Werken zal je voor de kost. Zwoegen voor je dagdagelijkse kostje kost je soms moeite. Als je door je rug bent gegaan bijvoorbeeld. Of in geval van chronische ziekte. Weg met de afschoffelmaatschappij. Serveer die zakenvrouw van het jaar zelf maar af. Zelfs al is ze van het vrouwelijk geslacht en zitten we te springen om dames in business! Haar feminiene oorsprong is haar overigens niet aan te zien, deze zieke zuster, dit manwijf, met haar ijzeren vuisten en die baardgroei op haar puntige tanden.

©TOVERHEKS.COM

Ook al slaan de vlammen uit je onderrug, je meldt je niet ziek! ©TOVERHEKS.COM

Anderhalve week geleden op vrijdagmiddag ga ik aan de slag in de keuken. Eerst ruim ik maar eens goed op. Mijn hulp jakkert er een stofzuiger door. Heks haalt een lap over het aanrecht, het gasfornuis, de buffetkast, de keukentafel en de kattentrolley…….. Ik negeer de laag stof in de servieskast, alsmede op mijn verzameling stenen-filter-koffiepotjes. Dat komt de volgende keer hopelijk weer.

En anders volgende maand. Of volgend jaar.

Kies je gevechten, Heks, ook die tegen stof en vuil.

Mijn onvolprezen thuiszorg is door haar rug gegaan. Gelukkig is ze toch komen opdagen. ‘Ja, haha, ik zal wel moeten. Volgende week heb ik een functioneringsgesprek, want mijn contract loopt af. Als je een keertje verstek hebt laten gaan, maakt niet uit waarom, lig je er direct uit!’

Tja, waar zijn de tijden gebleven dat je als baas nauwelijks van je lanterfantende personeel kon afkomen? Die gouden tijden, dat je er als werknemer eindeloos straffeloos de kantjes kon aflopen? Die wonderbaarlijke periode, waarin wegpromoveren vaak de enige optie was als employés weinig van hun werkzaamheden bakten….

Afgelopen week zie ik een interview op televisie voorbij komen met Vivienne van Eijkelenborg, zakenvrouw van het jaar 2016. Heks is dol op zakenvrouwen. Er zijn nog veel te weinig leden van dit superieure volkje actief op de arbeidsmarkt mijns inziens. Mijn eigen moeder was een uitmuntende zakenvrouw.

©TOVERHEKS.COM

Kenau Simonsdochter Hasselaer’s lookalike Vivienne van Eijkelenborg: zakenvrouw van het jaar©TOVERHEKS.COM

Zij bewees in mijn optiek dat je deze tak van sport beter aan vrouwen kunt overlaten: Na de dood van mijn vader nam zij het roer van het familiebedrijf over. Achter de schermen zat ze overigens al jaren te roeren…..  Met een flinke vinger in de financiële pap! Maar goed, onder haar bezielende leiding namen de zaken een vlucht. Het bedrijf zette een groeispurt in. Binnen een paar jaar tijd verviervoudigde de toko!

Hoewel ze bepaald niet voor de poes was droegen haar werknemers haar op handen. Ze had oog voor hen. Wist hen te motiveren. Ze voelden zich gezien en gewaardeerd.

Ik sta dus niet onwelwillend tegenover lekkere stevige tantes met verstand van zaken. Maar deze zakenvrouw van het jaar slaat echt alles. Als ze lacht zie ik zwarte haren groeien op haar puntige hoektanden. En wat ze daartussendoor debiteert is ook niet fijn. Volgens haar is het nog steeds veel te moeilijk om mensen te ontslaan.

Geen mens heeft meer een vast contract, ziek zijn is er niet meer bij als je je baan wilt houden, maar het moet toch nog gemakkelijker kunnen! Zij wil dat de tweede kamer zich gaat buigen over een voorstel om arbeidskrachten gewoon stante pede op straat te kunnen zetten.

‘Als iemand weg wil kan dat met slechts een maand opzegtermijn, terwijl het mij zeker vijf maanden tot anderhalf jaar kost om iemand te vinden, die die plek kan innemen. Dus,’ haar mond is een nijdige streep.

Het is toch ook wat. Gekwalificeerd personeel vinden. Investeer je een keertje in die lui, blijken het eens geen luilakken te zijn die je het liefst gelijk weer wilt ontslaan! En dan gaan ze zelf weer weg!!!! Schandalig! En: Waardeloos. Ongeheurd ook! Ze is goed pissed off.

©TOVERHEKS.COM

Oh, oh, wat heb ik toch een trek…… ©TOVERHEKS.COM

‘Dus omdat zij haar gekwalificeerde mensen niet kan vasthouden en het verdomt om zelf nieuwe medewerkers op te leiden, moet ieders baan maar op de schopstoel?’ mopper ik kort door de bocht in mezelf, ‘Lekkere redenatie, zakenvrouw van het jaar. Je bent bepaald niet de filosoof van de eeuw…..’

‘En als je dan per se werknemers wilt die blijven, neem dan autisten in dienst. Die hebben onvoorziene kwaliteiten, maar blijven bovendien over het algemeen hun leven lang bij dezelfde baas in dienst. Ze houden nu eenmaal niet van verandering….. Maar laat de rest van de werkende wereld met rust met je rare asociale ideeën!’

‘Ga maar hoor, het is weer toonbaar,’ ik loop met mijn thuiszorg naar buiten om de vuilniszakken weg te brengen, ‘Veel plezier dit weekend, of moet ik zeggen sterkte?’ We grijnzen naar elkaar. Deze jonge moeder is zeer actief in de padvinderij. Dit weekend gaat ze met haar groep pubers kramperen. Compleet met kampvuur, survivalwedstrijden en verkleedpartijen. En dat met die rug!

