UNREST 2: Mijn huisarts wordt er maar moe van bij voorbaat, maar Steenvrouw en Heks bekijken de film Unrest. Gemaakt door MEpatiënt Jennifer Brae, bekroond met een Award, verbreekt deze film eindelijk de stilte rondom ME. Het is schokkend om te zien hoe vreselijk die mensen eraan toe zijn. Alsof ik in de spiegel kijk! Zondag kruip ik zelf weer ouderwets van ellende door de kamer. Ha! Ik kan mezelf wel gaan filmen. Dan stuur ik het naar die eikel op Facebook: Voor straf.

Vrijdag om kwart voor zes tref ik Steenvrouw in de hal van het ziekenhuis. We gaan de film Unrest bekijken. Ik sta er helemaal blanco in: Ik heb de trailer gezien, maar dat is ook alles. Dat was ook weer genoeg, want het greep me bijzonder aan.

Als je gewend bent om jezelf altijd groot te houden en te verbergen hoe het echt met je gaat, om geen ellendige op- en aanmerkingen te krijgen en je ziet dan mensen in dezelfde situatie hetzelfde doen. Dezelfde ellende beleven. Overleven beter gezegd……. Zeer confronterend.

We begeven ons naar de locatie waar de film vertoond wordt. Heks heeft de pest aan ziekenhuizen. Het heeft me nooit veel goeds gebracht. Maar ja, alles voor de goede zaak.

We moeten een tijdje wachten, want we zijn vroeg. Er liggen foldertjes en boekwerken over ME. Helaas ben ik mijn portemonnaie vergeten. Eerlijk gezegd ben ik al blij dat ik hier in levende lijve sta, want het moest uit mijn tenen komen.

Langzaam druppelen de andere bezoekers binnen. Of beter gezegd: Kreupelen. Rollen ook wel, maar het degelijke kruipwerk zie ik niet voorbijkomen. Dat bewaren we voor thuis. Voor de slechte dagen. Als niemand ons ziet.

images-83

De zaal is goed gevuld als de bijeenkomst begint. Er is veel belangstelling voor het onderwerp. Nou ja. Vanavond dan. Bij deze mensen. De politiek in Nederland laat het nog steeds koud. Voor hen zijn MEpatiënten nog steeds van lotje getikt. En ze kosten handen vol geld. Al helemaal als je hun probleem erkent. Dus laat maar creperen die handel!

De avond begint met een aantal inleidende lezingen. Praatjes beter gezegd. Of was het aan het eind van de film? Ik weet het niet meer. Zoals ik ook niet meer weet dat we de lift hebben genomen op de heenweg. Pure vermoeidheid heeft gezorgd dat ik alles direct vergeet. Lastig bij zo’n informatieve bijeenkomst…..

Gelukkig kan ik de film online bestellen, zodat ik em nog eens kan terugzien. En stilzetten! Er worden namelijk hele interessante dingen in beweerd. En die wil ik graag onthouden!

Tijdens het inleidende of uitleidende praatje vertelt een wetenschapster over een onderzoek naar het nut van deprogrammeren van MEpatiënten. In het engels. Met allemaal vakjargon. Mijn daze hoofd kan het totaal niet volgen, maar de conclusie begrijp ik wel degelijk. Het maakt geen zak uit voor de inspanningsintolerantie hoe iemand tegen zijn of haar ziekte aankijkt: De resultaten zijn allemaal ruk.

Dus het protocol hier ter lande van cognitieve therapie om die sukkel anders over zichzelf te doen denken en daarnaast de zweep erover zodat ze niet toegeven aan hun bewegingsfobie (ook al naar mijn hoofd gekregen) slaat helemaal nergens op. De enigen die er beter van worden zijn de behandelaars zelf. Er hangt namelijk een lekker prijskaartje aan.

Heks heeft het traject ook doorlopen. Ter evaluatie lieten ze me eindeloos lange lijsten met wauwse vragen invullen. Ik gaf te kennen dat het geen zak geholpen had. Niet in het minst. Hun conclusie op basis van deze gegevens dat ik enorm op vooruit was gegaan verbaasde me dan ook.

Er wordt met enige regelmaat in de zogenaamd wetenschappelijke wereld  geweldig gesjoemeld met gegevens en dat lijkt hier ook weer eens het geval. Volgens hen was ik ongeveer genezen, maar ikzelf voelde me hondsberoerd. Ik heb er voor mijn ziekte echt helemaal niks aan gehad!

Sterker nog: Tijdens het traject kreeg ik van een idioot van een psychiater en passant een dubbele dosis Prozac in mijn klep, die me bijna het leven hebben gekost. MEpatiënten kunnen namelijk helemaal niet tegen dit soort pepmiddelen. En we zijn blijkbaar niet de enigen: ‘Ja, daar raken we mensen op kwijt,’ was het commentaar van deze zak uit het LUMC.

