In memoriam Hawk. Mijn oude vurige aanbidder is niet meer. Een hele bijzondere man is ons ontvallen. Het Leidse Hout staat bol van de verhalen, die over hem rouleren. We gaan hem missen! Rust in vrede, lieve Joop.

Zaterdagmiddag ga ik naar de fysiotherapeut. VikThor wacht zoet in de tuin totdat ik volledig uit de knoop het pand weer verlaat. Nu is hij aan de beurt! En dat weet hij!

Eerst doen we een rondje door het bosje van Bosman. Het is extreem druilerig weer. Mijn viervoetige vriend is binnen de kortste keren zo zwart als een tor. Grijnzend rent hij door de bosjes. Hondjes zijn graag lekker vies. Smeerpoetsen zijn het. Van de bovenste plank.

Op weg naar het Leidse Hout wip ik bij een tweedehands winkeltje binnen. Er hangt een iets op me te wachten volgens mijn kledingengel. Maar wat? Ik scan de rekken met mijn eksteroog. Mijn oog valt op een chique lange wollen jas. Hij zit als gegoten. De lengte is helemaal goed. Verkocht!

Vroeger fietste ik nu door naar Hawk. Ik moet er nog elke week aan denken. Dan zette hij verrukkelijke koffie voor me en vervolgens aten we een boterham met haring. Aansluitend gingen we dan met de hondjes wandelen. Meestal in het bos, waarheen ik nu op weg ben.

In het Leidse Hout komt een Rijst Met Krentenhond me tegemoet rennen. Zijn kop vertrokken in een enthousiaste grimas. Het is Charlie de Dalmatiër! De hond die mijn vriend Hawk altijd uitliet. Ik heb hem al ruim een half jaar niet meer gezien. Net als Hawk. Sinds ik ben opgehouden laatstgenoemde thuis te bezoeken en sinds hij me nooit meer belt lijkt hij van de aardbodem ter zijn verdwenen.

Niemand in het Leidse Hout heeft de hoogbejaarde overigens nog gezien de laatste maanden. Heks informeert regelmatig links en rechts. Maar nee. Geen mens kan me wijzer maken.

Het gaat me te ver om die ouwe snoeper weer op te bellen, maar stiekempjes hoop ik hem weer eens ergens tegen te komen. Nooit gedacht dat ons laatste afscheid dermate definitief zou zijn.

Ik fiets achter Charlie aan. Hij rent terug naar een roepende vrouw ergens in het struweel. Dat zal zijn echte baasje wel zijn. Hawk liet hem louter uit. Net als de Boxer van de buren.

Ik stel me voor aan de dame. ‘Ik was bevriend met Hawk. Zo ken ik Charlie. We gingen elke zaterdagmiddag wandelen met elkaar…… Hoe is het met onze oude vriend? Hebben jullie hem onlangs nog gezien?’ Heks heeft al enige tijd het vreemde voorgevoel, dat mijn vurige bejaarde aanbidder niet meer onder ons is….

‘Hawk is dood,’ de vrouw tegenover me is Russische van origine. Dat heeft mijn oude vriend me al vertelt. Ze spreekt verder met haar zware slavische accent, ‘Hij had heel erg hernia. In september belandde hij in bed. Heel veel pijn en morfine. Hij wilde niet meer. Iek denk, iek weet niet zeker, maar denk dat ….’ ‘Euthanasie…’ knik ik begrijpend.

De vrouw pinkt een traan weg. Of ze heeft een vuiltje in haar oog. Maar dan wel een heel hardnekkig vuiltje.

We praten een tijdje over Hawk. Charlie springt enthousiast om me heen. ‘Dat doet hij normaal nooit. Hij herkent jou, hij grijnst zelfs naar je, dat doet hij alleen bij hele speciale mensen,’ de man van de Russin is ook opgedoken intussen. Evenals hun beeldschone dochter.

Terwijl ik weer verder fiets tuimelen beelden en gedachten door mijn hoofd.

Dus die oude schobbejak is toch gaan hemelen. Hij leek het eeuwige leven te hebben, maar opeens was het klaar. Ik weet niet hoe ik me voel na al die informatie. Het idee van een bedlegerige wegkwijnende Hawk onder de morfine dringt zich aan me op. De man is instant hopeloos verliefd op me geraakt een jaar geleden. Een verliefdheid, die ik onmogelijk kon beantwoorden. Helaas voor hem.

Maar ik was wel stapelgek op die oude baas. En maandenlang hadden we het heerlijk tijdens onze wekelijkse afspraak. Zolang hij negens op uit was. Zo lang hij genoegen nam met samen tijd stukslaan.

Helaas zette hij telkens weer druk op de ketel. Steeds meer druk. Accepteerde hij geen nee. Moest en zou het er toch eens van komen. Wat moest er van komen? Ja, dat dus. Of iets in die richting. Of in elk geval toch wat…….

Heks fietst met een schuldgevoel door het bos. Arme Hawk. Stomme sukkel. Waarom nam je geen genoegen met wat er was? Dat was toch geweldig leuk? Waarom wilde je nu weer zo nodig ‘met de billen bloot’?

‘Ik heb je mijn huis uit gejaagd,’ hoor ik plotseling in mijn geestesoor. Verbeeld ik me dat nu? Nee, ik hoor het opnieuw. En nog eens. Ja, daar in het prachtige oneindige licht is dan toch eindelijk het kwartje gevallen bij Hawk.

Ik peddel van het Leidse Hout naar de Klinkerbergerplas en vervolgens via Warmond naar het Joppe en tot slot door de Merenwijk weer naar huis. VikThor rent zich een ongeluk.

Thuisgekomen brand ik een kaarsje voor hem. Voor mijn oude dierbare vriend. Ik wens hem een goede reis. Ik vergeef hem grif zijn stommiteit. ‘Typisch Hawk,’ giebelt zijn vrouw. Ze zijn weer verenigd in het licht. ‘Zo ken ik hem weer. Echt wat voor hem om je op die manier de deur uit te jagen….’

Ja, er zat leven genoeg in de man!

‘Weet je wat zo bijzonder is, Heks?’ placht Hawk altijd te zeggen, ‘Waar jij woont, precies waar jouw huis nu staat, had ik vroeger een garage. Het was een beetje een raar straatje in het verleden, jouw steeg. Jarenlang heb ik het pand dat daar stond in handen gehad. Op exact dezelfde plek!’ Hij kon er niet over uit!

Ik denk dat er wel meer bijzonder was aan onze vriendschap. Werkelijk vanaf de eerste seconde heb ik de man in mijn hart gesloten. Misschien kende ik hem al eeuwen. Misschien was zijn verliefdheid wel karmisch geïnitieerd. Wie zal het zeggen?

Rust in vrede lieve Hawk. Je was me er eentje!

 

 

O jee. Wee je gebeente!!! Wat een hitte! Puffen zonder enige wee valt al niet mee. Maar in deze weersomstandigheden een ingeslikte skippybal rondsjouwen? En bevallig bevallen? Niet te doen. Nee. Professor Grunschnabel moet ons redden!

©Toverheks.com

Zucht, zucht, zucht. En: Puf, puf, puf…. Je hoeft niet eens bevallig hoogzwanger te zijn om puffend en zuchtend door het leven te gaan. Wat is het toch warm. Heerlijk. Maar wel bloedheet.

Via een schaduwroute loop ik ’s morgens naar het dichtstbijzijnde park met VikThor puffend naast me. We gaan lekker zwemmen. Nou ja, hij. Verwoed springt hij het ene bommetje na het andere.

Een uurtje later fiets ik naar de dokter voor een lekkere cortisonenprik. Met bijbehorende zware pijnstiller. Mmmmmm. Mijn nek en elleboog zijn aan de beurt. Hoera. Een paar dagen pijnvrij in die gebieden. Dat is een groot goed.

©Toverheks.com Bommetje!

Dan ga ik langs bij mijn vriendinnetje Joy. Ze loopt op alledag. Een grote skippybal heeft zich in haar ranke figuurtje genesteld. Puffend doet ze de deur open. ‘Kom je nog wel buiten?’ vraag ik nieuwsgierig, nadat ik mijn deelneming met haar benauwde toestand heb betuigd. Ja, gelukkig lukt een klein stukje wandelen nog wel.

‘Maar het mag nu wel komen. hoor, ik ben het behoorlijk zat,’ we zitten aan tafel haar nieuwste aanwinsten te bewonderen. Een paar spuugmooie spuuglappen, een lekker zacht dekentje, nog een kwijlebabbellap met poesjes erop……

De mussen vallen van het dak en mijn vriendin valt bijna om. Wat een zomer. Heel Nederland is roestbruin van de droogte. Nederland! Tig meter onder de zeespiegel!!!!

De gehele bevolking heeft een lekker kleurtje, hetgeen de integratie van mensen met van nature zo’n kleurtje vast ten goed komt. Het is sowieseo te warm om je druk te maken over geneuzel betreffende de diverse kleurtjes van deze of gene.

’s Avonds fiets ik naar het Valkenburgermeertje. VikThor zit in zijn kar. Hij moet eerst een compleet bombardement uitvoeren in de ondanks de hitte opmerkelijk schone Singel om een beetje af te koelen. Daarna spoeden we ons  de hete stad uit.