Ze is al weken bezig met de voorbereidingen. Heks heeft een paars Super-Woman-pakje aangeleverd. Mijn superhulp is in haar vrije tijd namelijk superheld! ‘Ik kan wel een verhuurbedrijf beginnen,’ verzucht ik later. En dat is ook zo. of je nu een degelijke Dirndl nodig hebt of een Chinese drakenjurk.  Heks heeft het allemaal in de kast hangen……

Nadat mijn interieurverzorgster verdwenen is haal ik mijn koelkast leeg. Ik spit de groentelades om. Wat zal ik eens gaan koken? Tegenwoordig kook ik eens per week. Maar wel heel veel, zodat ik elke dag eet. Als het niet klaar staat sla ik veel te vaak een maaltijd over.

©TOVERHEKS.COM

Heks roert in haar magische heksenketel…….. ©TOVERHEKS.COM

Ik braad een grote pan gehakt en maar er twee gerechten mee. Andijvistampotje met Indiaas gehakt. En spaghetti Bolognese. Ook knikker ik twee verschillende soepjes in de pan. Venkelroomsoep en raapsteeltjesoep. Mmmmmm.

Een enorme bak witlofsalade met mandarijntjes volgt. Een bak verse pesto ontspruit aan mijn keukenmachine. Ook maak ik chocolademousse van avocado, banaan en cacao. Uren ben ik in de weer. Nu ik de spirit heb moet ik er gebruik van maken……

Het is al half negen als ik met VikThor naar buiten ga. Gelukkig maar dat het zo lang licht is. We fietsen naar ‘De Tuin van Noord’. Een heel leuk wandelgebied achter de spiksplinternieuwe moskee aan de Willem de Zwijgerlaan. Met een prachtig theehuis! Het mooie is dat mijn hondje bijna het hele stuk erheen lekker los rond kan rennen.

Ondanks het late uur tref ik een paar pups. Wat een mazzel! Mijn ventje is in no time heerlijk aan het spelen. Een vrouw in een rolstoel komt bij ons staan. Zij heeft een lekkere dikke labrador aan de riem. Een schat van een dier. En gek op puppy’s. Ze stort zich met haar machtige lijf op VikThor. Mijn hondje is erg gecharmeerd van dit fysieke geweld. ‘Hij is dol op grote vrouwen,’ grijns ik opgewekt.

©TOVERHEKS.COM

VikThor ligt in de houdgreep met zijn nieuwe grote vriendin. Ze spelen het bekkenspel……..©TOVERHEKS.COM

‘Ze is vrij hoor, dus je mag haar aaien,’ het schemert intussen een beetje, dus ik kan mijn gesprekspartner niet goed zien. Alleen haar rode haren lichten een beetje op. Ze is nog hartstikke jong hoor ik aan haar lieve, levendige vitale stem. ‘Is het je hulphond?’

Jazeker. Volledig opgeleid. ‘Hij kent wel 86 commando’s. Zo kan hij mijn sokken aan- en uittrekken. Ook pakt hij alles wat ik laat vallen weer op van de grond. Hij maakt deuren open, haalt pakjes sap uit de koelkast….’ Oh, wat handig. Vooral dat dingen oprapen van de vloer. Heks laat alles uit haar handen vallen, dus voor mij zou dat geweldig zijn…..

‘Je kunt het je hondje gewoon leren. Apporteert hij? Ja? Nou, dat is het hele principe van dingen oprapen en terug brengen, alleen gooi je het nu niet actief weg…. Houdt hij van trekspelletjes? Dat is de basis van deuren en kasten openen!’

Bij het afscheid wisselen we telefoonnummers uit. Onze honden zijn zo verzot op elkaar, ze liggen al meer dan een half uur saampjes in een verrukte bijterige houdgreep….. ‘Laten we nog eens afspreken, dat is heerlijk voor mijn hond. Ze is de hele dag aan het werk, zo’n speelpartijtje maakt haar kop weer leeg. Dat kun je uren later nog merken….’ Mijn gesprekspartner is stapeldol op haar trouwe viervoeter, dat kun je zo zien. Wat een geweldige hond. VikThor boft maar met zo’n heerlijke nieuwe dikke vriendin.

Ik schrijf de naam van het baasje in mijn telefoon met de naam van de hond. ‘Ik onthoud mensen vaak aan hun hond. Je kijkt ook altijd naar de honden, als je ergens staat te praten. Of als je samen wandelt. Daar zal het wel door komen.’

©TOVERHEKS.COM

Dat onthoud je toch wel: Een rolstoel, rood haar en een megahulphond? ©TOVERHEKS.COM

De vrouw moet lachen. ‘Nou, mij zou je vast wel herkennen,’ klinkt het droog, ‘Ook al kun je nu mijn gezicht nu nauwelijks zien…..’ Ja, dat is dan weer het voordeel van een stevige handicap, je valt op! ‘Een roodharige vrouw in een rolstoel met een dikke zwarte labrador hulphond…. Nou, die vis je er wel uit!’ We liggen in een deuk: Ze heeft gelijk!

En even later tegen haar hond: ‘We moeten naar huis, Fedor, de thuiszorg komt zo,’ Ongetwijfeld om haar in bed te helpen. Goeie hemel. Ik ben blij dat ik dat allemaal zelf voor elkaar krijg! En dat ik nog steeds loop en fiets!

