons gaan aan. ‘Eindigt jouw nummer op **?’ vraagt de vrouwelijk trainster. Terwijl ze het vraagt hoor ik immens geschreeuw vanuit haar telefoon. Dat ben ik! Haar antwoordapparaat stond wel degelijk aan. En ik heb blijkbaar het gesprek niet afgebroken……. ‘Geen idee,’ draai ik erom heen.

In de pauze vertel ik haar, dat ik inderdaad die schreeuwlelijk op haar voicemail ben. Helemaal boven mijn theewater. ‘Luister het asjeblieft niet af!’ roep ik wanhopig. Ik gun het niemand om die vuiligheid over zich heen te krijgen. Nou, misschien een incidentele narcist. Maar zeker niet deze lieve dame.

‘Het komt vanuit trauma. Je hebt zoveel moeten slikken, dat komt er nu uit. Al die ellende zit in je lijf opgeslagen. Helemaal niet verbazingwekkend, dat je zo gaat schelden, zeker niet als alles tegen zit.’ ‘En je op weg bent naar een narcistendag,’ denk ik erachteraan, ‘waar je veel geld voor betaalt, terwijl de aanstichters van dit onheil nergens last van hebben…… Dat geeft inderdaad nogal wat onvrede.

Zo is de narcistendag nog niet eens begonnen en ik heb al de belangrijkste les te pakken van vandaag. Mijn gescheld mag! Het is niet nodig mezelf daar ook nog eens op af te kraken. Ik mag woedend zijn op al die gekken, die me bij de neus hebben gehad. De monsters, die me fysiek te grazen hebben genomen, alsmede alle leugenaars, bedriegers en dieven, die hier kind aan huis zijn geweest.

Ik mag kotsen op mensen, die mij hebben uitgekotst. Ik mag kwaad spreken over mensen, die me kwaad hebben gedaan. Ik mag lastig zijn voor hen die me lasteren. En ik mag iedereen stijf schelden, die mij naar het leven heeft gestaan. Figuurlijk dan. Ik ben wel geslagen, maar gelukkig nog nooit dood geslagen of verwurgd. Wel zijn er zijn mensen, die me sociaal hebben vermoord. En op hen scheld ik ook grof. Volledig terecht.

Maar goed, ik hoop wel dat het een keertje ophoudt, die vuilbekkerij. Je krijgt echt een vieze smaak in je mond door al dat gekanker. Ook schaam ik me natuurlijk toch dood als die vrouw mijn grove taalgebruik hoort. Ik dacht dat haar telefoon uit stond en de mijne het contact had verbroken. Niet dus.

Confronterend. Maar het is nu eenmaal gebeurd. Heks is gewoon enorm pissed off. Op alles en iedereen, die over mijn grens is gegaan. Recent of honderd jaar geleden. Maakt niet uit. Hoepel op van mijn terrein.

Ook ben ik er helemaal klaar mee om bruggen te bouwen naar narcistische idioten. Liever geef ik hen op hun kloten!

Ooit zal het wel overgaan. Deze rage, razernij, woede….. Op een dag zijn de scheldwoorden op en is de bal nijd verdwenen uit mijn buik. Op een goede dag. Als ook alle narcisten en psychopaten me hebben verlaten en terug zijn gekropen in hun hoeken en gaten. Of onder hun steen.

De grote soap van het leven: De ene dag ben je een soort foute held. Je komt zelfs op TV in ‘College Tours’. Een dag later ben je gewoon weer een crimineel. Zit je weer te zwetsen in de bajes. De val van Holleeder. Het einde van de onbegrijpelijke populariteit van deze psychopathische boef.

WILLEM HOLLEEDER, crimineel, college tour, karikatuur

Echt gelukkig ziet hij er niet uit…..

Mijn favoriete soap is al een tijdje behoorlijk ranzig. De sloerie van de serie heeft het aangelegd met de man van haar bloedeigen zus. Dit is op zich niets bijzonders. Ze heeft de hele mannelijke lijn van de familie van haar eerste man ook al afgewerkt. Zijn beide zoons, een kleinzoon. Haar schoonzoon heeft een kind bij haar verwekt en met het eerste vriendje van de aldus verwekte jongste dochter heeft ze ook het bed gedeeld.