Volgens hem had ik overigens helemaal geen ME. Ik was gewoon bipolair ofzo. Zijn woorden. Geen onderzoek naar gedaan, hij zag het blijkbaar aan mijn neus in de tien minuten dat ik die gevaarlijke gek gesproken heb! En hij ging me uppers en downers geven. vertelde hij me handenwrijvend.

Pas toen ik dreigde hem een proces aan te doen nam hij snel de benen.

En wat denk je? Een paar jaar later proberen ze me vanuit de pijnpoli hetzelfde traject nogmaals door de strot te duwen. Voor ik het weet zit ik bij een hele foute fysiotherapeut in hetzelfde ziekenhuis, die me een heel zwaar fysiek programma aanraadt.

Als ik niet hap ben ik eigenwijs. Ik kan de rambam krijgen, zo eigenwijs ben ik. Opzouten en ophoepelen is het devies. ‘Uw eigenwijsheid zal u wel helpen,’ roept de eikel me na vanuit de deuropening van zijn sneue praktijk.

En inderdaad: Mijn eigenwijsheid heeft me gered in dit geval, want patiënten worden over het algemeen veel zieker van deze behandeling. Zoals gezegd zijn de enigen die er beter van worden de idioten, die er aan verdienen. De arrogante hermetische medische maffia.

Het is dus vrij bijzonder dat we in het hol van de vijand deze voorvertoning hebben. Zouden er ook artsen naar kijken? Er zit wel iemand uit de psychiatrische hoek in het publiek. Ze stelt een vraag achteraf en hoor ik het nu goed? Begint ze weer over het in stand houden van je klachten? Ik kan het niet goed verstaan door de golf van ontzetting, die door de zaal gaat tijdens haar woorden.

De film zelf is een aanrader. Je ziet nu eens eindelijk hoe ons leven eruit ziet achter de geraniums. Er wordt veel informatie gegeven. Ook de eindeloze zoektocht naar verlichting van klachten komt in beeld. Hoe sommigen zich zelfs wagen aan het eten van wormen of een poeptransplantatie…..

Maar een geneesmiddel is er niet. Het is een ongelofelijk complex ziektebeeld, waar ernstig verstoorde immuniteit, disfunctionele mitochondriën en allerhande chronische virale ellende een grote rol spelen. Er wordt ook relatief heel erg weinig onderzoek naar gedaan. Het zijn namelijk vooral vrouwen, die eraan lijden. Als iemands plasser er af zou vallen door dit ziektebeeld, was er allang een remedie.

Tijdens de film heb ik de uitgedeelde zakdoekjes nodig. Het is ongelofelijk confronterend om anderen zo te zien lijden, terwijl je weet wat ze doormaken. Een jongeman huilt op de rand van zijn bed, dat hij het niet meer volhoudt. Dat zijn leven voorbij is. Herkenbaar.

Even later zie je hem prachtig gitaar spelen. Heeft hij even een goed moment. Hij zou altijd moeten kunnen spelen! ‘Ik wil niet dood, maar ik hou het gewoon niet vol,’ zegt een ander. De voornaamste doodsoorzaak onder MEpatiënten is suïcide. Gewoon omdat mensen het niet meer kunnen opbrengen om als een levend lijk in bed te liggen. Jarenlang.

Heks heeft ook jaren in bed gebivakkeerd. De eerste vijf jaar van mijn ziekte waren een absolute hel. Daarna kreeg ik door accupunctuur, wagonladingen orthomoleculaire voedingssupplementen, een straf dieet en een dosis geluk weer een stukje leven terug. Ik ging weer aan het werk. Dat was het eerste wat ik deed en ook jarenlang het enige wat ik deed. In mijn vrije tijd lag ik voornamelijk in bed…….

Met heel veel pijn en moeite had ik na jaren dat stukje leven terug gekregen om het na een paar maanden werken in een ernstig vervuild gebouw waar zonodig een airco op moest worden geïnstalleerd weer kwijt te raken. Heks was weer terug bij af. De toxides waren teveel voor mijn kwetsbare systeem. Ik kwam weer in bed terecht.

Toen Heks ME kreeg studeerde ze theaterwetenschappen in Amsterdam. Ik had er net een leuk huisje betrokken in een buitenwijk. Via via was ik aan een baantje gekomen in het Theatercafé van Amsterdam. Mijn leven kon niet stuk op dat moment. Mijn lijf wel bleek al snel.