Heks zit te zingen op de fiets. Ik voel met fantastisch na die prikken van vanmorgen. Ik kan mijn hoofd weer bewegen. Omdraaien zelfs! Geweldig! Ook lukt het me om zonder pijn balletjes door de lucht te gooien. Ook alweer zo’n piekervaring. Wat een dag!

©Toverhkes.com Je zult maar zo’n bal per ongeluk inslikken….. Dan beweeg je niet meer zo snel!!!!!

Op de terugweg is het iets koeler. Een kletsnatte VikThor draaft het eerste stuk naast de fiets. Maar zodra de lauwwarme stad in zicht komt moet hij weer zijn kar in. Ik ben als de dood, dat het arme beest oververhit raakt.

Die nacht hoor ik hem licht hijgen in zijn hok. Het is bloedheet in huis, ondanks het feit, dat alle ramen open staan. Ik ga nog maar eens met een ijskoude natte doek langs de pootjes van het arme dier. Ook gooi ik een vochtige koelmat in zijn hok. Maar dat vindt hij dan weer niks. Pas als ik er een badstof handdoek overheen drapeer is het goed.

©Toverheks.com

De volgende dag haal ik op aanraden van Kras een koelende gelmat. Een wonder der techniek. Door de druk van een oververhit hondenlichaam koelt de gel af. Aan de zijkanten echter wordt het spulletje warmer. Zo raakt mijn hondje zijn overtollige warmte wel kwijt.

Ook haal ik zijn speciale verkoelende halsband weer tevoorschijn. Zo houd ik mijn ventje wel fris en fruitig! Nu ikzelf nog:

Bij de AHahaha zijn alle ijssoorten in de aanbieding. Heks kijkt al jaren niet meer naar zulk soort aanbiedingen, er zit altijd wel iets in wat ik niet mag! Kras heeft echter een soort ontdekt, die ik wel kan eten. Op haar verjaardagsfeestje verrast ze me onlangs met wel drie verschillende smaken!

Nu koop ik wel zes verschillende smaken. Koffie met Cardamon bijvoorbeeld. En karamel met zeezout……. Het veganistische ijs van Professor Grunschnabel is fenomenaal lekker.

Straks ga ik weer eventjes bij de hoogzwangere Joy langs. De arme schat is intussen dagen overtijd. Met dit weer! Ik neem zo’n lekker koud pak ijs mee. Therapeutisch en lekker!

©Toverheks.com

 

 

Een vrolijke noot helpt tegen depressie en voortijdige dood. Een vrolijke noot maakt van de nood een deugd. Samen zingen zorgt voor eeuwige jeugd! Zolang je die verrekte stemtest overleeft dan! 

Zaterdagmorgen fiets ik al zingend naar Zuid West. ‘Lalalalalala’ lala ik een toonladder omhoog. ‘ Nananana,’ neurie ik een reeks tertsen naar beneden.

Signor Abbate! io sono io sono, io sono ammalato! Santo Padre vieni e datemi la benedizione, la benedizione! Hol’ Sie der Teufel, wenn Sie nicht kommen! Hol’ Sie der Teufel!!!!!!’ galm ik er een stukje Beethoven achteraan.

zingen, koor, auditie, stemtest, samenzang, zingen is gezond, zingen vanuit je hart

En het is waar, ik voel me niet al te jofel en ook ik wil dat iemand me nou eens snel beter maakt. Desnoods door middel van zegening. En ik ben ook zeer geneigd de duvel op je dak te sturen, als je me niet serieus neemt. Ja!

Mijn stem valt me reuze mee na een doorwaakte nacht en een gemeen virusje onder mijn leden. Ontspannen jodel ik ruim drie octaven op en neer. Ik maak me niet al te sappel over die stemtest. Als ik het valse gepiep soms hoor, hier en daar in het koor, al helemaal niet.

zingen, koor, auditie, stemtest, samenzang, zingen is gezond, zingen vanuit je hart

Koren zitten vol ouderen!

Heks heeft een fenomenale stem meegekregen van moederskant. Helaas ben ik hem vaak kwijt. Dat komt door mijn ziekte. ME is dodelijk voor je stemgeluid. Ik ben bijna dagelijks schor. Heb heel vaak keelpijn. Vijftien jaar geleden heb ik vijf jaar totaal geen stem gehad. Zingen ging voor geen meter meer. Ik zong opeens zo vals als een kraai. Een bizarre ervaring.

Dus ik ben al meer dan tevreden met de huidige stand van zaken. Idols zal ik niet winnen, maar ik kan nog steeds een aardig moppie zingen.

Ik moet eventjes wachten, want mijn voorgangster is nog bezig. Moeizaam knuppelt ze zich door wat toonladders. Dan is een stuk uit de Mattheüs aan de beurt. Even later staat ze zenuwachtig bij ons in de wachtkamer. Nadat ze de uitslag heeft gekregen is Heks aan de beurt.

Mijn zenuwstelsel is aangestoken door mijn nerveuze koorgenoten. Van het ene op het andere moment ben ik zeiknat van het zweet. Het drupt van mijn voorhoofd, doorweekt mijn kleding. Snel gooi ik een vestje en een jasje uit. Het helpt geen zak.

Oh, wat haat ik het toch als dit gebeurt. Ook een bijverschijnsel van ME. Ik zit al dertig jaar in de overgang. Voor de buitenwereld dan. Het is gewoon een op hol geslagen parasympathisch bijverschijnsel.

zingen, koor, auditie, stemtest, samenzang, zingen is gezond, zingen vanuit je hart

Braaf zing ik vervolgens wat terts-oefeningen. ‘Ga nog maar eentje lager,’ zegt de dirigent, ‘Oh, doe er nog maar eentje,,,,’  Waar ik al bang voor was gebeurt: Ze gaan ontdekken hoe ongelofelijk laag ik kan zingen. Gelukkig vindt Wim het op een gegeven moment laag genoeg. Goddank. Ik had nog zeker een octaaf lager kunnen zingen…..

Bovenin mijn register ben ik een paar noten kwijt. Het is natuurlijk nog vroeg in de middag. Dan ben ik nog niet echt warm gezongen. En ik ben verkouden. En… en…… van schrik knijpt mijn stem helemaal dicht.

Pieperig wauwel ik me door een stukje Mattheüs. De zangpedagoge maakt er opmerkingen over. Zweet drupt op de partituur. ‘Je moet meer praten, Heks, articuleren! Misschien moet je wat lessen nemen…..’

‘Ik ga morgen een hele dag klassiek Indiaas zingen, Dhrupad, dat is de beste training voor je stem,’ pareer ik snel haar wellicht verkapte uitnodiging om op les te komen.

‘Als je meer zou ontspannen is er nog heel veel mogelijk met jouw stem,’ zegt de dirigent. Gelukkig ging het laatste stuk voorzingen wel goed. ‘Daar kwam jouw stem opeens tevoorschijn. Er zit echt veel potentieel!’

giphy

‘Ik heb aan stembevrijding gedaan. Daar gebeurde het me regelmatig dat ik helemaal los kwam. Dan heb ik een orgelpijp in mijn keel, medecursisten zeiden dan altijd dat ik moet gaan optreden. Maar dat ga ik niet doen, hoor. Ik zing liever in dit koor.’

De dirigent moet er hartelijk om lachen. Hij ziet het al voor zich. Een optredende Heksenmuis. Met piepstem. Hij hikt nog even na…..

En nog eens als ik opgelucht de ruimte verlaat, nadat ik te horen heb gekregen dat ik gewoon bij de alten mag blijven, met de tekst: ‘Hoera, ik was al bang dat ik naar de bassen moest…..’

Blij dat het voorbij is stap ik op de fiets. VikThor zit braaf te wachten in de fietskar. Wat is het toch een hartje. Het beste hondje van de wereld. Een waardig opvolger van zijn pittige voorganger Ysbrandt.

‘Kom, we gaan eventjes op de koffie bij Steenvrouw, dat is hier om de hoek,’ vertel ik mijn schatje. Hij kijkt me begrijpend aan met zijn gisse oogjes.

Even later loods ik samen met Steenvrouw kar en fiets haar achtertuin in. ‘Ik wil je wat vragen, schat, over depressies. Je bent uiteindelijk deskundige op dat gebied,’ mijn vriendin geeft sinds jaar en dag voorlichting over deze materie. Ze is gepokt en gemazeld als het om mensen in de put gaat.

zingen, koor, auditie, stemtest, samenzang, zingen is gezond, zingen vanuit je hart

Net als bij Ganzenbord is het vaak onmogelijk om op eigen kracht uit die put te kruipen. Maar anders dan bij dit bordspel is een ander in jouw put verwelkomen niet de enige weg om er zelf weer uit te komen.

‘Het is belangrijk om professionele hulp te zoeken, Heks, als de zaken er zo voor staan. Zo snel mogelijk. Als iemand zo diep in de misère zit bereik je die persoon niet meer. Het interesseert iemand dan echt niet of hij anderen pijn doet! Door eruit te stappen bijvoorbeeld. Waarom vraag je dit toch allemaal?’

zingen, koor, auditie, stemtest, samenzang, zingen is gezond, zingen vanuit je hart

‘Niet voor mezelf, schat, schrik maar niet. Ik heb echter ontdekt dat ik iemands depressie heb opgepakt. Soms is het strontvervelend om zo paranormaal te zijn. Maar ook weer goed, want hoe kom je er anders achter dat iemand die je dierbaar is zich zo ongelofelijk rot voelt?’