Als ik later thuis nog een beetje zit te mijmeren realiseer ik me dat ik echt mijn zegeningen moet tellen. Al dat gemopper op wat nu eenmaal zo is. Het schiet niet op. Ik zal nooit meer een gezonde energieke pijnvrije Toverheks worden.

Maar er zijn nog genoeg dingen, die wel binnen mijn bereik liggen. Zoals goddelijk koken bijvoorbeeld. Helaas maar eens per week. En dan zaag ik er ook meestel een halve vinger af. Of ik verbrand me lelijk. Met enige regelmaat belandt ook nog eens de helft van het diner op de keukenvloer…… Kortom: Ik kom niet ongeschonden uit de strijd. En soms mijn brouwsels ook niet.

Maar wat overblijft is werkelijk verrukkelijk! Een driesterrenrestaurant ken er een puntje aan zuigen. Het is al ruim na tienen als ik een keertje eet. Maar dan doe ik het wel goed: Een viergangendiner van heb ik jou daar!

©TOVERHEKS.COM

Het is druk in het park……. Ondanks het late uur! ©TOVERHEKS.COM

Glutenvrije, lactosevrije, sojavrije Spaghetti Moskowitski met aubergine en wodka. Volgens Steenvrouw niet verkeerd geëxperimenteerd. Het was goed binnen te houden…..

Met enige regelmaat staat Steenvrouw op de stoep. Of Heks vliegt een rondje om en staat op haar stoep. Met bezem en al. Niet om haar stoepje schoon te vegen, maar om lekker te klessebessen. Of te schelden op de wereld. Maar vooral: Om samen om het leven te lachen, want we delen een merkwaardig gevoel voor humor. Zwart als de nacht, maar nooit gemeen. Nou ja, een klein beetje gemeen, hooguit. Nooit ten koste van. Maar wel erg grappig.

Onlangs eet mijn vriendin in Huize Heks. Ik kan eigenlijk niet bewegen. Ik ben total loss van helemaal niks. Maar ik heb mijn zinnen gezet op een gezellig avondje. Ik zit alweer dagen in mijn eentje naar mijn slaapkamermuur te koekeloeren. Bovendien is zij mijn gekreupel wel gewend. Als er iets op de grond flikkert ligt ze in een deuk. In plaats van me uit te schelden voor stomme koe of te klagen over mijn gebrekkigheden. Wel zo prettig.

Ook steekt ze graag en handje toe bij het snij- en hakwerk. Altijd tricky op kreukeldagen met mijn zwabberarmen. Maar met mijn maatje in de buurt geen probleem.

‘Ik maak Spaghetti Bolognese. Super simpel, maar toch lekker. Troosteten. En zo umami!’roep ik als ze binnenkomt. Intussen smeer ik plakken aubergine in met zout. Ik heb zin in zachte zoete snottige gebakken plakken van deze godenvrucht. Terwijl ik loop te redderen, ontdek ik dat er geen rode wijn in huis is. Een onontbeerlijk ingrediënt.

Ik schenk een glaasje rosé in voor ons beiden. Het is een geweldig goeie fles, overgebleven uit een voorraadje van vorig jaar. Zonde om in de pastasaus te gooien….. ‘Ik maak em af met wodka,’ besluit ik. Benieuwd hoe het zal smaken. Steenvrouw zit te schuddebuiken van de lach. Zij kan mijn experimenten altijd wel waarderen.

Uiteindelijk staat er dan toch een geweldige maaltijd op tafel. ‘He, gezellig zo, met z’n tweetjes,’ glimmen we naar elkaar met volle mond. ‘Wat een geluk heb ik met deze schat als vriendin!’ denk ik bij mezelf. ‘Ik ben ook blij met jou, Heks, ik voel me altijd heerlijk bij je,’ zegt Steenvrouw. Alsof ze mijn gedachten leest!

Glutenvrije, lactosevrije, sojavrije Spaghetti Moskowitski met wodka. Hak rode uien, wat sjalotjes en een paar tenen knoflook  fijn. Bak in een grote koekenpan voldoende rundergehakt. Ik kook altijd voor een weeshuis, dus ik neem een pond. Goed roeren, zodat het lekker rul wordt. Uien erbij, meebakken tot ze glazig zijn. Op het laatst de knoflook toevoegen. Nog even doorbakken, pas op dat de knoflook niet verbrandt.  Een grote pot tomatensaus toevoegen. Ik neem altijd gepureerde biologische tomaten zonder enge smaakstofjes.

Bij gebrek aan oregano gaat er vandaag marjolein in. Een een beetje rozemarijn. Tot slot een flinke scheut wodka. Even laten doorkoken en klaar!

Aubergine van te voren en insmeren met zout. Tijdje laten liggen, zodat vocht er uit trekt. Hierna langzaam garen in koekenpan met ruim olijfolie.

Heerlijk met een salade van winterpostelein, raapsteeltjes en wat er verder in de koelkast ligt. Serveer met glutenvrije pasta. Ikzelf geef de voorkeur aan een soort gemaakt van mais. Glaasje rosé erbij en smullen maar!

En was het smullen? ‘Heel aparte combinatie, echt lekker, Heks!’ Aldus Steenvrouw.

