Het is zaterdag, Heks. Tover de mondkapjes tevoorschijn. Pak een vers met citroen en zeep geïmpregneerd exemplaar uit de kast. Bedek je smoelwerk volledig. Want het is zaterdag, dus alle Wappies uit Leiden en omstreken trekken naar de binnenstad. Niet om te relschoppen, nee, om te winkelen…….

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Zaterdag. Het is zaterdag, Heks. Tover de mondkapjes tevoorschijn. Pak een vers met citroen en zeep geïmpregneerd exemplaar uit de kast. Bedek je smoelwerk volledig. Want het is zaterdag.

Alle Wappies uit Leiden en omstreken trekken dan naar de binnenstad. Niet gehinderd door enig besef, wat dat teweeg brengt aan besmettingen. Nee, we moeten winkelen, ook al zijn de winkels dicht.

Als we niet in de stad gaan winkelen, dan gaan we de Singelwandeling maken met zijn allen. Dicht naast elkaar keuvelend over niks of op een keurig netjes rijtje met de hele familie al klessebessend. Zo drommen we en masse door het hondenuitlaatparkje.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Of we stoffen de hardloopschoenen af en rukken een overjarige campingsmoking uit de kast. Om vervolgens zwaar hijgend ons door de mensenmassa in de binnenstad te wringen. Vermoeid om ons heen sproeiend met onze lichaamssappen. Dusdanig geproduceerde aerosolen springen met gemak 8 meter in de rondte.

Of zullen we dan ook maar die Singelwandeling gaan maken? Hardlopend weliswaar. Onze lichaamssappen neerdalend op nietsvermoedende wandelaars. Een koude douche voor onze medemensen. Zowel letterlijk als figuurlijk. Afgewisseld met af en toe een klodder spuug op de stoep.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ja, echt lachen met die Leienaars. Het weekend is al tijden tricky in de stad. Maar nu wordt het ook door de week spannend. Want dan dreigen er weer groepen jongelui te gaan rellen. Lekker de boel op stelten zetten.

Volgestopt met drank en drugs schat ik zo in, als ik zie, waar de groepen zich in andere steden allemaal schuldig aan maken tijdens hun gerel……

‘Ja, dan hopen we dat de jongelui niet denken “Kom we gaan relschoppen”,’ zegt een man een hele tijd geleden op televisie. Na de toestanden op het Utrechtse kanaleneiland. Er is van overheidswege van alles georganiseerd om herhaling te voorkomen en de man geeft droog commentaar. Met een sterk accent. Fries? Achterhoeks? Brabants? Of toch gewoon Achterlijke Gladiools? Heks weet het niet meer.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Wel herinner ik me, dat ik hartelijk moest lachen. En dat ik het zinnetje op schreef. ‘Kom, we gaan relschoppen…’ Hilarisch vond ik het.

Niet meer zo grappig intussen. Goeie hemeltje, wat een puinhoop hebben we er met zijn allen van gemaakt. Al die frustratie, al die woede.

‘Heks, ik ben zo blij om eventjes met iemand te praten, die er net zo over denkt als ik,’ de Wilde Boerenzoon belt me op om zijn hart te luchten. Iedereen maakt hem uit voor gek, omdat hij zich aan de Coronaregels houdt. Met zijn slechte bloedvaten en in de risicoleeftijd. Hij zou wel gek zijn om zich er niet aan te houden natuurlijk, maar in ons land der blinden heeft ook eenoog weinig visie.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Ik krijg de gekste dingen naar mijn hoofd, van mensen, die ik al mijn leven lang ken. Dat ik een bangeschijterd ben, dat ik me laat regeren door die angst, dat ik…..’ een lijst met een lange baard volgt. Allemaal argumenten om voorzichtige mensen belachelijk te maken. Opgesteld door de onsterfelijken van onze maatschappij.

‘Ik ben rationeel, Heks. Ik hanteer uitsluitend rationele argumenten in deze. Ik houd me aan de adviezen van de overheid. Op rationale gronden…..’

