In memoriam Hawk. Mijn oude vurige aanbidder is niet meer. Een hele bijzondere man is ons ontvallen. Het Leidse Hout staat bol van de verhalen, die over hem rouleren. We gaan hem missen! Rust in vrede, lieve Joop.

Zaterdagmiddag ga ik naar de fysiotherapeut. VikThor wacht zoet in de tuin totdat ik volledig uit de knoop het pand weer verlaat. Nu is hij aan de beurt! En dat weet hij!

Eerst doen we een rondje door het bosje van Bosman. Het is extreem druilerig weer. Mijn viervoetige vriend is binnen de kortste keren zo zwart als een tor. Grijnzend rent hij door de bosjes. Hondjes zijn graag lekker vies. Smeerpoetsen zijn het. Van de bovenste plank.

Op weg naar het Leidse Hout wip ik bij een tweedehands winkeltje binnen. Er hangt een iets op me te wachten volgens mijn kledingengel. Maar wat? Ik scan de rekken met mijn eksteroog. Mijn oog valt op een chique lange wollen jas. Hij zit als gegoten. De lengte is helemaal goed. Verkocht!

Vroeger fietste ik nu door naar Hawk. Ik moet er nog elke week aan denken. Dan zette hij verrukkelijke koffie voor me en vervolgens aten we een boterham met haring. Aansluitend gingen we dan met de hondjes wandelen. Meestal in het bos, waarheen ik nu op weg ben.

In het Leidse Hout komt een Rijst Met Krentenhond me tegemoet rennen. Zijn kop vertrokken in een enthousiaste grimas. Het is Charlie de Dalmatiër! De hond die mijn vriend Hawk altijd uitliet. Ik heb hem al ruim een half jaar niet meer gezien. Net als Hawk. Sinds ik ben opgehouden laatstgenoemde thuis te bezoeken en sinds hij me nooit meer belt lijkt hij van de aardbodem ter zijn verdwenen.

Niemand in het Leidse Hout heeft de hoogbejaarde overigens nog gezien de laatste maanden. Heks informeert regelmatig links en rechts. Maar nee. Geen mens kan me wijzer maken.

Het gaat me te ver om die ouwe snoeper weer op te bellen, maar stiekempjes hoop ik hem weer eens ergens tegen te komen. Nooit gedacht dat ons laatste afscheid dermate definitief zou zijn.

Ik fiets achter Charlie aan. Hij rent terug naar een roepende vrouw ergens in het struweel. Dat zal zijn echte baasje wel zijn. Hawk liet hem louter uit. Net als de Boxer van de buren.

Ik stel me voor aan de dame. ‘Ik was bevriend met Hawk. Zo ken ik Charlie. We gingen elke zaterdagmiddag wandelen met elkaar…… Hoe is het met onze oude vriend? Hebben jullie hem onlangs nog gezien?’ Heks heeft al enige tijd het vreemde voorgevoel, dat mijn vurige bejaarde aanbidder niet meer onder ons is….

‘Hawk is dood,’ de vrouw tegenover me is Russische van origine. Dat heeft mijn oude vriend me al vertelt. Ze spreekt verder met haar zware slavische accent, ‘Hij had heel erg hernia. In september belandde hij in bed. Heel veel pijn en morfine. Hij wilde niet meer. Iek denk, iek weet niet zeker, maar denk dat ….’ ‘Euthanasie…’ knik ik begrijpend.

De vrouw pinkt een traan weg. Of ze heeft een vuiltje in haar oog. Maar dan wel een heel hardnekkig vuiltje.

We praten een tijdje over Hawk. Charlie springt enthousiast om me heen. ‘Dat doet hij normaal nooit. Hij herkent jou, hij grijnst zelfs naar je, dat doet hij alleen bij hele speciale mensen,’ de man van de Russin is ook opgedoken intussen. Evenals hun beeldschone dochter.

Terwijl ik weer verder fiets tuimelen beelden en gedachten door mijn hoofd.

Dus die oude schobbejak is toch gaan hemelen. Hij leek het eeuwige leven te hebben, maar opeens was het klaar. Ik weet niet hoe ik me voel na al die informatie. Het idee van een bedlegerige wegkwijnende Hawk onder de morfine dringt zich aan me op. De man is instant hopeloos verliefd op me geraakt een jaar geleden. Een verliefdheid, die ik onmogelijk kon beantwoorden. Helaas voor hem.