Heks wordt platgeknuffeld door leden van de studentenvereniging Ichthus. Zomaar. Midden op straat!Heerlijk! Later zie ik de Veenfabriek met ‘RAARRR’ In Theater Ins Blau. Al met al best een bijzondere dag, deze duffe donderdag…….

knuffelbrigade Ichtus Leiden

Als ik donderdag op de tafel van mijn fysiotherapeut klim ben een hoopje fysieke ellende in de knoop. Volhardend haalt mijn behandelaar alle verknoopte spieren en pezen weer los. Een pijnlijke aangelegenheid. Tranen stromen uit mijn ogen. He bah, wat heb ik een kutdag. Alweer. Alles doet zeer.

‘Fijne feestdagen Heks.’ Het is helaas de laatste behandeling van deze martelmeester dit jaar. Ik zal het voorlopig zonder zijn magische handjes moeten doen. Net nu alles vastloopt. Balen hoor.

knuffelbrigade Ichtus Leiden

Aan het eind van de middag meld ik me bij Frogs. Hij is lekker aan het kokkerellen. De oude vertrouwde spaghetti komt op tafel. Heks zit zwijgend tegenover hem te kieskauwen. Geeft niks, want Frogs heeft praatjes voor tien. Enthousiast vertelt hij over de talloze projecten waar hij mee bezig is momenteel. Hij maakt me aan het lachen.

‘Ik krijg vandaag mijn bord niet leeg, Frogs, ik geef het restje aan Ysbrandt.’ Varkentje is dol op dit kostje. Gnuivend en snuivend slobbert hij de restanten van mijn bord.

knuffelbrigade Ichtus Leiden

Als we later over de Haarlemmerstraat naar mijn huis lopen komt ons een clubje jongelui tegemoet. Ze hebben bordjes bij zich: “Free Hugs” staat er op. ‘Ha,’ roept Heks, ‘Dat wil ik wel! Ik kan wel een lekkere hug gebruiken!’ Voor ik het weet heeft de kleinste van de drie me al in haar armen gesloten.

‘Wat leuk! Wat een goed idee! Waarom doen jullie dit?’ Ik vraag hen de oren van het hoofd. Het blijken leden te zijn van studentenvereniging Ichthus. Een sociëteit op christelijke grondslag. Vandaag hebben ze allemaal leuke acties in de stad, zoals deze. Wat een schatten!

RAARRR!

‘Er lopen ook leden rond die warme chocolademelk uitdelen!’ vetellen ze me. Geef mij maar echter maar deze glutenvrije en lactosevrije hugs…..

Ik kijk in de vrolijke gezichten van mijn piepjonge knuffelbrigade. Ze stralen van plezier. En hoewel ik geenszins ben van de absolute overtuigingen op religieuze grondslag, we hebben daar net gevaarlijke gevolgen van gezien in Parijs,  moet het me wel van het hart dat deze jonge mensen zo heerlijk positief bezig zijn. Op hun christelijke grondslag.

Zo kan het ook…..

RAARRR!

Later zitten we dan toch in theater ‘Ins Blau’. Ik had niet gedacht het te gaan redden vandaag, maar het is gelukt! We komen oude bekenden tegen. Zoals een oud studiegenoot van Heks, tevens bandlid van de destijds succesvolle band ‘Les Zazous‘. Frogs heeft een muzikaal verleden met deze creatieve duizendpoot. Ze hebben een hoop bij te kletsen…… Hartstikke leuk!

Vanavond is de try out van de voorstelling ‘RAARRR‘ van de Veenfabriek.

Na 10 jaar ervaring als acteur van Nederlands meest vooruitstrevende muziektheaterensemble initieert Joep van der Geest nu de geestige muziektheatrale lectureperformance RAARRR. De moderne muziek is in die periode voor hem van onbereikbare verre vriend veranderd in een goede buur. Hand in hand met de jonge componiste Lam Lai uit Hong Kong en vaste muzikale en theatrale krachten van de Veenfabriek zal van der Geest met RAARRR rebelleren tegen het hermetische imago van moderne muziek en tegelijkertijd de mysterieuze kracht die zij in zich heeft vieren. Een muziektheatraal hedendaags pleidooi voor romantiek.

Wie zie je? Muzikanten, acteurs en een muis.  Wat zie je? Altviool, geprepareerde piano, cello, percussie, katheder en een vaas vol bloemen.  Wat hoor je? Een nieuwe compositie van Lam Lai en een twijfelachtige lezing over het weten.  Wat begrijp je? Een gedeelte wel en een gedeelte niet.

RAARRR!

‘Ik vond het toneelstuk niet bepaald om over naar huis te schrijven, Heks,’ vertrouwt Frogs me later toe, ‘Het is gewoon niet mijn ding….’

‘Ik vond dat blote einde vreemd. Toen die actrice alles uittrok dacht ik: “Daar gaan we weer, er moet een blote vrouw in voor de kijkcijfers. Waar slaat dit nu op?” Het eindbeeld was wel mooi en grappig, maar de pointe ontging me volkomen. Voor jullie mannen was het natuurlijk wel weer lekker, het is een mooie meid!’

Heks ligt niet om van bewondering. Toch kan ik het experiment wel waarderen. Het vertolkte moderne en bijzonder vreemde muziekstuk van Lam Lai spreekt me aan. Er is echter ook een acteur, die me mateloos irriteert. Vanaf de eerste seconde. Maar dat is de bedoeling blijkt later. In die zin kun je spreken van een zeer geslaagde voorstelling.

RAARRR!