‘Bij mij in de kerk is ook de pleuris uitgebroken,’ vertel ik mijn oude vriend, ‘Daar heeft iemand zich kritisch uitgelaten, ik geloof op de website van de kerk, over het dragen van mondmaskers…..’

‘Vervolgens heeft iemand dat bericht over de onzinnigheid van mondkapjes weggehaald van de site en daarna brak dus de pleuris uit! Ook dit antimondkapjes-Wappie had de mond vol over het foute fenomeen, dat we ons laten regeren door onze angst. Hij heeft ons er achteraf allemaal een uitgebreide brief over gestuurd. De mafkees.’

‘Die man zelf heeft natuurlijk nooit iets, hij is zo gezond als een vis. Hij is voorzitter van de vereniging. Maar nu is hij zo beledigd, omdat men zijn mening niet deelt en niet waardeert, dat hij zijn voorzitterschap per direct heeft opgezegd…..’

Zucht. Vast een narcist.

In de periferie van mijn vriendenkring wordt ook lustig gewappied heb ik ontdekt. Via een omweg. Verhalen van anderen. Heks waagt zich persoonlijk niet aan discussies met dit nieuwe menstype. Ik word al moe bij voorbaat. Toch zal communicatie ons moeten redden. Verder polariseren leidt tot niets dan ellende.

Deep listening. Zonder oordeel. Ja, ga er maar aan staan.

Heks begrijpt persoonlijk niets van het frustratiegehalte van al die relschoppers. Denk je dat ik niet gefrustreerd ben? Na een jaar in mijn eentje koekeloeren? Na 35 jaar een onbegrepen ziekte in mijn lijf tekeer zien gaan? Na maatschappelijk uitgekotst te zijn? Meermalen? Stammend uit een teleurstellende familie, zacht uitgedrukt? Beschadigd tot op het bot?

Ik ga toch ook niet de boel kort en klein slaan?

Alhoewel: Rumi beveelt dat laatste aan. Niet zozeer om het zelf te gaan doen, maar om het fenomeen te omarmen.  Ik hou van Rumi. Hij zegt geen mooie dingen om er zelf beter en verstandiger op te staan. Zijn wijsheid is overigens niet geschikt voor de maakbare samenleving. Het is wel iets voor de ontdane mens. Om weer te leren dealen met wat ons pijn doet.

Want die relschoppers staan niet op zich. Ze zijn een onderdeel van het geheel. Zoals mijn ziekte niet geïsoleerd bestaat. Nee, het is een aandoening van de gehele mensheid. Alleen bij Heks manifesteert het zich bij voortduring…..

Rumi

De herberg

Dit mens-zijn is een soort herberg
Elke ochtend weer nieuw bezoek.

Een vreugde, een depressie, een benauwdheid,
een flits van inzicht komt
als een onverwachte gast.

Verwelkom ze; ontvang ze allemaal gastvrij
zelfs als er een menigte verdriet binnenstormt
die met geweld je hele huisraad kort en klein slaat.

Behandel dan toch elke gast met eerbied.
Misschien komt hij de boel ontruimen
om plaats te maken voor extase…….

De donkere gedachte, schaamte, het venijn,
ontmoet ze bij de voordeur met een brede grijns
en vraag ze om erbij te komen zitten.

Wees blij met iedereen die langskomt
de hemel heeft ze stuk voor stuk gestuurd
om jou als raadgever te dienen.

Vorige week sta ik voor de keukenkast. Ik pak mijn medicatie voor de nacht, als een inzicht me treft als een bliksemschicht. ‘Dus dit is wat Thich Nhat Hanh bedoelt met double grasping..’ schiet er door me heen, als ik me realiseer, dat we allemaal meningen hebben over.

Over een object. Een mening gaat altijd ergens over. Het zegt niks over de werkelijkheid zelf. Ook mijn eigenste, oh, zo belangrijke mening. Gaat ergens over. Het gaat nergens over.