Met een heleboel tips en aanbevelingen in mijn klep fiets ik weer naar huis. Ik ben toch zo moe, zo godvergeten uitgeput. De dag zit er wat mij betreft weer op.

zingen, koor, auditie, stemtest, samenzang, zingen is gezond, zingen vanuit je hart

Een stemtest: Waarom zou je?

Zingen is gezond!

Zingen helpt tegen depressie dementerende…

 

zingen, koor, auditie, stemtest, samenzang, zingen is gezond, zingen vanuit je hart

Een vrolijke noot!

 

 

 

 

 

 

 

Om je dromen uit te laten komen moet je eerst wakker worden! Heks schrikt vandaag eens echt goed wakker van haar ‘worst nightmare’ zodra ze de voordeur uitloopt. Het zal me een worst wezen, want ik ben ontwaakt, dus: Mijn dromen gaan uitkomen!

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Vanmorgen sloom ik lekker langzaam op gang. Ik slurp mijn koffie, slemp mijn ontbijtje naar binnen, slof onder de douche door, sjacher mijn kleren bij elkaar, wurm me er in  om er dan in een slakkengangetje vandoor te gaan.

Net als ik mijn fietskar de deur uit manoeuvreer, fietst er een oude stakerige man langs het portiek. Hij ziet eruit als een eersteklas vogelverschrikker met zijn dunne vlassige haren wapperend rondom een felle adelaarskop. Met uilenkwaliteiten, want die kop draait nu hondertachtig graden mijn kant op, terwijl hij met een ruk zijn stuur omgooit. Even denk ik dat hij me omver gaat fietsen, maar dan zwenkt hij slingerend een zijstraatje in.

Vlak voor hij verdwijnt staart Catweazle me broeierig aan. Inwendig krijg ik een schok, want ik ken die vent. Helaas. Al jaren. Vroeger maakte ik zelfs altijd een praatje met die kerel. Uitgebreid. Stond ik soms wel een half uur te kletsen met een ongeduldig Varkentje naast me. Stortte hij al zijn ellende over me uit in combinatie met een update over de kwaliteit in uitvoering van alle klassieke concerten in de regio.

Soms fietste hij hele enden met me mee, al kakelend over muziek en rugby. Zijn grote passies. Alhoewel ik niet denk dat hij zelf ooit een voet op een rugbyveld heeft gezet: veel te gevaarlijk met zijn leptosome constitutie. ‘Tja,’ dacht ik altijd, ‘ Hij is wel erg raar en opdringerig, zelfs een klein beetje griezelig af en toe. Zolang hij maar niet weet waar ik woon.’

Ooit stond ik ’s morgens voor de deur van de Pieterskerk te wachten om op de valreep nog een kaartje te bemachtigen voor de Matthäus Passion. Dat is de eerste keer dat de man Heks aansprak. Hij ging zelf niet naar het concert, maar beweerde ook fan te zijn van klassieke muziek en Heks geloofde hem natuurlijk.

Ik geloofde vroeger bijna alles wat mensen me aan mijn neus probeerden te hangen. Tegen beter weten in vaak.

‘Jeetje Heks, er staat en vent heel raar naar je te staren. Echt loeren. Jasses, wat een griezel,’ Fiederelsje is er snel uit als ze de man een keertje spot tijdens de jaarlijkse nieuwjaarsborrel van de Gemeente Leiden. Pas als ik me omdraai om te zien wie het is, herken ik hem. Mijn muziekkennis. Gewoontegetrouw groet ik de man, maar ik tref een uiterst bevreemdende duistere indringende blik. Ik betrap hem er als het ware op.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Hij groet niet terug, maar verdwijnt snel in de massa. Als een duveltje zijn doosje weer in! Wat raar. Opeens ben ik helemaal klaar met die zot. Vanaf dat moment houd ik het voor gezien wat betreft de amicale gesprekken. Ik negeer hem gewoon.

Er volgt een tijd van stalkachtige acties zijnerzijds. Met enige regelmaat fietst hij me achterop en roept van alles. De vriendelijke zij het wat fanatieke en vreemde vogel waar ik ooit hele gesprekken mee voerde is totaal verdwenen. Er straalt een heel ander licht uit die te lichte blauwe kijkers. Een koud licht. Het verduistert de omgeving. Die blik slaat als een klamme hand om mijn hart.

‘Goddank weet die engerd niet waar ik woon,’ troostte ik mezelf dan maar weer, nadat ik hem ergens onderweg met moeite weer had afgeschud.

Het was nog in de tijd dat ik niets wist van narcisme. Psychopaten waren in mijn ogen onbegrepen mensen met pijn en verdriet. Heks was altijd allerliefst tegen de grootst mogelijke gekken en engbekken. Met enige regelmaat raakte ik hierdoor natuurlijk gigantisch in de problemen.

Gelukkig ben ik wat dat betreft echt wakker geworden. Best een ellendig proces, want je komt er opeens achter hoe je je hebt laten doen door allerlei lieden. Hoe je je hebt laten gebruiken.  Of afzeiken. Misbruiken. Noem maar op. Wakker worden in een boze droom.

Al enige tijd lijkt dit blog wel een scheldblog. Alle woede, die dit wakker worden met zich meebrengt moet gewoon ergens heen. Het vindt een verbale weg naar buiten.

Maar je kunt niet eeuwig kwaad blijven, Heks, doodzonde van je mooie magische leven!

‘De laatste tijd herken ik mezelf soms weer als mezelf, Heks’ de Don is ook door een kwade periode gegaan. De depressies waren bepaald niet van de lucht. ‘Dan ben ik weer heel eventjes in goede doen, zie ik de lol weer in van iets, heb ik weer leuke gesprekken met mensen….’

Herkenbaar.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Ook Heks maakt weer leuke dingen mee. Een geweldige flirt met een superleuke vent. Of een lieve attentie. Nieuwe ontluikende vriendschappen. Hulp bij allemaal kutklusjes. Na al die jaren in mijn eentje modderen!

Maandag komt mijn ex Blonde Buurman langs: Met hem had ik mijn langste relatie ooit. Een eeuwigheid geleden alweer. Wel volstrekt knipperlicht. Onze vriendschap is aanmerkelijk stabieler!

‘Heks, ik krijg meer tijd vanaf nu. Ik moet het wat rustiger aan doen, ik ben laatst gedotterd,’ ik schrik me een ongeluk als hij zijn verhaal doet, maar gelukkig is alles nu weer in orde. ‘Ik ga eerst een maandje vogeltjes kijken in Afrika, maar daarna kom ik je helpen. Zeg maar wat ik voor je kan doen,’ zijn blauwe ogen glinsteren bij het vooruitzicht drie weken door een verrekijker naar die veelkleurige kakelbonte afstammelingen van de dinosaurussen te koekeloeren.

Mooi zo. Hij wil natuurlijk het liefst mijn rommelige balkon onder handen nemen, maar mij doet hij het meest plezier met het inzetten van zijn administratieve vaardigheden. Het is een man van lijstjes, lijstjes en nog eens lijstjes. Daar kon ik me vroeger enorm over verbazen. Wie maakt er nu een lijstje met boeken, die je gelezen hebt met daarbij een codesysteem van plusjes, minnetjes en cijfertjes om te onthouden wat je er van vond. Dat onthoud je toch zo wel?

Sinds mijn whiplash piep ik wel anders. Had ik maar zulke lijstjes. Het zou nu reuze handig zijn.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

‘En als je financieel in de problemen mocht komen, dan kun je altijd van me lenen. Renteloos. voor onbepaalde tijd.’ Een hele prettige gedachte, zo’n vangnet. Vooral voor zo’n vrije-val-vis als Heks.

Nu ik wakker ben geworden verdwijnt de boze droom gestaag uit mijn systeem. Oude zoete verlangens sluimeren daaronder. Verlangens van het hart. Terwijl ik de ontmoeting met die nare man zo vlak voor mijn voordeur, de slechtste plek om hem te treffen, van me af schud fiets ik naar mijn fysiotherapeut. Ik moet eventjes wachten voordat ik aan de beurt ben.

In de wachtkamer valt mijn oog op de tekst ‘Om je dromen uit te laten komen moet je eerst wakker worden!’ Tijdens de behandeling komt de strekking ervan pas echt binnen. Het is niet zo erg om al die nare dingen onder ogen te zien. Je medemens te zien voor wat ie is.

Zoals je jezelf ooit onder ogen bent gekomen, heksje. In je eigen spiegel hebt gekeken. Je eigen donkere kanten hebt belicht. Het hoort bij echt wakker worden: Je kunt je ogen niet meer sluiten voor alles wat niet functioneert. Voor de pijn.  Al die ongewenste gevoelens en inzichten……

Zoals in Luigi Pirandello’s toneelstuk “Six personnages en quête d’auteur” ofwel “zes personages op zoek naar een auteur” de dochter van het disfunctionele gezin zegt: ‘En als ik mijn ogen niet meer sluit?’ Geprostitueerd door haar moeder en in die hoedanigheid bezocht IMG_0090.jpgdoor haar vader, rest haar weinig anders dan haar ogen te sluiten…….

