Maakbaarheid of braak-baar-schijt. Vooruit met de geit, gekke meid. Heks wars van wauwse dwarsverbanden…… Merkbaar meandert mijn mottig humeur door zompig moerassig niet maakbaar laagland. Geen man overboord, ik zeg niks. Of toch: No mud, no lotus.

Jajaja. Yep. Yes. Doch……. Oui!

Ik probeer het maar weer eens: Ja zeggen. Nee ligt me alweer jarenlang in de mond bestorven. En dat is vast niet best. Heks heeft een boek in de kast met de titel: De kracht van ja. Geschreven door John Kalse, een spirituele leraar van Heks van lang geleden.

Op televisie tettert de 2Doc documentaire ‘Nu verandert er langzaam iets.’ Hoe toepasselijk. Over het maakbare bestaan. Jezelf verbeteren tot op het bot. Heks doet al ruim een halve eeuw pogingen hiertoe. En nog steeds ben ik niet tevreden met het resultaat. Met mezelf. Verre van……

Een aantal jaar ging het een stuk beter. Oogkleppen op en schellen niet van de ogen gevallen helpt enorm. Ik deed altijd enorm mijn best om een goed mens te zijn, zonder dat het overigens erg werd gewaardeerd door deze en gene. Maar in elk geval wel door mezelf!

Heks had oog voor haar bescheiden pogingen om er iets van te maken in haar amoebe-bestaan. Ook vielen mijn periodieke inspanningen om er iets van te maken voor bepaalde medemensen me met enige regelmaat op.

Mijn bovenmenselijke krachtsinspanningen om een gekwetst medemens eventjes op te tillen. Een stukje te dragen zelfs. Ik was me bewust van mijn niet aflatende inzet om geliefden te verbinden. Mijn vermogen om ruimte te scheppen voor anderen om er te zijn. Samen te zijn.

Maar goed. De klad is er een beetje in gekomen. En terecht. Wie denk ik wel dat ik ben om een ander te willen helpen? Om de wereld te willen verbeteren? Om van mezelf een goed mens te maken? Lulkoek.

Heks kent mensen, die net als zijzelf graag goede werken willen doen. Die ervan dromen heilig te worden verklaard. Of ze hebben last van hun enorme geweten, als een grote eeuwenoude windstille binnenzee rustend in hun borstkas, waar werkelijk de hele wereld in wordt weerspiegeld.

Sommige van deze mensen hebben mijn persoontje wel eens tot hun projectje gebombardeerd. Hun goede werken betroffen dan opeens Heks in hoogsteigen persoon. Ongevraagd werd er aan me gewerkt. Allerlei ongevraagde adviezen en aanbevelingen werden er dan plots in mijn strot geduwd.

Helaas ben ik wars van dit soort geneuzel. En tevens een hopeloos project natuurlijk. Geen eer aan te behalen. En ik ben ook nog niet eens dankbaar.

Het is dus niet zo erg, dat ik zelf met dit soort strontvervelende acties ben gestaakt. Ik bedoel hiermee niet het onbaatzuchtig iets voor een ander doen. Vooral als het aan ons gevraagd wordt. Nee, de ongevraagde betweterige toewijding is wat ons nekt. De wereld staat er bol van.

We hebben behoefte aan het doen van goede werken en duwen ze ongegeneerd bij de eerste beste kneus door de strot. Zonder te vragen wat nodig is. Of er iets nodig is. Misschien wil iemand alleen maar een keer zijn verhaal kwijt? Zonder direct een oplossing geserveerd te krijgen?

Op televisie wordt een soundtrack gedaan in een enorme evenementenhal. De zaal is nog leeg. Een man met een gezwollen stemgeluid begint te oreren ‘Vandaag gaan we het hebben over persoonlijke kracht. Persoonlijke kracht bestaat uit je energieniveau, je communicatievaardigheid en je mindset. Het gaat er om dat je goeie vragen stelt……..’

  

‘Als je namelijk GOEDE vragen stelt dan krijg je helderheid. Helderheid leidt tot inzicht. En als je inzicht hebt, als je het ineens anders gaat zien, verdwijnen angst en onzekerheid. En als je geen angst en onzekerheid hebt, ben je zelfverzekerd. En als je zelfverzekerd bent, durf je te kiezen, durf je beslissingen te nemen. En elke beslissing die je neemt bepaalt de koers van je leven.’

‘What you imagine, you become!’

‘Goed he?’ schalt een vrouwenstem direct hierna door de ruimte, Staat het er goed op? Marc, contact, goed zo? OK!’

Heks wordt een beetje draaierig en misselijk van het gezever. Bah. Hoe durven mensen toch voor veel geld ons deze onzin te verkopen? Bah en nog eens bah.

Tijdens mijn cursus ‘Creëren vanuit je bron’ bij John Kalse indertijd deed Heks ook verwoede pogingen om haar eigen leven opnieuw te creëren. Voor de zoveelste keer. Ook ik ben altijd zeer bevattelijk geweest voor het verbetervirus. Dat nare ziekmakende betweterige wezentje, dat altijd overal de kop op steekt. Vooral ook in spirituele kringen.

Zo trachtte ik nog een leuk gezinsleven voor mezelf te creëren op de valreep. Ik geef toe, het is alweer eventjes geleden, dat ik bij de man in de leer was. Een paar kinderen creëerde ik en een lekkere vent.