Begrijpen is een begrijpelijke misvatting, begrip is mooi, maar het gaat om verstaan.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

 

 

 

Magische Metta Meditatie maakt korte metten met miezerig geknor van knorrige Heks. Het verandert niet zozeer die moeilijke ander….. Helaas! Maar als je zelf verandert oogt niets of niemand meer hetzelfde: Een hele frisse blik en de wereld als nieuw!

Donderdagavond gaan we met de Sangha massaal aan de metta meditatie. Het is alweer eventjes geleden, dat ik me daar bewust mee bezig heb gehouden. Zo heb ik jarenlang liefde gestuurd naar mijn psychopathische buurman, om er vervolgens achter te komen dat hij als tegenprestatie mijn hond geestelijk mishandelde. Niet erg inspirerend.

Ook heb ik eindeloos liefde gestuurd naar figuren in mijn clan, die dat zonder meer als zwaktebod interpreteerden: Zo kun je iemand wel heel gemakkelijk in de overgave drukken. Het heeft de verhoudingen dan ook geen goed gedaan.

Ook mijn pogingen om liefde te sturen naar een seksueel roofdier, dat zijn tanden helaas ook wel eens in mij heeft gezet, heeft de man louter de energie gegeven om nog meer slachtoffers te maken naar het schijnt.

Metta is dus niet zaligmakend.

Maar als ik in mijn vorige blog een pleidooi houdt voor castratie van eenieder, die zijn toverstafje grensoverschrijdend en ongevraagd en eventueel met geweld ergens in steekt , schrik ik toch wel een beetje van mezelf. Wat is er met dat zachte liefdevolle heksje gebeurd, die op veertienjarige leeftijd verwoed discussieerde over de doodstraf met de grootouders van mijn zwager?

Ik was natuurlijk tegen. Niet zozeer omdat er fouten worden gemaakt en mensen onschuldig op de elektrische stoel belanden. Heks was sowieso tegen het doden van mensen als straf. Straffeloos straffen was niets voor mij. Ik had allerlei wilde theorieën over vreedzame alternatieve oplossingen. En nu moet er dan maar worden gecastreerd?

Thich Nhat Hanh kreeg ooit een Vietnamese vrouw naar zich toe, een bootvluchtelinge, die zich wanhopig afvroeg wat te doen met haar haat en woede jegens piraten, die haar hadden beroofd en verkracht nadat ze voorafgaand haar familieleden ook nog eens hadden vermoord. Waaronder haar kinderen……

Thay liep uren rond, waarbij hij zich probeerde te verplaatsen in het leven van de piraten. Arme vissers zonder enig perspectief. Geen rooie rotcent en veel monden om te voeden. Dan komen er plotseling bootvluchtelingen voorbijvaren. Behangen met al hun kostbaarheden. 1 keertje over de schreef gaan bij die wildvreemde rare mensen en je bent binnen!

‘Als ik in hun positie was geweest had ik het ook gedaan,’ was Thays conclusie.

Heks betwijfelt dat, ik kan me niets voorstellen bij een agressieve en gemene Thay. Maar hij heeft wel gelijk. Zoals mijn vorige hond uitermate bijterig is geworden door het getreiter van mijn voormalige psychopathische boze buurman, zo kunnen de meest lieve en zachte karakters door uiterlijke factoren worden verwoest.

Kijk maar naar Heks. Ik was een kind van liefde. Elke avond lag ik urenlang te bidden voor Jan en Alleman. Zielige kindjes in verre landen. Zieke en nooddruftige mensen.

Mijn grote vermogen om lief te hebben heeft me gered. Het heeft me gedurende mijn moeizame jeugdjaren overeind gehouden. Ik hield van mijn agressors. Ik droeg hen op handen. Heel lang hield ik dit vol. Tegen de klippen op. Mijn eigenwaarde had hier ernstig onder te lijden.