Van het ene op het andere moment kreeg ik geen been meer voor het andere. Ik kreeg geen hap meer door mijn keel. Ik lag in bed en veel meer kreeg ik niet meer voor elkaar. Om mezelf eroverheen te helpen probeerde ik te gaan hardlopen. Als ik thuiskwam viel ik in bed om er dagen niet meer uit te komen. Opeens leefde ik op Cup a Soup. Het enige wat ik nog voor elkaar kreeg qua koken.

Mijn toenmalige vriend vond me een zeurkous en met enige regelmaat joeg hij me fysiek behoorlijk over de kling. Ook ging hij op een gegeven moment een maand of drie, vier weg en liet niks van zich horen. Ik lag ongeveer dood te gaan van ellende en hij had de tijd van zijn leven.

Die relatie heeft dan ook geen stand gehouden. Voor hem was ik een blok aan zijn been. Ik was een blok aan mijn eigen been!

Onbegrip. Het heeft me heel veel vriendschappen gekost.

Gelukkig is het tussen ons wel goed gekomen: We zijn nog steeds bevriend. Hij helpt me momenteel zelfs enorm met een aantal praktische zaken.

In die beginperiode van ME had ik een hele heldere droom. Ik liep met vrienden over straat richting mijn nieuwe huisje. Iedereen was druk en met zichzelf bezig. Aan het lachen en schreeuwen. Vrolijk en zorgeloos. Ik liep met een enorme bloedende rauwe hoofdwond en geen mens die het doorhad.

Eenmaal in mijn huisje werd het er niet beter op. Mijn bezoek nam de hele ruimte in beslag. Schreeuwend en lachend vulden ze de ruimtes. In mijn woonkamertje zakte ik tegen de muur in elkaar. Uit mijn mond kwam witte brij met rode stukjes erin. Als een grote kamerbrede witte worst. ‘Dit is helemaal foute boel,’ realiseerde ik me. Toen schrok ik wakker.

Die droom heeft me jaren bezig gehouden. Een vooraankondiging van al het onbegrip dat ik tegen zou gaan komen. Van de eenzame weg die zou volgen. Als ik die droom toen goed begrepen had, had ik vast toen vast de stekker eruit getrokken. Gelukkig had ik geen idee wat me te wachten stond. Het is maar goed, dat je niet altijd je nachtmerries verstaat…..

Steenvouw en Heks zijn kapot moe na het bekijken van de film Unrest. We blijven tot het einde, maar dat is vooral omdat ik per se een boek over ME wil kopen en nog iets moet regelen met de mensen van de organisatie.

De dagen erna ben ik aangeslagen. Heel stom. Zolang ik in mijn eentje loop te tuchten en stumperen met die kloteziekte houd ik mezelf overeind zo goed en zo kwaad als het gaat. Af en toe een flinke depressie, maar ik ben ook zo weer blij met een dooie mus. Een kinderhand is gauw gevuld, maar die van een MEpatiënt ook hoor!

Maar nu ik opeens zoveel begrip, erkenning en herkenning ervaar is het hek van de dam. De sluizen gaan open en ik huil mijn ogen uit mijn kop. Jeetje wat een opgekropt verdriet, ik kan er eventjes geen kant mee op.

Maar ook ben ik blij dat die film er is. Als ik een paar dagen later bij mijn huisarts zit voor alweer een cortisonenprik in een falend lichaamsdeel vertel ik hem over de film. Ik masseer de informatie als het ware bij hem naar binnen.

Prijs hem met zijn voortreffelijke geprik en zeg vervolgens hoezeer ik het zou waarderen als hij eens naar ‘Unrest’ zou kijken. Toen ik hem vertelde over hoe slecht het momenteel weer gaat begon hij alweer over Iscador als medicijn tegen al mijn klachten……  Een soort Haarlemmerolie! ‘Daar heb je toch baat bij gehad, Heks? Ik heb nog een ampul liggen, die mag je wel hebben….’

Ik heb liever dat hij naar die film kijkt. Laat hij er nu eens voor eeuwig en altijd van doordrongen worden dat het hier om een ziekte gaat en niet om aanstelleritis. Of iets psychisch dat wordt omgezet in een fysiek probleem door middel van conversie. Voorzichtig informeer ik hem over de inhoud en vorm van de film.

‘Het zou echt , echt heel veel voor me betekenen, dokter, als je er eens naar wilt kijken. Je krijgt ook goede informatie. Vooral ook over wat niet werkt. Zoals allerlei vormen van therapie om anders tegen je ziekte aan te kijken enzo……’

‘Ah, cognitieve therapie,’ knikt hij goedkeurend. Alsof ik de behandeling aan zit te prijzen. Maar goed. Hij gaat er niet naar kijken vertelt hij me en passant aan het einde van het consult. Na de ellendige gemene prik.

