UNREST 2: Mijn huisarts wordt er maar moe van bij voorbaat, maar Steenvrouw en Heks bekijken de film Unrest. Gemaakt door MEpatiënt Jennifer Brae, bekroond met een Award, verbreekt deze film eindelijk de stilte rondom ME. Het is schokkend om te zien hoe vreselijk die mensen eraan toe zijn. Alsof ik in de spiegel kijk! Zondag kruip ik zelf weer ouderwets van ellende door de kamer. Ha! Ik kan mezelf wel gaan filmen. Dan stuur ik het naar die eikel op Facebook: Voor straf.

Vrijdag om kwart voor zes tref ik Steenvrouw in de hal van het ziekenhuis. We gaan de film Unrest bekijken. Ik sta er helemaal blanco in: Ik heb de trailer gezien, maar dat is ook alles. Dat was ook weer genoeg, want het greep me bijzonder aan.

Als je gewend bent om jezelf altijd groot te houden en te verbergen hoe het echt met je gaat, om geen ellendige op- en aanmerkingen te krijgen en je ziet dan mensen in dezelfde situatie hetzelfde doen. Dezelfde ellende beleven. Overleven beter gezegd……. Zeer confronterend.

We begeven ons naar de locatie waar de film vertoond wordt. Heks heeft de pest aan ziekenhuizen. Het heeft me nooit veel goeds gebracht. Maar ja, alles voor de goede zaak.

We moeten een tijdje wachten, want we zijn vroeg. Er liggen foldertjes en boekwerken over ME. Helaas ben ik mijn portemonnaie vergeten. Eerlijk gezegd ben ik al blij dat ik hier in levende lijve sta, want het moest uit mijn tenen komen.

Langzaam druppelen de andere bezoekers binnen. Of beter gezegd: Kreupelen. Rollen ook wel, maar het degelijke kruipwerk zie ik niet voorbijkomen. Dat bewaren we voor thuis. Voor de slechte dagen. Als niemand ons ziet.

images-83

De zaal is goed gevuld als de bijeenkomst begint. Er is veel belangstelling voor het onderwerp. Nou ja. Vanavond dan. Bij deze mensen. De politiek in Nederland laat het nog steeds koud. Voor hen zijn MEpatiënten nog steeds van lotje getikt. En ze kosten handen vol geld. Al helemaal als je hun probleem erkent. Dus laat maar creperen die handel!

De avond begint met een aantal inleidende lezingen. Praatjes beter gezegd. Of was het aan het eind van de film? Ik weet het niet meer. Zoals ik ook niet meer weet dat we de lift hebben genomen op de heenweg. Pure vermoeidheid heeft gezorgd dat ik alles direct vergeet. Lastig bij zo’n informatieve bijeenkomst…..

Gelukkig kan ik de film online bestellen, zodat ik em nog eens kan terugzien. En stilzetten! Er worden namelijk hele interessante dingen in beweerd. En die wil ik graag onthouden!

Tijdens het inleidende of uitleidende praatje vertelt een wetenschapster over een onderzoek naar het nut van deprogrammeren van MEpatiënten. In het engels. Met allemaal vakjargon. Mijn daze hoofd kan het totaal niet volgen, maar de conclusie begrijp ik wel degelijk. Het maakt geen zak uit voor de inspanningsintolerantie hoe iemand tegen zijn of haar ziekte aankijkt: De resultaten zijn allemaal ruk.

Dus het protocol hier ter lande van cognitieve therapie om die sukkel anders over zichzelf te doen denken en daarnaast de zweep erover zodat ze niet toegeven aan hun bewegingsfobie (ook al naar mijn hoofd gekregen) slaat helemaal nergens op. De enigen die er beter van worden zijn de behandelaars zelf. Er hangt namelijk een lekker prijskaartje aan.

Heks heeft het traject ook doorlopen. Ter evaluatie lieten ze me eindeloos lange lijsten met wauwse vragen invullen. Ik gaf te kennen dat het geen zak geholpen had. Niet in het minst. Hun conclusie op basis van deze gegevens dat ik enorm op vooruit was gegaan verbaasde me dan ook.

Er wordt met enige regelmaat in de zogenaamd wetenschappelijke wereld  geweldig gesjoemeld met gegevens en dat lijkt hier ook weer eens het geval. Volgens hen was ik ongeveer genezen, maar ikzelf voelde me hondsberoerd. Ik heb er voor mijn ziekte echt helemaal niks aan gehad!

Sterker nog: Tijdens het traject kreeg ik van een idioot van een psychiater en passant een dubbele dosis Prozac in mijn klep, die me bijna het leven hebben gekost. MEpatiënten kunnen namelijk helemaal niet tegen dit soort pepmiddelen. En we zijn blijkbaar niet de enigen: ‘Ja, daar raken we mensen op kwijt,’ was het commentaar van deze zak uit het LUMC.

Volgens hem had ik overigens helemaal geen ME. Ik was gewoon bipolair ofzo. Zijn woorden. Geen onderzoek naar gedaan, hij zag het blijkbaar aan mijn neus in de tien minuten dat ik die gevaarlijke gek gesproken heb! En hij ging me uppers en downers geven. vertelde hij me handenwrijvend.

Pas toen ik dreigde hem een proces aan te doen nam hij snel de benen.

En wat denk je? Een paar jaar later proberen ze me vanuit de pijnpoli hetzelfde traject nogmaals door de strot te duwen. Voor ik het weet zit ik bij een hele foute fysiotherapeut in hetzelfde ziekenhuis, die me een heel zwaar fysiek programma aanraadt.

Als ik niet hap ben ik eigenwijs. Ik kan de rambam krijgen, zo eigenwijs ben ik. Opzouten en ophoepelen is het devies. ‘Uw eigenwijsheid zal u wel helpen,’ roept de eikel me na vanuit de deuropening van zijn sneue praktijk.

En inderdaad: Mijn eigenwijsheid heeft me gered in dit geval, want patiënten worden over het algemeen veel zieker van deze behandeling. Zoals gezegd zijn de enigen die er beter van worden de idioten, die er aan verdienen. De arrogante hermetische medische maffia.

Het is dus vrij bijzonder dat we in het hol van de vijand deze voorvertoning hebben. Zouden er ook artsen naar kijken? Er zit wel iemand uit de psychiatrische hoek in het publiek. Ze stelt een vraag achteraf en hoor ik het nu goed? Begint ze weer over het in stand houden van je klachten? Ik kan het niet goed verstaan door de golf van ontzetting, die door de zaal gaat tijdens haar woorden.

De film zelf is een aanrader. Je ziet nu eens eindelijk hoe ons leven eruit ziet achter de geraniums. Er wordt veel informatie gegeven. Ook de eindeloze zoektocht naar verlichting van klachten komt in beeld. Hoe sommigen zich zelfs wagen aan het eten van wormen of een poeptransplantatie…..

