In memoriam Hawk. Mijn oude vurige aanbidder is niet meer. Een hele bijzondere man is ons ontvallen. Het Leidse Hout staat bol van de verhalen, die over hem rouleren. We gaan hem missen! Rust in vrede, lieve Joop.

Zaterdagmiddag ga ik naar de fysiotherapeut. VikThor wacht zoet in de tuin totdat ik volledig uit de knoop het pand weer verlaat. Nu is hij aan de beurt! En dat weet hij!

Eerst doen we een rondje door het bosje van Bosman. Het is extreem druilerig weer. Mijn viervoetige vriend is binnen de kortste keren zo zwart als een tor. Grijnzend rent hij door de bosjes. Hondjes zijn graag lekker vies. Smeerpoetsen zijn het. Van de bovenste plank.

Op weg naar het Leidse Hout wip ik bij een tweedehands winkeltje binnen. Er hangt een iets op me te wachten volgens mijn kledingengel. Maar wat? Ik scan de rekken met mijn eksteroog. Mijn oog valt op een chique lange wollen jas. Hij zit als gegoten. De lengte is helemaal goed. Verkocht!

Vroeger fietste ik nu door naar Hawk. Ik moet er nog elke week aan denken. Dan zette hij verrukkelijke koffie voor me en vervolgens aten we een boterham met haring. Aansluitend gingen we dan met de hondjes wandelen. Meestal in het bos, waarheen ik nu op weg ben.

In het Leidse Hout komt een Rijst Met Krentenhond me tegemoet rennen. Zijn kop vertrokken in een enthousiaste grimas. Het is Charlie de Dalmatiër! De hond die mijn vriend Hawk altijd uitliet. Ik heb hem al ruim een half jaar niet meer gezien. Net als Hawk. Sinds ik ben opgehouden laatstgenoemde thuis te bezoeken en sinds hij me nooit meer belt lijkt hij van de aardbodem ter zijn verdwenen.

Niemand in het Leidse Hout heeft de hoogbejaarde overigens nog gezien de laatste maanden. Heks informeert regelmatig links en rechts. Maar nee. Geen mens kan me wijzer maken.

Het gaat me te ver om die ouwe snoeper weer op te bellen, maar stiekempjes hoop ik hem weer eens ergens tegen te komen. Nooit gedacht dat ons laatste afscheid dermate definitief zou zijn.

Ik fiets achter Charlie aan. Hij rent terug naar een roepende vrouw ergens in het struweel. Dat zal zijn echte baasje wel zijn. Hawk liet hem louter uit. Net als de Boxer van de buren.

Ik stel me voor aan de dame. ‘Ik was bevriend met Hawk. Zo ken ik Charlie. We gingen elke zaterdagmiddag wandelen met elkaar…… Hoe is het met onze oude vriend? Hebben jullie hem onlangs nog gezien?’ Heks heeft al enige tijd het vreemde voorgevoel, dat mijn vurige bejaarde aanbidder niet meer onder ons is….

‘Hawk is dood,’ de vrouw tegenover me is Russische van origine. Dat heeft mijn oude vriend me al vertelt. Ze spreekt verder met haar zware slavische accent, ‘Hij had heel erg hernia. In september belandde hij in bed. Heel veel pijn en morfine. Hij wilde niet meer. Iek denk, iek weet niet zeker, maar denk dat ….’ ‘Euthanasie…’ knik ik begrijpend.

De vrouw pinkt een traan weg. Of ze heeft een vuiltje in haar oog. Maar dan wel een heel hardnekkig vuiltje.

We praten een tijdje over Hawk. Charlie springt enthousiast om me heen. ‘Dat doet hij normaal nooit. Hij herkent jou, hij grijnst zelfs naar je, dat doet hij alleen bij hele speciale mensen,’ de man van de Russin is ook opgedoken intussen. Evenals hun beeldschone dochter.

Terwijl ik weer verder fiets tuimelen beelden en gedachten door mijn hoofd.

Dus die oude schobbejak is toch gaan hemelen. Hij leek het eeuwige leven te hebben, maar opeens was het klaar. Ik weet niet hoe ik me voel na al die informatie. Het idee van een bedlegerige wegkwijnende Hawk onder de morfine dringt zich aan me op. De man is instant hopeloos verliefd op me geraakt een jaar geleden. Een verliefdheid, die ik onmogelijk kon beantwoorden. Helaas voor hem.

Maar ik was wel stapelgek op die oude baas. En maandenlang hadden we het heerlijk tijdens onze wekelijkse afspraak. Zolang hij negens op uit was. Zo lang hij genoegen nam met samen tijd stukslaan.

Helaas zette hij telkens weer druk op de ketel. Steeds meer druk. Accepteerde hij geen nee. Moest en zou het er toch eens van komen. Wat moest er van komen? Ja, dat dus. Of iets in die richting. Of in elk geval toch wat…….