De toneelschrijver Pirandello zelf was overigens een fascist. Over oogkleppen gesproken…..

Wakker worden.

Na de behandeling loop ik door het Leidse Hout. Overal politie. Hele stukken afgesloten. ‘Er is iemand met een mes bedreigd. Vandaar. Ze hebben zelfs een helikopter ingezet. Maar ik geloof dat ze em gevangen hebben….’ De vrouw tegenover me ziet er niet bepaald bang uit. Ze heeft dan ook zes hondjes bij zich. Dat scheelt.

‘Ben jij niet die kennis van Lampie? Weet je dat hij onlangs getrouwd is?’ Heks weet van niets. Sinds ik zelden meer in een café kom ben ik verstoken van dergelijk nieuws. ‘En had hij zijn klompen aan bij de ceremonie?’ Ik kan het niet laten, ik moet het weten…. ‘Nee, dat niet, maar hij zag er geweldig uit! Heel apart. Zijn vrouw ook. Het feest was hier in het Theehuis!’ ‘Wat leuk, met zijn jeugdliefde, haha, wie had dat twintig jaar geleden nu kunnen denken?’

Die Lamp is dus echt goed wakker geworden zo te zien: Zijn grote droom is uitgekomen!

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Peter van de Hurk bij Umberto Tan. Dat is schrikken voor een aantal aanwezigen! Heks geniet van wat ze ziet. Behalve van dat stuk verdriet van een Levchenko. Dat is dan weer pure verspilling van zendtijd.

Woensdagavond val ik in slaap voor de TV. Ik dommel en droom. Ik dobber, ga kopje onder, kom even boven en zak weer weg. Ik moet de hond nog uitlaten. Om half drie loop ik met Varkentje door een doodstille steeg. De realiteit is onwerkelijk. Geen zuchtje wind, geen geluid. De stad slaapt. De natuur slaapt.

Natuurlijk ben ik vanmorgen een wrak. Gebroken nachten leveren halvezolige dagen op. Traag kom ik op gang. Aan het begin van de middag rijd ik naar Barendrecht. Ik ga lekker Indiaas zingen: Dhrupad.  Een privéles. Doe maar duur. Lekker luxe.

Het is heerlijk weer. De nieuwe A4 zorgt ervoor dat ik in een mum van tijd voor het kleine dijkhuis parkeer. In het souterrain tref ik mijn juf. We maken koffie en kletsen even bij. ‘Hoe is het me je, Heks?’ Ik vertel haar over mijn rare amoebeleventje. Het ontdekken van de gruwelijkheid van het echte bestaan. ‘Ik droomde vannacht van een afgehakt hoofd!’

‘Hè getsie, Heks, dat is ook gebeurd. Heb je het nieuws niet gezien? Er is vanmorgen ergens een afgehakt hoofd op de stoep gelegd. Een afrekening in de onderwereld. Afschuwelijk en gruwelijk. Wat gek dat jij daarvan droomt….’

Ja, vreemd. Gisteren zie ik Peter van der Hurk op televisie bij Umberto Tan. Op uitzending gemist. Ik kreeg een tip van mijn therapeute. Zij is net als Heks fan van deze bijzondere man.

‘Op een gegeven moment zei hij iets tegen Umberto. Die schrok zich een ongeluk en zat een partij te draaien op zijn stoel…! Hij durfde het niet aan! Alsof hij weet ik wat te verbergen heeft. Heel grappig. Je moet echt even kijken, Heks.’

En dat doe ik. Het duurt een hele tijd voordat Peter van der Hurk aan bod komt. Eerst krijgen we nog een vreselijk ex-voetballer uit de Oekraïne voorgeschoteld, die met zijn seksistische narcistische flauwekul bakken aandacht opslorpt. De sukkel, Evgeniy Levchenko,  wordt elders op het web al subliem afgekraakt door Nico Dijkshoorn. Dus ik laat het hierbij.

Maar gottegot, je zal toch wakker worden naast dit angstige schoothondje, dit opgepoetste misogyne poedeltje…..Zoals Victoria Koblenko elke morgen. Wakker schrikken bedoel ik. Hopeloos!

Maar dan is het zo ver. Eindelijk is onze nationale paragnost aan de beurt.

Peter van der Hurk heeft een prijs gewonnen. Hij is door de lezers van Paravisie gekozen tot medium van het jaar. Toe maar. Wat mij betreft is hij medium van de eeuw. De man steekt met kop en schouders boven zijn collega’s uit. Maar goed. Toch van harte gefeliciteerd!

PETER VAN DER HURK

Dit is waarschijnlijk de aanleiding voor de uitnodiging van vanavond om aanwezig te zijn in ‘Late Night’. Er wordt wat heen en weer gepraat over dit onderwerp. Ja, daar zit je dan als hoogsensitief persoon tussen de dikhuidige Darwinmensen. Krijg je weer al die vooroordelen en angsthazerij naar je hoofd. Uiteindelijk moet Peter zich natuurlijk weer bewijzen. Dat is wat mensen willen. Laat maar zien dat je het kunt. Dat kunstje.

‘Hou op met je bewijzen, Heks. Wat er in iemands kop zit kun je toch niet veranderen. Gewoon je ding doen en je nergens meer voor verdedigen,’ was zijn advies aan mij nog niet zo lang geleden. Ik zie hem nu ook geen krimp geven. ‘Ik scoor 80%,’ deelt hij nog even mee. Gewoon wetenschappelijk bewezen. Deze man heeft zijn sporen verdiend door mee te helpen met het oplossen van misdrijven…..

Peter raakt behoorlijk op dreef als hij de foto van een willekeurig iemand uit het publiek in handen krijgt. Zachtjes wrijft hij over deze ‘inductor’. Vervolgens spuit hij uit het blinde niks allerlei zeer persoonlijke informatie over degene op de foto. De eigenaars van de foto, degenen op de foto, staan verbijsterd te kijken. Het meeste is raak.

Geen ‘cold reading’, waar bij je heel veel uit de interactie met de ander haalt. Slechts met de inductor in de hand geeft hij allerlei treffende informatie. ‘Jij kunt dit ook, Heks. Maar let op: Het interesseert de mensen geen bal, waar jij je informatie vandaan haalt. Ze willen gewoon geholpen worden…’ zei hij onlangs tegen me.

Nu ik hem weer zo bezig zie, deze keer met andere mensen, valt het me weer op hoe snel en trefzeker hij werkt. Er zit nauwelijks iets tussen. Het is zoals met Alex Orbito en spiritueel genezen: Hier is een meester aan het werk. Iemand van het hoogste niveau. En zoals altijd in zulke gevallen is hij super bescheiden. Het is wel een man met flair. En ook zo grappig. Maar hij laat zichzelf niet gelden in wat hij doet. Hij is dienstbaar.

Ik schrik als ik hem hoor vertellen over zijn fysieke problemen vorig jaar. Dit werk kan een grote wissel op je trekken! Mijn hart gaat naar hem uit!

‘Heks, jij kunt ook genezen. Daar moet je iets mee doen. Als er weer mensen bij je komen met problemen: Behandel hen dan! Dan ben je zo uit de sores!’

‘Maar Heks, ik wist helemaal niet dat jij dat kunt, genezen met je handen,’ roept mijn juf als ik vertel over al deze zaken. ‘Ik ben gediplomeerd Toverheks. Ik heb er jarenlang voor op school gezeten bij de Stichting Opleiding en Onderzoek Paranormaal Begaafden, nu het Johan Borgman College. Ik heb zelfs een tijdje een eigen praktijk gehad met alles erop en eraan. Het is niet iets waar je nu echt van droomt als kind. Het komt op je pad en ik heb er niet altijd zin in gehad…..’ Zacht uitgedrukt.

Ik zit in de muziekkamer van het dijkhuisje in Barendrecht. Mijn juf en ik zijn bijgekletst. We gaan zingen. Eerst zo laag mogelijk AAAAAAAaaaaaaa. Dan:  Chandrakauns!

Onze stemmen glijden beurtelings om de riedels boventonen geproduceerd door de Tampoera. Mijn juf zingt voor en ik volg. Later speelt haar man op de Pakhawaj het ritme. Gedrieën dobberen we enige tijd in een andere wereld.

Juf improviseert. Haar stem vliegt omhoog. Indringend. Gepassioneerd. Ik reageer met het op en neer glijden van mijn stem. Heel snel, waardoor een raar effect ontstaat. Het is hierbij belangrijk, dat je van boven naar beneden denkt, terwijl je het doet…. Juf moet lachen. Het klinkt ook grappig.

De middag eindigt met een wandeling langs de dijk met mijn onvolprezen hondje. Hij heeft rustig in de auto op me liggen wachten. Nu is hij aan de beurt.

Voor ik ga slapen spreek ik met Engel op de chat. Morgen ga ik haar nieuwe huisje bekijken. Een wonder naar het schijnt…! Zij is ook een heks in ruste net als Heks. Met genezende handen. ‘Ik voelde me heel goed toen ik er actief mee bezig was,’ laat ze me weten.

‘Eerlijk gezegd voel ik me altijd het beste als ik vanuit dat principe leef. Genezen. Helen. Liefde. Verbinding,’ schrijf ik terug. En dat moet ik dan ook maar doen. Alle woede en ontzetting ten spijt. Alle narcisten en psychopaten ten spijt. Alle onredelijkheid ten spijt.