Maar een geneesmiddel is er niet. Het is een ongelofelijk complex ziektebeeld, waar ernstig verstoorde immuniteit, disfunctionele mitochondriën en allerhande chronische virale ellende een grote rol spelen. Er wordt ook relatief heel erg weinig onderzoek naar gedaan. Het zijn namelijk vooral vrouwen, die eraan lijden. Als iemands plasser er af zou vallen door dit ziektebeeld, was er allang een remedie.

Tijdens de film heb ik de uitgedeelde zakdoekjes nodig. Het is ongelofelijk confronterend om anderen zo te zien lijden, terwijl je weet wat ze doormaken. Een jongeman huilt op de rand van zijn bed, dat hij het niet meer volhoudt. Dat zijn leven voorbij is. Herkenbaar.

Even later zie je hem prachtig gitaar spelen. Heeft hij even een goed moment. Hij zou altijd moeten kunnen spelen! ‘Ik wil niet dood, maar ik hou het gewoon niet vol,’ zegt een ander. De voornaamste doodsoorzaak onder MEpatiënten is suïcide. Gewoon omdat mensen het niet meer kunnen opbrengen om als een levend lijk in bed te liggen. Jarenlang.

Heks heeft ook jaren in bed gebivakkeerd. De eerste vijf jaar van mijn ziekte waren een absolute hel. Daarna kreeg ik door accupunctuur, wagonladingen orthomoleculaire voedingssupplementen, een straf dieet en een dosis geluk weer een stukje leven terug. Ik ging weer aan het werk. Dat was het eerste wat ik deed en ook jarenlang het enige wat ik deed. In mijn vrije tijd lag ik voornamelijk in bed…….

Met heel veel pijn en moeite had ik na jaren dat stukje leven terug gekregen om het na een paar maanden werken in een ernstig vervuild gebouw waar zonodig een airco op moest worden geïnstalleerd weer kwijt te raken. Heks was weer terug bij af. De toxides waren teveel voor mijn kwetsbare systeem. Ik kwam weer in bed terecht.

Toen Heks ME kreeg studeerde ze theaterwetenschappen in Amsterdam. Ik had er net een leuk huisje betrokken in een buitenwijk. Via via was ik aan een baantje gekomen in het Theatercafé van Amsterdam. Mijn leven kon niet stuk op dat moment. Mijn lijf wel bleek al snel.

Van het ene op het andere moment kreeg ik geen been meer voor het andere. Ik kreeg geen hap meer door mijn keel. Ik lag in bed en veel meer kreeg ik niet meer voor elkaar. Om mezelf eroverheen te helpen probeerde ik te gaan hardlopen. Als ik thuiskwam viel ik in bed om er dagen niet meer uit te komen. Opeens leefde ik op Cup a Soup. Het enige wat ik nog voor elkaar kreeg qua koken.

Mijn toenmalige vriend vond me een zeurkous en met enige regelmaat joeg hij me fysiek behoorlijk over de kling. Ook ging hij op een gegeven moment een maand of drie, vier weg en liet niks van zich horen. Ik lag ongeveer dood te gaan van ellende en hij had de tijd van zijn leven.

Die relatie heeft dan ook geen stand gehouden. Voor hem was ik een blok aan zijn been. Ik was een blok aan mijn eigen been!

Onbegrip. Het heeft me heel veel vriendschappen gekost.

Gelukkig is het tussen ons wel goed gekomen: We zijn nog steeds bevriend. Hij helpt me momenteel zelfs enorm met een aantal praktische zaken.

In die beginperiode van ME had ik een hele heldere droom. Ik liep met vrienden over straat richting mijn nieuwe huisje. Iedereen was druk en met zichzelf bezig. Aan het lachen en schreeuwen. Vrolijk en zorgeloos. Ik liep met een enorme bloedende rauwe hoofdwond en geen mens die het doorhad.

Eenmaal in mijn huisje werd het er niet beter op. Mijn bezoek nam de hele ruimte in beslag. Schreeuwend en lachend vulden ze de ruimtes. In mijn woonkamertje zakte ik tegen de muur in elkaar. Uit mijn mond kwam witte brij met rode stukjes erin. Als een grote kamerbrede witte worst. ‘Dit is helemaal foute boel,’ realiseerde ik me. Toen schrok ik wakker.

Die droom heeft me jaren bezig gehouden. Een vooraankondiging van al het onbegrip dat ik tegen zou gaan komen. Van de eenzame weg die zou volgen. Als ik die droom toen goed begrepen had, had ik vast toen vast de stekker eruit getrokken. Gelukkig had ik geen idee wat me te wachten stond. Het is maar goed, dat je niet altijd je nachtmerries verstaat…..

Steenvouw en Heks zijn kapot moe na het bekijken van de film Unrest. We blijven tot het einde, maar dat is vooral omdat ik per se een boek over ME wil kopen en nog iets moet regelen met de mensen van de organisatie.

De dagen erna ben ik aangeslagen. Heel stom. Zolang ik in mijn eentje loop te tuchten en stumperen met die kloteziekte houd ik mezelf overeind zo goed en zo kwaad als het gaat. Af en toe een flinke depressie, maar ik ben ook zo weer blij met een dooie mus. Een kinderhand is gauw gevuld, maar die van een MEpatiënt ook hoor!

Maar nu ik opeens zoveel begrip, erkenning en herkenning ervaar is het hek van de dam. De sluizen gaan open en ik huil mijn ogen uit mijn kop. Jeetje wat een opgekropt verdriet, ik kan er eventjes geen kant mee op.

Maar ook ben ik blij dat die film er is. Als ik een paar dagen later bij mijn huisarts zit voor alweer een cortisonenprik in een falend lichaamsdeel vertel ik hem over de film. Ik masseer de informatie als het ware bij hem naar binnen.

Prijs hem met zijn voortreffelijke geprik en zeg vervolgens hoezeer ik het zou waarderen als hij eens naar ‘Unrest’ zou kijken. Toen ik hem vertelde over hoe slecht het momenteel weer gaat begon hij alweer over Iscador als medicijn tegen al mijn klachten……  Een soort Haarlemmerolie! ‘Daar heb je toch baat bij gehad, Heks? Ik heb nog een ampul liggen, die mag je wel hebben….’

Ik heb liever dat hij naar die film kijkt. Laat hij er nu eens voor eeuwig en altijd van doordrongen worden dat het hier om een ziekte gaat en niet om aanstelleritis. Of iets psychisch dat wordt omgezet in een fysiek probleem door middel van conversie. Voorzichtig informeer ik hem over de inhoud en vorm van de film.