Rumi: Liefde fluistert me in het oor: ‘Je kunt beter een prooi zijn dan een jager. Wees mijn dwaas – verzaak de hoge staat van de zon en word een stofje! Kom, hang rond bij Mijn deur en word dakloos. Doe niet net of je een kaars bent, wees een mot, opdat je de smaak van het leven mag proeven en mag zien dat er gezag schuilt in dienstbaarheid.’ (Juwelen)

Nu ben ik al jaren kwaad. Intens nijdig op al die gemene en inhalige medemensen. De armzalige karakters. Hun armoedige manier om van mij te houden. Hun respectloze manier. Hun pijnlijke manier. Ik ben boos geworden en streng. Afkappen die hap. Weg met al die gekken. Ga van mijn nek, tiet en huid. Laat me met rust.

Maar zaligmakend is deze levenshouding niet.

‘Je kunt geen stappen overslaan,’ vertel ik den Belg in Plum. We zitten voor mijn tent te klessebessen, deze kleine man met gouden handen en Heks. ‘Ik ben jarenlang woest geweest over tal van zaken, maar het was wel nodig. Over je heen laten lopen is voor niemand goed….’

Je kunt pas goed zijn voor anderen als je het ook bent voor jezelf. De basis van Metta meditatie!

‘Ik ben intensief bezig om te ontdekken wat ik nu eigenlijk wil in het leven. En in de liefde. In relaties vooral. Dat loopt nogal eens mis,’ vertelt hij me op zijn beurt. Om nieuwsgierig te vervolgen,  ‘Altijd eigenlijk. Tot nu toe. Heb jij een relatie?’

Heks is getrouwd met zichzelf. Al bijna negen jaar. Maar ik heb wel een flinke relatiecrisis achter de rug de laatste jaren…..

‘Iemand zei tegen mij, dat ik eerst een goede relatie met mezelf moet hebben, daarna met de hele wereld en dan pas met een leuke vrouw,’ pareert mijn gesprekspartner. Grappig. Ik ben met mezelf getrouwd en oefen al jarenlang dat iedereen mijn partner is. In beiden relaties heb ik een fiks dieptepunt doorgemaakt, maar ik begin er aardig doorheen te geraken.

Metta meditatie. Liefdevolle vriendelijkheid. De tijd is er rijp voor.

Gewapend met de tekst zit ik ’s avonds op mijn kussentje. Eerst ga ik mezelf alle goeds toewensen. Ik ga mezelf in mijn hart dragen. En op handen.

Mettameditatie door Jan Geurtz!

Daarna kan de wereld er weer bij. Dan is het hopelijk afgelopen met mijn knorrige oordelende rechtspraak en voorkeur voor extreem strenge aanpak van allerhande hopeloze zondaars.

Zaterdagavond zit ik op mijn kussentje te oefenen. Dan gebeurt het wonder weer. Ik ben totaal in de heilige ruimte van mijn hart. Mijn familieleden uit Plum zitten naast me op hun kussentje. Overal zie ik bekende gezichten uit mijn meditatieverleden. We zitten in stilte te ademen. Volledig verbonden. Een veld van liefde.

We houden van onszelf en van elkaar. Het helpt ons om van iedereen en alles te houden. Het helpt mij om weer van alles en iedereen te houden!

Ik stuur zachtheid en liefde naar mijn kwelgeesten. Naar de eikels, idioten en hopeloze figuren. Ik stel me voor hoe het moet zijn om als narcist geboren te worden bijvoorbeeld. Of  psychopaat. Voorwaar geen pretje.

Zo wordt mijn hart weer een instrument van liefde. Zo kan het weer de hele wereld bevatten. Zo is mijn hart weer de poort naar het hele universum. Zo is mijn hart weer ‘the place to be’.

Aan het eind van de meditatie buigen we naar elkaar. Ik kijk de kring rond, die gewijde cirkel van aandacht. Ik zie mijn spirituele familieleden bijna tastbaar voor me zitten in dat heilige hart van mijn hart, die gezegende ruimte daarbinnen in mijn borstkas. Die goddelijke plek,  die magische poort naar de kosmos.

Metta lost misschien niks op. Medemensen worden er niet per definitie beter door te pruimen. Maar voor je eigen hartje is het Haarlemmerolie! En een geheeld gouden hart is balsem voor de ziel..

Sutta Nipāta 1:08 — Metta Sutta: Liefdevolle Vriendelijkheid