Maar wat gebeurde er? Er werd het mes gezet in mijn vermogen om kinderen te krijgen. Letterlijk. Slechts een paar jaar later.

Oh ja, ik was intussen natuurlijk ook volledig genezen van mijn ziekte in mijn zelf gecreëerde leventje. (In werkelijkheid was ik precies op dat moment bezig om weer terug bij af te geraken door een ziekmakende airco in een vervuild gebouw waar ik werkte. Het onding was een paar weken voor mijn reisje geïnstalleerd. Na de vakantie en de cursus bij John kwam ik terug in een soort schimmelkot.)

Tot slot was ik zeer succesvol in mijn werk. Werk, dat ik leuk vond. Mijn talenten werden volop benut. Een happy Heks……. En? Is dat dan nog gelukt?

Nee, ik had juist de meest vreselijke baan ooit, computersystemen bouwen met behulp van Oracle. Zo afschuwelijk saai! Een jaar later zat ik definitief thuis. Volledig afgekeurd. Min lijf had het helemaal op gegeven……

Nu zou je kunnen zeggen vanuit spiritueel opzicht, dat ik niet zo goed ben in het creëren van mijn eigen leven. Mensen, die zweren bij boeken als ‘The Secret’ roepen dit soort dingen om de haverklap. Het zou dus betekenen, dat ik echt ontzettend dom ben, dat ik zoiets simpels en eenvoudigs niet voor elkaar krijg. Na al die jaren. Al die pogingen. Al dat werken aan mezelf…..

Of is het misschien zo, dat dat maakbare leven een wassen neus is? Uitgevonden door mensen, die zich graag met anderen bemoeien. Die hun eigen leventje maar niks vinden en hun heil zoeken in het verbeteren van andermans bestaan?

En vervolgens beweren dat ze daarvoor in de wieg zijn gelegd? En er ook een lekkere boterham mee verdienen. Dus roepen dat andermans leven voor verbetering vatbaar is loont. Voor de toesnellende hulpverlener dan……

‘Jouw ziekte is een schuurpapiertje van het leven,’ aan het woord een heksenvriendinnetje van een paar jaar terug. Heks zat net in een dramatisch slechte periode en ik wist werkelijk niet waar ik het zoeken moest. Mijn relatie met een narcist was net uit. ‘Dan word je toch gewoon lesbisch, Heks?’ was de oplossing voor dit probleem door dezelfde bevriende heks.

Ja, laten we dat dan maar eens proberen. Een bef-lapje naast dat schuurpapiertje.

Maakbaar bestaan. Overal is een verklaring of oplossing voor. ‘Ik ben onlangs toch gebeten door een teek,’ een klasgenootje op de heksenschool springt enthousiast op en neer voor mijn neus. ‘En weet je wat het betekent? Dat iemand je zit leeg te zuigen….’ vervolgt ze enthousiast.

Heks heeft hier allemaal geen geduld voor. Ik weet allang niet meer wat wat betekent. Wat die ziekte betekent. Wat het betekent, dat ik altijd alles en iedereen kwijt raak. ‘Oh, nou, daar heb ik helemaal niks mee, al dat geverklaar…’ reageer ik geprikkeld.

Of iets dergelijks. Ik weet niet meer wat ik precies riep, om haar de mond te snoeren. Wat ik wel weet, is dat ze me verschrikt aan keek. Ze bedoelde er niks kwaads mee. De halve wereld hangt aan elkaar van dit soort verbanden. En verklaringen. Ze wilde het alleen maar delen…..

Heks is toch ook een rare heks. Heel veel spirituele praat vind ik lulkoek. Ik ben wars van zo is het en blablabla. Voor mij is dit pad een moeizame zoektocht. Met veel valse profeten, die je moet mijden. En een paar regelrechte pareltjes op je weg.

Op de televisie worden nu varkens geknuffeld. Een gewilde techniek om tot jezelf te komen. Mits je niet Islamitisch bent. Dan is tot jezelf komen middels een varken vragen om moeilijkheden natuurlijk. Volstrekt niet halal in elk geval.

Het maakbare leven. De meeste mensen hebben geen zak in te brengen in wat hen overkomt. ‘Kijk, dit partje is wat je overkomt, het is maar een piepklein stukje van de taart. Slechts 10 procent…’ Aan het woord is een juf van een lagere school. Ze geeft een les over geluk aan kinderen van een jaar of 11.

‘Geluk, gevoelens van blijheid tevredenheid en welzijn gekoppeld aan het gevoel, dat het leven zinvol en de moeite waard is..’ leest een leerling de definitie van geluk aan de rest voor.

‘Ja, hele lange zin. Hoe zat het ook alweer? Als je jullie geluksgevoel in stukken verdeelt, zoals bij een pizza of taart, dan staat bovenaan 50% aanleg. Dat is hoe je geboren bent. Optimist of pessimist… En dan dus dat hele kleine stukje van wat je overkomt, maar 10%. Waar je woont, hoe oud je bent, heb je veel vrienden of weinig….’

‘En dat is 40% bewust gedrag. En bewust gedrag dat is waar je zelf invloed op hebt. Keuze’s die je zelf maakt. Hoe je zelf ergens naar kijkt. Hoe je zelf in het leven staat.’

