Kattenperikelen: Een panter in het nauw maakt rare sprongen! Gelukkig in een volstrekt LEEG museum. Je moet er niet aan denken dat de collectie van dit instituut, tenen op sterk water bijvoorbeeld, s’nachts tot leven zou komen…..

Katten! Teringlijers zijn het. Als ze ergens de pest over inhebben smeren ze em zonder met hun grote groene ogen te knipperen. Dagen- weken-, soms maandenlang laten ze je lijden doordat je hen nergens kunt vinden. En als ze dan opduiken zijn ze alles behalve dankbaar. Moet je weer op je knieën om hun affectie binnen te vissen…….

Snuitje is nog maar net een beetje bijgetrokken van haar avonturen of de panter is alweer zoek. Ik probeer mijn zwerver weer een beetje te domesticeren. Dus met enige regelmaat zorg ik dat hij binnen slaapt. Thuis wel te verstaan. In Huize Heks.

Het liefst ligt hij dan gezellig in mijn heksenbed. Maar de laatste weken bonjour ik hem eruit. Snuitje heeft het rijk alleen, want zij moet aansterken. Een grote bak voer staat permanent naast haar kleine uitgemergelde kattenkopje en gedurende de nacht peuzelt ze zo’n hele bak weg! Niet echter als de panter ons bed deelt, binnen vijf minuten maakt hij die hele bak vreten soldaat.

Dus slaapt de dolende ridder op de vensterbank in de keuken. Lekker boven de verwarming. Maar ook: Temidden van andere katten. Dat laatste vindt hij dan weer beduidend minder. Hoewel ze hem volledig met rust laten. Hij is een enorme loner. Het liefst in zijn uppie. Buiten. Of met Heks.

Waar is mijn zwarte bakbeest? Heks loopt alweer dagen te zoeken.

‘Ik heb hem woensdag nog gezien,’ beweert mijn buurvrouw, ‘Hij zat in de hal en liep met mij mee naar buiten.’ Heks heeft hem dinsdagmorgen voor het laatst gezien. Op zich niet dramatisch lang geleden, panter is wel eens vaker enige dagen op stap. In de lente. Als het lekker weer is. Als de rudimentaire restanten van zijn gecastreerde klokkenspel opspelen. De castratie heeft in zijn geval nauwelijks effect gehad. Hij is nog steeds zeer uithuizig.

Maar met dit weer, die afschuwelijke regen en kou? Zit hij soms ergens in een keldertje opgesloten? Hij ruikt soms wat schimmelig als hij een nachtje is weggebleven. Wie weet waar hij schuilt?

Zoals altijd als Ferguut in de problemen raakt voel ik het op mijn klompen. Vanaf het eerste moment. Alsof hij een noodoproep doet! Zodoende loop ik al dagen door de buurt te struinen en te roepen. Ik blèr langdurig onder het raam van de vrouw die zich hem afgelopen zomer had toegeëigend. Ik gil door het hofje waar haar bejaarde moedertje woont. Verschrikte hoofden voor ramen, maar geen zwart monster…..

Zondagmorgen loop ik door de buurt met VikThor. Het eerste piesrondje. Ik wil graag naar de kerk, dus ik ben wat gehaast. ‘Ferguut’ roep ik door de steeg om de hoek. Belachelijk denk ik nog bij mezelf. Waar zou het beestje zich hier moeten verbergen? Achter een vuurdoorn? In die afvalbak? Zinloos gezoek. Hopeloos geroep.

©Toverheks.com

Plotseling hoor ik een tijger grauwen, een leeuw brullen, een panter miauwen. Geen twijfel mogelijk. Dit verbale geweld is afkomstig van mijn schatje, ik weet het zeker. Maar waar zit hij in godsnaam. Onrustig spurt ik door de steeg. VikThor verwoed snuffelend naast me. Die heeft zijn neus helemaal ontdekt!

Waar zit Ferguut? Ik kan hem nergens vinden…..