Schelden?

Scheldt kwijt!

Op de terugweg uit Barendrecht knal ik bijna op een auto voor me. De vrouw stopt voor een fietser, die op de stoep rustig staat te wachten en geen voorrang heeft. Abrupt. Ik en de persoon achter me staan gierend op de rem. Het gaat maar net goed. Geen auto in mijn nek vandaag. Deze onnodige actie is vriendelijk bedoeld misschien, maar levensgevaarlijk. Heks toetert! Als ik naast haar sta bij een stoplicht zit ze me smalend uit te lachen. Ik zit nog scheldend te klappertanden. Bizar toch weer.

Even later ben ik thuis. Ik ga iemand energetisch op afstand behandelen. Bij wijze van vingeroefening. Ik zak met mijn bewustzijn weg in die speciale liefdesenergie. Maak contact met die oneindige bron. Ga mezelf heel goed voelen. Ja, de wereld is gek. Veel mensen halen goedbedoeld de raarste capriolen uit. Levensgevaarlijk soms. En heel veel mensen hebben totaal geen goede bedoelingen….. Ook dat nog! Maar dit voelt goed. Dit is waarom je het doet. Leven.

Leven vanuit je hart.

‘Het is een heel moeilijk en zwaar beroep. De wereld is vaak geen fijne plek.  Dit jaar heb ik geen voorspellingen gedaan voor het nieuwe jaar, ik had er geen zin in. Ik zie alleen maar narigheid…..’ zegt de beroemde paragnost tegen Umberto Tan. Heks is dus niet de enige die af en toe somber is over onze prachtige blauwe planeet en diens bewoners. Met name de kroon van de schepping laat het nogal eens afweten…..

Haha, Toverheks. Je moet jezelf niet zo noemen hoor, als er mensen bij je komen! Dan schrikken ze zich een hoedje!’ raadt Peter van der Hurk me aan tot besluit van zijn consult afgelopen januari. Nou ja, ik hou wel van een hoedje hier en daar…. Hij gniffelt nog even na. ‘Je bent een schat, ik vind je een schat, Toverheks! Haha!’

Verliefde Cowboy en Heks moeten het eventjes zonder elkaar stellen. Het valt niet mee. Duizenden plannetjes worden geopperd. Elke keer komt er iets tussen. Vooral viraal van aard. Ondanks dat heb ik toch een prima weekend.

finger puppet, birthday, happy, presents, party, finger, vingerpoppetje, vinger, verjaardag, geluk, feestje, liefde samen, verliefde vingers,

Het is prachtig weer als ik wakker word. Terwijl ik de katten van brokjes voorzie hoor ik mijn mobiel rinkelen. Ergens. In één van mijn handtassen. Ik graaf in een berg tassen en jassen, die op een stoel liggen gestapeld.

Het is mijn liefje zie ik op het display. Natuurlijk ben ik net te laat met opnemen. Snel bel ik terug. We hebben vage plannen om met Varkentje op stap te gaan. ‘Helaas Heks, het wordt niets met mij vandaag. Ik moet aan de slag met mijn bedrijf. Komende week heb ik een hele belangrijke afspraak. Ik krijg een adviesbureau over de vloer. Ik moet me grondig voorbereiden.’

finger puppet, birthday, happy, presents, party, finger, vingerpoppetje, vinger, verjaardag, geluk, feestje, liefde samen, verliefde vingers,

Jammer hoor. Maar niet heel erg, nu kan ik me op de Matthäus Passion storten. Over een paar weken is de uitvoering. De partituur zit er in grote lijnen wel in, maar ik moet nodig de puntjes op de i zetten.

Vorige week teistert een griepje ons om de beurt. Eerst snottert Cowboy zich een slag in de rondte, daarna is Heks aan de beurt. Zodoende worden al onze afspraakjes op de lange baan geschoven.

finger puppet, birthday, happy, presents, party, finger, vingerpoppetje, vinger, verjaardag, geluk, feestje, liefde samen, verliefde vingers, finger puppet, birthday, happy, presents, party, finger, vingerpoppetje, vinger, verjaardag, geluk, feestje, liefde samen, verliefde vingers, finger puppet, birthday, happy, presents, party, finger, vingerpoppetje, vinger, verjaardag, geluk, feestje, liefde samen, verliefde vingers,

Vrijdag heb ik een etentje met vriendinnen. Het zit al weken in de pen, afzeggen is geen optie. Bovendien heeft Heks speciaal een restaurant geboekt, waar ze een beetje binnen mijn dieet kunnen koken. Gezien mijn beperkte energie en algehele snottebellerigheid lig ik de dag voorafgaand aan dit uitje in bed.

finger puppet, birthday, happy, presents, party, finger, vingerpoppetje, vinger, verjaardag, geluk, feestje, liefde samen, verliefde vingers, finger puppet, birthday, happy, presents, party, finger, vingerpoppetje, vinger, verjaardag, geluk, feestje, liefde samen, verliefde vingers, finger puppet, birthday, happy, presents, party, finger, vingerpoppetje, vinger, verjaardag, geluk, feestje, liefde samen, verliefde vingers,

In het weekend lig ik natuurlijk ook grotendeels om. Na zo’n etentje ben ik normaal gesproken al even bezig om bij te trekken. Met virusjes op bezoek is het eigenlijk einde verhaal.

Toch ga ik zaterdagavond lekker naar het verjaardagsfeestje van de Wilde Boerenzoon. Wat kan mij het schelen. Tegen half elf ’s avonds heb ik mezelf volledig gereanimeerd. Alle beesten zijn verzorgd, Varken is uitgelaten. Ik neem een langdurige en gloeiendhete douche, trek een flinke kwast over mijn gezicht en ben weer als nieuw.

finger puppet, birthday, happy, presents, party, finger, vingerpoppetje, vinger, verjaardag, geluk, feestje, liefde samen, verliefde vingers, finger puppet, birthday, happy, presents, party, finger, vingerpoppetje, vinger, verjaardag, geluk, feestje, liefde samen, verliefde vingers, finger puppet, birthday, happy, presents, party, finger, vingerpoppetje, vinger, verjaardag, geluk, feestje, liefde samen, verliefde vingers,

Het voordeel van de feestjes van mijn oude vriend is, dat ze doorgaan tot in de kleine uurtjes. Het is totaal geen probleem als je om half elf ’s avonds pas aan komt zetten. Ik ben zeker niet de laatst arriverende gast!

Dagenlang staat hij in de keuken te kokkerellen. Taarten, slaatjes en exotische droomdrankjes zien het licht. Hoe later de avond, hoe lekkerder de hapjes…. Aan het eind komen er een paar ongelofelijk stinkende franse kazen op tafel.

finger puppet, birthday, happy, presents, party, finger, vingerpoppetje, vinger, verjaardag, geluk, feestje, liefde samen, verliefde vingers, finger puppet, birthday, happy, presents, party, finger, vingerpoppetje, vinger, verjaardag, geluk, feestje, liefde samen, verliefde vingers, finger puppet, birthday, happy, presents, party, finger, vingerpoppetje, vinger, verjaardag, geluk, feestje, liefde samen, verliefde vingers,

Het is supergezellig. Ik zie allemaal oude vrienden uit mijn studententijd. We zijn samen lid geweest van een studentenvereniging. De leukste tijd van mijn leven. Vooral als je in aanmerking neemt, dat ik in die tijd nog zo gezond was als een vis. En zo sterk als een paard. En zo onschuldig als een lam….. 😉

finger puppet, birthday, happy, presents, party, finger, vingerpoppetje, vinger, verjaardag, geluk, feestje, liefde samen, verliefde vingers, finger puppet, birthday, happy, presents, party, finger, vingerpoppetje, vinger, verjaardag, geluk, feestje, liefde samen, verliefde vingers, finger puppet, birthday, happy, presents, party, finger, vingerpoppetje, vinger, verjaardag, geluk, feestje, liefde samen, verliefde vingers,

Op het feestje worden weer de vreemdste gesprekken gevoerd. Wat is het toch een heerlijk stelletjes nerds bij elkaar, dit vriendenclubje. Heks zelf niet uitgezonderd. Je ziet het niet direct aan me af, maar ik heb behoorlijk nerd-achtige trekjes.

finger puppet, birthday, happy, presents, party, finger, vingerpoppetje, vinger, verjaardag, geluk, feestje, liefde samen, verliefde vingers, finger puppet, birthday, happy, presents, party, finger, vingerpoppetje, vinger, verjaardag, geluk, feestje, liefde samen, verliefde vingers, finger puppet, birthday, happy, presents, party, finger, vingerpoppetje, vinger, verjaardag, geluk, feestje, liefde samen, verliefde vingers,

Toch houd ik het dit jaar niet zo lang vol. Na een paar uurtjes zit ik alweer op mijn onvolprezen elektrische vouwfiets naar huis. Met een enorme bak hummus in een tas aan het stuur, gekregen van de Wilde Boerenzoon. Zelf gemaakt. Ongelofelijk lekker, weet ik uit ervaring.

finger puppet, birthday, happy, presents, party, finger, vingerpoppetje, vinger, verjaardag, geluk, feestje, liefde samen, verliefde vingers,