Maar ik was wel stapelgek op die oude baas. En maandenlang hadden we het heerlijk tijdens onze wekelijkse afspraak. Zolang hij negens op uit was. Zo lang hij genoegen nam met samen tijd stukslaan.

Helaas zette hij telkens weer druk op de ketel. Steeds meer druk. Accepteerde hij geen nee. Moest en zou het er toch eens van komen. Wat moest er van komen? Ja, dat dus. Of iets in die richting. Of in elk geval toch wat…….

Heks fietst met een schuldgevoel door het bos. Arme Hawk. Stomme sukkel. Waarom nam je geen genoegen met wat er was? Dat was toch geweldig leuk? Waarom wilde je nu weer zo nodig ‘met de billen bloot’?

‘Ik heb je mijn huis uit gejaagd,’ hoor ik plotseling in mijn geestesoor. Verbeeld ik me dat nu? Nee, ik hoor het opnieuw. En nog eens. Ja, daar in het prachtige oneindige licht is dan toch eindelijk het kwartje gevallen bij Hawk.

Ik peddel van het Leidse Hout naar de Klinkerbergerplas en vervolgens via Warmond naar het Joppe en tot slot door de Merenwijk weer naar huis. VikThor rent zich een ongeluk.

Thuisgekomen brand ik een kaarsje voor hem. Voor mijn oude dierbare vriend. Ik wens hem een goede reis. Ik vergeef hem grif zijn stommiteit. ‘Typisch Hawk,’ giebelt zijn vrouw. Ze zijn weer verenigd in het licht. ‘Zo ken ik hem weer. Echt wat voor hem om je op die manier de deur uit te jagen….’

Ja, er zat leven genoeg in de man!

‘Weet je wat zo bijzonder is, Heks?’ placht Hawk altijd te zeggen, ‘Waar jij woont, precies waar jouw huis nu staat, had ik vroeger een garage. Het was een beetje een raar straatje in het verleden, jouw steeg. Jarenlang heb ik het pand dat daar stond in handen gehad. Op exact dezelfde plek!’ Hij kon er niet over uit!

Ik denk dat er wel meer bijzonder was aan onze vriendschap. Werkelijk vanaf de eerste seconde heb ik de man in mijn hart gesloten. Misschien kende ik hem al eeuwen. Misschien was zijn verliefdheid wel karmisch geïnitieerd. Wie zal het zeggen?

Rust in vrede lieve Hawk. Je was me er eentje!

 

 

Een bijzondere kristallen schedelmeditatie na een enorme blikseminslag….. Heksjes genieten van elektrisch blauw lichtbad. Deze heks maakt nieuwe vrienden, onder andere een zwarte draak…….

Kristallen schedelmeditatie, Kristallen schedels, reiniging en transformatie, veld van schedels

Het veld

Zoals elke tweede woensdag van de maand verzamelen vanavond een aantal heksjes zich in het heerlijke huis van Maan voor een meditatie met kristallen schedels. Iedereen mag een paar eigen exemplaren meenemen. Heks heeft Lady Amber, Feliz en Ming Han bij zich als ze op het nippertje naar binnen schuift. ‘Maar Ming is geen schedeltje’, merkt Maan terecht op. ‘Ik weet het, lieve Maan’, geeft Heks grif toe, ‘maar hij wilde zo graag mee’. Mijn kleine Chinese vriend krijgt van haar een ereplaatsje in de binnenste ring van het veld.

Kristallen schedelmeditatie, Kristallen schedels, reiniging en transformatie, veld van schedels

In het midden een enorm stuk bergkristal

Iedereen zit en de avond begint. Maan begeleidt ons in een prachtige meditatie. ‘Dit is een veld van reiniging en transformatie’, begint ze haar verhaal. Afgelopen weekend is de bliksem letterlijk ingeslagen in haar huis. Gelukkig zonder schade aan te richten aan haar elektrische apparaten. Alleen de aardlekschakelaar lag eruit…..