‘Ik houd niet van televisie kijken, Heks. Ik word er MOE van…..’ Ik zweer het. Hij zei het echt. Tegen dit chronisch vermoeide mens. Een vermoeidheid, die met geen pen te beschrijven is. Nergens mee te vergelijken ook, al helemaal niet met het soort loomheid die je zou kunnen overvallen na een uurtje televisie kijken……..

Alsof hij er de draak mee wil steken. Of het er eventjes in wil wrijven…….

Wanhopig probeer ik hem ertoe over te halen om dan in elk geval eventjes naar de trailer te kijken, hoeveel moeite is dat nu helemaal? Of de lezing op internet van Jennifer Brae te beluisteren…… Ik schrijf alles voor hem op een papiertje. Alsof dat helpt tegen onwilligheid en onverschilligheid.

Want hoewel mijn huisarts een schat van een man is en altijd enorm zijn best doet voor Jan en Alleman, ook voor Heks, laat een verhaal over de ziekte ME hem volstrekt koud. Een klap in mijn gezicht. Een natte dweil. De zoveelste.

De film Unrest doet veel stof opwaaien, maar niet in de spreekkamers van artsen en behandelaars. Daar sta ik nog steeds als aansteller te boek. Behalve bij mijn eigen orthopedische fysiotherapeut dan. Die haalt elke week mijn lamme lijf uit de knoop. Hij kan er niet omheen hoe slecht ik in mijn vel zit.

Gisteren heb ik ook over dit onderwerp geschreven. Het zijn geen gezellige verhalen, maar het moet wel gezegd worden. Zeker in mijn geval. Ik spring tegen de muren op met mijn ellende en mijn omgeving is niet bepaald willig om ernaar te luisteren. Op een enkeling na dan.

Ik begrijp het ergens ook wel: Er komt geen einde aan. Voor mij ook niet hoor. Ik zit er na dertig jaar ook nog steeds mee in mijn maag. Vaak letterlijk.

Vannacht zie ik opeens dat er iemand heeft gereageerd op mijn Facebookpagina. Een Poirot-achtig mannetje met zo’n gepommadeerd snorretje maar zonder opgedraaide punten. Geen idee wie het is.

Pas veel later ontdek ik dat ik hem wel degelijk ken uit de wandelgangen. Zijn profielfoto is niet zijn eigen foto, hij wil mensen natuurlijk niet afschrikken…..

Hij blijkt kunstenaar te zijn, maar dan wel een copycat is van jewelste: Hij maakt exact hetzelfde werk als een overleden vriend van Heks. Alleen niet zo mooi en boeiend, maar lelijk en afgezaagd. En nageaapt. Net als de man zelf. Want zeg nu zelf, wat nu volgt is toch weinig origineel:

Ik verkoop ook een hoop zottigheid en onzin op Facebook. Maar ik loop nooit te koop met mijn klachten en persoonlijke ongemakken. Ingebeeld of niet. Ik word een beetje naar over dat geneuzel over ME. Ga wat nuttigs doen,’ schrijft de melkmuil eerst. En dan nog eens ‘Ach kind, je hebt het maar zwaar……..’

Ik kruip alweer drie dagen door mijn huis van fysieke ellende en dit is wat ik van de omgeving terug krijg: Een vriend scheldt me de huid vol, omdat ik niet stante pede naar de huisarts ga. In plaats van de hond eventjes voor me uit te laten.

De huisarts is te beroerd om zich in mijn ziekte te verdiepen, zelfs al krijgt hij het op een presenteerblaadje aangereikt, want daar word hij moe van. En een pedante rasnarcist gebruikt mijn Facebook-account om me te beledigen. Vanuit het blinde niks, ik heb de sukkelaar niks misdaan. Behalve dat ik hem en zijn kunst niet zie staan dan.

Zouden die mensen ook zo hebben gedaan tegen iemand met MS? Of borstkanker? Of Reumatische Artritis? Of een dwarslaesie? Nee dus. Ze zouden het niet in hun hoofd halen.

Het is toch zo hard nodig dat er meer begrip komt voor ME. Ga dus allemaal die film bekijken. Unrest. Er zijn miljoenen mensen over de gehele wereld met deze ernstige invaliderende ziekte. Het zijn niet allemaal vrouwen, een kwart is man. Dit laatste voor diegenen, die anders afhaken……..

 

Ziektewinst?

 

Bekijk de film voordat je ooit weer een opmerking, advies, oordeel of vooroordeel richting een MEpatiënt debiteert. Ze zullen je enorm dankbaar zijn!

Bekijk hier alles over de film Unrest. 