Zondag volgt opnieuw een volledig-voor-Pampusdag. De feestelijkheden worden duur betaald, maar ja, dat weet ik al jaren. Oud nieuws. Opnieuw heb ik weinig puf om af te spreken met mijn lief. Ik moet er niet aan denken om te koken. Of een uitgebreid gesprek te voeren. Of een enorm eind te wandelen.  Bewegen is sowieso geen optie vandaag. Leve de elektrische fiets!

finger puppet, birthday, happy, presents, party, finger, vingerpoppetje, vinger, verjaardag, geluk, feestje, liefde samen, verliefde vingers, finger puppet, birthday, happy, presents, party, finger, vingerpoppetje, vinger, verjaardag, geluk, feestje, liefde samen, verliefde vingers,

‘Heb je dan zo’n pijn?’ vraagt Cowboy. ‘Schat, ik heb altijd pijn. Ik gooi ’s morgens eerst een hap pijnstillers naar binnen. En dan nog kan ik creperen van de pijn in mijn donder. Virusjes zetten wat dat betreft de deur open naar allerlei extra spier- en gewrichtspijn. Ik heb gewoon geen zin om er altijd melding van te maken. Ik kan wel bezig blijven.’

finger puppet, birthday, happy, presents, party, finger, vingerpoppetje, vinger, verjaardag, geluk, feestje, liefde samen, verliefde vingers, finger puppet, birthday, happy, presents, party, finger, vingerpoppetje, vinger, verjaardag, geluk, feestje, liefde samen, verliefde vingers,

Zondag wil ik eigenlijk helemaal niet naar buiten. Maar het moet. En dat is ook goed. Mijn hondje zorgt dat ik ook op hopeloze dagen toch een paar keer een frisse neus ga halen.

finger puppet, birthday, happy, presents, party, finger, vingerpoppetje, vinger, verjaardag, geluk, feestje, liefde samen, verliefde vingers,

‘Volgend weekend gaan we allemaal leuke dingen doen,’ beloof ik mijn schatje, tijdens één van onze vele telefonades. Elke keer komt één van ons met een voorstel om elkaar toch eventjes te zien. En dat wordt dan vervolgens getorpedeerd…..

finger puppet, birthday, happy, presents, party, finger, vingerpoppetje, vinger, verjaardag, geluk, feestje, liefde samen, verliefde vingers,

Hemelsbreed is het niet eens zover van het huis van mijn geliefde naar mijn huis. Maar je moet er wel een half uur voor in de trein zitten, altijd tricky gezien de staat van dienst van onze spoorwegen. Op momenten zoals vandaag baal ik wel van de afstand. Het zou zo leuk zijn om nu eventjes samen te lunchen. Of zomaar ergens een kopje koffie te drinken in het zonnetje……

Of om ’s avonds gezellig af te spreken.

finger puppet, birthday, happy, presents, party, finger, vingerpoppetje, vinger, verjaardag, geluk, feestje, liefde samen, verliefde vingers,

Gelukkig komt het zelden voor, dat we een weekendje overslaan. Bijna wekelijks slaan we een paar dagen stuk samen. Ja, wie had ooit gedacht dat deze Heks nog eens vaste verkering zou krijgen?

finger puppet, birthday, happy, presents, party, finger, vingerpoppetje, vinger, verjaardag, geluk, feestje, liefde samen, verliefde vingers,

 

finger puppet, birthday, happy, presents, party, finger, vingerpoppetje, vinger, verjaardag, geluk, feestje, liefde samen, verliefde vingers, finger puppet, birthday, happy, presents, party, finger, vingerpoppetje, vinger, verjaardag, geluk, feestje, liefde samen, verliefde vingers, finger puppet, birthday, happy, presents, party, finger, vingerpoppetje, vinger, verjaardag, geluk, feestje, liefde samen, verliefde vingers, finger puppet, birthday, happy, presents, party, finger, vingerpoppetje, vinger, verjaardag, geluk, feestje, liefde samen, verliefde vingers,

Heks laat zich lanceren, gaat grondig flaneren en krijgt een hele nieuwe blik op de werkelijkheid. En een heksenrecept voor glutenvrije, lactosevrije, sojavrije hutspot met klapstuk!

drie oktober, Leidens ontzet,

Een jaarlijkse traditie: Mo en Heks in iets engs……

Vanmorgen als de wekker gaat, ben ik nog helemaal in dromenland. Vind je het gek na twee dagen existeren temidden van feestgedruis? Mijn hulp staat voor de deur. Terwijl zij zich op het huishouden stort, wordt Heks langzaam wakker voor de TV. Met een heerlijke kop koffie. Doctor Phil heeft een paar vrouwen in zijn programma, die enorme reputatieschade hebben geleden in hun leven. Beiden zijn na een huwelijk met een beroemde doch zeer foute man publiekelijk door de mangel gehaald.

Beiden hebben de voogdij over hun eigen kinderen verloren. Aan een idioot! Heel triest……

drie oktober, kermis, Leiden, kanonskogel

In deze metalen kooi dien je plaats te nemen

Lul legt ze het vuur na aan de schenen. Verbeten proberen de vrouwen te weerleggen, wat er allemaal aan onzinverhalen over hen de ronde doen. Het is een herkenbaar fenomeen: Iemand anders doet iets kwalijks en beweert dat jij het doet. De pot verwijt de sneeuwpop, dat ie zwart ziet…..

IMG_3178 IMG_3177 IMG_3176

kermis leids ontzet

Enorme krachten

Heks heeft ook wel eens publiekelijk reputatieschade geleden. Goddank is ze niet beroemd en bekend. Maar ook lokaal en op kleine schaal kan zoiets enorm pijnlijk zijn. Uit ervaring weet ik, dat het geen enkele zin heeft om te proberen verhalen te weerleggen of verhaal te halen. Mensen geloven wie ze willen geloven. En dat zijn meestal de personen, waar ze iets aan hebben, financieel of anderszins. Er zit weinig rechtvaardigheid in het gemiddelde menselijk oordeel.

Bovendien: Hoe meer aandacht je eraan geeft, hoe groter het wordt. Tegenwoordig interesseert de publieke opinie me geen fluit meer. Mijn zelfwaardering heeft de overhand…..

Na twee dagen bescheiden feesten, moet ik nodig een dagje bijtrekken. Vandaag staat in het teken van rusten en een bezoekje aan een zieke vriendin. En lekker nagenieten van een heerlijke drie oktober.

Woensdagavond ga ik op stap met mijn vriendin Mo en haar goede vriend Boeddha. Vanuit Huize Heks zwenken we de markt op. Langs kraampjes met allemaal overbodige hebbedingetjes slenteren we richting kermis. Daar weet ik Mo te bewegen om weer in iets heel engs te gaan. Maar wat?

drie oktober, kermis, Leiden

Mo observeert de situatie

We keuren de attracties. Sommigen worden te licht bevonden (door Heks), anderen te zwaar (door Mo). Uiteindelijk besluiten we ons te laten afschieten als levende kanonskogel in een soort kooi aan elastieken. We moeten behoorlijk lang wachten voordat we aan de beurt zijn. Maar dat geeft niks, want er valt genoeg te beleven. Eerst gaat er een jongen bijna op de vuist met de man van de attractie. Deze bepotelt alle jonge meisjes, terwijl hij hen vastklinkt in de ronde kooi. Dat wordt in dit geval niet gewaardeerd door een toekijkend vriendje ……

Daarna ontstaat er elders in de rij een matpartij. Twee jongemannen gaan op de vuist. Een blonde elf springt ertussen. Zij krijgt rake klappen. Tracht de boel te sussen. Dat lukt. Ditzelfde scenario herhaalt zich een aantal malen, zoals zo vaak in het leven…. Goh, wat een pittig meisje! Als ze zich weer bij ons in de rij voegt complimenteer ik haar. Ze lacht laconiek.

drie oktober, kermis, leiden

Een elfje met engelengeduld en rood voorhoofd…..

Ze is wel wat gewend verzekert deze rechtenstudente me. Ik kijk naar de rode plekken op haar voorhoofd. Dat zou morgen wel eens behoorlijk blauw kunnen zijn….. Ze heeft in elk geval genoeg geduld en lef voor hele zware jongens in haar toekomstige werkzame leven, bedenk ik me……

Uiteindelijk zijn we dan aan de beurt. Vlak voordat we instappen zien we een bord met allemaal waarschuwingen. Je mag er niet in met hoge bloeddruk, dit, dat en andere gebreken. Oeps. Hadden ze dat bord niet even bij de kassa kunnen plaatsen. Op hoop van zegen dan maar…. We stappen in en laten ons bepotelen: De man houdt zich opvallend in, we zijn zijn houdbaarheidsdatum ver gepasseerd…..

man voert poesjes

Boeddha speelt met de poesjes……
Mo en Heks maken een reportage, slap van de lach…..

Dan gaat het gebeuren. De elastieken worden op spanning gebracht. En hop, daar worden we gelanceerd de ruimte in. Ons geschreeuw klinkt via luidsprekers over de kermis. Een aantal keren vliegen we op en neer en over de kop. Om dan een hele tijd op en neer te blijven stuiteren. Wat een uitzicht. Fantastisch.