Ongelofelijk toch dat dit soort idioterie op de basisschool mag worden onderwezen? Want het is niet zo. Mensen hebben niet veel invloed. Mensen zijn niet bewust. De gemiddelde bewoner van deze aardkloot op twee benen loopt de godganse dag te slaapwandelen. Dit hele verhaal is een lulverhaal. Je kunt echt veel beter met die kids gaan mediteren……..

  

Zoals altijd ben ik toch weer zo verbaasd over het gemak, waarmee we al dit soort onzin als zoete koek vreten. Hoe we ons ongelukkig voelen door dit soort wartaal en flutredeneringen. Hoe we ons laten beledigen door allerhande therapeuten, die beweren dat je leven maakbaar is…..

Zoals men mij ooit vroeg, bij aanvang van de enige behandeling, die je als ME patiënt door je strot geduwd krijgt hier ter lande, die vreselijke stompzinnige contraproductieve cognitieve therapie, ‘Wat doet u allemaal om uw klachten in stand te houden?’

Somber verhaaltje toch weer, Heks…..

Nee! Niet somber!

Er is genoeg om je aan vast te houden in het leven: Bewust ademhalen, bewust er zijn.

Het programma is nog lang niet af gelopen, maar ik ben het zat om naar allerlei vage therapiegroepjes te kijken. Heks kijkt liever naar de Tour.

 

2Doc; Waar komt onze zoektocht naar zelfverbetering vandaan? Zijn we ooit goed genoeg? ‘Nu verandert er langzaam iets’ is een uitgesproken en visuele verbeelding van de hedendaagse coaching- en trainingscultuur.

 

Een oplichter maakt je snel lichter. En als je er niet mee zit ben je misschien wel op weg naar verlichting. Of wellicht al verlicht. Heks is nog niet zo ver. Ik zie het duister in. Aan alle kanten worden me poten uitgetrokken. Ik verander in een huiseigenaar waar je bij staat. En opeens heb ik ook een gezin! Was het maar waar!

Donderdag komt Blonde Buurman me weer helpen met mijn administratieve puinhoop. Het is alweer twee weken geleden dat ik samen met hem een to do lijstje heb opgesteld, maar tot nu toe er maar weinig van terecht. Aan mijn kant dan. Buurman appt, mailt en komt zelfs langs in een poging allerlei gegevens boven water te krijgen.

Somber probeer ik woensdag mijn werkkamer binnen te dringen. De deur wil niet open vanwege de troep. Ook is het licht kapot en liggen er overal stapels kleren, schoenen en knutselspullen te slingeren. Goeie genade. Hier moet ik dus ergens die onterecht gekregen verkeersboete tussen vandaan vissen.

Mijn bezwaar is niet erkentelijk verklaard, omdat het zogenaamd te laat binnen was. Maar laat ik er nu bij hebben gestaan, toen die brief een poststempel kreeg. Binnen de termijn. Ik ga dus ook hiertegen weer protesteren. Gewoon volhouden. Ik laat me niet zomaar onterecht een poot uitdraaien!

Maar eerst ga ik maar eens nieuwe lampen kopen en een stapel kleerhangers, zodat ik kan zien waar ik loop en alles waar ik over struikel weer op een knaapje kan hangen……

Buurman vindt donderdag de oorspronkelijke beschikking tussen allemaal onzinnig papierwerk. Wat krijg je toch veel flauwekul in je brievenbus, zelfs als je er expliciet een poster op plakt dat je dat niet wilt. Papierverspilling tot en met.

‘Kijk Heks, ik vind ook een ontvangstbevestiging. En die wijst erop dat je brief wel degelijk binnen de termijn gearriveerd is. Bovendien mag hij een week na die uiterste datum binnen komen, zolang de poststempel maar binnen de termijn is……’

Ha, mooi zo, ik zal die teringlijers leren. Allemaal stomme eisen stellen en als je je er aan houdt is het nog niet goed? Het lijkt mijn familie wel! Of de gemiddelde man in mijn leven. Kortom: Bekend terrein.

‘Wat is jouw verzekering toch idioot hoog, daar moeten we ook eens naar kijken,’ BBuurman schudt zijn wijze hoofd. Het is zo. Misschien moet ik mijn autoverzekering maar eens aanpassen. Die doorlopende reisverzekering kan er ook wel uit. Het is al een eeuwigheid amen geleden dat ik nog eens het land uit ging. Ik leef potdorie alsof ik leggende gelden heb.

Ik bel met verzekeringsmaatschappij Meeùs. De man die ik na drie kwartier keuzemenu aan de lijn krijg zegt allemaal rare dingen. Zo heb ik opeens een eigen huis en een heel gezin. Althans daar betaal ik premie voor.

Alleen weet ikzelf van niks. Ik heb het ook nooit tegen hen beweerd. Er is hier ooit iemand in mijn huurhuis komen kijken of het allemaal wel klopte met die inboedel. We hebben toen samen alles doorgenomen. Ik heb er niets aan veranderd, dus rara hoe kan dat?

‘Ja, u heeft daar een brief over gekregen. Blabla. Wij hebben dingen veranderd, goedkoper, blabla. En u heeft niet gereageerd!’

Heks wordt nu echt nijdig. ‘Dus jullie veranderen mij zomaar in een huiseigenaar met een gezin en als ik me daar niet met hand en tand tegen verzet heb ik het gedaan. Goedkoper? Nou voor jullie dan, want ik betaal nu meer premie. En u geeft me ook nog eens de schuld!!!!’