Bekijk hier de film Unrest op Vimeo!

Wat als je een ziekte hebt waarvoor dokters geen diagnose hebben? Een lezing van Jennifer Brae!

 

10 tips van de expert om jezelf futloos, ziek en depressief te voelen! Voor als je ME wilt faken bijvoorbeeld…….Misschien iets voor die eikel op Facebook…….

Hieperdegriep Hoera!!!!!!

 

 

 

Veel actie bij de ‘Action’. Niet alleen de artikelen zijn goedkoop, ook het gedrag van sommige medewerkers. Heks krijgt een seksbel cadeau! Maar goed, ik kan het natuurlijk gewoon als een uiterst dubieus compliment opvatten. Deze Toverkol ligt nog steeds goed in de veemarkt op haar ouwe dag….. Boehoehoeoehoe!!!!

pas op valkuil, foute mannen in zicht, foute man, verkeersbord

Foute man achter de kassa bij de Action

Afgelopen donderdag ga ik me in de Action te buiten aan plakplaatjes. Ze hebben prachtige exemplaren voor de idioot lage prijzen, die ze daar hanteren. Heks heeft een enorm zwak voor alles wat plaatje is en plakt. Ik heb een prachtige verzameling waar ik uit put, als ik mooie post stuur aan dierbaren. Of wensdozen in elkaar knutsel.

action winkel, goedkope troep

De naam zegt het al, hier kun je van alles verwachten

Achter de kassa zit een uit de kluiten gewassen Marokkaan. Ik schat hem halverwege de twintig. De man is niet lelijk, maar er gaat iets sinisters van hem uit.

oproep tot actie, action, megafoonfoute man, boek over foute kerelacton, call to action, oproep tot actie, mannetje met megafoon

Hij kijkt me indringend aan. Wat gek, die blik. Ik ken hem toch niet ergens van? Ik reken af en hark alles zo snel mogelijk in een plastic zak. Ik vergeet het incident, totdat ik thuis mijn nieuwverworven spulletjes uitpak. Tot mijn verbazing zit er een piepklein belletje tussen. Dat heb ik toch helemaal niet gekocht?

wie niet waagt, wie niet wint,

Qui non conatur, ille non vincit

Ik bekijk het dingetje eens beter en zie tot mijn verbijstering dat er een tekst op staat. En wat voor’n tekst! ‘Ring the bell for sex‘ !!!!!! Nou moe, heb ik weer. Ik kan het eigenlijk niet geloven. Er is vast sprake van een misverstand. Iemand voor mij heeft dat ding ongetwijfeld vergeten in te pakken. Hoewel ik zeker weet, dat die lopende band leeg was toen ik er mijn boodschappen op deponeerde……

action, kassa, goedkope winkel

Omdat ik hetgeen ik eigenlijk bij de Action kwam halen, kleerhangers, ben vergeten moet ik terug. Als ik bij de kassa kom, zit er gelukkig een meisje. Maar terwijl ik afreken duikt opeens die verrekte Marokkaan weer op. Ik kijk hem vuil aan. Eikel. Met je seksbelletje.

Hoe goedkoop schat hij mij in? En welke ‘Action’ heeft hij met mij in zijn hoofd?

Intussen stuurt hij het meisje zomaar weg en kruipt snel achter de kassa. Hij neemt de boel over! Ik heb goddank al betaald. En nog steeds kan ik eigenlijk niet geloven wat hier gebeurt. Snel smijt ik alles in mijn tas. Inpakken en wegwezen. Precies hetgeen hij ongetwijfeld in zijn hoofd heeft, maar dan op een geheel ander vlak…..

foute man, varken in bed, kleine piemel, worstje , grote dikke kerel met vrouw, onbegrijpelijk dat vrouwen zo'n vent willen

En het is ook niet bepaald HALAL !!!!!!!

 

Wat denkt zo’n vent eigenlijk. Dat ik blij ben met dit soort gruizige en groezelige aandacht? Dat ik het als een ranzig compliment opvat?

Zou hij veel succes hebben met dit soort flauwekul? Wie niet waagt, die niet wint. Een brutaal mens heeft de wereld. Je kunt het altijd proberen. Niet geschoten, altijd mis. You can ring my bell….. of klokkenspel…….

foute man , man met roos tussen tanden

Heks staat beslist open voor een gezellige flirt

Er is een dunne scheidslijn tussen gezonde aandacht van een man, een leuk compliment en dit soort geëikel. Het sleutelwoord is respect. Heks is dol op een goeie flirt en ontvangt graag complimenten. Ook van Marokkanen! Maar ik heb een broertje dood aan iemand die de kat in het donker knijpt.