Drie oktober is ook al zo’n heerlijk dagje. Surfcowboy komt helemaal naar Leiden om de sfeer te proeven. Zo slenteren we langs kraampjes en kroegjes, over de nostalgische kermis, hier en daar genietend van een bandje.

Het is heerlijk om met hem door ons monumentale stadje te lopen. Er is zoveel prachtigs te zien. En hij kan dat benoemen. Als een gepassioneerde versie van een encyclopedie opent hij mijn ogen voor gebouwen, die ik dagelijks zie. Maar nu geplaatst in een historisch kader. Omgeven door wetenswaardigheden.

The Amazing Stroopwafels

The Amazing Stroopwafels

Later voegt Frogs zich bij ons en trakteer ik de heren op een heerlijke maaltijd: Glutenvrije, sojavrije, lactosevrije hutspot met klapstuk!

Kook  een kilo aardappelen, anderhalve kilo wortelen/uien met peper en zout. Stamp de boel door elkaar met wat rijst/amandelmelk.

The Amazing Stroopwafels

Kijk wat een lekkere sleetse contrabas

Bedek de bodem van een braadslee met ontbijtspek, daarbovenop een kilo klapstuk in blokken gesneden, vermengd met de rest van het spek. Totaal vier ons ontbijtspek gebruiken. Peper en zout, 45 minuten op 175 graden in de oven. Voeg hierna 6 sjalotjes en vier worteltjes in stukken gesneden toe. Rozemarijn, tijm, marjolein, vier grote laurierbladen, verse peterselie en een halve liter glutenvrij bier. Laat nog twee uur stoven op 150 graden.

Jammie.

Uiteindelijk wandelen Varkentje en Heks een stukje met Surfcowboy op richting het station. Op de hoek van de straat wordt de omgeving hondonvriendelijk. We nemen afscheid. Vanuit het blinde niks stampt het drieoktoberlied over de grachten. ‘Dwie oktobuhw, dwie oktobuhw, we zijn weew als een bal, gaan weew aan duh lal…….’ We walsen spontaan een laatste  vreugdedansje. Trekkebekkende voorbijgangers rekkenekken. Wie zijn die gekken? En welk feestje vieren zij?

drie oktober

Surfcowboy krijgt slappe lach

Een gouden dag en een snee of twee in mijn neus….. Alex Orbito op volle toeren!

Unknown-21

Vandaag weer in de file, het houdt niet op! Dus op het nippertje in Bloemendaal voor de healingsessies. Gelukkig beginnen we laat, pas om half drie ’s middags. De laatste dag is er altijd een hele ruime openingsceremonie. Dan wordt er water ingestraald met helende energie. En je kunt foto’s van geliefden neerleggen. En je sleutelbos, sierraden…..

zaland4

Als ik het terrein betreed, zie ik de moeder, waar ik het gisteren mee aan de stok kreeg. Ik wil het uitpraten met haar, kijken of we op 1 lijn kunnen komen. Ze negeert me, doet net of ze niet ziet, dat ik haar wil spreken. Uiteindelijk lukt het me contact te maken.

Het gesprek mislukt faliekant, want ze gaat vol in de aanval. Iets draait mijn maag in en dat voelt niet goed. Dus zeg ik maar, dat ik vandaag geen politieagent zal spelen. De kinderen kunnen hun gang gaan, ik gooi de handdoek in de ring…..

Unknown-23

Het resultaat is, dat deze dame zelf ingrijpt die middag, ze zit er bovenop met zoonlief. Een heel leuk manneke overigens. En de moeder is ook ok hoor, alleen dit weekend geen match met Heks. Onze chemie rommelt teveel. Ik heb echter al vaak genoeg ervaren, dat dingen heel anders zijn, als je iemand echt leert kennen. Je kunt nu eenmaal niet in iemands kop kijken. En je reageert vanuit je eigen vermoeidheid en stress soms ook niet optimaal…. En vermoeidheid speelde dit heksje wel degelijk parten gisteren……

images-110

Zo geniet ik dan toch van een heerlijke middag. Ik leg de foto van een dierbare op de tafel met water en de meest uiteenlopende voorwerpen voor de zegening. Ik weet, dat Alex deze geliefde mee zal nemen in zijn dagelijkse meditaties. Daar heeft de persoon in kwestie ook toestemming voor gegeven, ik doe dat nooit stiekem. Niet iedereen is gediend van een deus ex machina in moeilijke tijden…..

Aquarel_Kenia_landschap

Daarna richt ik de kinderhoek weer in, zet thee en koffie, draai mee bij de voorhealers: Heks is weer Ketelbinkie, zoals gewoonlijk. Ik hou van deze functie als vliegende keep. Als ik later mijn kinderspeelhoekje weer opruim, raak ik aan de praat met een vrouw, die ik al een paar keer eerder dit weekend ben tegengekomen.

We blijken enorm veel gemeen te hebben, ze is ook met stem, boventonen, Indiase zang en wat al niet meer bezig. We wisselen adressen uit. Ik mag haar Hang lenen, geen idee wat het is. Een instrument met prachtige boventonen. Mijn nieuwsgierigheid is gewekt!

Er zijn meer contacten gelegd, of hernieuwd. Ook heb ik er een flink aantal nieuwe volgers bij op mijn blog! Mensen, die al jaren bij Alex komen heb ik weer even aangeraakt. En zij mij.

Voor de sessies een aanvang nemen laat Alex alle vrijwilligers verzamelen rond de behandeltafel. Hij maakt grapjes en bidt met ons. Dan komt ‘The White Lady’ door, Alex gaat in trance. 1 voor 1 knielen we bij de tafel en krijgen een zegen van deze dierbare dame. Door de kleine handen van haar Filipijnse vriend. Bij iedereen spreekt ze een aantal woorden. Door de mond van die kleine man.

13565937-land-summer-flowers-weide-of-veld-landschap-aquarel-met-de-hand-geschilderd

Ik luister goed naar wat er bij de verschillende mensen wordt gezegd. Wat is het raak!

Dan is Heks aan de beurt. Ik moet vooral zo doorgaan. ‘You make connections!’ Ja, dat is zo. Heks is een bruggenbouwer. Ik wordt bevestigd in mijn streven! Ik heb het eerder gehoord. En ik vind het een mooie bezigheid.

Aan het eind van de dag hebben we nog een hele speciale bijeenkomst. Een hele lieve medewerker van het eerste uur, broer van, zwager, oom, vader, man van…. is niet meer onder ons. We gedenken deze geweldige dierbare man en zingen hem een uitgeleide. Het is hartverscheurend, want hij wordt zo gemist. Maar ook heel mooi en puur.

Unknown-22

Ontroerd nemen we afscheid, na een enorme gezamenlijke schoonmaakactie. Wanneer komt Alex weer? Komt hij nog eens naar Holy Land, zoals hij Holland, ons kikkerlandje, noemt.

Eenmaal thuis chat ik met een vriend. Mijn hoofd is vol, mijn hart ook. We praten over van alles. Dingen dwarrelen op hun plek. Je ziel leven, daar hebben we het in feite over.

Voor de laatste keer vandaag laat ik mijn hondje uit. Ik zoek en vind mijn kat, de gewonde zwarte panter. Poets mijn tanden, kijk in de spiegel. Wat zie ik nu?

Op de wortel van mijn neus staan als een kroontje twee rode streepjes. Ingekerfd. Echte Alex-dingetjes. Maar hij is daar helemaal niet bezig geweest met zijn magische handelingen. Ook trekken de markeringen van zijn ‘operaties’ vaak snel bij. Deze zijn vuurrood en zeer aanwezig. Ik loop waarschijnlijk weken voor gek….. Wat is dit?

images-109

Dan bedenk ik me de zegen van ‘The White Lady’, mijn Godin, de Grote Moeder. Zou zij een snee of twee in mijn neus hebben gekerfd? Of ben ik gewoon tegen een deur gelopen van vermoeidheid? Dat laatste is het niet geweest, weet ik met zekerheid. Heb ik mijn neus soms ongemerkt gestoten?

Ik hou jullie op de hoogte van dit opmerkelijke merkteken. Maar nu ga ik slapen, morgen heb ik Indiase zangles, de hele dag. Met stokjes tussen mijn oogleden waarschijnlijk!

images-111

Kinderen zijn toch zo ontwapenend. Twee Heksjes delen hun kunstschatten. Werk van Tom Seerden en Eva de Visser. Zoveel schoonheid maakt blij…

'Proeven', door Eva de Visser.

‘Proeven’, door Eva de Visser.

Mijn vriendin Fiederelsje vertelt me hoe ze haar tuin aan het snoeien was in het zonnetje eerder die dag. We zitten te genieten in haar huis van een aardbeiensmooty made by Heks. ‘Mijn overbuurman zat te drummen en een jongetje van hooguit drie jaar begon midden op straat te dansen.’ Ze lacht stralend. ‘Dat was zo fantastisch, joh, hij bewoog als een volleerd danser, zo met allemaal van die beweginkjes….’ Ze maakt moderne dansbewegingen. Ik zie het voor me….

Kids! Vanmiddag bij de slager stond ik een eeuwigheid te wachten vanwege allerlei blinde vinken voor me. Nee, echt letterlijk. Twee Leidse Tantebetjes bestelden deze gemankeerde nepvogel. En die moesten nog helemaal in elkaar worden geflanst. Heks stond met plezier te wachten, want er kwamen twee jongetjes binnen. ‘Waf, waf’, zei mijn varken. Ze schrokken. De ene besloot net om de deurpost te wachten. Hij gaf de ander van daaruit instructies.