WILLEM HOLLEEDER, crimineel, college tour, karikatuur

Het is grappig om te zien, hoe ze haar gedrag op allerlei manieren probeert te rechtvaardigen, ook geen nieuws overigens. Net zoals heel veel echte mensen van vlees en bloed heeft dit personage allemaal rare romantische  ideeën in haar hoofd om de drek van haar alledaagse handelen af te dekken. Helaas stinkt die stront dwars door haar vreemde verhalen  en beweringen heen…..

WILLEM HOLLEEDER, crimineel, college tour, karikatuur

Charmante charlatan

Deze week is er van alles te doen op televisie over Willem Holleeder. In verschillende programma’s laat men ons de opnamen van telefoongesprekken met zijn zus beluisteren. In plat Amsterdams hoor je hem vuilbekken, vloeken, schelden en dreigen. ‘Kankerhoer, je ken maar niet zo doorgaan, he…. Dat hep konsekwensies. Uitkijkuh nou…’

Plotseling is de zweem van romantiek, die rondom zijn figuur is geschapen ver te zoeken. Mensen, die in het verleden graag met hem op de foto gingen nemen opeens publiekelijk afstand.

WILLEM HOLLEEDER, crimineel, college tour, karikatuur

Willempie

Idioten, die deze man een platform hebben gegeven om zijn onzinverhalen te verkondigen. Zoals de man in een praatprogramma. Hij heeft een biografie geschreven over deze geduchte boef. Stotterend doet hij zijn verhaal. Een ouwe bajesklant en celmaat van Holleeder zit ook aan tafel. Ook hij is flink aan het stotteren. Toeval? Of schijten ze eigenlijk in hun broek, omdat ze en plein public stelling nemen tegen deze man?

‘Hij had een moeilijke jeugd. Zijn vader sloeg iedereen binnen het gezin bont en blauw. Daarom heeft Willem zich verdiept in vechtsporten. Uiteindelijk heeft hij zijn eigen vader een keertje in elkaar geslagen…..’

WILLEM HOLLEEDER, crimineel, college tour, karikatuur

‘De Neus’ op jonge leeftijd

Zo’n verhaal heb ik in mijn eigen omgeving ook wel eens gehoord. Op zich dus niet bepaald uniek. Ook deze zoon nam wraak op de vader. Hopelijk is hij uiteindelijk niet zo’n regelrechte ramp voor zijn omgeving geworden als de veelbesproken crimineel.

‘Als je als heel jong kind al wordt mishandeld of te weinig aandacht krijgt, kan dat hersenschade tengevolge hebben,’ hoor ik in een ander programma. Ze laten voorbeelden zien van proefjes, gedaan met baby’s. Schokkend om te zien. En dat zijn dan nog proeven met het onthouden van aandacht aan het kind.

WILLEM HOLLEEDER, crimineel, college tour, karikatuur

Kun je nagaan wat er gebeurt als je zo’n kind een flink pak rammel verkoopt….. Of compleet in elkaar slaat. Of een hersenschudding bezorgt…. Jeetje, dat kan behoorlijk wat hersenschade opleveren op de lange termijn. Realiseer ik me nog maar eens goed. Ergens sta ik daar dan toch weer van te kijken.

WILLEM HOLLEEDER, crimineel, college tour, karikatuur

Mijn vriendinnetje Mo is altijd al geïntrigeerd door Holleeder. Ze houdt van de romantische onderwereldmacht, die hij uitstraalt. Het lijkt haar een geweldige kerel. ‘Maar het is waarschijnlijk echt een ontzettende eikel,’ heeft Heks haar wel eens op het hart gedrukt, jaren geleden.

Niet veel later had half Nederland die charmante charlatan in het hart gesloten. Denk maar aan zijn dubieuze deelname aan het programma College Tour. Ik heb het item overigens nooit bekeken. Nooit behoefte toe gevoeld.