‘Ja, u had moeten reageren,’ begint de stommeling weer te bazelen. Ik voel mijn oren suizen van woede. Wat een gelul. Blonde schuift een briefje onder mijn neus met de tekst ‘Vraag het nummer van de klachtencommissie. Ga geen discussie aan met idioten aan de telefoon….’

De stumper geeft me het mail-adres van die commissie. Ik verbreek de verbinding.

‘Heb je nu die autoverzekering veranderd? Dat scheelt dan toch ook weer flink wat geld?’ vraagt BBuurman. ‘Nee. Het maakt qua premie nauwelijks iets uit. Maar als ik nu mijn auto tegen een boom rijd, krijg ik nog een paar duizend euro. En anders niet. Geweldig toch!’ roep ik stralend, ‘ Ik dacht dat ik niks zou krijgen….’

‘Hahaha, waar ja al niet blij om kunt zijn,’ BBuurman moet vreselijk lachen, ‘Ga je het dan ook doen? Tegen een boom aan rijden?’ Heks is niet niet van plan. Ik heb best veel aanrijdingen gehad, maar het was altijd iemand anders, die op mij in reed. Tot nu toe. Ik weet dus dat een ongeluk in een klein hoekje zit.

‘Kijk, Heks, je aansprakelijkheidsverzekering staat wel gewoon alleen op jouw naam. Die lui zijn gek. Ze hebben gewoon flinke fouten zitten maken en schuiven het jou in de schoenen,’ roept BBuurman even later verontwaardigd.

‘Verzekeraars zijn boeven. Mijn ex de Tank zat voordat hij Lyme kreeg in het verzekeringswezen. Jarenlang heeft hij zich vol zitten vreten in dure restaurants op kosten van de zaak dus van zijn klanten. Naar eigen zeggen. Hij verkocht gebakken lucht beweerde hij ook nog eens. En hij voelde zich postuum best schuldig dat hij zo’n zelfzuchtig stompzinnig en inhalig leven had geleid.’

Het is zoiets als met het bankwezen. Afschuwelijke praktijken van inhalige enge mensen, die qua ontwikkeling zijn blijven steken in het stadium van het reptielenbrein. Hun frontale kwab is totaal niet ontwikkeld. Het is al een wonder dat ze kunnen praten, al is hun vocabulaire beperkt….  en empathie hen vreemd.

Afgelopen week zie ik een reclame op televisie, zo walgelijk! Op een toontje van ‘I have a dream….’ zegt iemand steeds ‘Stel je eens voor…..’ Wat volgt zijn allemaal voorbeelden van extreem idealistische aard. Mensen vol compassie, die zich inzetten voor Moeder Aarde en sneue medemensen. Liefdevolle blaatverhalen. Prachtige plaatjes…….

Ik krijg vreselijke argwaan, want soms schemert er door die mooie verhalen en prachtige beelden dat de reclame over een een bank gaat. Die toch zo idealistisch is en goed. Waar je vooral je geld in fantastische wanproducten moet komen steken……  Want daar word de wereld beter van. Hun wereld dan. Die van degenen, die de bonussen opstrijken. Van de directeuren en andere financiële engbekken. Bladiebla.

Op het moment dat ze beginnen over een agrarische achtergrond weet ik dat het over die kloterige kut Rabobank gaat. Een braakmiddel van een reclame om ons een beeld door de strot te duwen van hoe ze willen dat wij hen zien. Tegengas tegen al die realistische geluiden over hoe walgelijk ze in werkelijkheid opereren.

De reclame strooit als het ware idealistisch zand in onze ogen. Na alle wanproducten, discriminerende acties en extreme harkpartijen is het blijkbaar weer eens tijd om hun imago op te krikken.

En dan huur je voor veel geld dat je heb afgepakt van je klanten een team, die zo’n kut reclame in elkaar draait. Een Klaas Vaak om ons weer in slaap te sussen. Met z’n ellendige zand. In plaats van je werk gewoon beter en eerlijker te doen.

Ik ben blij dat ik zo mislukt ben. Dat ik mijn sporen niet heb verdiend in het bankwezen of in het verzekeringswezen. Daar moet je niet wezen.

Er zijn wel meer plekken waar ik niet moet wezen. De nacht na de administratieve rompslomp heb ik een vreselijke nachtmerrie. De aanleiding is een uitnodiging voor een feestje in het hol van de leeuw. Ik krijg het bericht binnen vlak voordat ik ga slapen. Midden in de nacht word ik badend in het zweet wakker.

Daar moet ik maar niet heen gaan geloof ik. Oh kijk: Ik ben ook verhinderd. Dat komt dan mooi uit.

Een tegengeluid van een verzekeraar: Alle verzekeraars zijn boeven…

Rabobank, Rebbelbank, Broddelbank, Rob a bank: Nieuwsuur komt met choquerend item over deze van huis uit agrarische geldschieter. Heks heeft ook een vervelende ervaring met de bank waarbij ik al sinds mijn geboorte op het platteland vaste klant ben. 57 jaar trouw al je verplichtingen nakomen legt geen gewicht in de schaal bij deze botte boeren. Bovendien veranderen ze de regels gewoon waar je bij staat. Ook al zoiets! Ben je eventjes achter met betalen? Ze komen direct en accuut verhalen! Reageer je niet meteen? Laten ze je vallen als een baksteen! En dan ben ik nog niet eens Iraans! Mensen met die achtergrond zijn bij deze bank voorlopig helemaal nog niet jarig! Hoewel ze wel op rare telefoontjes worden getrakteerd…..