Na een paar sprintjes ontdek ik zijn verstopplek. Hij zit in het museum! Stevig opgesloten achter een dikke tijdelijke deur: Het museum wordt al sinds jaar en dag verbouwd. Afgelopen week waren ze weer bezig een gat in de muur te slaan om allerlei buizen door naar binnen te duwen. Vervolgens werd het gat vol water gepompt. Of de buizen. Een grote kraan tilde troep over het dak naar de binnenplaats……

Kortom: Levensgrote gevaren voor ondernemende katten, want een kat in het nauw maakt vreemde sprongen. Sinds woensdag schreeuw ik al in die ellendige bouwput hier in de steeg. Ik ben afgelopen zomer door het gebouw gedwaald, zonder toestemming overigens, volledig op eigen risico, op zoek naar Snuitje: Alle vloeren liggen open, muren worden verplaatst of gesloopt, overal elektriciteitsdraden……

In mijn kop spelen zich de meest vreselijke taferelen af: Mijn kat ingemetseld in een eeuwenoude muur of opgesloten in het riool. Of geëlektrocuteerd door een loshangende draadje……… Geen medewerker van het museum die er wakker van ligt.

‘Wij hebben dag en nacht bewaking, als uw kat hier zit hadden wij hem allang gezien,’ zeiden ze afgelopen zomer toen ik Snuitje liep te zoeken, ‘Hier zit ze echt niet….’

Mooi zo. Ze hebben bewaking. Ook in het weekend. Heks belt het noodnummer, dat op de deur staat. Ook zoekt ze online naar het betreffende bedrijf. Die nemen de telefoon niet op en het noodnummer blijkt van iemand te zijn die nog nooit in het museum is geweest. Hij kent wel iemand die er werkt, een opzichter of iets dergelijks, dus die belt hij op. ‘Zoek het maar uit,’ adviseert die, ‘Morgen ben je de eerste.’

Ook de politie en dierenambulance hebben weinig interesse in een opgesloten kat. Mijn buurvrouw is ook aan het bellen geslagen, groot dierenvriend als ze is. ‘Ze komen niet hoor, Heks,’ verontwaardigd kijkt ze me aan. Heks heeft intussen het gebouw aan een grondig onderzoek onderworpen.

©Toverheks.com

Plotseling klinkt er een akelig geschater door de steeg. De zon verduistert. De hemel wordt zwart als de nacht……

Een fladderende gedaante vliegt door de lucht op een bezemsteel. Na een ijzingwekkende looping rondom de kerktoren ploft er een hoop vodden op de stoep. Een grote neus prikt onder een enorme zwarte heksenhoed vandaan. We staan we aan de grond genageld. Verstijfd van schrik……

‘Wat staan jullie nu stom te kijken? Nog nooit een echte toverheks gezien? Ik weet dat ik moeders mooiste niet ben, maar ach. In de nacht zijn alle katjes grauw, dus waar hebben we het over?’

Met een stevige tik breekt een klein ruitje in de ruimte naast de voordeur in duizend stukjes. Wie heeft daar nu een klap met een koevoet tegenaan gegeven? Welke engel staat daar met een bakje voer te zwaaien totdat er een roofridder tussen de scherven door naar buiten sluipt? Geen idee. Het is een groot wonder en bepaald niet voor de kat zijn kont gedaan!

Zit je nu als een kat om de hete brij te draaien? Maak dat toch de kat wijs, Heks!

De flodderige figuur veegt het glas weg met haar bezem en roetsjjjj….. ze is er alweer vandoor! Met een grote zwarte kater achterop haar vervoersmiddel. Krijsend verdwijnt ze aan de einder!

Zo is de panter veilig thuis. Je moet het breekijzer smeden als het heet is, dat is wel duidelijk.

Als bedankje poept hij in mijn bed. De teringlijer. Een dikke drol wacht me op als ik terug kom van een wandeling met mijn hondje en Fiederelsje. De lucht slaat me al tegemoet in het portaal.