WILLEM HOLLEEDER, crimineel, college tour, karikatuur

Duh

Mensen in de knop geknakt. Sommigen verworden tot psychopaat. Anderen richten minder schade aan, maar zijn nog steeds slecht te nassen. Hier en daar gaat er eens iemand in therapie. Soms sorteert dat effect. Anderen verhalen hun ellende gewoon weer op de volgende generatie. Of neuken met de man van hun zus of dochter. In een soap in elk geval. Alles kan. Na zo’n slechte start.

WILLEM HOLLEEDER, crimineel, college tour, karikatuur

Maar er zijn ook genoeg mensen met een waardeloze start, die er prima uit komen. Kanjers, die het voor elkaar krijgen echt iets voor een ander te betekenen. Gelukkig maar, gezien het aantal mensen met een moeilijke jeugd, die ik in mijn leven ben tegen gekomen. Of die je in de Doctor Phil Show voorbij ziet komen…. Als velen er niet juist sterker uit zouden komen zag ik het somber in voor de wereld.

WILLEM HOLLEEDER, crimineel, college tour, karikatuur

Laten we voor al die geknakte zielen, ook de psychopaten onder hen, proberen wat compassie op te brengen. Daar bedoel ik iets heel anders mee, dan de stompzinnige bewondering, die Willem Holleeder de laatste jaren ten deel viel.

WILLEM HOLLEEDER, crimineel, college tour, karikatuur, Heineken ontvoering

Foute vrienden

Kinderen kunnen ongelofelijk veel schade oplopen in een onveilige omgeving. Soms hebben ze geluk en treffen ze ergens in de buurt een steunpunt. Sterk genoeg om toch een fundament voor hun bestaan op te bouwen. Een leraar of lerares, een dominee, de moeder van een vriend of vriendin, de uitbater van een sportschool…..

Anderen krijgen foute vrienden. Daar komt dan niet veel meer van terecht……

Iedereen heeft iemand nodig. Elk mens wil gezien worden. Compassie is het mooiste medicijn. Misschien is het te laat om bij bepaalde mensen de toegebrachte schade te herstelen. Maar een warm hart kan nooit kwaad.

WILLEM HOLLEEDER, crimineel, college tour, karikatuur

Compassie laat zich niet dwingen

 

WILLEM HOLLEEDER, crimineel, college tour, karikatuur WILLEM HOLLEEDER, crimineel, college tour, karikatuurWILLEM HOLLEEDER, crimineel, college tour, karikatuur WILLEM HOLLEEDER, crimineel, college tour, karikatuur

 

WILLEM HOLLEEDER, crimineel, college tour, karikatuur

Nog maar een Willempie dan

 

 

 

Geromantiseerde gekte en de keiharde woorden van een moderne goeroe. Wie is hier nu gek? Heks maakt er wel weer een samenhangend verhaal van: Mij krijg je niet gek!

 

Mr. Jones, fil, Richard Geere, psychiatrisch patient,

Vanavond zie ik alweer een oude film op televisie: Mr. Jones met Richard Gere. Over een manisch depressieve patiënt, die te maken krijgt met een vrouwelijk psychiater, welke verliefd op hem wordt. Ik kijk met een half oog, val ook eventjes in slaap. Maar pak de film dan weer moeiteloos op.

Wat een charmante psychiatrische patiënt. De pillen lijken geen effect op hem te hebben. Ik bedoel in de zin, dat hij volledig zombie wordt of enorm dik. Verschijnselen, die je buiten de fictieve filmwereld regelmatig ziet optreden in combinatie met hevige medicatie. Hij zit goed in de kleren en is uitermate schoon en fris. Ook dat lijkt me niet geheel conform de realiteit. In werkelijkheid zie je vaak , dat mensen met deze indicatie zichzelf enorm verwaarlozen….

Mr. Jones, fil, Richard Geere, psychiatrisch patient,

Een happy end is natuurlijk altijd fijn, maar ook hier blijft het gevoel knagen, dat het niet erg reëel is.