De energie van de bliksem is duidelijk aanwezig. Als een rechtgeaarde heks weet Maan als geen ander dergelijke energieën te hanteren. De meditatie is ervan vervuld. Aan het eind heeft niemand zin om ermee op te houden. Wat ons betreft zitten we hier morgen nog bijeen in een wolk van blauwe bliksem!

Kristallen schedelmeditatie, Kristallen schedels, reiniging en transformatie, veld van schedels, Feliz , schedel van geperst amberKristallen schedelmeditatie, Kristallen schedels, reiniging en transformatie, veld van schedels, Emed, zwarte drakenschedel, lady Amber, schedel van amber, antiek, Nepal

Na de inleidende meditatie is iedereen vrij om met de schedels in de buitenste kring te ‘werken’. Ja, wat is dat nu weer? Werken met een stuk steen?

Kristallen worden al jaren gebruikt als geleider. Elke oude radio is ervan voorzien. Ze hebben een unieke structuur. En toch vind je die structuren terug in het hele universum. Kristallen bevatten als het ware de basisstructuren van alles wat leeft. Een blauwdruk.

Kristallen schedels hebben nog iets meer in de heksenpap te brokkelen. Wij heksjes ervaren daadwerkelijk bewustzijn in deze bewerkte stukken steen. Daarom zijn we er zo dol op. Het zijn onze stenen lichtvrienden. Deze schedeltjes hebben het vermogen ons met andere dimensies te verbinden. Andersom brengen de schedels ook veel licht, letterlijk met al dat geglinster, naar de aarde. Beter gezegd: In de aarde.

Kristallen schedelmeditatie, Kristallen schedels, reiniging en transformatie, veld van schedels, Emed, zwarte drakenschedel Kristallen schedelmeditatie, Kristallen schedels, reiniging en transformatie, veld van schedels, Emed, zwarte drakenschedel

Vanavond begin ik met een lekkere drakenschedel van rookkwarts. Sinds enige tijd heb ik deze deelnemers aan het veld ontdekt. Er volgt een piepklein schedeltje met vuuropaal, een knaller! Na enige tijd neem ik een kleine pauze. Er is thee en koffie en snoepgoed in overvloed. Zelfs voor Heks is er wat te smikkelen: Een grote schaal gedroogde abrikozen… Ik fluister wat met mijn pauzerende medeheksjes.

Als ik terug loop naar de kring rond het veld, zie ik plotseling een enorme drakenschedel van zwarte obsidiaan op de grond staan. Wat een schoonheid! Daar wil ik wel even mee spelen…..

Emed, de zwarte drakenschedel, zwarte draak, Kristallen schedelmeditatie, Kristallen schedels, reiniging en transformatie, veld van schedels

Emed, de zwarte drakenschedel van obsidiaan

De verzorgster ( zo heet dat, je bent nooit de eigenaar….) tilt het bakbeest op mijn schoot. Vanaf dat moment ben ik helemaal vertrokken. In de ban van deze drakenman. Om me heen gebeurt van alles, maar ik merk er weinig van. Ik zit met een verzaligd gezicht met Emed op schoot.

Kristallen schedelmeditatie, Kristallen schedels, reiniging en transformatie, veld van schedels, Emed, zwarte drakenschedel

Is toch heel lief!

‘Waarom vind ik draken toch zo lief?’ vraag ik hem. Iedereen heeft het altijd over strenge draken, maar Heks vindt drakenenergie ontroerend. ‘Kijk in je innerlijk landschap, Heks, daar binnen in je borstkas.’

Daar woont een draak, ik weet het. Ik heb er al regelmatig mee te maken gehad. ‘Draken zijn je zeer vertrouwd, je kunt met ons lezen en schrijven, gekke toverkol.’ besluit Emed. En daar moet ik het mee doen. Dan neemt hij me mee op zijn drakenvleugels voor een heel bijzonder ritje……

Kristallen schedelmeditatie, Kristallen schedels, reiniging en transformatie, veld van schedels, Emed, zwarte drakenschedel, Han dybastie

Ming Han

Na een hele tijd laat ik hem met moeite gaan, anderen moeten toch ook een kans hebben dit wonder te ervaren. Ik ben echter de enige, die hem op schoot heeft genomen. Elk heksje heeft zo haar eigen proces met de daarbij behorende schedeltjes. En ook: Niet iedereen voelt zich zo lekker bij die zwarte draak. Obsidiaan is zeer grondend en reinigend. Dat kan behoorlijk confronterend zijn.