Tegelijkertijd realiseer ik me, dat menig man dolgelukkig zou zijn als hij zo’n belletje in zijn tas vond nadat een beeldschone Marokkaanse met hem bij de Action had afgerekend……. De kans daarop acht ik echter nihil.

Rare wereld.

geile moslima, moslima met rong uit mond, met hoofdoekje

Zo’n meiske achter de kassa, daar dromen veel mannen van…….

acvtion vrachtwagen, goedkoop, kost niks,

Heks kijkt al uren naar een film, The Sound of Music! Het is heel spannend nu, bijna afgelopen. Zal het weer goed aflopen deze keer? Vast wel. Ik reken erop.

The Sound of Music, film

Vanavond kijk ik naar de Sound of Music. Het is al uren aan de gang . Op mijn schoot heeft Snuitje zich genesteld. De laatste keer, dat ik die hele film heb uitgezeten was met Koe. Mijn innig geliefde kater, toen achttien jaar oud. De avond voordat hij de pijp uit ging. Ik had hem die avond in ellendige toestand aangetroffen, toen ik terugkwam van een wandeling met de hond. Een herseninfarct. Halfzijdig verlamd en overstrekte ledematen……

The Sound of Music, filmThe Sound of Music, filmThe Sound of Music, filmThe Sound of Music, film

Het was me direct duidelijk, dat hij het niet ging redden, mijn enorme schat. In zijn hoogtijdagen woog hij rond de tien kilo…. Dus heb ik die laatste avond met hem in bed doorgebracht, kijkend naar dezelfde film als nu. Ondertussen gaf ik hem de meest heerlijke hapjes. Zalm, slagroom, worst en kattensnoepjes. Hij was al dertien jaar op een vreselijk streng dieet, dus hij genoot! Luid knorrend en snorrend nam hij afscheid van het leven.

The Sound of Music, filmThe Sound of Music, filmThe Sound of Music, film The Sound of Music, film

Ik genoot ook, van die oude film. Het is de eerste film, die ik ooit heb gezien. Mijn oma van moederskant nam al haar kleinkinderen mee naar de bioscoop hier in Leiden, om haar verjaardag te vieren. Ik was net vier geworden en zwaar onder de indruk van het hele uitje. Eerst gingen we pannenkoeken eten in ‘Het Karrewiel’. De exemplaren, die ze serveerden deden de naam van het restaurant eer aan met hun afmetingen….., ik herinner me een werkelijk enorm Delfts Blauw bord met daarop de grootste pannenkoek, die ik ooit had gezien…..

The Sound of Music, filmThe Sound of Music, filmThe Sound of Music, filmThe Sound of Music, film

In het filmtheater zaten we geduldig te wachten, tot het doek open zou gaan. Dat duurde een hele tijd. Ik had werkelijk geen idee, wat ik kon verwachten. Een film? Mijn neefje maakte een grapje: ‘Spannende film hoor, ik zie alleen maar gordijnen…’ Hij was iets ouder dan ik en mijn grote held. Ik lag dus helemaal dubbel.

Gek genoeg herinner ik me nog flarden eerste indruk. Het zingen, die prachtige vrolijke Julie Andrews. De verandering van toon. Het vreselijk griezelige en spannende einde.

The Sound of Music, filmThe Sound of Music, filmThe Sound of Music, filmThe Sound of Music, film

Sind mijn jeugd heb ik die film oneindig vaak voorbij zien komen op TV, meestal zo rond de kerst. Ik weet niet welke film ik vaker heb gezien, deze of Sissi. Maar deze film heeft toch qua film echt mijn voorkeur. Elke keer vind ik em weer ontzettend leuk. Al weet ik veel  oneindig leukere natuurlijk. Een heleboel zelfs.

The Sound of Music, filmThe Sound of Music, filmThe Sound of Music, film The Sound of Music, film

Maar geen van die leukere films kan me zo ontroeren als dit exemplaar. Ik ben ermee opgegroeid. Vroeger keken we gezamenlijk, mijn moeder, zusters en ik. Het is een echte wijvenfilm natuurlijk. En nichtenfilm. Ontelbaar vaak hebben we om mijn jongste zus zitten lachen, omdat zij altijd ging huilen. Ik was altijd een bikkeltje als kind, wist het met wijd opengesperde ogen droog te houden. Tegenwoordig ben ik ook een overlopend vat….

Overmorgen ga ik met Snuitje naar de dierenarts. Knobbeltje. Gezien de locatie, haar leeftijd en het feit, dat ze laat is gesteriliseerd, hou ik rekening met een slecht scenario. Duimen dus maar, dat de geschiedenis zich niet herhaalt: Dat ik weer afscheid zit te nemen van een kat tijdens deze film…..