‘Het zou echt , echt heel veel voor me betekenen, dokter, als je er eens naar wilt kijken. Je krijgt ook goede informatie. Vooral ook over wat niet werkt. Zoals allerlei vormen van therapie om anders tegen je ziekte aan te kijken enzo……’

‘Ah, cognitieve therapie,’ knikt hij goedkeurend. Alsof ik de behandeling aan zit te prijzen. Maar goed. Hij gaat er niet naar kijken vertelt hij me en passant aan het einde van het consult. Na de ellendige gemene prik.

‘Ik houd niet van televisie kijken, Heks. Ik word er MOE van…..’ Ik zweer het. Hij zei het echt. Tegen dit chronisch vermoeide mens. Een vermoeidheid, die met geen pen te beschrijven is. Nergens mee te vergelijken ook, al helemaal niet met het soort loomheid die je zou kunnen overvallen na een uurtje televisie kijken……..

Alsof hij er de draak mee wil steken. Of het er eventjes in wil wrijven…….

Wanhopig probeer ik hem ertoe over te halen om dan in elk geval eventjes naar de trailer te kijken, hoeveel moeite is dat nu helemaal? Of de lezing op internet van Jennifer Brae te beluisteren…… Ik schrijf alles voor hem op een papiertje. Alsof dat helpt tegen onwilligheid en onverschilligheid.

Want hoewel mijn huisarts een schat van een man is en altijd enorm zijn best doet voor Jan en Alleman, ook voor Heks, laat een verhaal over de ziekte ME hem volstrekt koud. Een klap in mijn gezicht. Een natte dweil. De zoveelste.

De film Unrest doet veel stof opwaaien, maar niet in de spreekkamers van artsen en behandelaars. Daar sta ik nog steeds als aansteller te boek. Behalve bij mijn eigen orthopedische fysiotherapeut dan. Die haalt elke week mijn lamme lijf uit de knoop. Hij kan er niet omheen hoe slecht ik in mijn vel zit.

Gisteren heb ik ook over dit onderwerp geschreven. Het zijn geen gezellige verhalen, maar het moet wel gezegd worden. Zeker in mijn geval. Ik spring tegen de muren op met mijn ellende en mijn omgeving is niet bepaald willig om ernaar te luisteren. Op een enkeling na dan.

Ik begrijp het ergens ook wel: Er komt geen einde aan. Voor mij ook niet hoor. Ik zit er na dertig jaar ook nog steeds mee in mijn maag. Vaak letterlijk.

Vannacht zie ik opeens dat er iemand heeft gereageerd op mijn Facebookpagina. Een Poirot-achtig mannetje met zo’n gepommadeerd snorretje maar zonder opgedraaide punten. Geen idee wie het is.

Pas veel later ontdek ik dat ik hem wel degelijk ken uit de wandelgangen. Zijn profielfoto is niet zijn eigen foto, hij wil mensen natuurlijk niet afschrikken…..

Hij blijkt kunstenaar te zijn, maar dan wel een copycat is van jewelste: Hij maakt exact hetzelfde werk als een overleden vriend van Heks. Alleen niet zo mooi en boeiend, maar lelijk en afgezaagd. En nageaapt. Net als de man zelf. Want zeg nu zelf, wat nu volgt is toch weinig origineel:

Ik verkoop ook een hoop zottigheid en onzin op Facebook. Maar ik loop nooit te koop met mijn klachten en persoonlijke ongemakken. Ingebeeld of niet. Ik word een beetje naar over dat geneuzel over ME. Ga wat nuttigs doen,’ schrijft de melkmuil eerst. En dan nog eens ‘Ach kind, je hebt het maar zwaar……..’

Ik kruip alweer drie dagen door mijn huis van fysieke ellende en dit is wat ik van de omgeving terug krijg: Een vriend scheldt me de huid vol, omdat ik niet stante pede naar de huisarts ga. In plaats van de hond eventjes voor me uit te laten.

De huisarts is te beroerd om zich in mijn ziekte te verdiepen, zelfs al krijgt hij het op een presenteerblaadje aangereikt, want daar word hij moe van. En een pedante rasnarcist gebruikt mijn Facebook-account om me te beledigen. Vanuit het blinde niks, ik heb de sukkelaar niks misdaan. Behalve dat ik hem en zijn kunst niet zie staan dan.

Zouden die mensen ook zo hebben gedaan tegen iemand met MS? Of borstkanker? Of Reumatische Artritis? Of een dwarslaesie? Nee dus. Ze zouden het niet in hun hoofd halen.

Het is toch zo hard nodig dat er meer begrip komt voor ME. Ga dus allemaal die film bekijken. Unrest. Er zijn miljoenen mensen over de gehele wereld met deze ernstige invaliderende ziekte. Het zijn niet allemaal vrouwen, een kwart is man. Dit laatste voor diegenen, die anders afhaken……..

 

Ziektewinst?

 

Bekijk de film voordat je ooit weer een opmerking, advies, oordeel of vooroordeel richting een MEpatiënt debiteert. Ze zullen je enorm dankbaar zijn!

Bekijk hier alles over de film Unrest. 

Bekijk hier de film Unrest op Vimeo!

Wat als je een ziekte hebt waarvoor dokters geen diagnose hebben? Een lezing van Jennifer Brae!

 

10 tips van de expert om jezelf futloos, ziek en depressief te voelen! Voor als je ME wilt faken bijvoorbeeld…….Misschien iets voor die eikel op Facebook…….

Hieperdegriep Hoera!!!!!!

 

 

 

Weekendje Antwerpen met Cowboy: Kunst, cultuur en Vlaamse frieten!

langs de kade ,muurgedicht, Antwerpen, Hermanlangs de kade, aan de Schelde,muurgedicht, Antwerpen, Herman

Vrijdagmiddag, een paar weken geleden, rijd ik met Cowboy de stad uit. We gaan een weekendje naar Antwerpen. Met onze laatste Blokker-coupon. Het zit al een half jaar in de planning. De coupon is bijna verlopen…..