Heks kan wel tegen een stootje wat dat betreft. Als dochter van een vasteplantenkweker is ze geboren met haar voeten in de grond. Genetisch geaard. Een groot voordeel in dit vak.

Tot slot doen we een rondje ervaringen delen. Iedereen moet lachen om mijn verliefdheid op de zwarte draak. Mijn buurvrouw werd letterlijk van de bank geduwd door zijn krachtige energie en is toen maar ergens anders gaan zitten. Anderen vertellen, dat ik er als een kind zo blij bij zat, een verrukte uitdrukking op mijn gezicht.

‘Weet je wat nu zo grappig is?’ zegt een heksje, ‘Hij heeft net als alle kleine draakjes een gaatje achterin zijn hoofd, zodat je em om je nek kunt dragen.’ We krijgen de slappe lach, het idee. Emed weegt minstens twintig kilo, schat ik zo. ‘Misschien met een kruiwagentje ervoor!’ oppert een ander heksje.

Kristallen schedelmeditatie, Kristallen schedels, reiniging en transformatie, veld van schedels, Emed, zwarte drakenschedel

Ming Han staat er vrolijk tussen

Zo eindigt deze heerlijke avond in een gezamenlijke lachbui. De kwinkslagen volgen elkaar op. Lacherig nemen we afscheid. Er wordt gezoend, afspraken gemaakt voor andere heksenzaken. Volgende maand zien we elkaar weer…….

Kristallen schedelmeditatie, Kristallen schedels, reiniging en transformatie, veld van schedels, Emed, zwarte drakenschedel

Zoveel draken en draakjes en ravenschedeltjes

Heks begraaft samen met familie en vrienden en compleet kerkkoor geliefde Moeders. En hernieuwt oude contacten! Onder andere met een bootvluchteling.

boot op droge

Bootvluchteling arriveert

Vandaag hebben we de moeder van mijn jeugdvrienden begraven. Eerst was er een prachtig afscheid in de kerk. Daar werd gezongen door het koor waar zij tot voor kort deel van uitmaakte. Heel indrukwekkend. Mijn jeugdvriend bracht een hartverwarmend eerbetoon aan zijn moeder. De kerk zat stampvol.

man en vrouw verliefd

Onze foto

Op weg naar de uitgang vloog een oude vriend me om de nek. ‘Ik zie je op het kerkhof’, fluisterde hij. Heks reed in haar bananenauto achter een enorme stoet aan door haar geboortedorp. ‘Goh, wat is het veranderd’, schoot er door me heen. Hoewel het op een steenworp van mijn huidige woonplaats ligt, kom ik er zelden.

actie

Een echte activist ook

Ik bemachtigde een plekje op het overvolle parkeerterrein, het heeft zo z’n voordelen om in een piepklein autootje te rijden….. Terwijl ik mijn benen uit de passagierskant zwaaide, de andere kant stond pal tegen een andere auto aan geparkeerd, hoorde ik iemand roepen:’Ha, schoonheid’. Dat moest wel voor mij zijn…. 🙂

moie man

En heeeeeel knap

Het was mijn eerste lief. We vlogen elkaar om de nek. Hij is niets veranderd, nog net zo knap als immer. ‘Ik las op je blog, dat Moeders overleden is,’ vertrouwde hij me toe. ‘De kaart was op mijn oude adres bezorgd. Zeg Heks, wanneer schrijf je nu eens iets over mij? Ik zie allemaal oude geliefden voorbij komen, maar niets over ons. Behalve gisteren dan….. ‘De laatste zullen de eersten zijn’, antwoord ik.

Protesteren tegen kruisraketten.....

Protesteren tegen kruisraketten…..

Bij deze dan, lieve bootvluchteling. Het was heerlijk je te spreken.