Het regent katten en honden, maar toch moet Heks naar buiten met haar viervoeter. Eten bij Frogs en een lesje geschiedenis als toetje: Syrië was vroeger een kolonie van Frankrijk! Dat wist ik niet. Het maakt veel duidelijk!

hondenweer, rotweer, vies weer, piesweer, hond, it rains cats and dogs

Donderdag heb ik een hele lege dag. Lekker. Het is verschrikkelijk smerig weer. Storm, regen en narigheid. Het is de tijd van ‘Makkers staakt uw wild geraas’. De hele middag lig ik lekker in bed te schrijven en tekenen. Aan het eind van die middag moet ik toch nog eventjes met het hondje op stap. Een nat pak halen. Bah.

hondenweer, rotweer, vies weer, piesweer, hond, it rains cats and dogs

Net voordat ik de deur uit wil gaan gaat de bel. Ik doe open en roep naar beneden: ‘Hallo, wie is daar?’ Een jolige stem antwoordt iets, maar ik zie niemand verschijnen. Vreemd. Ik loop met Ys de trap af.

Beneden gekomen loop ik tegen een jongeman aan. Hij heeft bij de buren aangebeld en staat een opdringerig verhaaltje af te draaien. Ik zie mijn buurman balen. ‘Nee, nee…’ prevelt hij, ‘Dat kost toch weer veel geld.’

hondenweer, rotweer, vies weer, piesweer, hond, it rains cats and dogs

Zonder pardon grijpt Heks de man bij kop en kont en werkt hem de deur uit. ‘Ik heb u binnen gelaten, dus u moet nu echt gaan. Het is op mijn verantwoording gebeurt, dus u gaat weg. Nu.’ De man protesteert verontwaardigd, maar Heks is niet onder de indruk.

Ik geef regelmatig aan het goede doel waarvoor hij beweert geld in te zamelen. Ik vraag me echter af of deze organisatie ook langs de deuren gaat. De man is me iets te vaag. Ik vertrouw het voor geen meter…..

hondenweer, rotweer, vies weer, piesweer, hond, it rains cats and dogs

Ys en Heks fietsen de Singel rond en doen een paar parkjes aan. Ys loopt als een verzopen kat naast me. We passeren een ouder echtpaar. Ze lopen hand in hand. Wat lief! Ik glimlach ondanks de barre weersomstandigheden. Iets verder stoppen we voor een stoplicht.

‘Ach, arme stakker. Ben je zo nat geregend? Wat een hondenweer!’ Het echtpaar heeft ons ingehaald en nu staan ze  een kletsnatte Ysbrandt te knuffelen. Hij laat het zich gewillig welgevallen…..

Op de terugweg fiets ik langs de glutenvrije winkel. Ik sla wat spullen in. Met een tas vol levensmiddelen aan het stuur spoed ik me huiswaarts. Er is een ongeluk gebeurd. De weg is afgesloten. Overal politie en ambulances. In een impuls besluit ik eventjes bij Frogs aan te bellen. Hij is thuis!

Zo nodig ik mezelf dan gelijk maar uit op het eten bij hem. Spaghetti Bolognese! Mijn lievelingskostje….. We kletsen eens goed bij. Ook over alle gebeurtenissen in Parijs.

‘Ik was zelf die avond naar een concert. Ik kwam hartstikke vrolijk thuis, maar dat was snel afgelopen…. Ik ken dat theater Heks, waar geschoten is. Ik ben er wel eens geweest voor een tattoo conventie. Het is net zo’n soort zaal als Paradiso.’

hondenweer, rotweer, vies weer, piesweer, hond, it rains cats and dogs

We praten over alle reacties op het gebeuren. Het sluiten van de grenzen, iets wat IS maar al te graag wil. Zo lang wij onze moslim medemensen warm onthalen doen we niet wat zij voor ogen hebben: absolute polarisatie. De grootste groep slachtoffers van IS is moslim……

‘Syrië is vroeger een kolonie van Frankijk is geweest,’ vervolgt Frogs. Dat is nieuw voor Heks. Het verklaart de diepe haat tegen onze zuiderburen. Kolonisatie laat zware sporen na in de landen, die het hebben ondergaan. De agressors zijn het al lang weer vergeten, maar de sociale en economische structuren in het getroffen land zijn volledig verkloot. Om nooit meer goed te komen.

Veel brandhaarden in de wereld hebben een dergelijke invasie van de beschaafde westerse wereld overleefd. Nipt.

Ik ga naar huis met een lijvig boek over de geschiedenis van het midden oosten van de Joodse auteur Simon Sebag Montefiore: ‘Jeruzalem, de biografie.’ Het begint nog voor koning David. Een hele dikke pil. Daar ben ik voorlopig zoet mee……..

Jerusalem the biography simon sebag montefiore

hondenweer, rotweer, vies weer, piesweer, hond, it rains cats and dogs

‘De Drie Dingen’ waar ik me aan vasthoud in mijn sneue amoebebestaan leiden in het beste geval tot ‘Eén Smaak’. Het zijn niet alleen de drie dingen an sich, die me op de been houden: Het feit dat ze er altijd zijn is geruststellend!

man met instument, marimba, ballofoon, muziek

Jaren geleden was mijn leven ook regelmatig een regelrechte hel. Ik ben tenslotte al heel lang ziek. Om alles een beetje leefbaar te houden probeer ik met name in zulke periodes elke dag drie dingen te ontdekken waar ik blij van word. Het kan van alles zijn. De zon op mijn snoet, een leuk praatje in de trein, een wolk van een baby hier of daar.