langs de kade, aan de Schelde,muurgedicht, Antwerpen, Herman

‘We gaan vroeg rijden hoor!’, zeiden we gisteren tegen elkaar. Heks had haar spulletjes ingepakt, hondje overgedragen, kattenoppas geregeld. Toch is het al ruim twee uur als we eindelijk op weg zijn. We zijn eerst op goeie schoenen uitgeweest voor mijn lief met zijn moeilijke voeten. Hij heeft een soort eendenflappers: smal van achteren, uitwaaierend in de breedte. Alleen de zwemvliezen ontbreken.
IMG_5949langs de kade, aan de Schelde,muurgedicht, Antwerpen, Herman
In Antwerpen is het verschrikkelijk weer. Het regent bakken van de hemel. Terwijl we de bagage uitladen raken we volkomen doorweekt. We besluiten te picknicken in de hotelkamer. We hebben allemaal lekkere dingetjes in een koelbox gegooid: dat komt nu mooi uit.
langs de kade, aan de Schelde,muurgedicht, Antwerpen, Herman
Heks spreidt een tafelkleedje op het bed en stalt de zalm, pesto, kippenpootjes, avocado, rucola, tomaatjes en radijsjes uit. We vermaken ons prima, terwijl de tropische regenbui nog even aanhoudt.
langs de kade, aan de Schelde,muurgedicht, Antwerpen, Herman
Uiteindelijk lopen we op ons gemak de stad in. Vlak achter ons hotel ligt een Art Nouveauwijk. Wat een mazzel, architectuur onder voetbereik! We lopen en lopen, stadspark, centrum, kathedraal…. Uiteindelijk zijgen we neer op een terrasje. Nu is het onze beurt om mensen te observeren. Onder het genot van een enorm glas sangria.
Later wandelen we langs de Schelde. Ik zie een prachtig gedicht op de muur aangebracht  over een enorme afstand. Fantastisch! Ze zijn hier bepaald niet wars van en beetje cultuur!
langs de kade, aan de Schelde,muurgedicht, Antwerpen, Hermanlangs de kade, aan de Schelde,muurgedicht, Antwerpen, Herman
Tegen de tijd, dat we weer richting hotel bewegen zijn we hongerig. We besluiten een frietje te scoren. Ik bestel een middelmaatje puntzak. Het blijkt genoeg om een vooroorlogs katholiek gezin te voeden! Wat een enorme berg. Geen wonder dat de Belgen ons Nederlanders maar krentenkakkers vinden. Alles is hier goedkoper en de porties zijn enorm!
langs de kade, aan de Schelde,muurgedicht, Antwerpen, Hermanlangs de kade, aan de Schelde,muurgedicht, Antwerpen, Herman
Heks heeft net een vastenkuurtje achter de rug, dus na tien frietjes zit mijn geslonken maagje vol. Cowboy frommelt verwoed zijn puntzak helemaal naar binnen. Kreunend zit hij naast me in het schattige trammetje terug. Om daarna in het hotel op bed te vallen. Bewegingloos blijft hij liggen.  Pas de volgende morgen krijgt hij weer praatjes. Heel veel praatjes. Dat dan weer wel……
  langs de kade, aan de Schelde,muurgedicht, Antwerpen, Hermanlangs de kade, aan de Schelde,muurgedicht, Antwerpen, Hermanlangs de kade, aan de Schelde,muurgedicht, Antwerpen, Herman
langs de kade, aan de Schelde,muurgedicht, Antwerpen, Hermanlangs de kade, aan de Schelde,muurgedicht, Antwerpen, Herman

‘Alles goed met jou, Heks?’ ‘Ben je soms opgehouden met je blog?’ Welnee, lieve lezer. Ik kwam er gewoon eventjes niet aan toe! Druk en moe. Vandaar! Maar er zitten nog genoeg Heksenverhalen in deze pen…….

heksen, toverheks, toveren, magie, heksenverhalen, heksenhoed, heksenketel, toveren

Het is zo stil op mijn toverblog. Regelmatig krijg ik daar vragen over van mijn trouwe lezers.  ‘Alles goed met jou, Heks?’ ‘Ik mis je schrijfsels!’ ‘Ben je er helemaal mee opgehouden?’

heksen, toverheks, toveren, magie, heksenverhalen, heksenhoed, heksenketel, toveren heksen, toverheks, toveren, magie, heksenverhalen, heksenhoed, heksenketel, toveren heksen, toverheks, toveren, magie, heksenverhalen, heksenhoed, heksenketel, toveren heksen, toverheks, toveren, magie, heksenverhalen, heksenhoed, heksenketel, toveren

Het gaat heel goed met dit heksje. De laatste weken was ik druk met een ander schrijfproject. Iets heel belangrijks. Althans voor mij dan. Groot kans, dat het voor andere betrokkenen slechts een wassen neus is. Dat maakte het zo mogelijk nog moeilijker om de juiste woorden op papier te krijgen. Maar ik heb het volbracht. Een pak van mijn hart.

heksen, toverheks, toveren, magie, heksenverhalen, heksenhoed, heksenketel, toveren heksen, toverheks, toveren, magie, heksenverhalen, heksenhoed, heksenketel, toveren heksen, toverheks, toveren, magie, heksenverhalen, heksenhoed, heksenketel, toveren

Intussen is het enorm druk op mijn blog. Ik trek recordaantallen bezoekers. De afgelopen maand was één van mijn beste tot nu toe!

En ongemerkt heb ik mijn vijfhonderdste stukje gepubliceerd. Een mijlpaal!

heksen, toverheks, toveren, magie, heksenverhalen, heksenhoed, heksenketel, toveren

 

Er staan nog wat verhaaltjes klaar, waar ik alleen de foto’s nog bij moet zetten. Maar problemen met mijn computer maakten em zo traag als een slak. Intussen heb ik daar één en ander aan gedaan, maar het belangrijkste, een nieuw modem installeren, moet nog gebeuren.

heksen, toverheks, toveren, magie, heksenverhalen, heksenhoed, heksenketel, toverenheksen, toverheks, toveren, magie, heksenverhalen, heksenhoed, heksenketel, toverenheksen, toverheks, toveren, magie, heksenverhalen, heksenhoed, heksenketel, toveren

Misschien dat vermoeidheid ook wel een rol speelt bij mijn radiostilte op dit medium. Vakanties zijn meestal een aanslag op mijn energie. En hoewel ik niet doodziek uit Frankrijk terug ben gekomen, zoals gewoonlijk, lig ik toch redelijk gestrekt. Mijn energie is snel opgesoupeerd. Het minimale beetje dat rest na mijn Boeddhistische uitstapje is voor Cowboy.

heksen, toverheks, toveren, magie, heksenverhalen, heksenhoed, heksenketel, toverenheksen, toverheks, toveren, magie, heksenverhalen, heksenhoed, heksenketel, toveren

Ik mis het schrijven wel. Het is iets van mij. Als ik er niet aan toe kom voelt het alsof ik niet aan mezelf toe kom. Ja, dat gebrek aan energie blijft frustrerend. Pijn is iets, waar je aan went. En je kunt het bij tijden negeren en onderdrukken. Maar die extreme vermoeidheid heeft geen soulaas. Het betekent stomweg einde verhaal op zo’n moment.