Heks fietst met een schuldgevoel door het bos. Arme Hawk. Stomme sukkel. Waarom nam je geen genoegen met wat er was? Dat was toch geweldig leuk? Waarom wilde je nu weer zo nodig ‘met de billen bloot’?

‘Ik heb je mijn huis uit gejaagd,’ hoor ik plotseling in mijn geestesoor. Verbeeld ik me dat nu? Nee, ik hoor het opnieuw. En nog eens. Ja, daar in het prachtige oneindige licht is dan toch eindelijk het kwartje gevallen bij Hawk.

Ik peddel van het Leidse Hout naar de Klinkerbergerplas en vervolgens via Warmond naar het Joppe en tot slot door de Merenwijk weer naar huis. VikThor rent zich een ongeluk.

Thuisgekomen brand ik een kaarsje voor hem. Voor mijn oude dierbare vriend. Ik wens hem een goede reis. Ik vergeef hem grif zijn stommiteit. ‘Typisch Hawk,’ giebelt zijn vrouw. Ze zijn weer verenigd in het licht. ‘Zo ken ik hem weer. Echt wat voor hem om je op die manier de deur uit te jagen….’

Ja, er zat leven genoeg in de man!

‘Weet je wat zo bijzonder is, Heks?’ placht Hawk altijd te zeggen, ‘Waar jij woont, precies waar jouw huis nu staat, had ik vroeger een garage. Het was een beetje een raar straatje in het verleden, jouw steeg. Jarenlang heb ik het pand dat daar stond in handen gehad. Op exact dezelfde plek!’ Hij kon er niet over uit!

Ik denk dat er wel meer bijzonder was aan onze vriendschap. Werkelijk vanaf de eerste seconde heb ik de man in mijn hart gesloten. Misschien kende ik hem al eeuwen. Misschien was zijn verliefdheid wel karmisch geïnitieerd. Wie zal het zeggen?

Rust in vrede lieve Hawk. Je was me er eentje!

 

 

Weekendje Brussel, een goed begin is het halve werk. We komen maar langzaam op stoom. Lopen ons een slag in de rondte. Hand in hand ontdekken we de stad, stukje bij beetje……

Lasershow op de Grote Markt in Brussel

Lasershow op de Grote Markt in Brussel

Vrijdagmorgen rond elf uur staat Cowboy op de stoep. Een uur te laat. Heks is nog meer verlaat en loopt als een gestoorde in de rondte te rennen. Nog even dit en nog even dat. Ze heeft er al een hele dag opzitten. Thuiszorg, prikken halen, hondje uitlaten……. Nu moeten alle zeilen worden bijgezet om voor de spits in Brussel ‘te geraken’.

Lasershow op de Grote Markt in BrusselLasershow op de Grote Markt in Brussel Lasershow op de Grote Markt in Brussel

Mijn kompaan zit al twintig minuten in de auto te wachten, als ik de deur achter me dichttrek. Hij werpt me een berustende blik toe. Of zie ik daar toch irritatie? Snel hang ik de TomTom aan de voorruit. Even het adres intoetsen.

Oh, shit. Het adres staat niet op de papieren, die ik heb uitgeprint. Hup, weer naar binnen. Hop, de computer weer opstarten. Zucht, nog een velletje uitprinten. Roets, snel de deur weer uit. Flop, eindelijk dat adres invoeren. En plop, de TomTom begint me de stad uit te dirigeren. Ik zet em weer uit. Irritant hoor, dat geluid. Mijn eigen stad uitrijden lukt nog wel……

Lasershow op de Grote Markt in Brussel

Cowboy denkt er het zijne van….

Naast me valt Cowboy al snel in een halfslaap. Hij heeft het druk gehad en moet nodig wat nachtrust inhalen. Zonder problemen vliegen we om Rotterdam en Antwerpen heen. Zonder kleerscheuren komen we bij het ‘Golden Tulip’ hotel te Brussel aan. Het ligt in een ontwikkelzone in de buurt van het vliegveld. Tussen de akkers, kaalgeslagen bouwputten en andere enorme hotels.

De omgeving verdient geen schoonheidsprijs. Maar de accommodatie is prima. En er is een Hamman en zwembad voorhanden in het hotel! Daar hebben we het op uitgezocht! Alhoewel later zal blijken, dat we er geen gebruik van gaan maken. We hebben er stomweg geen tijd voor…….

Lasershow op de Grote Markt in Brussel Lasershow op de Grote Markt in Brussel

Nadat we de kamer hebben geïnspecteerd, op het bed hebben gesprongen en de minibar hebben geplunderd, 😉 , besluiten we een trein te nemen richting binnenstad. De dame achter de balie van het hotel legt ons uit, hoe we moeten lopen. Hooguit tien minuten.