‘De Drie Dingen’ komen, naar ik me meen te herinneren, uit de stal van onze opvoedkundig geobsedeerde entertainer uit de jaren negentig: ‘Oprah Winfrey’. Het leven als leerschool: Het maakt niet uit of je er weinig van bakt, als je er maar iets van opsteekt.

man met instument, marimba, ballofoon, muziek

Hele volksstammen lazen dezelfde boeken als zij. Hordes mensen volgden haar diëten en belerende kreten. Miljoenen van ons gingen aan ‘De Drie Dingen’, maar ik denk niet dat iemand het zo lang heeft volgehouden als ik.

Er zijn tijden geweest dat ik ‘De Drie Dingen’ naar Fiederelsje SMSte. Om na een halve dag haar drie dingen terug te krijgen, want zulke bezigheden zijn besmettelijk.

man met instument, marimba, ballofoon, muziek

Het kan ook goed zijn, dat mijn traditie stamt van voor het Oprah tijdperk. Ik heb altijd een groot vermogen gehad om midden in de shit Godins/Gods prachtige schepping te ervaren. De paardebloem op de koeienvlaai.  Bij wijze van kers op de taart….

‘De Drie Dingen’ kunnen eenvoudig leiden tot “Eén Smaak” (Boeddhistische uitdrukking voor de ervaring van Eenheid).

Deze week haal ik mijn Drie Dingen maar weer eens van stal. Het kost me moeite. Ik kan wel honderd dingen bedenken waar ik verdrietig van word. Maar dat is niet de bedoeling.

Frogs stuurt me woensdagmiddag een berichtje na het lezen van mijn depri-blog. ‘Zal ik donderdag het hondje ophalen? Dan neem ik hem de hele dag mee, heb jij even rust. Kom je ’s avonds Spaghetti Bolognese bij me eten?’

man met instument, marimba, ballofoon, muziek

Zo slaap ik donderdagmiddag uren en uren. ’s Avonds laat ik me culinair verwennen door mijn oude vriend. Hij vermaakt me met al zijn gekke verhalen. ‘Kijk eens Heks, wat ik op mijn werk gekregen heb? Gered van de vuilcontainer!’

Hij laat me een prachtige Balafoon zien en een intrigerende driehoekige houten koffer. ‘Daar zit een Marimba in….’ Hij laat me ook nog een hemels tingeltangel-apparaat, waarvan ik de naam vergeten ben, zien. Niet veel later zit mijn kikkervriend op zijn nieuwe instrumenten te spelen. Het klinkt fantastisch.

De Drie Dingen. Het kan van alles zijn. Een glimlach, die oplicht in een somber gelaat. Een dwarse kleuter, die je bij de hand neemt. Een muziekinstrument of een bos bloemen. Een onverwacht mysterieus torentje op een gebouw gewoon in je eigen straat. Een hondje met een balletje. Een dichtende kikker….

‘Kom Frogs, ik maak een paar foto’s van je met je Drie Dingen. Wat een schitterend instrument overigens, die Marimba. Je kan em ook als een soort jas dragen, een muzikaal kledingstuk. Ik zie tal van dramatische mogelijkheden!’

man met instument, marimba, ballofoon, muziek

‘Dat is mooi, Heksje, want ik wil binnenkort weer eens een klankconcert met je geven.’

Als we later samen nog even met Ysbrandt over de Hooglandse Kerkgracht wandelen komen we een hondenvriendin van me tegen met haar geweldige schat van een labrador. ‘Ik kom naar jullie volgende klankconcert hoor,’ roept ze ons enthousiast na bij het afscheid.

Wie weet. Een terugval is nooit leuk en het kan best even duren voordat ik weer wat in mijn mars heb. Maar een klankconcertje ergens hier of daar te zijner tijd moet toch wel lukken…..

man met instument, marimba, ballofoon, muziek

Geromantiseerde gekte en de keiharde woorden van een moderne goeroe. Wie is hier nu gek? Heks maakt er wel weer een samenhangend verhaal van: Mij krijg je niet gek!

 

Mr. Jones, fil, Richard Geere, psychiatrisch patient,

Vanavond zie ik alweer een oude film op televisie: Mr. Jones met Richard Gere. Over een manisch depressieve patiënt, die te maken krijgt met een vrouwelijk psychiater, welke verliefd op hem wordt. Ik kijk met een half oog, val ook eventjes in slaap. Maar pak de film dan weer moeiteloos op.

Wat een charmante psychiatrische patiënt. De pillen lijken geen effect op hem te hebben. Ik bedoel in de zin, dat hij volledig zombie wordt of enorm dik. Verschijnselen, die je buiten de fictieve filmwereld regelmatig ziet optreden in combinatie met hevige medicatie. Hij zit goed in de kleren en is uitermate schoon en fris. Ook dat lijkt me niet geheel conform de realiteit. In werkelijkheid zie je vaak , dat mensen met deze indicatie zichzelf enorm verwaarlozen….

Mr. Jones, fil, Richard Geere, psychiatrisch patient,

Een happy end is natuurlijk altijd fijn, maar ook hier blijft het gevoel knagen, dat het niet erg reëel is.

Heks heeft zelf te maken gehad met een dierbare, die last had van algehele gekte bij tijd en wijlen. Met name het uitzichtloze van zijn situatie staat me heel goed bij. Ondanks allerlei experimenten met medicatie ging hij er alleen maar op achteruit. Uiteindelijk heeft hij het niet gered. Het leven werd een te zware opdracht.

‘Lief Heksje, blijf toch altijd hopen dat je eens helemaal beter wordt,’ schreef hij me een jaar voor zijn dood. Op een prachtige antieke ansichtkaart met een engel. Zijn eigen hoop veranderde intussen steeds meer in wanhoop.