Maar niet het einde van dit verhaal, lieve lezers. Er zitten nog genoeg heksenstreken in de pen!

heksen, toverheks, toveren, magie, heksenverhalen, heksenhoed, heksenketel, toveren

Dit is Jip. Een pietepeuter van een mannetje. Vandaag ontdekt hij het fenomeen spelend hondje. Een grandioos succes! Ik voorspel, dat dit gezin spoedig aan de hond gaat……..

gezin me baby kijkt naar spelende hond

Het gezin

Vanmiddag ga ik eens uitgebreid met Varkentje op stap. Hij is eraan toe. Vanmorgen heb ik hem al op een flinke wandeling in het bos getrakteerd, maar hij is nog lang niet moe. Wat wil je ook, na twee dagen beperkt laveren door glasscherven,  omgeven door optochten, kermis, fanfare’s en dronken droppies. Gisterenavond joeg hij uit frustratie achter de katten aan…..

gezin me baby kijkt naar spelende hond

‘Kijk , Jip….’

Eerst bezoeken we mijn lieve vriendin. Zij zit in de lappenmand. Heks heeft duivenbouillon gemaakt en ingevroren. Genoeg voor drie dagen. Een beproefd recept bij algehele zwakte.

“Goh’, zegt haar man,’ Ik ga een stukje wandelen.’ Ysbrandt spitst z’n oren. En hij mag mee! Als een volleerde hondenfluisteraar loopt mijn goede vriend met m’n hondje rond de golfbaan. Als hij terugkomt roepen wij in koor: ‘En? Kreeg je nog “speciale aandacht”?’ Toen Ys nog een pup was liep deze knappe vent graag met hem over de markt te paraderen, vanwege de vertederde reactie’s van Leids vrouwelijk schoon……..

gezin me baby kijkt naar spelende hond

‘En nu legt ie de bal neer voor zijn baasje’

‘Ja, van een hele aardige vrouw, maar ze was wel een beetje boven mijn houdbaarheidsdatum….’ We lachen hem smakelijk uit….. Het varkentje heeft zich voorbeeldig gedragen. En nu mag hij alweer mee! Met De Vrouw! Bij het afscheid stopt mijn vriendin me een kaartje voor de opera toe. ‘Ik kan helaas niet gaan, maar geniet extra voor mij, lieve Heks….’ Dat zal ik doen, schat. Met volle teugen.

gezin me baby kijkt naar spelende hond

‘Cool’

Aan het Joppe speel ik uitgebreid met m’n hondje. Als een gek stort hij zich op elke bal. Er komt een jong gezin aangewandeld. Pappa, mamma en kleine Jip. Compleet gebiologeerd kijkt hij naar mijn gekke hondje. Die slooft zich vreselijk uit. Springt hoog in de lucht voor elke bal. Legt em netjes voor mijn voeten. Gaat dan keurig zitten, tong op halfzeven. ‘Nog een keer’, smeken zijn ogen.

gezin me baby kijkt naar spelende hond

‘En daar gaat ie weer’

Jip volgt elke beweging. Hij vindt het prachtig. ‘Ik vrees, dat jullie spoedig aan de hond moeten’, meent Heks. ‘Nou, daar zou je wel eens gelijk in kunnen hebben’, antwoord de moeder. Ze lacht verrukt. Helemaal happy met haar prille gezin. Ook de vader is stapeldol op zijn ventje. ‘Kijk Jip. nu gaat het hondje zwemmen!’ Hij draait de kinderwagen om. Jip is helemaal in de ban van dit nieuwe fenomeen in zijn leven. Een spelend hondje. Of eigenlijk: Een jachthond aan het werk. Want voor Ysbrandt is het ‘Serious Business’ ….

gezin me baby kijkt naar spelende hond

‘Nu gaat het hondje zwemmen, kijk maar’

Tot slot laat ik mijn varkentje nog allemaal kunstjes doen. High five, jump, rondjes draaien als een balletdanser. Bidden…. Het is een christelijke hond! Een knieval naar mijn voorouders….

gezin me baby kijkt naar spelende hond

Jip is geboeid

Jip vindt het prachtig. Kraaiend van plezier wijst hij naar Ysbrandt. Brabbelt in zijn rudimentaire babyvocabulaire. ‘Daar wordt nog een dag over “gepraat” ‘, zegt de moeder bij het afscheid. Zwaaiend vertrekken ze huiswaarts. Waar het gewone gezinsleven wacht. De dagelijkse zorg. Nu bijvoorbeeld het avondeten!

gezin me baby kijkt naar spelende hond

‘Waar is het hondje, Jip?’, vraagt Heks

Niet veel later houdt Heks het ook voor gezien. Rustig peddelt ze naar huis door de lauwe avondlucht. Ysbrandt dravend naast de fiets. Halverwege het fietspad naar de binnenstad begint hij me te verleiden tot een wedstrijdje. Heb ik het nog in mijn benen? Na alle feestelijkheden? Vooruit dan maar Ys, omdat jij het bent. Zo fiets ik me het leplazerus in een poging hem in te halen. Maar nee hoor, dat is me nog nooit gelukt en ook nu faal ik grandioos. Genadeloos laat hij me achter zich.

Verder laat ik hem bij geen enkel spelletje winnen. Vanwege mijn positie als Alfa. Daarom houdt hij natuurlijk zo van deze minimarathons.

gezin me baby kijkt naar spelende hond

‘Daar, domme Heks’

Wachten op Godot. Wachten, wachten. Verlossing? Antwoorden? Verlichting? Heks doodt de tijd……

tuin aan de Singel in Leiden,

Mijn favoriete tuin in Leids park

wachten op Godot

Terwijl ik aan het schrijven ben vechten elders mensen voor hun leven. Eén van die vechters is mij zeer dierbaar. Na een heerlijke vakantie zit ik zo lekker in mijn vel. Tegelijkertijd maar ik me zorgen, bouw altaren en bid tot de God/in en voorouders, windstreken en andere krachten, die een heks kan mobiliseren. Machteloze stofjes zijn we, morrelend aan de rok van het universum (vrij naar Lucebert).

tuin aan de Singel in Leiden,

Solidaster

Om de tijd te doden en vreugde toe te voegen aan mijn gebeden frutsel ik een filmpje in elkaar met de opnamen gisteren gemaakt van een Japans hondje, Arale ofwel Rice Cookie. Dit vrolijke schepseltje tovert een glimlach op de kaken van eenieder, die haar pad kruist. Gisteren ontdekte ik, dat haar bazin ook een blog schrijft. In het Japans. Lastig lezen voor mij natuurlijk, lang leve de vertaalmachines……

tuin aan de Singel in Leiden,

Bergen hortensia’s, Buddleia’s

Afgelopen maandag lig ik nog finaal gestrekt na mijn uitstapje. Om mijn pijnlijke lijf niet te voelen staar ik naar de TV. Er is weer een enorm dom programma over moeders, die van gezin wisselen. Maar wat wonen ze in prachtige huizen. Mijn geest geniet van de andere wereld, waar ik even kan rondkijken. Zoals wanneer je in de trein zit en door werelden zoeft, waar je nooit zult wonen. Ze zullen je nooit benauwen of gevangen houden. Toch verlang je ernaar om er aan deel te nemen.