Heks heeft zelf te maken gehad met een dierbare, die last had van algehele gekte bij tijd en wijlen. Met name het uitzichtloze van zijn situatie staat me heel goed bij. Ondanks allerlei experimenten met medicatie ging hij er alleen maar op achteruit. Uiteindelijk heeft hij het niet gered. Het leven werd een te zware opdracht.

‘Lief Heksje, blijf toch altijd hopen dat je eens helemaal beter wordt,’ schreef hij me een jaar voor zijn dood. Op een prachtige antieke ansichtkaart met een engel. Zijn eigen hoop veranderde intussen steeds meer in wanhoop.

Mr. Jones, fil, Richard Geere, psychiatrisch patient,

We trokken regelmatig samen op. Het was een beetje de lamme leidt de blinde…. Elke week aten we met zijn tweetjes, altijd spaghetti bolognese. Hij deed dan de boodschappen en kookte het eten. Ik betaalde en stopte de afwas in de vaatwasser.

Zijn gekke vlugge geest hield het nooit lang vol op één plek. Na het eten was hij snel weer verdwenen. Om een paar dagen later plotseling weer op te duiken voor een klein bezoekje met een goed verhaal.

Mr. Jones, fil, Richard Geere, psychiatrisch patient,

Wat ik heel mooi vind aan de film van vanavond is hoe je ziet, dat achter al die drukte en onaangepastheid een heel gewoon mens zit. Zoals jij en ik. Met een aandoening, die compleet ontregelend werkt op zijn leven. Dat wel.

Een paar dagen geleden kreeg ik wat filmpjes toegestuurd. Onder andere een serie Youtube filmpjes ‘Spirit Science’ genaamd. Als ik het eerste exemplaar bekijk, ‘Nr1 ~ Thoughts’ word ik voor de zoveelste keer geconfronteerd met de visie van sommige spirituele leraren op ziekte.

De maker hiervan is zeer gecharmeerd van het gedachtengoed van ‘The Secret’. Je gedachten creëren je leven. Als je de hele dag aan succes denkt word je succesvol. Als je alsmaar aan ziekte denkt word je ziek. Blegh!!!! Mag ik even een teiltje?

Mr. Jones, fil, Richard Geere, psychiatrisch patient,

‘Wie de hele tijd over ziekte spreekt is ziek. Ziekte is ook een creatie van jezelf. Als je een slecht immuunsysteem hebt, heb je het aan jezelf te danken. We geven virussen en de staat van ons immuunsysteem de schuld, maar dat we bevattelijk zijn komt van binnenuit. Door een negatief of slecht gevoel, dat we toelaten in onszelf. We kunnen onszelf helen, maar dat komt in een ander filmpje.’

Ja, we mogen de schuld niet meer geven aan iets anders. Maar wel aan onszelf. Wat een waardeloze invalshoek. Daar knap je nu niet bepaald van op.

Mr. Jones, fil, Richard Geere, psychiatrisch patient,

En het is ook te gek voor woorden. Ik zie de dingen helemaal niet zo. Mijn visie ligt op een heleboel punten heel dicht bij deze zienswijze. Maar ik hanteer liever het begrip verantwoordelijk dan schuld.

Heks pleit er voor om helemaal niemand de schuld te geven van je ongeluk. Het hoort bij het leven. We leven in een onvolmaakte wereld, vol eikels, idioten, geestelijk gestoorden en chronisch zieken. Dikke en dunne mensen. Engbekken zoals Poetin bijvoorbeeld. Maar het zijn allemaal mensen.

En geen van deze mensen wil ziek zijn, of slecht. Of gek. Ze zijn het geworden door wie weet wat voor’n oorzaken. Helen is prachtig natuurlijk. Maar ook hier krijg ik kromme tenen van de kort-door-de-bocht manier waarop het wordt gebracht. Waar iemand beter van wordt is altijd maar de vraag. Sommigen zijn dood misschien beter af. Verlost van de verstoorde chemie in hun hersenpan. Of de chronische pijn in hun donder.