We zwenken het terrein af. Lopen en lopen. Cowboy heeft zijn nieuwe Italiaanse handgemaakte bordeelsluipers aan. Na een half uur ontwikkelt hij de eerste aanzet tot blaar. Hij wisselt naar wandelschoenen. Die zitten gelukkig in zijn rugzak, voor de zekerheid. Tip van Heks, alle vrouwen met hoge hakken doen dat. Reserveschoenen meenemen……

Lasershow op de Grote Markt in BrusselLasershow op de Grote Markt in Brussel

Waar blijft dat station? We zien niemand langs deze eindeloze druilerige toegangsweg. Pas na een hele tijd komt er een jongeman aanlopen. Hij wijst in beidde richtingen. De ene kant op is het ruim een half uur lopen naar het station. De andere kant op minstens drie kwartier. Huh? Maar er gaat ook een bus, die staat toevallig net aan de andere kant van de weg bij een halte. We trekken een sprintje en halen em nipt.

Grootste gebouw van de wereldGrootste gebouw van de wereldGrootste gebouw van de wereldGrootste gebouw van de wereld

De busschauffeur geeft ons een plattegrond van de stad, de schat. Helaas is het een exemplaar voor jonge scherpe ogen, zonder enige verwijzing naar toeristische attracties. Hij tekent er van alles op aan. Geeft een heleboel tips. Neemt ons mee tot het absolute eindpunt en wijst ons de weg in de goede richting. We dompelen ons onder in het toeristische gedeelte van de stad rond de Grote Markt. We vallen met onze neus in de boter: Een lasershow op de gebouwen aldaar. Sprookjesachtig!!!!

We slenteren door de straten. Heks wil een haarborstel kopen, want die is ze vergeten. In een drogisterij vindt ze geen geschikt exemplaar, maar wel een geweldig orthopedisch hulpmiddel voor haar gezwollen pijnlijke rechterhand. Deze zit wel ingetapet, maar dat is niet afdoende blijkt. Ik verrek van de pijn. Gesteund en gefixeerd door een metalen frame wordt het allemaal een stuk eenvoudiger voor mijn hand.

Hierna vinden we een authentiek Belgisch mosselresaurant tussen alle toeristische slijmtenten. We strijken neer en doen ons te goed aan vis en schelpdieren en een sporadisch sprietje groen.

Grootste gebouw van de wereld, plein ervoor in het verlengende de as van toegangswegen

Grootste gebouw van de wereld, plein ervoor in het verlengende de as met brede toegangsweg

Mijn Lief heeft een concert uitgezocht in een nachtclub in een pakhuis aan de haven. We lopen ons wederom een ongeluk op zoek naar de lokatie om een kijkje te nemen. als we aankomen zien we een grappige tent. Achterin staat een heavy metalband te spelen, niet echt mijn soort muziek. Voornamelijk te hard voor heksenoren. De band, die we graag willen zien, begint pas over ruim een uur. Tegen die tijd moeten wij alweer richting hotel. De entree is prijzig, dus we haken af en zoeken ons een weg richting binnenstad. Weer lopen we ons een slag in de rondte, totdat Heks een metrostation ontwaart.

Grootste gebouw van de wereld, plein ervoor, Brusselelektrische fietsen staan klaar voor toeristen in Brussel

De trein terug missen we, dus maar weer met de bus.Volgens deze, wat knorrige buschauffeur moeten we overstappen, dus ruim voor het eindpunt gooit hij ons eruit. Hij is echter abuis, dus nu moeten we extreem ver lopen om weer in het hotel te geraken. Helemaal tureluurs van vermoeidheid komen we uiteindelijk op onze kamer. We gaan in bad met een glas wijn, helemaal wakker van de door ergernis opgewekte adrenaline.

De volgende dag slapen we schandalig uit en zijn daardoor zo laat in de stad, dat alles al afgelopen of bijna gesloten is. We slenteren door de Marollen, een nostalgische wijk vol leuke winkeltjes en galerietjes. We komen niet verder, dan een beetje shoppen in een idealistisch tweedehands winkeltje. We scoren er allebei een geweldige jas voor een habbekrats. Ik een heel stoer leren motorracejack, echt vet cool. En de Cowboy een prachtige lange zwierige grijze wollen jas. Chic de friemel.

Daarna dwalen we in de vallende schemering rond het Justitiepaleis, het grootste gebouw van de hele wereld. We zijn nu niet bepaald efficiënt bezig dit weekend. Maar ach, wat kan het schelen? We zijn toch maar mooi hier en zien toch maar mooi dit alles! Hand in hand lopen door zo’n mooie stad! Meer heb je niet nodig om helemaal gelukkig te zijn……

Grootste gebouw van de wereld, plein ervoor en uitzicht over Brussel Grootste gebouw van de wereld, plein ervoor en uitzicht over Brussel

Grootste gebouw van de wereld, plein ervoor en uitzicht over BrusselOLYMPUS DIGITAL CAMERA

Vanaf het plein heb je aan de andere kant een fantastisch uitzicht over de stad, eerst de nostalgische wijk de Marollen, half gesloopt om dit gebouw te kunnen neerplempen