tuin aan de Singel in Leiden,

schitternde kleuren

De moeders in dit  programma verschillen natuurlijk als dag en nacht. Goed voor de kijkcijfers. De ene moeder is een pronte appelvormige dame met wat Amerikaanse kilo’s overgewicht. De ander is een muisje, klein, enigszins gebogen houding. Zacht gezicht.

tuin aan de Singel in Leiden,

Hier word Heks gelukkig van

De pronte dame doet alles om indruk te maken op haar nieuwe gezin. Ze is ook paranormaal begaafd blijkt. Althans, ze ziet een spook langs het raam vliegen. Eerst jaagt ze de kinderen de stuipen op het lijf. Daarna wordt een team ‘wetenschappers’ ingehuurd om dit huisspook te onderzoeken. Het is kostelijk om te zien, hoe ze alles bloedserieus neemt, terwijl het gezin zich een pukkel lacht. De conclusie van de ghostbusters is, dat de huisgeest zich verzet tegen een indringer…..

tuin aan de Singel in Leiden,

die studenten, die hier wonen boffen maar

Als heks denk ik overigens, dat ze die poltergiestverschijneselen gewoon met haar eigen gestreste geest creëert.

De andere moeder heeft het moeilijk. Het gezin, waarin ze terecht komt sluit zich volkomen voor haar af. Iedereen zit op zijn of haar eigen kamer. Als ze een uitje organiseert doen ze niet eens beleefdheidshalve moeite om er iets van te maken. De vrouw houdt echter vol. Maakt contact met de oudste zoon. Ontdekt, dat hij een enorm grafisch talent heeft, dat systematisch wordt getorpedeerd door zijn biologische moeder. Hij wil tatoeëerder worden…..

schitterende tuin aan Leidse singel in parkje

Is het geen plaatje?

Als de kwelling van deze uitwisseling voorbij is, zijn de kinderen van het blije gezin opgelucht dat hun tijdelijke moeder vertrekt. Zij echter huilt tranen met tuiten. Ze verkeert in de veronderstelling, dat ze haar enorm gaan missen. De kinderen reageren verbaasd. Ze vinden het zielig voor de vrouw, dat ze zo van streek is. In de taxi terug naar huis ligt ze te snurken als een varken. Dit logenstraft haar bewering, dat ze niet kan wachten om haar kinderen weer te zien totaal.

Molly Ackerman, painting

een Indiase wetenschapper, een Japanse kunstenares en mijn vriendin True

De andere moeder kan echt niet wachten om naar huis te gaan.  Ze heeft geen idee of haar aanwezigheid in het vreemde gezin iets heeft bijgedragen. De oudste zoon met name is in tranen als ze vertrekt. Voor het eerst in zijn leven had iemand echt belangstelling voor hem. Zij wees hem niet af! Daar heb je em weer, de diepe afwijzing. De grote pijn van de mensheid. In de taxi terug zit ze gespannen rechtop.

knappe man

De knappe neef van True

Bij aankomst zitten haar kinderen, een hele berg en allemaal een ander kleurtje, want geadopteerd, met hun neus tegen het raam. Ze rennen haar tegemoet en bedelven haar onder uitingen van affectie. Dit kleine bescheiden muisje…..

De andere moeder daarentegen komt uit de auto, krijgt een zoen van haar man. De kinderen nemen nauwelijks de moeite om naar buiten te komen. De oudste zoon blijft op zijn kamer. Hij is niet blij met haar terugkomst. Heel pijnlijk voor de moeder, want ze was ervan overtuigd, dat ze haar vreselijk hadden gemist!

Molly Ackerman, painting

True met haar gouden smile

Dan wordt er nog 50.000 dollar per gezin verdeeld. Ja, je moet er wat voor over hebben, maar dan krijg je ook wat! De moeders beslissen over het geld voor het andere gezin. De moeilijke moeder mag het geld gelijkelijk over haar gezinsleden verdelen. Nijdig zegt ze later voor de camera, dat dat haar heel erg tegenvalt. Dat geld moet eigenlijk allemaal naar haarzelf toe. De kinderen hebben genoeg vindt ze. Shocking! Afwijzing en tekort. Dodelijke combinatie…..

Molly Ackerman, painting

Het hele flatgebouw hangt vol met prachtige werken van True

De bescheiden muismoeder is dankbaar voor de verdeling gemaakt door de nijdige moeder. De kinderen zitten op en om haar heen. De kinderen van de andere moeder zitten ieder op hun kamer…. Het is heel triest. Ze wil zo graag hebben wat de andere moeder heeft. Maar je krijgt natuurlijk niks, zolang je niet geeft.

Molly Ackerman, painting

Twee schoonheden poseren

Moeders en hun breiwerkjes. Moeders en zonen. Later die dag komt het bericht van het overlijden van Friso. Frogs en ik kijken ’s avonds alle programma’s. Beiden houden we totaal niet van het koningshuis. Maar wel van de mensen, die dit vreselijke verlies overkomt. Alle mensen, die lijden. Door verlies, ziekte…. In één verhaal komt de relatie met Beatrix aan bod. Hij mocht haar graag plagen. Goh, dat klinkt bekend. Ik heb ook zo’n broer. Als geen ander weet hij mijn moeder altijd op de hak te nemen. En zij vindt het prachtig! Een eeuwigdurende flirt tussen moeder en zoon.

Altaar voor de Grote Moeder

Altaar voor de Grote Moeder

Mijn vroegere achterbuurvrouw verloor haar zoon toen hij pas vijfentwintig was, een hartstilstand. Niet veel later overleed ze haar man. Daar kon ze mee leven. Met het verlies van haar zoon niet. Dat bleef de rest van haar leven aan haar vreten. ‘Het hoort niet’, zei ze. ‘Het is tegen de natuur, ik hoor eerst te gaan’.

altaar voor de Grote onze Vader

altaar voor de Grote onze Vader

Er zit geen eerlijkheid in de zaken des levens. Elke gek kan een kind krijgen. De meest fantastische mensen krijgen ze niet. Worden ziek. Gaan dood. Supereikels zie je jaar in jaar uit hun sombere sporen in de aarde drukken.

altaar voor de Grote Moeder

Stenen

Gelukkig zijn er mensen zoals de muismoeder. In stilte herstellen ze schade in kinderen aangebracht door anderen. Door het lastige leven zelf. Zomaar. Zonder een lintje of extraatje of zelfs maar compliment te verwachten. Uit louter liefde.