Een dag later is het ruitje alweer gerepareerd, alsof er nooit een kat in dit vreemde pakhuis heeft gezeten…… Hopelijk houdt het raampje nu een tijdje en is het geen kat in de zak. En hopelijk komt niemand verhaal halen , want daar komt de zwarte kat in….. 

Night at the MuseumNight at the Museum

Met je knar in een fietskar is nog niet zo eenvoudig. Heks loopt tegen allemaal praktische problemen aan. Vier fietsen en twee aanhangers verder kan ik er nog steeds niet mee ‘uit de voeten’…….

Zaterdag wil ik uitslapen. VikThor houdt me al nachten uit mijn slaap met zijn kleine plasjes en minipoepjes in de steeg. Ook de afgelopen nacht heeft hij me een aantal keren ruw gewekt uit zoete dromen. Om negen uur houd ik het voor gezien. We gaan ontbijten.

Een uurtje later liggen we alweer te pitten. Heks is moe, maar haar hondje ook! We hebben dan ook een paar intensieve dagen achter de rug. Het is tijd voor een kleine pauze. Zodat mijn ventje kan al zijn energie kan gebruiken om te groeien. Uiteindelijk is dat zijn core business op dit moment.

Al een paar dagen ben ik bezig om te zorgen dat ik met mijn prachtige hondenfietskar kan rijden. Zo heb ik de elektrische Batavis fiets van mijn mamaatje te leen. Helaas interfereert de aansluiting van de kar op de as van de fiets met het beveiligingssysteem van de fiets. ‘Je loopt de kans dat het ding blijft rijden en versnellen op momenten dat je eigenlijk stil wilt staan, levensgevaarlijk!’ aldus de fietsenmaker.

Hij weigert het klusje te klaren. De man heeft met de fabrikant van de fiets gebeld en die heeft de ingreep ten sterkste afgeraden. ‘Veiligheid voor alles, mevrouwtje!’ Hij heeft gelijk. Ik zal iets anders moeten verzinnen.

‘Kan er wel een knop achter het zadel worden bevestigd? Dan hang ik mijn antieke houten Batavis aanhangwagentje erachter. Daar past mijn hondje ook prima in.’ De fietsenmaker krabt achter zijn grote oren.

‘Dat lijkt me geen probleem. Breng de spullen maar langs, dan maak ik het in orde.’ O jee. Die zadelknop ligt nog bij mijn ex. Hij weigerde dit kleine attribuut terug te geven bij het scheiden der boedel. Mijn aan hem uitgeleende kar kreeg ik mee, maar naar de bijbehorende zadelknop kon ik fluiten.

Getreiter natuurlijk. Niet dat hij er iets aan heeft. Tenzij hij em in zijn hol stopt!

‘Misschien heb ik er nog wel ergens eentje liggen. Het is een wat verouderd systeem, dus ik weet het niet zeker. Kom vanmiddag maar eventjes informeren.’ De fietsenmaker keert zijn zolder ondersteboven en vindt geen knop. Pech. Moet hij er weer eentje bestellen. Als ze nog leverbaar zijn tenminste….

Kijk zo heb ik dus intussen vier fietsen. En twee fietskarren. Maar ik kan er nog steeds niet mee fietsen, omdat er telkens iets ontbreekt, niet kan of kapot is. Of verdwenen, ingepikt, vernacheld.

De hele zaterdag houden we rust. ’s Middags fiets ik eventjes met mijn hondje in een tas aan mijn stuur naar een park. Zoals altijd als ik met VikThor wandel zitten er gillende meisjes naar hem te zwaaien. ‘Oh, wat een schatje,’ zwijmelen ze gezamenlijk, ‘Kom maar hier, lekkertje….’ Dronkenlappen hikken vertederd naar mijn hondje. Kleine kinderen lopen in trance achter mijn piepkleine pup aan……

Een puppy brengt licht en tederheid. Vrouwen rammelen massaal met hun eierstokken als begroeting, mannen flirten vrolijk met het baasje van het beestje. Zelfs junks zijn even verlost van hun jeukende Cold Turkey en zuipschuiten vergeten tijdelijk hun drankzucht…..