 ‘Vrouw’ is gemaakt door Tom Seerden

‘Vrouw’ is gemaakt door Tom Seerden

Eindelijk ben ik aan de beurt. Bij deze slager krijgt iedereen een stukje worst. En dat is de lekkerste rookworst van Nederland. Dat vinden die jongetjes ook. En Ysbrandt. Die zit al een kwartier ritmisch met zijn staart te roffelen tegen het deurtje van een kast. Tot groot vermaak van iedereen.

De slager snijdt twee stukjes af en loopt om de toonbank richting Heks. Op dat moment reikt het handje van het jongetje in de winkel automatisch omhoog naar de hand van de enorme slager. Hij spert zijn lekkerbekje open als een vogeltje. Het ziet er aandoenlijk uit. Maar het lekkere hapje vliegt voorbij. De ontsteltenis op dat koppie! Hilariteit alom. Hij kon er uiteindelijk ook wel om lachen, vooral omdat hij toch z’n plak worst kreeg. Zo ook zijn vriendje!

 ‘Vrouw’ is gemaakt door Tom Seerden

Vrouw

Zo wisselen Fiederelsje en ik onze kleine belevenissen uit. Dan diep ik mijn nieuwe oude beeldje op uit mijn tas. ‘Uit de Han dynastie, maar hij zegt tegen me, dat hij Ming heet.’ Ze bekijkt het aan alle kanten. ‘Wat mooi!’ En ‘Heel veel Chinezen heten Ming. Misschien een Ming uit de Han periode?’ We grijnzen. ‘Ik noem hem Ming Han’, zeg ik overtuigd. En zo heet hij.

‘Wat kun je toch blij worden van kunst’ zeggen we tegen elkaar. Fiederelsje haalt een schilderijtje tevoorschijn, dat ik nog niet eerder gezien heb. Prachtig. Dit meisje met de haring heet : ‘Proeven’ en is gemaakt door Eva de Visser. Dit is haar website.

Vrouw’ is gemaakt door Tom Seerden

Ook aan deze kant weer heel mooi, die ‘Vrouw’

‘Het is haar eigen dochter. Het is zo mooi aards. Zie je dat vet van die haring op haar mond?’ Ik kijk naar de dromerige wat loense focus van het meisje op deze lekkernij. In vervoering. Het is inderdaad wel lustig. Zinnelijk. En puur. ‘Het is met zoveel liefde geschilderd,’ zegt Heks tenslotte.

‘Vrouw’ is gemaakt door Tom Seerden

Die kleuren

Ik maak ook wat foto’s van dat prachtige beeld, dat ze jaren geleden ontdekte op een kunstbeurs. Heks was getuige van deze knieval voor schoonheid van haar vriendin. ‘Nog elke dag word ik bij, als ik naar haar kijk,’ zegt deze.

Het heet ‘Vrouw’ en is gemaakt door Tom Seerden. Zijn website vind je hier. Terwijl ik om het beeld heenloop word ik weer getroffen door de stille schoonheid ervan. Heel aanwezig. ‘Oervrouw woont in jou,’ denkt Heks.

Dan is het alweer tijd om afscheid te nemen. ‘Ik stuur je de gegevens van de kunstwerkjes, Heksje, maar niet foto’s van mij op je blog zetten, hè!’ Dat is nu jammer. Ik heb een paar geweldige plaatjes van deze dame geschoten vanmiddag. Enorm grappig ook. Maar ik ga er lekker in m’n eentje om grinniken….

'Proeven', door Eva de Visser.

In vervoering

Droombaan, droomvrouw, droombenen; Dromen zijn bedrog toch? Dromen als richtsnoer en houvast met dit doel; Je eigen essentie beleven……

knappe man

Mijn knappe Fysiotherapeut

Heks heeft al ruim twee jaar twee knappe heren in dienst, die wekelijks haar lijf weer in elkaar flansen. De ene plakt de boel aan elkaar met tape en masseert. De ander heeft gruwelijke doch effectieve martelmethoden om pezen en spieren uit de knoop te halen.

massage

Voor de foto, masseren

Eerstgenoemde gaat emigreren. Zo jammer! Voor ons dan. Voor hem is het leuk, want hij gaat samenwonen met de vrouw van zijn dromen! Heks heeft haar allerlaatste sessie met deze fijne fysiotherapeut….

in tapen. fysiotherapeut

De magische tape

De gouden zomer suddert voort.  Na de behandeling haal ik mijn moedertje op voor een gezamenlijk uitje. Eerst rijden we naar de duinen. Ik weet een heel fijn koel meertje, waar we het varkentje kunnen laten zwemmen. Het is niet zover lopen. Althans, onder normale omstandigheden. Met deze temperaturen valt het vies tegen. En geen zuchtje wind! Enigzins bezwaard hoor ik mijn moeder naast me puffen. Wat doe ik haar aan?

moeder

Goddank, schaduw

Eindelijk zijn we dan in dat kleine duinpanparadijs beland. Ysbrandt stort zich in het verrukkelijke zoete water. Wij strijken neer in het zand. Ik maak foto’s van ons samen. Een heleboel. En bijna allemaal heel leuk!

moeder en dochter

Zelfde bolle toet

Zoals altijd zitten we in no time enorm te lachen om van alles en nog wat. Mijn moeder blijft haar ondeugende streken houden. Ik lig dubbel om een verhaal over hoe ze haar huisarts bij de neus had. Het is me er eentje, mijn mamaatje.

moeder en dochter

Nog maar een foto

Ik bedenk een kortere weg terug, maar dan moeten we wel over een duinrug klimmen. ‘Alles liever, dan dezelfde weg terug,’ hoor ik naast me. Dus sjokken we heuveltje op, weer een stukje omlaag om dan de volgende bult te beklimmen. Goddank waait bovenop het duin wel een heerlijk zeebriesje…..

moeder en dochter

Zelfde lach

Terug in de stad strijken we neer op onze vaste stek. Een restaurantje hier om de hoek. Mijn moeder bestelt altijd hetzelfde, dus ze hoeft helemaal niets te zeggen. Voor Heks wordt een maaltijd aangepast aan haar hopeloze dieet.

Zo slaan we een aantal genoeglijke uurtjes stuk. Na het eten drink ik espresso. Niet erg slim, want nu stuiter ik ’s nachts tot drie uur door het huis. En om negen uur staat mijn onvolprezen hulp alweer op de stoep!

IMG_2373 IMG_2372 Gevolgd door Steenvruw, die spontaan op de koffie komt. Ze loopt in hot pants helemaal lekker te wezen. Dat inspireert Heks tot het dragen van een vergelijkbaar speelpakje. Ja, zo gaat dat met vriendinnen……

Arme Ysbrandt. Hij is daarna pas aan de beurt. We sukkelen naar een parkje. Er zitten een paar kerels te vissen. Als ze mijn blote benen in het vizier krijgen worden ze helemaal blij….. Droombenen…..Als enorm menselijk aas houdt die aanblik hun blik gevangen!!! Hun kleine uitwendig gedragen hersenen raken geactiveerd. Hun dobbertje zijn ze vergeten…

moeder

Ma, niet zo serieus!

Gelukkig treffen we in een volgend park Rosa, net zo’n hondje als Ysbrandt, maar stokoud. En heel lief. Haar baasje ken ik ook al jaren. ‘Hoe is het in de Keukenhof?’, vraagt Heks. Ik weet, dat hij daar als kok werkt. Het blijkt slechts een tijdelijke baan te zijn geweest.

Hij is net terug van een job als archeoloog in Afrika. De eerste/oudste mensen opgraven. Superleuk natuurlijk. ‘Lijken ze een beetje op dolfijnen?’, grap ik, want dat lees ik wel eens in mijn wonderlijke heksenboeken….. Het blijkt een aflopende business te zijn, de archeologie. En weet je waarom? Omdat er niet gebouwd wordt. Elke bouwput levert nieuw onderzoeksterrein op. …..

moeder

Hou op, Heks

De ene crisis instigneert de volgende. En ach, wie ligt er wakker van een werkloze archeoloog? Die opgravingen lopen niet weg. Die liggen er over een paar miljoen jaar ook nog wel.

Ja, zo gaat dat. Heb je een droom, die je jarenlang volgt. Je studeert je suf. Er is werk genoeg. En opeens is het uit met de pret, geen droog brood meer te verdienen met je passie. Gelukkig heeft deze man nog een talent: Koken. Uiteindelijk komt het wel weer goed met hem. Maar leuk is anders….. eten   Heks heeft haar dromen al zo vaak moeten bijstellen. Veel verlangens van het hart zijn nooit waargemaakt. Toch voel ik me heel gelukkig en compleet. Nu lig ik bijvoorbeeld in mijn hangmat te relaxen.

Pure noodzaak ook, want ik heb een avondprogramma. Ergens op mijn pad heb ik het geheim ontdekt. Een schat kostbaarder dan een dikke bankrekening. Kwetsbaarder dan waterglas. Met een receptuur simpeler dan Hollandse stamppot. Maar ja, geheim hè?  Hèhèhè.

moeder

Prachtig toch?