kleine monnik

Kleine monnik

Ik dood de tijd met het schrijven van dit verhaal. Ik wacht op bericht over een geliefde van me. Ik wacht op goed bericht. Ik kan er niet op rekenen, leven is nu eenmaal helemaal niet rechtvaardig. Maar ik ga er wel vanuit. Vanavond ga ik lekker mediteren met heksjes, kristallen schedels en orbs, orbs, orbs. We zetten alle zeilen bij hier in mijn postzegelleventje. We morrelen wat we kunnen. Zonder morren.

altaar

Schedels en stenen

Koekoeksjong

 

KOEKOEKSJONG

Liefde baart koekoeksjong

duwt me uit nest

doet heel erg zijn best om

dwingen vleugels uit te slaan

Te jong van huis en haard

verstoten

ontdooit slechts langzaam

genoeg

tranen vergoten

Heks en Steenvrouw lachen om zichzelf en nemen en passant het fenomeen ‘Bindingsangst’ onder de loep. Hetgeen leidt tot nog meer hilariteit!

bindingsanstige mannen

Wel de lusten, niet de lasten….

Vanmiddag kwam Steenvrouw op de koffie. We hadden weer genoeg te bespreken na een voor beiden zeer intensieve week. En te lachen natuurlijk, want wij maken overal stoute grapjes over. Heerlijk. Heksje worstelt zich door allerlei emoties momenteel, dus wat humor was me zeer welkom. Als je lacht ontspannen er allerlei spieren in je lichaam. Het is echt heel erg gezond!

bindingsangstige eikel

Heks kan die verhalen niet meer horen……

Nadat ik de laatste twee weken veel tijd alleen heb doorgebracht, iedereen is op vakantie en ik had ook behoefte aan wat rust, krijg ik weer zin om wat te ondernemen. Dat komt mooi uit. Morgen hebben we het jaarlijkse popfestival in onze Sleutelstad. Misschien ga ik daar eens een kijkje nemen. Alhoewel. Het is wel een klereherrie natuurlijk.

bindingsangst versus verlatingsangst

Dit is een gouden combinatie

Liever ging ik met Frogs mee naar North Sea Jazz, hij is daar als journalist aan het werk. Helaas krijgt hij bij deze klus geen vrijkaartjes, zoals gewoonlijk. Dus dat moet ik maar uit mijn hoofd zetten….

BINDINGSANGSTIGEN

GOOI EM DE DEUR UIT!!!!!

Gisteren heb ik een heel adequate beschrijving gevonden van de persoon, die ik vorige week de deur heb uitgegooid. Een bindingsangstige…..Het klopt echt helemaal! Nu is het een kwestie van deze kenmerken goed uit mijn hoofd leren, zodat ik dat pakketje van grote afstand direct herken. Want gezien hun snelle roulatie op de relatiemarkt, is de kans groot, dat je er eentje in het wild vrij loslopend aantreft.

bndingsangstige vis

Het komt ook onder ons dames voor

Hoewel ik me een beetje een uitgeknepen citroen voel, zie ik er volgens Steenvrouw stralend uit. Vreemd is dat toch. Hoe je door aardlagen in je eigen drassige bodem kunt zakken totdat je weer vaste grond onder de voeten voelt. En er dan toch gelukkig uitzien. Het zal wel kloppen, lijkt me. Samenvallen met jezelf is het hoogste geluk. Vanuit je hart ben je verbonden met het hele universum. Niets om bang voor te zijn……

bindingsangst

Eigenlijk zouden ze zo’n slabbetje moeten dragen

bindingsangst

Het gaat ver

 

 

Orthopedische Fysiotherapie: Schreeuwen als een speenvarken, daarna ware verlichting…

ovenschotel met groenten en vis, witte wijn, provencaalse kruiden, hete paprikapoeder, knoflook,

KLAAR OM DE OVEN IN TE GAAN

In de loop van de middag heb ik een afspraak bij de fysiotherapeut. Ik ben blij, want ik heb een rare knie. En gezwommen, dus een beetje herstelwerkzaamheden zijn zeer gewenst.

‘Begin maar met die knie’, zeg ik tegen de man met de wonderhanden. Hij begint te porren en Heks schreeuwt. ‘Zijn ze al een beetje aan je gewend hier’?’ vraag ik. Hij is net een praktijk voor zichzelf begonnen. De buren zullen wel denken. Ik ben vast niet de enige schreeuwlelijk.

Systematisch maakt hij allerlei onderdelen van mijn lijf weer mobiel. Intussen kletsen we de oren van elkaars kop. En lachen wat af. Want deze Aziatische Hollander heeft een bizar gevoel voor humor. Helemaal in de lijn van Heks.

In mijn nek maakt hij de vastgebeukte whiplashwervels weer los. Het is of de gordijnen opengaan in mijn hoofd. Alles wordt licht en prettig. Dank je wel wonderman. Heks is weer als nieuw.

M’n knie blijft ondanks de behandeling knuppelen. Ik sjok met Ysbrandt door het bos. Thuis val ik in een diepe slaap. Maar ’s avonds kook ik de sterren van de hemel. Genoeg voor een heerlijk lang weekend!

ovenschotel met groenten en vis, witte wijn, provencaalse kruiden, hete paprikapoeder, knoflook,

EINDELIJK IS HET ZOVER….

Vervoering in Vondelpark en ver voerende poëzie aan de gracht; Leven lacht eigen lied!

Poëziemanifestatie 2013 – Zwarte droom van Stichting Tegenbeeld

Vreemde Snuiters

Vanavond is Heks uit eten geweest met de knappe fietsenmaker. Het had wat voeten in de aarde om er te komen op mijn bezemsteel, vertraging door tegenwind, tussen buien door laveren, maar uiteindelijk zaten we dan in een lawaaierige drukke sfeervolle pizzatent. Opgefrommeld aan een tafeltje langs een drukbelopen gangpad. Heks heeft er weinig van meegekregen, want fietsenman en zij hadden veel te bespreken.

Na een heerlijke maaltijd met wijn en koffie zijn we gaan wandelen door een doodstil Vondelpark. Wij werden er ook iets stiller van. Veel wordt zonder woorden gedeeld. Wat is dat toch bijzonder: Je leert iemand kennen en kletst de oren van elkaars kop, maar in stilte ervaar je verbinding…

En toch is al dat geklets heel wezenlijk. Leuk ook. Al die verhalen…

Gisterenavond was de Poëziemanifestatie 2013 – Zwarte droom van Stichting Tegenbeeld.   Poëzie langs de gracht. Om acht uur haalde Fiederelsje me op en al snel hadden we een tafeltje veroverd vooraan op een bootterras. Het was wonderbaarlijk genoeg prachtig weer. Donkere wolken dreven precies om Leiden heen! Met een glas wijn tegen de optrekkende kou zongen we het toch maar mooi twee uur uit.