Overal waar ik met mijn hondje verschijn verdwijnt chagrijn. En dat is fijn.

 

Narcistendag! Hoera! Slachtoffers van narcistische mishandeling komen van heinde en verre naar Leiden om hun lijden te verlichten door lotgenotencontact. Voedzame informatie, intens delen en heilzame slappe lach. Confronterend hoor! Deze vorm van mishandeling is de wereld op zijn kop!

Zaterdag is het dan eindelijk narcistendag. Ik heb de wekker gezet, dus ik ben op tijd wakker. Na een heel kort nachtje, want ik heb natuurlijk weer eens slecht geslapen….

Als ik de woonkamer in strompel, zie ik dat mijn hondje heeft gekotst. Snel ruim ik het op. Dan gooi ik wat koffie en pijnstillers naar binnen en ga op weg naar de douche. Maar oh jee! Onderweg nog meer kots en een gestresst hondje bij de voordeur….. Dat belooft niet veel goeds!

Een paar minuten later ren ik buiten in wat bij elkaar gegriste kleren naar het eerste beste parkje in de buurt. Ys sprint naast me met samengeknepen billetjes. Als ik hem los laat hurkt hij direct neer bij een grote boom en spuit een hele berg zachte vloeibare stinkende stront rond op de wortels…. Natuurlijk onmogelijk om op te rapen met een poepzakje.

Sorry omwonenden……

Hierna kan het beestje er in elk geval weer eventjes tegen.

Thuisgekomen voer ik hem witte rijst met rauw vlees en 12 norritjes. Een beproefde methode om zijn darmstelsel te kalmeren. Ik vrees dat het gifbad van gisteren en de koude buitenlucht debet zijn aan zijn ontregelde spijsverteringssysteem. Het arme schaap….

Gelukkig komt zijn suikeroompje ‘Ome Frogs’ hem zo ophalen.

Mijn schema van de dag is natuurlijk lelijk in de war. Snel schiet ik onder de douche door en was en passant mijn lange haren. Ik smijt een beetje make up op mijn gezicht, trek wat kleren aan en scheur de deur uit. Precies om tien uur ben ik op de locatie waar de cursus wordt gegeven. Op het nippertje schuif ik naar binnen. Ik ben niet eens de laatste! Die zit op dit moment nog in Amsterdam. Foutje van haar TomTom…..

De aanwezige groep slachtoffers van narcistische mishandeling bestaat voornamelijk uit vrouwen. Er is 1 man. Niet verbazingwekkend, want de meeste narcisten, 70%, zijn man.

Deze man hoort bij een vrouw in de groep. Beiden hebben gebroken met een narcistische partner. Nu zijn ze samen. Beiden hebben kinderen met hun ex. ‘We hebben heel veel aan elkaar in de omgang met onze narcist!’ beamen ze beiden volmondig. Stralend ook! Blij met hun prachtige relatie. 🙂

We gaan van start met een rondje kennismaken. Eerst bespreken we in tweetallen onze persoonlijke problematiek rondom het onderwerp. Daarna stelt je partner jou voor aan de groep. En vice versa.

De groep bestaat uit mensen die al de nodige schreden op het narcistvrije pad hebben gezet. Soms hebben ze vanwege kinderen nog te maken met die persoon, in een enkel geval nog dagelijks, maar de meeste slachtoffers hebben zich echt losgemaakt. ‘Dat scheelt enorm in de “hij/zij deed dit of hij/zij deed dat verhalen”‘, aldus 1 van de trainsters aan het einde van de dag.

Evenzogoed krijg ik natuurlijk wel het 1 en ander te horen vandaag…..

Het mooie is, dat alles wat hier besproken wordt, binnen deze muren blijft. Je kunt gerust roepen: “Mijn moeder/vader/zuster/broeder/baas/ex/vriendin/goede vriend is een narcist.” Zelfs als je het nog steeds niet zeker weet.