 

Heerlijk weer! Wandelen door Het Plantsoen en toch een slecht humeur opdoen! Het is niet normaal: Dat kan alleen maar komen door ‘De Mannetjes van Portaal’. Alleen al het vooruitzicht hen weer over de vloer te krijgen is genoeg voor een scheldpartij van een paar uur. En dan zijn ze nog niet eens daadwerkelijk met hun rampenklus begonnen……

Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw

Elke dag ga ik met Varkentje op stap. Zo ook vandaag. Eerst prikken halen bij de doktersassistenten. Vakkundig gooien ze de B12 spuit vanaf een kleine afstand in de schietschijf, ofwel mijn bil. ‘Je moet gooien alsof je aan het darten bent,’ aldus de assistente, ‘De spuit is je pijltje…’

Inderdaad, gooien werkt het beste. Af en toe tref ik een prikker, die weinig kaas heeft gegeten van dit principe. Krijg je zo’n spierprik traag naar binnen geduwd. Au.

Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw

Daarna naar de apotheek. Spannend toch? Mijn bezigheden? Varkentje vindt van wel. Hij draaft vrolijk naast de fiets. Na de apotheek gaan we lekker wandelen in Het Plantsoen. We komen allemaal leuke hondjes tegen vandaag. Een eeuwige Jack Russell pup. Een licht loopse Sussex Terriër. Ysbrandt heeft een goede dag. Hij maakt beide dames uitgebreid het hof….

Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw

Weer thuis wil ik eventjes lekker voor de televisie relaxen voordat mijn thuiszorg zich meldt. Vanmiddag staat er zwemmen op het programma. Ik heb totaal geen zin. Al dagen ben ik gammel en kouwelijk. Het idee om dat kille bad in te gaan trekt me helemaal niet aan. Maar ik heb geluk: Mijn thuiszorg komt niet opdagen. Het blijkt iemand anders te worden op een later tijdstip. Zwemmen is hierdoor van de baan!

Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw

Intussen ben ik strontchagrijnig geworden. En dat allemaal door een telefoontje van Portaal. Of beter gezegd: Het bedrijf, dat is ingehuurd door mijn malafide verhuurder, om mijn badkamer te slopen. En er weer een nieuw exemplaar voor in de plaats te knutselen. Als alles goed gaat.

Ik heb het niet zo op ‘De Mannetjes van Portaal’. Ik heb nog steeds last van posttraumatische stress na het plaatsen van een nieuwe keuken zo’n vijf jaar geleden……

Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw

Die klus zou slechts vijf dagen duren, maar het werd ruim vier maanden. Tijdens het slopen van mijn oude keuken werd tevens mijn hardhouten vloer gesloopt. De tegelzetter deed vervolgens iets, waarvoor ik aangifte heb moeten doen bij de politie. Ik ben geïntimideerd en bedreigd door Portaal en VOC, omdat ik die aangifte had gedaan.

Frogs heeft hier enige tijd moeten logeren, aangezien ik midden in de nacht enge telefoontjes kreeg van een man. Waarschijnlijk die  tegelzetter. Of een ander mannetje van Portaal, die zich op zijn nummer gezet voelde door mijn aangifte……

Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw

Dat er tijdens een verbouwing dingen misgaan is één ding, een waardeloze afhandeling door de club, die verantwoordelijk is voor de verbouwing nog een heel ander. Ik betaal die lui al vijfentwintig jaar iedere maand trouw mijn huur. En wat krijg je? Een wanprestatie.

Portaal is een waardeloze en hopeloze woningcorporatie. Dat hebben ze nu al zo vaak bewezen. Twee jaar geleden nog, toen ik last had van een lekkage in het toilet. Nadat de muur al zeker vijf jaar lang zwart was van de schimmel kwamen ze dan toch in actie. Omdat ik dreigde ‘Bouw -en Woningtoezicht in te schakelen en naar de krant te gaan.

Heks zat intussen chronisch aan de Trisporal. Een paardenmiddel tegen schimmels bij mensen. Schimmels in je huis zijn heel slecht voor je gezondheid. Vooral voor types zoals ik, met een verzwakte immuniteit.

Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw

Ik zit dus niet bepaald uit te kijken naar deze verbouwing. Een nieuwe badkamer, nou, het zal me het goedkoopste tegeltje wel weer worden!

En dan die klungelclub hier weer over de vloer. Twee weken lang! Zeggen ze. In de praktijk hebben ze gemiddeld zes keer zoveel tijd nodig. Omdat ze eerst alles verkeerd doen. Bij de verbouwing van mijn toilet is de muur er drie keer uit gehaald en weer in gezet. Er is een paar keer getegeld, de eerste keer door een ongelofelijke prutser. Drie dagen heeft hij zitten knutselen, gezeten op mijn toiletpot. Het leek nergens naar. Dat moest er dan ook weer helemaal uit.

Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw

De man aan de telefoon begint het programma van de verbouwing met me door te nemen. Het komt er op neer, dat ik twee weken lang kan gaan zitten wachten op de mannetjes. En die komen dan vaak niet opdagen is mijn ervaring. Hebben ze weer een ‘Noodklus” of iets dergelijks. Wrahgh! Mannetjes!

Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw

‘Tussen acht uur en half twaalf komen er mannetjes slopen. Ze zijn om half vijf klaar.’ ‘Toch niet sloopbedrijf firma Brehms? Die komen er bij mij niet meer in!’ ‘Nee, we werken niet meer met Brehms. Blabla. Dan komt er de volgende dag tussen acht uur en half twaalf een elektricien.’ Hij somt dag na dag op wie ik kan verwachten, waarom en wanneer. Het komt erop neer, dat ik hele dagen thuis moet zitten wachten. Totdat er weer iemand genegen is te komen klussen. Hoe doen mensen met een baan dat toch?

‘Ik ga niet elke dag de hele dag wachten. Ik heb een hond. Dus ik kan niet tussen acht uur en twaalf uur wachten en dan de rest van de dag mannetjes in de gaten houden. Ze seinen me maar in hoe laat ze ongeveer denken te komen. Dan kan ik met mijn viervoeter naar buiten.’

‘Ook moeten de mannetjes mijn huis uit, als ik de hond uitlaat. Vorige keer heeft een mannetje zich geweldig misdragen, toen ik eventjes naar een park was. Kreeg ik achteraf op mijn kop, dat ik hem alleen had gelaten. Dus dat doe ik niet meer. Ze gaan maar in hun auto wachten tot ik terug ben,’ bits ik er lustig op los.

Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw

Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw

Het mannetje aan de andere kant van de lijn blijft vriendelijk, maar ik hoor zijn hersens kraken. ‘Wat is er toch allemaal gepasseerd in het verleden, dat ik zo’n wantrouwig mens aan de telefoon krijg?’ ‘Meneer, ik zit helemaal niet te wachten op een nieuwe badkamer,’ zeg ik, ‘Ik zie er als een berg tegenop.’

Het is door de inferieure bouw van dit pand, dat we hier constant allerlei lekkages hebben. Ik moet mijn hele badkamer ontmantelen. Een mega klus. Ik kan wekenlang niet douchen of wassen. Het wordt een gigantische puinhoop. Dan zit ik ook nog eens twee weken aan huis gebakken met klunzen van mannetjes over de vloer. Vervolgens loopt het nog anderhalve maand uit, zoals gewoonlijk. Meestal wordt er ook nog iets van mij gesloopt of vernield. Er verdwijnt iets of ik vind iets walgelijks, waar ik dan vervolgens aangifte van moet gaan doen. En met een beetje pech word ik nog bedreigd op de koop toe.

Kon ik maar een nieuwe badkamer krijgen zonder mannetjes over de vloer. Kon de Grote Hand Gods maar op magische wijze dit klusje stofvrij klaren.

Plantsoen, Leiden, sneeuw, hondjes, man met kinderen, opa met kleinkinderen in kinderwagen, narcissen in de sneeuw, hollands park, kerk, rollen in de sneeuw

 

 

Allegorische lessen op een zonnige zondagmiddag: ‘Nemen’ is minstens zo belangrijk als ‘Geven’, ‘Woede’ is best een fijne bondgenoot en ‘Angst’ heeft me al meermalen het leven gered……..

Geven en nemen, give and takede balans tussen geven en nemen, give and take Afgelopen zondag is het weer zo ver. Ik neem weer deel aan een middag familieopstellingen. een vreemde vorm van therapie. Niemand weet hoe het werkt, maar het werkt. Het valt onder systemisch werk. Niet dat die term het nu veel duidelijker maakt…… Vandaag legt onze begeleider iets meer uit over deze vreemde tak van sport.

NEMEN EN GEVEN, TEGELTJESWIJSHEID, NEME IS MINSTENS ZO BELANGRIJK ALS GEVEN, GIVE AND TAKE

EN DE MAN NEEMT DE VROUW……

‘Een familie is een systeem, er gelden wetten. Universele wetten, die je in elke familie tegen komt.’

Heks luistert met een half oor. Ze heeft een zoemend hoofd. Straks gaat ze zelf een opstelling neerzetten. ‘Je plek vinden, blabla. Nemen en geven is ook een belangrijk onderdeel van dit systeem. Dit moet in evenwicht zijn. Over het algemeen geldt: Kinderen nemen relatief meer en ouders geven.’ Ja, daarom is het hebben van kids natuurlijk zo vermoeiend. Er moet steeds iets bij…..

NEMEN EN GEVEN, TEGELTJESWIJSHEID, NEME IS MINSTENS ZO BELANGRIJK ALS GEVEN, GIVE AND TAKE

Intussen zit ik toch met gespitste oren te luisteren. Hier is bij mij toch echt iets mis gegaan. Mijn grote probleem is geven en niet genoeg nemen. Ik geef grif. Heb me zelfs met de regelmaat van de klok laten bestelen.

En voel me dan nog schuldig ook, dat ik daar kwaad over wordt! Want natuurlijk word je boos, als je helemaal wordt leeggehaald en geplunderd. Ik geef geen zak om een duur huis met chique spullen, maar dat wil niet zeggen, dat je dan maar met wat ik heb aan de haal mag gaan.