Gezamenlijk liepen we achter de kist aan. Onderweg wisselden we de laatste nieuwtjes uit. En lachten om vele avonturen in het verleden. Na de begrafenis ging ik even bij mijn vader kijken. Mijn jeugdliefde liep met me mee. Wat is het fijn om zo samen zijn graf te bezoeken. En bij te praten. Met deze man ben ik ooit jarenlang heel gelukkig geweest. Het is goedbeschouwd het mooiste en meest pure, dat ik heb meegemaakt in de Samsara van relaties.

mooie man

gepassioneerd

Twee jaar geleden had ik een indringende droom over hem. Heksen en dromen gaan hand in hand, moet je weten. Vannacht bijvoorbeeld heb ik ook een aantal zeer heldere dromen gehad. Onder andere over een wielrenner, die Ysbrandt aanreed…

De droom over mijn eerste vriend was heel simpel. Ik zag hem zitten op een kantoorstoel. Terwijl ik naar hem keek hoorde ik een stem zeggen:’Dit is de ware’. Je begrijpt, dat ik de volgende dag raar stond te kijken van die droom. We waren het contact al jaren grotendeels kwijt en hij was zeer gelukkig getrouwd. Ik heb zelfs gedacht, dat het over een andere man ging met een oosters uiterlijk. Uiteindelijk heb ik de droom gelaten voor wat het was.

gekke vrouw met slaapmuts

24 uur volleyballetoernooi met team Ekeltje

Vandaag begreep ik, dat die onschuldige eerste relatie je ware was. Hoe wij samenvloeiden in verliefdheid en plezier is waar het om gaat. De relatie is uiteindelijk misgelopen door angst en onzekerheid. De keerzijde van een grote liefde. Wanneer we bang worden om uit het paradijs verdreven te worden, steken onze meest donkere kanten de kop op.

Bij Heks speelde ook mee een enorme afkeer tegen de geijkte paden. Ik las sombere boeken van Doris Lessing, zoals ‘De zomer voor het donker’, over hopeloze huwelijken, enigszins geïnspireerd  door Moeders,  en de schrik sloeg om het hart. Het kwartje dat deze week gevallen is in mijn relatieoptiek was toen al in de lucht. Maar ik was te zeer versmolten met de gangbare denkbeelden, om daar een goed verhaal van te kunnen maken.

Mijn eerste liefde is intussen gescheiden. En alweer druk aan het daten! Maar daar had Heks allemaal geen weet van, toen ze die droom kreeg. Het is wel een bizar bijverschijnsel, dat die scheiding zich in dezelfde tijd als mijn droom voltrok. Met sommige mensen heb je nu eenmaal levenslang een lijntje uit liggen. En dat is prachtig!

Na het condoleren kwamen alle oude vrienden bij elkaar. Er werd een datum geprikt voor een gezamenlijke lunch. Er werden nieuwtjes uitgewisseld en herinneringen opgehaald. Ik keek om me heen. Al die vertrouwde gezichten, wat grijzer, wat ouder. Wat hebben we veel gedeeld, ups en downs. Wat is iedereen blij om elkaar weer te zien. Ondanks de droevige aanleiding. Dat heeft Moeders toch maar weer mooi voor elkaar gekregen. Zelfs over haar graf reikt ze uit naar ons en creëert verbinding.

Binnenkort gaan we met elkaar lunchen. Heks kijkt er naar uit!

Later op de avond spreek ik mijn eigen moedertje. Ze is wat verbolgen, dat ik haar niet heb ingelicht en meegenomen naar de begrafenis. “Ik had Staartje heel graag gezien, die lieve bootvluchteling. Zeg maar tegen hem, dat ik zo graag nog eens met hem zou willen lachen! Jullie waren voor elkaar geschapen!’

Ekeltje, mascotte

Ekeltje

‘Ach, mam’, antwoord Heks, ‘Het leven neemt zijn eigen loop. Als ik toen had geweten wat ik nu weet, had ik het nooit uitgemaakt. Als ik mezelf had kunnen verwoorden…. Maar dat kon ik niet.’

Nu wel. In deze week van helderheid en transformatie valt alles op zijn plek.

Dromen, visioenen, synchronisiteit… Heks leeft in een wonderlijk vacuüm. De schaal is leeg.

Tevreden zo, lieve bootvluchteling?

Parijs, geliefden

Parijs