‘De Drie Dingen’ waar ik me aan vasthoud in mijn sneue amoebebestaan leiden in het beste geval tot ‘Eén Smaak’. Het zijn niet alleen de drie dingen an sich, die me op de been houden: Het feit dat ze er altijd zijn is geruststellend!

man met instument, marimba, ballofoon, muziek

Jaren geleden was mijn leven ook regelmatig een regelrechte hel. Ik ben tenslotte al heel lang ziek. Om alles een beetje leefbaar te houden probeer ik met name in zulke periodes elke dag drie dingen te ontdekken waar ik blij van word. Het kan van alles zijn. De zon op mijn snoet, een leuk praatje in de trein, een wolk van een baby hier of daar.

‘De Drie Dingen’ komen, naar ik me meen te herinneren, uit de stal van onze opvoedkundig geobsedeerde entertainer uit de jaren negentig: ‘Oprah Winfrey’. Het leven als leerschool: Het maakt niet uit of je er weinig van bakt, als je er maar iets van opsteekt.

man met instument, marimba, ballofoon, muziek

Hele volksstammen lazen dezelfde boeken als zij. Hordes mensen volgden haar diëten en belerende kreten. Miljoenen van ons gingen aan ‘De Drie Dingen’, maar ik denk niet dat iemand het zo lang heeft volgehouden als ik.

Er zijn tijden geweest dat ik ‘De Drie Dingen’ naar Fiederelsje SMSte. Om na een halve dag haar drie dingen terug te krijgen, want zulke bezigheden zijn besmettelijk.

man met instument, marimba, ballofoon, muziek

Het kan ook goed zijn, dat mijn traditie stamt van voor het Oprah tijdperk. Ik heb altijd een groot vermogen gehad om midden in de shit Godins/Gods prachtige schepping te ervaren. De paardebloem op de koeienvlaai.  Bij wijze van kers op de taart….

‘De Drie Dingen’ kunnen eenvoudig leiden tot “Eén Smaak” (Boeddhistische uitdrukking voor de ervaring van Eenheid).

Deze week haal ik mijn Drie Dingen maar weer eens van stal. Het kost me moeite. Ik kan wel honderd dingen bedenken waar ik verdrietig van word. Maar dat is niet de bedoeling.

Frogs stuurt me woensdagmiddag een berichtje na het lezen van mijn depri-blog. ‘Zal ik donderdag het hondje ophalen? Dan neem ik hem de hele dag mee, heb jij even rust. Kom je ’s avonds Spaghetti Bolognese bij me eten?’

man met instument, marimba, ballofoon, muziek

Zo slaap ik donderdagmiddag uren en uren. ’s Avonds laat ik me culinair verwennen door mijn oude vriend. Hij vermaakt me met al zijn gekke verhalen. ‘Kijk eens Heks, wat ik op mijn werk gekregen heb? Gered van de vuilcontainer!’

Hij laat me een prachtige Balafoon zien en een intrigerende driehoekige houten koffer. ‘Daar zit een Marimba in….’ Hij laat me ook nog een hemels tingeltangel-apparaat, waarvan ik de naam vergeten ben, zien. Niet veel later zit mijn kikkervriend op zijn nieuwe instrumenten te spelen. Het klinkt fantastisch.

De Drie Dingen. Het kan van alles zijn. Een glimlach, die oplicht in een somber gelaat. Een dwarse kleuter, die je bij de hand neemt. Een muziekinstrument of een bos bloemen. Een onverwacht mysterieus torentje op een gebouw gewoon in je eigen straat. Een hondje met een balletje. Een dichtende kikker….

‘Kom Frogs, ik maak een paar foto’s van je met je Drie Dingen. Wat een schitterend instrument overigens, die Marimba. Je kan em ook als een soort jas dragen, een muzikaal kledingstuk. Ik zie tal van dramatische mogelijkheden!’

man met instument, marimba, ballofoon, muziek

‘Dat is mooi, Heksje, want ik wil binnenkort weer eens een klankconcert met je geven.’

Als we later samen nog even met Ysbrandt over de Hooglandse Kerkgracht wandelen komen we een hondenvriendin van me tegen met haar geweldige schat van een labrador. ‘Ik kom naar jullie volgende klankconcert hoor,’ roept ze ons enthousiast na bij het afscheid.

Wie weet. Een terugval is nooit leuk en het kan best even duren voordat ik weer wat in mijn mars heb. Maar een klankconcertje ergens hier of daar te zijner tijd moet toch wel lukken…..

man met instument, marimba, ballofoon, muziek

Heks komt uit de bezemkast. Vreemde verhalen en rare verschijnselen. Ach, het moest er maar eens van komen. Aldus Draak.

heksenhoed heksenhoedheksenhoedheksenhoedheksenhoed

Begin jaren negentig kwam ik in contact met een regressietherapeut. Ik had de stille hoop, dat mijn ziekte zou worden veroorzaakt door een trauma uit een vorig leven. Het moest toch ergens vandaan komen, nietwaar? En de reguliere medische wetenschap verklaarde me sowieso al zonder meer voor gek,  nog steeds overigens, dus een wat vage therapie kon er ook nog wel bij.

heksenhoed

Welnu, trauma’s genoeg. Mijn eerste regressie voerde me linea recta naar de brandstapel. Daar werd een kruidenvrouw, Lena, net als vele van haar zusters (en broeders) geofferd op het altaar van de patriarchale kerk met z’n macht en enge celibaat. Lena met haar bochel, horrelvoet en grote wrat, zwarte kat en hutje in het bos: Archetypischer kan het bijna niet. Zo’n ellendig levenseinde verklaart dan weer wel mijn warsheid van het openbaar tonen van mijn vakvrouwschap als heks…..