Mr. Jones, fil, Richard Geere, psychiatrisch patient,

Heks is best een optimist, al zou je het niet zeggen als je me zo bezig hoort. Maar ik beschouw het als mijn missie om de echte geestelijk gestoorden, de mensen die zulke dingen straffeloos uitbraken als zijnde diepe wijsheid, tegen te spreken. Het is onzin en gelul. En niemand schiet iets op met zulke verhalen. Geen mens wordt beter van het idee, dat hij zijn ellende aan zichzelf te danken heeft.

Behalve de mensen, die al gezond en gelukkig zijn. Zij kunnen dit soort gedachtengangen vaak enorm waarderen. Ten tijde van ‘The Secret’ verdienden een heleboel mensen goud geld aan allerlei onzincursussen op dit vlak. Zijzelf waren het levende bewijs, dat het werkt. Deze nepgoeroe’s hadden hun zakken reeds goed gevuld met het geven van peperdure workshops!

Mr. Jones, fil, Richard Geere, psychiatrisch patient,

Wat staat er in de andere 49 filmpjes? Ik zal het nooit weten. Ik ben halverwege de eerste al afgehaakt…..

Oordelen en de schuld geven. We moeten ervan af. We zijn meer de ander dan niet. We zijn die gestoorde gek, de gemene dictator, de bloem, de wolk. Ik doe maar een greep. En we zijn ons goddelijke zelf. Waar je juist veel van moet houden in plaats van te denken, dat die mooie binnenkant ziekte zit te creëren.

Mr. Jones, fil, Richard Geere, psychiatrisch patient,

Toen ik nog programmeerde in de IT ontdekte ik, dat er altijd ontzettend veel mis gaat binnen zo’n computersysteem. Spontaan wel te verstaan. Buiten alle programmeerfouten om. Dat is gewoon een gegeven. Net zoals elk meetapparaat een meetfout heeft.

Alle techniek is afgeleid van wat we weten over het menselijk lichaam. Als het in de nagemaakte versie al zo rommelt, moet het in het origineel ook regelmatig mis gaan. Het is eigenlijk heel bijzonder, dat het zo vaak goed gaat. Elke gezonde baby is een voorbeeld van dit wonderlijke fenomeen. Laten we ons misbaksels koesteren in plaats van te verfoeien. Een beetje anders is uiteindelijk hartstikke leuk in die Grote Saaie Eenheidsworst van het leven.

I rest my case…..

Mr. Jones, fil, Richard Geere, psychiatrisch patient,

Wat zijn we rijk, in onze warme huizen. Er valt genoeg te klagen, zoals altijd. Ellende van anderen: We houden het liever op afstand. Pleidooi voor iedereen je partner met gezonde afstand.

joy joy

Maandag aan het eind van de ochtend wandel ik uitgebreid met varkentje door het Leidse Hout. Na een kwartiertje komen we mijn goede vriend, buurman en Dikkertje Tromkoorgenoot tegen met zijn hond Carlos, de Duitse herder met flapoor. Een hele grote vriend van Ysbrandt. Hij loopt me bijna ondersteboven van enthousiasme. Ysbrandt raakt ook door het dolle en gezamenlijk lopen we verder.

Zoals altijd zijn mijn vriend en ik in no time de vreemdste gesprekken aan het voeren. Voor anderen is dit gezelschap nauwelijks te harden, maar wij vermaken ons altijd prima samen. Vandaag vertelt hij over zijn werk als financiële man bij vluchtelingenwerk. Hoe ze momenteel mensen in caravans proppen in Duinrell. ‘Soms wel drie mensen in 1 kleine ruimte. Echt Heks, loop je daar met iemand naar binnen, zo van: “Hier gaat u dan wonen.” Heftig hoor. Soms stoppen ze mensen bij elkaar, die elkaar de kop wel kunnen inslaan.’

pain pain

Dat laatste heb ik ook wel eens voorbij zien komen bij een vluchtelingvriendinnetje van me. Als Hutsi zat ze met een stel Tutsies opgescheept in een huis hier om de hoek. Of andersom, het is maar vanuit welk perspectief je het bekijkt…..