Nemen is minstens zo belangrijk als geven.

logo

Maar ik ben hier eigenlijk vandaag om met mijn woede te werken. De laatste jaren kan deze heks geweldig schelden op van alles. Woede loopt soms als bloed door mijn keel. Maar buiten het gescheld kan ik er niets mee.

De meeste zaken waar ik me over opwind zijn achterhaald of oud nieuws. Of het betreft onverbeterlijke mensen. En dan is mijn kwaadheid gewoon verspilde energie. Tot slot kan ik ook nog buitenproportioneel kwaad worden over het dagelijkse stompzinnige gedrag van medeweggebruikers……

NEMEN EN GEVEN, TEGELTJESWIJSHEID, NEME IS MINSTENS ZO BELANGRIJK ALS GEVEN, GIVE AND TAKE

De middag brengt heel wat verrassingen. Mijn woede wordt uitgespeeld in pure allegorie. Dit boegbeeld van verzet en onverzettelijkheid in mij blijkt heel veel angst af te dekken. Liever boos dan bang. Liever venijnig dan verdrietig. Liever spinnijdig dan lafhartig…..

Maar oh, oh, wat is het vermoeiend, al die woede. Ik kijk naar de vrouw, die mijn woede representeert en krijg gewoon medelijden met haar. Wat een klus! En dan zit ik mijn fantastische vlijmscherpe nijd ook nog af te kraken. Mijn razernij kan geen goed doen!

Aan het eind van de sessie suggereert de begeleider om mijn woede te omhelzen. ‘Doe wat Thich Nath Hanh altijd zegt!’ Thay heeft zelfs een boek geschreven over dit thema: ‘Omarm je woede.’ Eerlijk gezegd werkte dit bij mij net zomin als voor de spiegel zeggen, dat je van jezelf houdt. Bladiebla. Je weet dat het goed zou zijn, maar het komt niet binnen……

NEMEN EN GEVEN, TEGELTJESWIJSHEID, NEME IS MINSTENS ZO BELANGRIJK ALS GEVEN, GIVE AND TAKENEMEN EN GEVEN, TEGELTJESWIJSHEID, NEME IS MINSTENS ZO BELANGRIJK ALS GEVEN, GIVE AND TAKENEMEN EN GEVEN, TEGELTJESWIJSHEID, NEME IS MINSTENS ZO BELANGRIJK ALS GEVEN, GIVE AND TAKE

Vandaag echter sluit ik vol overtuiging mijn woede in mijn armen. Ik trek haar tegen me aan en bedank haar vanuit de grond van mijn hart voor alle bescherming in het verleden. En de talloze malen, dat ze de kastanjes voor me uit het vuur heeft gehaald.

Mijn angst bedank ik ook. Vroeger was ik nooit bang, maar de laatste jaren ben ik niet meer bang om bang te zijn….. Mijn innerlijke wezel heeft me zelfs wel eens het leven gered!

NEMEN EN GEVEN, TEGELTJESWIJSHEID, NEME IS MINSTENS ZO BELANGRIJK ALS GEVEN, GIVE AND TAKENEMEN EN GEVEN, TEGELTJESWIJSHEID, NEME IS MINSTENS ZO BELANGRIJK ALS GEVEN, GIVE AND TAKENEMEN EN GEVEN, TEGELTJESWIJSHEID, NEME IS MINSTENS ZO BELANGRIJK ALS GEVEN, GIVE AND TAKE

De dag na deze bijzondere zondag zit ik verschrikkelijk vast in het verkeer. Ik scheld het hele end van Leiden naar  Barendrecht en weer terug. Ik wordt twee keer bijna doodgereden door medeweggebruikers.

De eerste keer, omdat iemand in de trage verkeersstroom zich genoodzaakt ziet om opeens honderdzestig te gaan rijden. Even lekker plankgas geven in het beetje ruimte onstaan bij een afslag. Invoegende Heks kijkt gelukkig altijd over haar schouder, dus ze zag hem op het laatste moment vanuit het niets opdoemen.

NEMEN EN GEVEN, TEGELTJESWIJSHEID, NEME IS MINSTENS ZO BELANGRIJK ALS GEVEN, GIVE AND TAKE

Daarna vindt iemand het nodig om stil te gaan staan op de snelweg. Omdat hij wil invoegen in een stilstaande baan, die de andere kant op gaat. Ik kan nog net op mijn rem gaan staan. Achter me zie ik iemand slingerend naar de andere baan vliegen, waar gelukkig op dat moment niemand rijdt

. liefde is geven en nemen, take and giveliefde is geven en nemen, take and give

Tot slot knal ik zelf bijna op een auto voor me, als ik probeer te remmen en mijn wielen geen grip krijgen op het wegdek. Ik rijd langs een wegversperring over een brug naar beneden. Mijn indruk is, dat er een stuk plastic of een plas olie op de weg ligt. Door mijn stuur om te gooien stop ik op het nippertje.

Oef, wat een dodenrmansrit. Drie doden sterven en dan toch heelhuids thuiskomen. Dat vraagt gewoon om een potje janken. En dat doe ik dan ook maar. Vol overgave. Zoveel verdriet onder al die razernij.