Dat laatste blijkt belangrijk. Bijna alle deelnemers twijfelen regelmatig ernstig aan hun eigen beoordelingsvermogen op dit vlak. Narcisme is een hele sluipende persoonlijkheidsstoornis. Ontregelend en destructief. Maar nauwelijks waarneembaar.

De plegers zijn sneaky en slim. Sluw, gemeen en kwaadaardig. Ze zullen zichzelf nooit als zodanig zien, ze zien zichzelf als goed.  En vaak ook zielig, Om maar niet met hun negativiteit geconfronteerd te hoeven worden projecteren ze al hun ellende op hun omgeving…. Ze zijn meester in manipuleren!

co-dependency maakt het er niet gemakkelijker op……

Menig slachtoffer van een narcist eindigt in het gesticht, terwijl de pleger goede sier maakt met verhalen over de gestoorde geest van zijn prooi……

De omgekeerde wereld.

Ja, de wereld op zijn kop. Dat is hoe een relatie met een narcist voelt. ‘Zij missen de OEPS-factor’, aldus een trainster, ‘Als ik iets zeg en jij reageert verschrikt, dan voel ik ‘OEPS’. Wat heb ik verkeerd gezegd? Heb ik je soms gekwetst? Een narcist voelt dit niet. Die zegt rustig de meest vreselijke dingen en laat jou er mee zitten….’

Ik ken het. Ik heb met zoveel dingen gezeten in mijn leven. Ik heb mijn hersens afgebeuld om maar te begrijpen wat bepaalde narcistische mafkezen nu eigenlijk met me voor hadden. Ik heb me in duizend bochten gewrongen en op miljoenen eieren gelopen om dit meedogenloze volkje maar niet te kwetsen. En dat terwijl zij er zelf geen enkel probleem mee hadden om bij mij het mes er vol in te zetten!

De omgekeerde wereld. De wereld op zijn kop!

De dag gaat zo snel voorbij. In elke pauze wordt er druk uitgewisseld. De deelnemers komen vanuit het gehele land. Sommigen zijn gisteren al vertrokken om op tijd te zijn!

Aan het einde van de dag krijgen we de slappe lach. Kwinkslagen vliegen door de lucht. ‘Zoiets doe je natuurlijk niet’ -in een heel ander kader wordt-: ‘Tenzij je narcist bent natuurlijk…’ Iedereen ligt plat. Heerlijk. Lachen is toch zo helend.

De enige vrouw in de groep, die nog met haar narcist verkeert maakt ons zo vreselijk aan het schateren met haar verhalen, dat we er bijna in blijven. Wat een humor heeft deze dame! Heks geniet enorm van haar. Natuurlijk weet ik dat er een wereld van ellende onder ligt, maar de kracht van haar lach tilt ons allemaal op!

Op de valreep raak ik nog aan de praat met een hele krachtige vrouw. Ze blijkt in de buurt te wonen. Ook kent ze 1 van mijn narcisten! Intussen zijn we al met elkaar aan het mailen. Binnenkort gaan we een drankje doen! Vast en zeker!

Iedereen kan slachtoffer worden van deze vorm van mishandeling. Ook hele krachtige en evenwichtige mensen. Je loopt misschien zelfs wel juist meer kans op deze ellende als je beresterk, hooggevoelig en zeer empatisch bent: Want dat is voer voor narcisten.

Uiteindelijk breek je. Wie je ook bent. Zwak, sterk, jong, oud. Er is geen kruid gewassen tegen de narcistische aanval.

99% van de mensheid is geen narcist. Ik heb in mijn leven gemiddeld 40% van mijn persoonlijke medemensen helaas kunnen etiketteren als zijnde van dit menstype. Intussen weet ik ook waarom ik zo’n blinde vlek heb voor dit fenomeen.

Er wordt aan gewerkt…..

Heb jij te maken met narcistische mishandeling? Lees het boek ‘Het verdwenen zelf‘ van Iris Koops en ga naar een narcistendag! Het zal je leven ten goede veranderen……