‘Ach, die mensen bij vluchtelingenwerk doen enorm hun best. Er gebeurt heel veel vrijwillig en soms krijgen die vrijwilligers ook helemaal niet de aansturing en waardering, die broodnodig is. De verwachtingen zijn vaak ook nog eens huizenhoog.’ Ook dat heb ik wel eens aan den lijve ondervonden.

Je doet iets voor iemand in die situatie en voor je het weet word je overspoeld met allerlei verzoeken, variërend van het opknappen van een tuin, tot fungeren als privé taxi….. Absurd natuurlijk in geval van Heks. Die heeft genoeg aan haar eigen praktische sores. Mensen met vreselijke ervaringen en verhalen opvangen valt om de dooie dood niet mee. Een vriend van me heeft zich er jarenlang intensief mee bezig gehouden. Hij heeft daar zelfs een secondair emotioneel trauma aan over gehouden.

pain pain

Huh? Ja, dat bestaat. Als je maar genoeg rauwe ellende van mensen over je heen krijgt, kun je daar zelf post traumatische stressverschijnselen aan over houden. Misschien is dat wel de belangrijkste reden, dat velen zich afzijdig houden van andermans ellende. Bang om ermee besmet te raken. Slechts weinigen durven die last werkelijk te dragen. Thay heeft het in dat kader over ‘my joy and pain are one’ in dat prachtige gedicht van hem:

joypain

My joy is like Spring, so warm 
it makes flowers bloom all over the Earth. 
My pain is like a river of tears, 
so vast it fills the four oceans.

Please call me by my true names, 
so I can hear all my cries and my laughter at once, 
so I can see that my joy and pain are one.

Please call me by my true names, 
so I can wake up, 
and so the door of my heart 
can be left open

joy pain

Door dat allebei te voelen, toe te laten, kan je hart open blijven. En als je hart open is, is elk mens je partner, je medemens. Je kunt om geen enkel mens meer heen. Zelfs eikels en idioten kun je niet meer zomaar afserveren. Al mag je ze best een beetje op afstand houden, heb ik ontdekt.

joy

Zondag in de kerk ging ik helemaal achterin zitten, in een rij met lege stoelen. Voor me was ook een vrij lege rij. Een man schoof, zodra hij me in het oog kreeg, zo’n vijf plaatsen opzij om schuin voor me te gaan zitten. Met zijn hoofd half omgedraaid zat hij me in de gaten te houden. Aandacht te trekken. Na de eucharistie kwam hij naast me zitten. Bovenop mijn hoed. Gelukkig had ik de stoel naast me vol tas en jas liggen. Kijk, die meneer mag Heks best op afstand houden. Beleefd en vriendelijk en met een open oog voor de eenzaamheid en frustratie, die uit zijn poriën ademt. Maar desalniettemin: Gezonde afstand. Heerlijk.

speaking_of_joy_by_marielliott

Laaghartige schandalen in Almere, bij de KLM, in mijn heksenleventje: OVERAL!!!! Troostende ontmoeting Doglady met hart op goede plaats…..

corruptie

Rol de loper maar uit

Op dinsdagmorgen komt mijn hulp. Als ik een beetje goed geslapen heb sta ik direct op en ga ook aan de slag. Uit Therapeutisch Huishoudelijk oogpunt. Helaas ben ik ’s morgens meestal vrij beroerd. Een instantkater. En niet eentje waar dit kattevrouwtje van houdt. Zo ook deze ochtend. Na een zweterig en koortsig nachtje deed ik zwabberend en zwaaiend de deur open.  Gelukkig heb ik een geweldige thuiszorg. Terwijl ik mezelf tot leven probeer te wekken gaat ze lekker aan de slag.

grof geld

Grof geld

Intussen kijk ik een beetje TV met koffie en pijnstillers. Er is een herhaling van Zembla. Wat een afschuwelijke verhalen weer. Vorige week ging het over een schandaal in de gemeente Almere. Burgermeester Jorritsma weet van de prins geen kwaad. Ene wethouder Duijvensteijn liegt zich een slag in de rondte. Er wordt een winkelcentrum gepland. Dat levert de gemeente 13 miljoen op door de verkoop van grond aan een projectontwikkelaar.

corrupt vlees

wat zit er in je gehaktbal?