The Sound of Music, filmThe Sound of Music, film

Het leuke van de Sound of Music is, dat alles helemaal goed komt aan het eind. Dat wil ik ook! Dat wil iedereen! Lang en gelukkig zijn! Alles opgelost! Nou ja, lang ben ik wel, maar in het echte leven is er altijd weer een nieuwe uitdaging. Keer op keer doemen er weer allerlei problemen op. Vaak lossen ze helemaal niet op, maar moet je slikken en buffelen. Of uit je vel springen en ontdekken, dat het contraproductief is.

Maar ja, saai is het echte leven nooit. Het is zuur, bitter, bitterzoet, zoet en soms heb je het nooit zo zout gegeten….. En dat hebben die feel good films wel in hevige mate: Ze zijn voorspelbaar en oersaai! En mierzoet. Maar heerlijk om bij te zwijmelen!

The Sound of Music, filmThe Sound of Music, filmThe Sound of Music, filmThe Sound of Music, filmThe Sound of Music, film

Vredige Heks, na rondvlucht op bezemsteel. Wat beleef ik toch veel. In mijn ieniemienie postzegelbestaan…….

heksen

Indian Summer, wat een feest! Lekker met mijn varkentje op stap geweest….

Vanavond ook nog flink op reis geweest met een paar heksjes. Naar andere dimensies. Zo lig je er nog half slapend documentaires over te bekijken, het volgende moment vlieg je er lustig op je bezemsteel in rond. Hat was een mooie avond….

heksen OP BEZEMSTEEL heksen OP BEZEMSTEEL heksen OP BEZEMSTEELheksen OP BEZEMSTEEL

Wat een rare verhalen weer, schiet er door je hoofd. Maar ja, je moet goed bedenken, dat dit tot de receptuur van een goeie Toverheks behoort. Die roeren werkelijkheid en verbeelding met wat rattenstaart en bijvoet in hun toverketel tot nieuwe ervaringen. Zo gaat dat.

Zo dragen we ons steentje bij aan een betere wereld. De één is huisschilder en repareert je voorgevel. Of plastisch chirurg en doet hetzelfde… De ander bakt zoete broodjes. Een volgende zingt een lied recht je hart in. Of schrijft een gek verhaal…… En heksen vliegen door de lucht op hun handige bezemstelen. Multifunctioneel ook, want je kan er ook heel goed je eigen stoepje mee schoonvegen.

heksen OP BEZEMSTEEL heksen OP BEZEMSTEEL heksen OP BEZEMSTEELheksen OP BEZEMSTEEL

De stad is lauw en rustig. Ik ga nog een laatste ronde met mijn hondje lopen. De dimensie, waarin ik woon is ruim en vredig. Ik kan er opgelucht ademhalen. Dat gun ik iedereen wel. Ik zal er een kaarsje voor branden…..

heksen OP BEZEMSTEEL heksen OP BEZEMSTEEL heksen OP BEZEMSTEEL

Hier is Han, mijn nieuwe huisgenoot. Stokoud. Dateert uit de Han dynastie, 200 voor tot 220 na Christus. Een magisch geladen artefact. Echt iets voor Heks…..

Han dynastie

Dit is em dan, mijn lieve Han

Het is zover. De verwarming staat weer aan. Twee weken gelden dobberde Heks nog in de lauwe Noordzee, nu slaan de herfstbuien me om de oren. Natuurlijk moet ik door weer en wind met mijn varkentje. Hij vindt het ook niet ideaal. Maar zodra hij los in een perkje loopt is hij de weersomstandigheden helemaal vergeten. Enthousiast is hij in de weer met soortgenoten.

IMG_2789 IMG_2782

Tijdens de ochtendronde zie ik mijn medeheksje Jaoa zitten op een terrasje in de nis van een koffiehuis. Voor zich heerlijke koffie en een dik boek. ‘Oh, dit is zo leuk om te lezen’. Ze bladert erdoorheen en laat me van alles zien.

Michael Newton, zielsbestemming

Zo’n leuk boek, Heks

Er wordt koffie voor me besteld. We wisselen heksennieuwtjes uit. Ik laat me inspireren door haar verhalen. Met een hoofd vol nieuwe ideeën fiets ik naar huis. ’s Middags ga ik het boek bestellen in mijn favoriete winkel: Esoterische boekhandel Kailash.

IMG_2740 IMG_2728IMG_2732

De eigenaar begroet me vrolijk. Hij is de winkel aan het leegverkopen deelt hij me mee. Hij glundert. Ik begrijp het. Hij gaat naar China verhuizen, naar zijn vrouw en kind. Wat zal ik hem en zijn winkeltje missen! En zijn moeder van 86, die er regelmatig de scepter zwaait, als hij in China is.