Mr. Jones, fil, Richard Geere, psychiatrisch patient,

We trokken regelmatig samen op. Het was een beetje de lamme leidt de blinde…. Elke week aten we met zijn tweetjes, altijd spaghetti bolognese. Hij deed dan de boodschappen en kookte het eten. Ik betaalde en stopte de afwas in de vaatwasser.

Zijn gekke vlugge geest hield het nooit lang vol op één plek. Na het eten was hij snel weer verdwenen. Om een paar dagen later plotseling weer op te duiken voor een klein bezoekje met een goed verhaal.

Mr. Jones, fil, Richard Geere, psychiatrisch patient,

Wat ik heel mooi vind aan de film van vanavond is hoe je ziet, dat achter al die drukte en onaangepastheid een heel gewoon mens zit. Zoals jij en ik. Met een aandoening, die compleet ontregelend werkt op zijn leven. Dat wel.

Een paar dagen geleden kreeg ik wat filmpjes toegestuurd. Onder andere een serie Youtube filmpjes ‘Spirit Science’ genaamd. Als ik het eerste exemplaar bekijk, ‘Nr1 ~ Thoughts’ word ik voor de zoveelste keer geconfronteerd met de visie van sommige spirituele leraren op ziekte.

De maker hiervan is zeer gecharmeerd van het gedachtengoed van ‘The Secret’. Je gedachten creëren je leven. Als je de hele dag aan succes denkt word je succesvol. Als je alsmaar aan ziekte denkt word je ziek. Blegh!!!! Mag ik even een teiltje?

Mr. Jones, fil, Richard Geere, psychiatrisch patient,

‘Wie de hele tijd over ziekte spreekt is ziek. Ziekte is ook een creatie van jezelf. Als je een slecht immuunsysteem hebt, heb je het aan jezelf te danken. We geven virussen en de staat van ons immuunsysteem de schuld, maar dat we bevattelijk zijn komt van binnenuit. Door een negatief of slecht gevoel, dat we toelaten in onszelf. We kunnen onszelf helen, maar dat komt in een ander filmpje.’

Ja, we mogen de schuld niet meer geven aan iets anders. Maar wel aan onszelf. Wat een waardeloze invalshoek. Daar knap je nu niet bepaald van op.

Mr. Jones, fil, Richard Geere, psychiatrisch patient,

En het is ook te gek voor woorden. Ik zie de dingen helemaal niet zo. Mijn visie ligt op een heleboel punten heel dicht bij deze zienswijze. Maar ik hanteer liever het begrip verantwoordelijk dan schuld.

Heks pleit er voor om helemaal niemand de schuld te geven van je ongeluk. Het hoort bij het leven. We leven in een onvolmaakte wereld, vol eikels, idioten, geestelijk gestoorden en chronisch zieken. Dikke en dunne mensen. Engbekken zoals Poetin bijvoorbeeld. Maar het zijn allemaal mensen.

En geen van deze mensen wil ziek zijn, of slecht. Of gek. Ze zijn het geworden door wie weet wat voor’n oorzaken. Helen is prachtig natuurlijk. Maar ook hier krijg ik kromme tenen van de kort-door-de-bocht manier waarop het wordt gebracht. Waar iemand beter van wordt is altijd maar de vraag. Sommigen zijn dood misschien beter af. Verlost van de verstoorde chemie in hun hersenpan. Of de chronische pijn in hun donder.

Mr. Jones, fil, Richard Geere, psychiatrisch patient,

Heks is best een optimist, al zou je het niet zeggen als je me zo bezig hoort. Maar ik beschouw het als mijn missie om de echte geestelijk gestoorden, de mensen die zulke dingen straffeloos uitbraken als zijnde diepe wijsheid, tegen te spreken. Het is onzin en gelul. En niemand schiet iets op met zulke verhalen. Geen mens wordt beter van het idee, dat hij zijn ellende aan zichzelf te danken heeft.

Behalve de mensen, die al gezond en gelukkig zijn. Zij kunnen dit soort gedachtengangen vaak enorm waarderen. Ten tijde van ‘The Secret’ verdienden een heleboel mensen goud geld aan allerlei onzincursussen op dit vlak. Zijzelf waren het levende bewijs, dat het werkt. Deze nepgoeroe’s hadden hun zakken reeds goed gevuld met het geven van peperdure workshops!

Mr. Jones, fil, Richard Geere, psychiatrisch patient,

Wat staat er in de andere 49 filmpjes? Ik zal het nooit weten. Ik ben halverwege de eerste al afgehaakt…..

Oordelen en de schuld geven. We moeten ervan af. We zijn meer de ander dan niet. We zijn die gestoorde gek, de gemene dictator, de bloem, de wolk. Ik doe maar een greep. En we zijn ons goddelijke zelf. Waar je juist veel van moet houden in plaats van te denken, dat die mooie binnenkant ziekte zit te creëren.

Mr. Jones, fil, Richard Geere, psychiatrisch patient,

Toen ik nog programmeerde in de IT ontdekte ik, dat er altijd ontzettend veel mis gaat binnen zo’n computersysteem. Spontaan wel te verstaan. Buiten alle programmeerfouten om. Dat is gewoon een gegeven. Net zoals elk meetapparaat een meetfout heeft.

Alle techniek is afgeleid van wat we weten over het menselijk lichaam. Als het in de nagemaakte versie al zo rommelt, moet het in het origineel ook regelmatig mis gaan. Het is eigenlijk heel bijzonder, dat het zo vaak goed gaat. Elke gezonde baby is een voorbeeld van dit wonderlijke fenomeen. Laten we ons misbaksels koesteren in plaats van te verfoeien. Een beetje anders is uiteindelijk hartstikke leuk in die Grote Saaie Eenheidsworst van het leven.