Er is al een projectontwikkelaar failliet gegaan tijdens het project. Dat kost de gemeenschap geld kan ik je vertellen. In Leiden hebben we ook eens zoiets aan de hand gehad. Het beruchte Aalmarktproject….. De grond levert 13 miljoen op, maar een al bestaand winkelcentrum op een steenworp afstand zal 25 miljoen inkomsten derven op jaarbasis. Er staan al panden leeg. Dat is nog maar het begin. Veel winkeliers zullen dit niet gaan overleven.

corrupte zeehelden

Het is van alle tijden

Het ergste is, dat de gemeenschap gewoonweg wordt voorgelogen. Zogenaamd komt er een speciaal sportwinkelcentrum. Achter de schermen zijn hele andere dingen geregeld. Politici doen of hun neus bloedt en pakken misschien nog wel een leuk reisje of ander voordeeltje mee. Leer mij de mensen kennen, vooral die exemplaren met politieke ambities….. Machtsmensjes. allemaal!

corruptie in het bankwezen

Corrupte banken met hun corrupte personeel

De gewone man/vrouw is weer de klos. De hardwerkende middenstander gaat bloeden voor die bloedende gok van een neus van Jorritsma….. Maar ach, het is niet het eerste schandaal, waar deze voormalig minister bij betrokken is.

Jorritsma met lelijke hoed

Jorritsma met koninklijke hoed denkt dat ze boven de wet verheven is

Vandaag gaat het over de luchtvaart. Met name de KLM. Al jaren vallen er links en rechts piloten en cabinepersoneel uit met vergiftigingsverschijnselen. Soms lukt het de bemanning maar ternauwernood om het toestel veilig weer op de grond te zetten wegens neurologische uitvalverschijnselen. Prettig idee voor de passagiers…..

lullen corrupt

Twee lullen schudden elkaar de hand

Hun zenuwstelsel is stelselmatig aangetast door PCBvervuiling in de lucht. In de cockpit worden de hoogste concentraties gevonden. Maar ook passagiers worden aan deze zeer giftige stoffen blootgesteld. Heb je dus veel gevlogen en voel je je niet zo lekker? Hou er maar rekening mee, dat je voor je leven lang problemen kunt  overhouden aan al  vlieguren….

koninklijk schandaal

Koninklijk schandaal

Maar wie schetst mijn verbazing? Het wordt systematisch ontkend. Er worden geen metingen verricht naar de vervuiling. Een corrupt onderzoek moet dit schandaal afdekken. Toxicologen en wetenschappers worden voor gek verklaard. En alle getroffenen hebben last van een burn out. Het zit tussen de oren. Goh, waar heb ik dat eerder gehoord?

Vandaag kreeg ik ook een brief, dat mijn bezwaar tegen het korten van mijn thuiszorg na 6 jaar en vele manuren is afgewezen. Ik kan hier weer bezwaar tegen indienen. En weet je wat? Ik ga het gewoon doen. Bulgaren en andere halve garen kunnen hier gewoon geld ophalen of het niets is. Maar een doodziek mens krijgt niet de hulp, die hij/zij nodig heeft.

VVD is zelf crimineel

Stop die Jorritsma dan maar direct in de bak

Politici geven de voorkeur aan het vullen van eigen zakken, boven het belang van de gemeenschap. Liever laten ze misstanden jaren voortbestaan, dan gezichtsverlies te lijden. Dus ik krijg niet genoeg thuiszorg, want daar is geen geld voor. Maar het feit, dat er al jarenlang misbruik wordt gemaakt van huur-en zorgtoeslag wordt onder de hoed gehouden om het hachje van de politiek verantwoordeljike te redden. Yek.