Een om zichzelf huilende Heks, het gebeurt zelden. Hoewel, met het stijgen der jaren, dalen de waterlanders steeds gemakkelijker……

NEMEN EN GEVEN, TEGELTJESWIJSHEID, NEME IS MINSTENS ZO BELANGRIJK ALS GEVEN, GIVE AND TAKE

Elk mens heeft haar/zijn grootste talent. Het mijne is vrijkaartjes krijgen. Laat gave Heks in de steek? Wankelt haar wereldbeeld?

Zo'n lekkere rondborstige Walkure

Zo’n lekkere rondborstige Walkure

In de ochtend rijd ik naar Zoetermeer. Acupunctuur. Alle stoplichten springen op rood onderweg. De brug staat een eeuwigheid open. Zorgeloos zing ik mee met Jess Roden, The player not the game, heerlijke blues.

Door Staart voor mij op CD gezet. ‘Weet je nog Heks, dat ik altijd weken zat te sparen voor een LP. Ik wist dan precies wat ik wilde hebben. Jij kocht gewoon op het Waterlooplein tweedehands platen voor bijna niks, omdat je de hoes zo mooi vond! En daar zaten juweeltjes tussen.’

Deze plaat is zo’n vondst. Helemaal grijs gedraaid op mijn stokoude platenspeler. Die overigens te langzaam draaide, waardoor die blues nog naargeestiger klonk.

Ondanks alle vertragende factoren -zou het door de muziek komen, teveel gedraaid op die trage pick up, ik raak in een ander tijdcontinuüm met Jess -heb ik een voorspoedige reis: Ik ben maar vier minuten te laat. Heb alle tijd.

opera

Een spektakel

Als ik in de naalden lig maakt mijn telefoon een vreemd geluidje. Ah, berichten op Facebook. Ik kijk met een half oog. Mijn blik wazig. Opeens schieten mijn ogen open en vlieg ik overeind. Au! Naalden prikken geniepig vanwege mijn veranderde positie. Zie ik het goed?

Papageno_Papagena

Hartstocht en Strijd

“Heb een vrijkaartje voor opera vanmiddag. Wagner……duurt vijf uur, blabla. Interesse?” Het duurt kostbare minuten voordat ik de kostelijke boodschap heb ontcijferd. ‘Yes, denkt Heks, ‘dat wil ik wel!’ Snel rommelt ze een antwoord in elkaar. Regelt oppas voor de hond. Zegt een afspraak af. En dat allemaal typend met naalden in haar arm. Opera! Ja ja!

bas

Een stem als een huis

Dan komt het teleurstellende bericht: Het kaartje is, in die ongelofelijk korte tijd, die verstreken is, al vergeven. Weer gedoe met tijd! Naweeën van het luisteren naar Jess?  Nog nashakend van de adrenaline verwerk ik  de tegenvaller. Van de meevaller. De blijdschap met de dode mus. Dus.

vrouw zingt

Zoetgevooisd

Wat is dat toch, dat we in no time onze verwachtingen sky high hebben en dan zo bijna fysiek teleurstelling kunnen ervaren, mijmer ik op de terugweg. Die ook al niet gladjes verloopt. En alweer kan het me geen biet schelen. Zing ik mee met Jess.

opera

Uit volle borst

Een beangstigende gedachte schiet door mijn hoofd: Ik zal toch niet mijn timing met vrijkaartjes kwijt aan het raken zijn? Heks heeft een natuurlijke aanleg voor het verkrijgen daarvan….

Tijdens mijn vakantie zat ik gezellig te flirten met Vengaman. Hij keek me zwoel aan met zijn slaapkamerogen. “Mijn grootste talent?’ zei Heks tegen deze beroepsflirt, ‘Vrijkaartjes! Het leven trakteert me op een eindeloze stroom.’ Het spreekt hem aan, deze gave. ‘Maar wat is mijn grootse talent?’ verzucht hij hulpeloos. Wat denken jullie?

opera

Diva’s

Thuis gekomen vind ik het wel lekker zo, een middagje vrijaf. Even mijn groentepakket ophalen in de natuurwinkel. Daar tref ik iemand, die laatst figureerde in mijn persoonlijke synchronische werkelijkheid. We praten over dit verschijnsel, de quantum aspecten ervan. En het geloof in Sinterklaas…..

opera

Geen microfoon nodig

Dan is het mooi geweest. Frogs haalt het hondje op. Heks dweilt in bed. Ben supermoe van al dat geren.

In mijn mail vind ik een prachtige link gestuurd door Steenvrouw. Ik bekijk het filmpje op YouTube. Een vrouw, Vera Helleman, vertelt hoe we in het leven, met name in liefdesrelaties natuurlijk, allerlei verwachtingen op elkaar projecteren. En hoe ongelukkig we daarvan worden.

Dat heb ik aan den lijve ondervonden vandaag. Voor ik dat berichtje over de opera kreeg, was mijn dag slechts zonneschijn. Daarna knaagde het aan me, dat het niet doorging. Raar toch eigenlijk. Er is niets veranderd, alleen maar een verwachting getorpedeerd.

Dan gaat de telefoon. Fiederelsje! Of ik vrijkaartjes wil voor een uitvoering in Naarden, Nederlandse Bachvereniging. Het jaarlijkse vriendenconcert. Ik heb de gave nog! Ja natuurlijk wil ik dat. En ik weet al iemand om mee te vragen. Deze persoon mag er geruimere tijd over nadenken. 🙂

opera

Heks en Fantoom