I rest my case…..

Mr. Jones, fil, Richard Geere, psychiatrisch patient,

Bad days will pass: Alles gaat voorbij. Ook een contraproductieve dag als vandaag: Niets lukt en niets werkt mee. Morgen beter dan maar…..

Unknown-31

Aan het eind van de middag hijs ik mijn koffertje achter op mijn vouwfiets en vertrek richting Amsterdam. Morgenochtend is de feestelijke architectuurvaartocht onder leiding van Cowboy. Het is tevens de opening van zijn bedrijfje. ’s Middags heb ik Joli aan de telefoon om de aanvoer van flessen champagne zeker te stellen. Zij importeert een uitstekende bubbel. De verdiensten gaan naar het goede doel!

Unknown-30Unknown-32

Het is één van de weinige dingen, die wil lukken vandaag. De hele dag zit alles stroperig tegen. Het begint al met een uitnodiging vanuit de vriendenkring voor de jaarlijkse nieuwjaarsborrel. Die is altijd in Huize Heks. Al jaren organiseer ik dat festijn. Dus het is even slikken, als opeens iemand anders zijn deuren opent. Mijn feestje afpakt…..  De wijn ligt al klaar op de boekenkast.

boem170-narigheidspreukentegel_Geen_pech_hebben_is_al_mazzel_genoeg_1383579890_original_1

‘Ja Heks, zo gaan die dingen. Daar heeft hij niet eens bij nagedacht. Het is ook niet gezegd, dat je je het recht op nieuwjaarsborrel zomaar kunt toe-eigenen. Het staat iedereen vrij te borrelen wat ‘ie wil,’ pruttel ik inwendig. Maar leuk is anders.

pech, narigheid, tegenslag,pech, narigheid, tegenslag,pech, narigheid, tegenslag,pech, narigheid, tegenslag,

Dan werkt de thuiszorg organisatie bepaald niet mee als ik vervanging wil voor volgende week. Sterker nog: Ik krijg een bitse grote bek van het wijf achter de telefoon. Oh, mijn god. Ze gaan daar bij Groenoord steeds meer op Activite lijken. Die monsterorganisatie waar ik ooit zo bestolen ben. Die griezelclub waar je slechts een nummer bent. Natuurlijk laat ik het er niet bij zitten. Maar het helpt niet veel. ‘Je zoekt het maar uit’ is de boodschap.

pech, narigheid, tegenslag, pech, slecht voorteken, zwarte katten, black kat, bad luck

Er is ook goed nieuws. De kabel voor mijn videocamera is aangekomen op het postkantoor. Vlak voordat ik naar Amsterdam vertrek haal ik em op. Ik heb op Marktplaats een JVC Camcorder gekocht. Volgens mij ben ik in het ootje genomen, want het is een hopeloos verouderd kloteding. Er moesten nog opname bandjes komen (kun je nagaan hoe oud ‘ie is), een extra batterij en tot slot dus dit kabeltje. Zodat ik alles op mijn Mac kan zetten.

pech, narigheid, tegenslag, pech, narigheid, tegenslag, pech, narigheid, tegenslag, pech, narigheid, tegenslag,

De treinreis is altijd een uitputtingsslag. Onderweg krijg ik een smsje van de buurman, dat hij niet voor mijn katten kan zorgen. Oh jee, wat een pech. Tenslotte ben ik dan bij mijn lief. Hij zit afgeknoedeld op de bank. Hij heeft zich een slag in de rondte gewerkt. ‘Volgens mij heb ik een griepje onder de leden’, klinkt het benepen. Hij lijkt ook wel drie kilo lichter.

pech, narigheid, tegenslag, pech, slecht voorteken, zwarte katten, black kat, bad luck

Terwijl we lekker bijkletsen probeer ik het kabeltje uit. Het past niet. Potverdorie. Weer een zeper. Ik kan dat ellende apparaat wel uit het raam smijten intussen.

pech, narigheid, tegenslag, pech, slecht voorteken, zwarte katten, black kat, bad luck

Maar dan gaan we lekker koken! Ik maak een heerlijk wortel/gembersoepje en een zalige Spaghetti Bolognese. Cowboy stort zich op het hak en snijwerk. Ik heb afgelopen week mijn hand verkloot met het snijden van een bevroren brood. Had ik beter niet kunnen doen. Maar ja, ik rammelde van de honger.

pech, slecht voorteken, zwarte katten, black kat, bad luck pech, slecht voorteken, zwarte katten, black kat, bad luck pech, slecht voorteken, zwarte katten, black kat, bad luck pech, slecht voorteken, zwarte katten, black kat, bad luck pech, slecht voorteken, zwarte katten, black kat, bad luck

Als we een half uurtje later aan tafel zitten trekken we helemaal bij. De soep smaakt hemels, met de wortelkracht van moedertje aarde. De pasta is echt troosteten. Als kind was ik er al gek op. Op mijn verjaardag koos ik geen patat of pannenkoeken. Heksje wilde spaghetti!

pech, narigheid, tegenslag, pech, narigheid, tegenslag,

Morgen wordt vast een hele leuke dag. Ik hoop op een zonnetje, eventueel slechts lokaal. Boven het IJ. Tussen 10 uur ’s morgens en 1 uur ’s middags. En niet al teveel wind.

pech, slecht voorteken, zwarte katten, black kat, bad luck