geld staat centraal in menig schandaal

geld staat centraal in menig schandaal

Een voordeel van het christendom hier te lande is dan toch weer het fenomeen hel. Daar gaan ze natuurlijk en masse heen, die mafketels. Tenzij ze god omkopen natuurlijk! Een mooie nieuwe kerk in dat nieuwe winkelcentrum in Almere bijvoorbeeld….. Of gratis vliegen voor engelen bij de KLM. Hoewel ik betwijfel of ze daar hoge ogen mee gooien…

Nu zit ik weer voor de TV. Radar: Fraude bij verzekeringen. Niet uitbetalen van wettelijke rente aan slachtoffers bijvoorbeeld. Administratieve medewerkers, die zich uitgaven voor medische experts. Lekker is dat. Ik zit in zo’n traject. Als er maar geen meneer van der Kemp bijzit, hij schijnt heel erg corrupt te zijn. Nog steeds actief in de letselindustrie…..

corruptie in Suriname

Ergens in Suriname

De wereld zit vol idioten, die zich verrijken ten koste van anderen. Ik ben dus echt niet de enige, die maatschappelijk zo’n kotsbehandeling krijgt. Wel is het zo, dat MEpatiënten het enorme nadeel hebben, te ziek te zijn om veel actie te ondernemen. Ik blijf dus maar procederen en protesteren. Niet alleen voor mezelf, maar voor al mijn medepatiënten.

politici zijn vaak elite-gangsters

Veel politici zijn elite-gangsters

Gelukkig zijn er ook mooie dingen in de wereld. Gisterenavond kwam ik Doglady weer tegen in het plantsoen. Er was 1 van haar honden weggelopen, dus ik was eerst even zoet met het zoeken van dit dove hondje.

Een jongeman vol tattoos en piercings en een obscure  camouflage outfit had hem midden op een kruispunt gevonden en de dierenambulance gebeld, de schat. Hij had ook nog een vrouw op de fiets het park ingestuurd om de eigenaar te zoeken. Het liep allemaal goed af. Daarna heb ik nog wel een uur met Doglady staan praten. Wat zij allemaal niet voor haar hondjes doet!

Globalisering van corruptie, kijk maar naar die Bulgaren

Globalisering van corruptie, kijk maar naar die Bulgaren

Ongelofelijk! Terwijl we zo stonden te kletsen met een half oog gericht op onze hondjes, liep er een valkparkiet voorbij, die haar vrouwtje uitliet. Aldus de desbetreffende mevrouw. Bij de enorme volière hielden ze halt voor een familiebezoek. De vrouw en de parkiet zijn dikke vrienden en gaan dagelijks samen op stap….. Doglady en ik begrijpen die vriendschap maar al te goed!

Er schijnt ook weer een zekere wetmatigheid te zitten in corruptie. Als politicus ontkom je er natuurlijk niet aan!

Er schijnt ook weer een zekere wetmatigheid te zitten in corruptie. Als politicus ontkom je er natuurlijk niet aan!

‘Soms worden mensen heel boos op me,’ zei mijn hondenvriendin op een gegeven moment, ‘Omdat ik zo gelukkig ben en dat begrijpen ze niet’. Ik heb wel eens zo’n boosaardig type meegemaakt.  Wat die bekakte opgepoetste tante allemaal niet te zeggen had over deze lieve hondendame: schokkend! “Ach,’ vervolgde Doglady’, ‘Ze zijn natuurlijk zelf heel ongelukkig en kunnen mijn geluk niet verdragen’.

Scharreleieren? Vrije uitloop? Of waren ze er weer als de kippen bij om ons op te lichten?

Scharreleieren? Vrije uitloop? Of waren ze er weer als de kippen bij om ons op te lichten?

Waren we maar allemaal zoals Doglady, vol liefde en compassie. Strijdbaar voor de kwetsbaren en onvervaard tegenover enorme problemen. Alle politici zouden bij haar een paar maanden stage moeten lopen. Niet dat zij daar op zit te wachten, hoor. Niet voor niets bestaat haar familie uit dieren. Die liegen niet en bedriegen niet.  Dat maakt het leven met hen heel plezierig. Weet Heks ook uit eigen ervaring.

Doglady en haar hondjes, roedel

Doglady en haar roedel