Zoals altijd zitten we geruime tijd te kletsen. We lopen een ronde door de winkel en bespreken de verschillende invalshoeken van het geschrevene. Zijn kennis is fenomenaal. En je kunt verschrikkelijk met hem lachen!

Han dynastie

Vriendelijk

‘Ja, soms komen hier mensen, best regelmatig eigenlijk, die denken het allemaal te weten. Ze staan overal boven.’ Hij doet ze na. Een perfecte imitatie, We liggen dubbel. ‘ Wat ga je doen in China?’ ‘Nou, mijn vrouw wil een hotel beginnen, ik kan Engelse les geven. En ik ga natuurlijk door met de kunsthandel.’

Je moet weten, dat deze man altijd de meest bijzondere Chinese artefacten in zijn winkel heeft staan. Met pijn en moeite geïmporteerd. Dat doet me denken aan een klein beeldje, dat ik het venster van de winkel zag staan. Het leek me aan te kijken….

Han dynastie

Houdt een kosmisch symbool vast

‘Dat is Han dynastie, het is een halve Bi van Jade. Hij komt uit een serie van vier oorspronkelijk. Er staat een kosmisch symbool op.’ Ik pak het onderwerp van gesprek uit de vensterbank. Het voelt koel in mijn hand.

We bekijken het beeldje samen. Het wezen heeft vleugels. En een heel vriendelijk gezicht. ‘Het is een jongeman’, zegt mijn vriend de boekhandelaar. ‘Dat zie je aan de haardracht.’ Hij wijst nog wat typerende dingen aan, zoals de halve cirkel. ‘Dat is het kosmische symbool, daardoor heeft het bepaalde krachten, dit beeldje.’ Althans, dat beweert een vriend van hem, die helemaal thuis is in die materie. Magisch geladen kunstobjecten.

Han dynastie

Hij zit op zijn knieën,

Ik vraag de prijs. Die valt reuze mee. En ik kan er nog wat van af onderhandelen. ‘Ja,’ zegt hij bijna opgelucht, ‘er is nog een man, die dit beeldje wil kopen, maar ik verkoop het liever aan jou. Het krijgt een heel goed thuis, Heks. Daar ben ik blij om.

Han dynastie

Naargelang de lichtinval is ie meer groen of grijsgroen

Han dynastie

Prachtige steen toch, Jade

Ik ook. Wat een lieverd is het toch. Hij had er meer voor kunnen vangen, maar ja. Deze kosmisch geladen schat van jade gunt hij me gewoon. Hij laat me een prachtig beeld zien van hemzelf. Een Chinese dame, die thee drinkt, zus zo dynasty. Ze heeft enorme hamwangen. Een schoonheidsideaal uit die tijd blijkt. ‘Ik zou het daar geweldig gedaan hebben’, roept Heks uit. Ik streel de dikke bolle toet. ‘Moet dan wel zo’n tien, twintig kilo aankomen…’

‘Ga je nu weer al je mooie spulletjes meenemen naar China?’ vraag ik nieuwsgierig.  Hij begint te grinniken, ja, dat zou wat moois zijn, Doe je al die moeite, neem je het weer mee terug…….

Han dynastie

Prachtig koppie

We lachen. Er volgt nog een kostelijke conversatie over de hypocrisie van het redden van hanen, die worden gebruikt in hanengevechten, Heks zag dat op TV,  en tegelijkertijd gedogen van kippen in legbatterij….. ‘Ze proberen zelfs kippen te fokken zonder veren! Voor Kentucky Fried Chicken’ vertelt hij me,’ Die schuif je zo de oven in. ‘Goh, zouden ze beter gepaneerd kunnen fokken, misschien met een huidziekte…’

Nu zijn we melig. Tijd om afscheid te nemen. Tot slot doet hij nog Chinese politici na. ‘Je kunt altijd nog cabaret gaan maken in China’ geeft ik als gouden tip, ‘maar dan zou ik geen politici gaan nadoen….’

IMG_2772IMG_2780

Nog nalachend fiets ik naar huis. Wat was het weer gezellig in mijn lievelingswinkeltje. Wat heb ik er al veel uurtjes doorgebracht. Snuffelend in boeken, kletsend met de eigenaar. Met andere snuffelaars….. Ik ga hem vreselijk missen. Maar hij heeft gelijk. Er zit een klein kereltje aan de andere kant van de wereld te snakken naar zijn pappa. Emigreren dan maar. Een heel wijs beluit!

Han dynastie en boskat

ThayThay met zijn nieuwe vriend

Han dynastie

Kijkt me aan

Han dynastie

Lacht me toe