Na een reeks regressies voelde ik me fysiek nog niet veel beter. De therapeut nodigde me uit voor een rondreis door Frankrijk met zijn camper. Ja, dubieus aanbod natuurlijk. Maar ik zag er weinig kwaad in. Achteraf denk ik, dat de man in kwestie een stevig oogje op me had laten vallen. In zijn langetermijnplanning zat zeker een relatie met de jonge schone Heks. Zonder horrelvoet in dit leven gelukkig.

heksenheksen

Hij heeft dit nooit toegegeven overigens. Wel ondernam hij wat vreemdsoortige pogingen in die richting op momenten, dat ik tegen de vlakte lag. Zoals na een ziekenhuisopname met een aantal fikse operaties.

Gelukkig ben ik totaal niet gevoelig voor het relatiemantype ‘redder in nood’. En hij was oud genoeg om mijn vader te zijn, ook geen pré wat mij betreft. Bovendien was het totaal mijn type niet….. Ook een schat met een hart van goud! Het heeft de vriendschap wel opgebroken uiteindelijk.

heksenheksen

Maar voordat het zover was maakten we jarenlang wonderlijke reizen. ‘Ga in trance, Heks,’ zei de regressieman die eerste keer, zodra we Leiden verlieten. Als vanzelf wist ik hoe ik dat moest doen. Vanuit andere dimensies kreeg ik aanwijzingen hoe we moesten rijden.

Buiten dat het reizen erg spannend maakt, dit puzzelrit-effect, bracht het ons ook op de meest mysterieuze plekken. Kerkhoven zonder een sprietje groen, zwarte madonna’s in de Ardennen en ga zo maar door. Het was een beetje vleesgeworden Suske en Wiske, deze avonturen.

heksenheksen

Op bepaalde plekken, vaak ruïnes van kerken en andere heiligdommen, werden we behoorlijk aan het werk gezet. Ik had eerlijk gezegd geen idee, wat ik toch allemaal aan het doen was. Wel kreeg ik en passant een volledig sjamanistische opleiding vanuit die andere dimensies.

Ook begon ik met het blote oog vreemde vliegende objecten waar te nemen aan de nachtelijke hemel, ook wel UFO’s genoemd. Daarnaast ontwikkelde ik het vermogen om klanken te horen bij mensen, die door henzelf gezongen een weldadige uitwerking op hen hadden. Ik gaf hen hun eigen oerklank cadeau…… En het begrip synchroniciteit is sindsdien niet meer weg te denken uit mijn bestaan. Maar dat eeuwige trancewerk….. Ik werd er flauw van.

heksenheksen

Bijkomend nadeel was, dat mijn vriendenkring me voor gek verklaarde. Ik kreeg te maken met onverdraaglijke veroordeling op iets, waar ik nu ook niet bepaald om had gevraagd. Ik herinner me, hoe jeugdvrienden zich in een discussie massaal op me stortten tijdens een etentje. Alsof zij zelf zulke geweldige ideeën hadden! Wetenschappelijk cynisme, daar zit de wereld op te wachten!

Het was dubbel. Enerzijds voelde ik een grote passie voor het spirituele werk. Anderzijds baalde ik van het enorme isolement, dat het met zich meebracht. Op de regressietherapeut na had niemand eigenlijk enig idee, waar ik mee bezig was. En hij had een dubbele agenda…..

Zelfs tijdens mijn heksenopleiding bij de SOOP ( Haha, wat een naam toch! Stichting Opleiding en Onderzoek Paranormaal begaafden) vond ik weinig aansluiting bij mijn medestudenten met mijn vreemde avonturen. We kregen medische basiskennis, psychologie, parapsychologie, ethiek en bedrijfsvoering, heel praktisch.  En dat was het. Ook hier vond men mijn ervaringen te buitenissig.

heksenheksenhoed met zwarte kat

Pas vele jaren later kwam ik bij Drunvalo Melchizedek terecht. Hier vond ik dan eindelijk herkenning en erkenning. Ik heb eens een hele avond met die man zitten praten, een verademing! Eindelijk werd me duidelijk, wat ik toch allemaal had beleefd begin jaren negentig. Ik bleek niet de enige te zijn! Hij had precies dezelfde ervaringen gehad.

\heksenhoedheksenhoed

Over de hele wereld waren heksen zoals hij en ik opgeroepen om krachtplekken te reinigen. Het energieveld rondom de aarde moest worden opgeschoond. Vraag me niet waarom. Er is meer dat ik niet weet dan wel. In de loop van de jaren negentig was het opschoningsproces klaar. Ik liet me omscholen tot systeembouwer en -ontwerper, kreeg een baan in de automatisering en hing mijn toverstokje aan de wilgen.

Ik ben altijd dankbaar geweest voor die rare moeilijke tijd. Het heeft mij een schat aan inzicht en kennis verschaft. En mijn kompaan heb ik zijn dubbele agenda al lang vergeven. Hij heeft ook zijn gloeiende best gedaan voor de goede zaak. En wat mijn toenmalige vrienden betreft: Tja, je zal maar zo’n rare heks aan tafel hebben, dat valt natuurlijk ook niet mee…. Het grappige is, dat sommigen van hen nu zelf dit pad zijn gaan bewandelen!

Soms voel ik me wel schuldig en opgelaten, dat ik tegenwoordig zo weinig actief ben met die hele santenkraam. Maar 1 ding weet ik zeker: Ik heb mijn sporen indertijd verdiend. Al zou ik nooit meer een bal uitvoeren op dat vlak……, dan ga ik toch lekker naar de toverheksenhemel…….

heksenheksen