Poëziemanifestatie 2013 – Zwarte droom van Stichting Tegenbeeld

Man in Tutu

Russische gedichten werden in moedertaal voorgedragen. Daarna volgde een vertolking in onze vaderlandse taal. Afgewisseld met vreemde muziek en avantgardistische acts. Hoogtepunt was toch wel een zich ontkledende man. Joepie! Uiteindelijk stond hij in een wit balletpak met Tutu… Opeens liep hij naar de kop van het schip, dat als podium diende en putte een tobbe water uit de gracht. Onverschrokken goot hij het over zijn hoofd. Fiederelsje en ik lagen echt dubbel van de lach, het was zo absurd en grappig. Chapeau!

Ook mijn lieve vriend Frogs vertolkte een gedicht. Ik heb het opgenomen. Zie onderaan dit verhaal. Ik plaats ook een link naar zijn prachtige nummer’ Cheer yourself up’. Hier kun je het downloaden: Cheer yourself up!!!!

Zo ben ik maar bezig met de leuke dingen van het leven, ja, mag het even? Het is me gegund. ik voel het!

Poëziemanifestatie 2013 – Zwarte droom van Stichting Tegenbeeld

Heks zit tevreden in haar peperkoekenhuisje. Spelende kittens om haar voeten. Leven lacht haar van alle kanten toe. Ja leven, lach maar. Ik ken je andere kanten, je fratsen en mokerslagen. Maar nu je zo lief zit te lachen lach ik terug. En hou ik nog meer van je …..

OnLeidse taferelen tijdens vernissage van Spaanse kunstenaar Oriol Texidor in Galerie van der Vlist: KOMT DAT ZIEN!!!!

Oriol Texidor in Galerie van der Vlist Oriol Texidor in Galerie van der Vlist Oriol Texidor in Galerie van der Vlist

Vanmiddag is Heks te vinden op de vernissage van de tentoonstelling van beeldend kunstenaar Oriol Texidor in Galerie Frederiek van der Vlist. Aan het begin van de middag ren ik al een keer naar binnen, voor de meute uit.  Kan ik mooi even rustig rondkijken.  Wat een bijzondere collectie. Manshoge beelden hangen her en der verspreid door de ruimte. Aan de wand bijzondere vervreemdende tekeningen, handen op papier getekend, die datzelfde papier doorscheuren bijvoorbeeld.

Oriol Texidor in Galerie van der Vlist Oriol Texidor in Galerie van der Vlist Oriol Texidor in Galerie van der Vlist

Ik loop Hans van Scheijndel, de galeriehouder, duidelijk voor de voeten, dus ik ga eerst maar op m’n gemak de hond uitlaten. Aan het eind van de middag kom ik opgepoetst weer binnenwaaien. Er hangt een feestelijke sfeer, mensen zijn aangenaam verrast. Wat een onLeidse toestanden hier! Dit is wel eventjes andere koek, deze speelse conceptuele kunst.

Oriol Texidor in Galerie van der VlistOriol Texidor in Galerie van der Vlist Oriol Texidor in Galerie van der Vlist

De kunstenaar zelf is er ook met zijn vrouw en dochtertje. Verlegen loopt hij tussen al die mensen en zijn kunst. Het is heel persoonlijk werk, hij gebruikt zichzelf als model. Ook zijn er twee wandinstallaties van een prachtige zwangere buik en een beeldschoon beeld van een klein meisje….

Oriol Texidor in Galerie van der Vlist Oriol Texidor in Galerie van der Vlist

Ik spreek de man aan om hem te feliciteren met deze prachtige expositie. Er volgt een leuk gesprek over zijn leven en werk in Spanje, daar woont hij. Hoe veel van zijn grotere kunstwerken in openbare ruimtes het best tot hun recht komen. Ik probeer me voor te stellen, dat mensen zo’n enorm beeld in hun huis ophangen. Nou ja, als je een beetje royaal woont….

Oriol Texidor in Galerie van der Vlist Oriol Texidor in Galerie van der Vlist

Hij poseert voor me in de vensterbank van de etalage, naast mijn favoriet: het prachtige rode manshoge beeld. De zon speelt door het transparante materiaal, waardoor het lijkt te gloeien. Dat beeld zou heks nou graag in haar huis ophangen. Op het balkon, zodat het zonlicht erdoorheen kan sprankelen.

Oriol Texidor in Galerie van der Vlist Oriol Texidor in Galerie van der VlistOriol Texidor in Galerie van der VlistOriol Texidor in Galerie van der VlistOriol Texidor in Galerie van der Vlist

Gelukkig is er ook genoeg kleiner werk. Persoonlijk vind ik die kleine perspex beeldjes van  mannetjes erg mooi. Is ook iets meer haalbare kaart qua ruimte in mijn huis…. Nu nog de ruimte in mijn budget….

Oriol Texidor in Galerie van der Vlist Oriol Texidor in Galerie van der Vlist

Als iedereen vertrokken is drink ik nog een glas wijn met een uitgevloerde Hans. Desondanks vertelt hij enthousiast over zijn kunstenaar, hoe hij hem ontdekte en naar Nederland heeft gehaald. Een megaklus natuurlijk. Bekroond met deze feestelijke vernissage. Met recht zijn persoonlijke kroningsdag…

Oriol Texidor in Galerie van der VlistOriol Texidor in Galerie van der Vlist

‘De vijf hangende beelden zijn stadia in de ontwikkeling van de mens’, vertelt hij verder.’ Eerst ben je nog grof en ruw en naarmate je groeit en ontwikkelt wordt je steeds meer verfijnd en spiritueel’. Grappig, het viel me bij het fotograferen al op, dat het eerste beeld een hele andere materiaaluitstraling heeft. Terwijl het hetzelfde materiaal is. Maar anders gebruikt…

Oriol Texidor in Galerie van der VlistOriol Texidor in Galerie van der VlistOriol Texidor in Galerie van der VlistOriol Texidor in Galerie van der VlistOriol Texidor in Galerie van der Vlist

Zo valt er weer van alles te ontdekken, je komt ogen te kort. Wat is het toch een heerlijk verfrissende galerie daar aan de Nieuwe Rijn.

Zaterdag komen ze met z’n allen op de regionale radio, Radio West. De vrouw van de kunstenaar kan prachtig zingen, Fado. Zij heeft een moppie toegezegd. De galeriehouder en de kunstenaar worden aan de tand gevoeld door de Dominee, een lokaal bekende dichter…. Er gebeurt weer eens wat! Een beetje internationale allure in ons suffe sleutelstadje , daar houden we van!

Oriol Texidor in Galerie van der Vlist