In memoriam Hawk. Mijn oude vurige aanbidder is niet meer. Een hele bijzondere man is ons ontvallen. Het Leidse Hout staat bol van de verhalen, die over hem rouleren. We gaan hem missen! Rust in vrede, lieve Joop.

Zaterdagmiddag ga ik naar de fysiotherapeut. VikThor wacht zoet in de tuin totdat ik volledig uit de knoop het pand weer verlaat. Nu is hij aan de beurt! En dat weet hij!

Eerst doen we een rondje door het bosje van Bosman. Het is extreem druilerig weer. Mijn viervoetige vriend is binnen de kortste keren zo zwart als een tor. Grijnzend rent hij door de bosjes. Hondjes zijn graag lekker vies. Smeerpoetsen zijn het. Van de bovenste plank.

Op weg naar het Leidse Hout wip ik bij een tweedehands winkeltje binnen. Er hangt een iets op me te wachten volgens mijn kledingengel. Maar wat? Ik scan de rekken met mijn eksteroog. Mijn oog valt op een chique lange wollen jas. Hij zit als gegoten. De lengte is helemaal goed. Verkocht!

Vroeger fietste ik nu door naar Hawk. Ik moet er nog elke week aan denken. Dan zette hij verrukkelijke koffie voor me en vervolgens aten we een boterham met haring. Aansluitend gingen we dan met de hondjes wandelen. Meestal in het bos, waarheen ik nu op weg ben.

In het Leidse Hout komt een Rijst Met Krentenhond me tegemoet rennen. Zijn kop vertrokken in een enthousiaste grimas. Het is Charlie de Dalmatiër! De hond die mijn vriend Hawk altijd uitliet. Ik heb hem al ruim een half jaar niet meer gezien. Net als Hawk. Sinds ik ben opgehouden laatstgenoemde thuis te bezoeken en sinds hij me nooit meer belt lijkt hij van de aardbodem ter zijn verdwenen.

Niemand in het Leidse Hout heeft de hoogbejaarde overigens nog gezien de laatste maanden. Heks informeert regelmatig links en rechts. Maar nee. Geen mens kan me wijzer maken.

Het gaat me te ver om die ouwe snoeper weer op te bellen, maar stiekempjes hoop ik hem weer eens ergens tegen te komen. Nooit gedacht dat ons laatste afscheid dermate definitief zou zijn.

Ik fiets achter Charlie aan. Hij rent terug naar een roepende vrouw ergens in het struweel. Dat zal zijn echte baasje wel zijn. Hawk liet hem louter uit. Net als de Boxer van de buren.

Ik stel me voor aan de dame. ‘Ik was bevriend met Hawk. Zo ken ik Charlie. We gingen elke zaterdagmiddag wandelen met elkaar…… Hoe is het met onze oude vriend? Hebben jullie hem onlangs nog gezien?’ Heks heeft al enige tijd het vreemde voorgevoel, dat mijn vurige bejaarde aanbidder niet meer onder ons is….

‘Hawk is dood,’ de vrouw tegenover me is Russische van origine. Dat heeft mijn oude vriend me al vertelt. Ze spreekt verder met haar zware slavische accent, ‘Hij had heel erg hernia. In september belandde hij in bed. Heel veel pijn en morfine. Hij wilde niet meer. Iek denk, iek weet niet zeker, maar denk dat ….’ ‘Euthanasie…’ knik ik begrijpend.

De vrouw pinkt een traan weg. Of ze heeft een vuiltje in haar oog. Maar dan wel een heel hardnekkig vuiltje.

We praten een tijdje over Hawk. Charlie springt enthousiast om me heen. ‘Dat doet hij normaal nooit. Hij herkent jou, hij grijnst zelfs naar je, dat doet hij alleen bij hele speciale mensen,’ de man van de Russin is ook opgedoken intussen. Evenals hun beeldschone dochter.

Terwijl ik weer verder fiets tuimelen beelden en gedachten door mijn hoofd.

Dus die oude schobbejak is toch gaan hemelen. Hij leek het eeuwige leven te hebben, maar opeens was het klaar. Ik weet niet hoe ik me voel na al die informatie. Het idee van een bedlegerige wegkwijnende Hawk onder de morfine dringt zich aan me op. De man is instant hopeloos verliefd op me geraakt een jaar geleden. Een verliefdheid, die ik onmogelijk kon beantwoorden. Helaas voor hem.

Maar ik was wel stapelgek op die oude baas. En maandenlang hadden we het heerlijk tijdens onze wekelijkse afspraak. Zolang hij negens op uit was. Zo lang hij genoegen nam met samen tijd stukslaan.

Helaas zette hij telkens weer druk op de ketel. Steeds meer druk. Accepteerde hij geen nee. Moest en zou het er toch eens van komen. Wat moest er van komen? Ja, dat dus. Of iets in die richting. Of in elk geval toch wat…….

Heks fietst met een schuldgevoel door het bos. Arme Hawk. Stomme sukkel. Waarom nam je geen genoegen met wat er was? Dat was toch geweldig leuk? Waarom wilde je nu weer zo nodig ‘met de billen bloot’?

‘Ik heb je mijn huis uit gejaagd,’ hoor ik plotseling in mijn geestesoor. Verbeeld ik me dat nu? Nee, ik hoor het opnieuw. En nog eens. Ja, daar in het prachtige oneindige licht is dan toch eindelijk het kwartje gevallen bij Hawk.

Ik peddel van het Leidse Hout naar de Klinkerbergerplas en vervolgens via Warmond naar het Joppe en tot slot door de Merenwijk weer naar huis. VikThor rent zich een ongeluk.

Thuisgekomen brand ik een kaarsje voor hem. Voor mijn oude dierbare vriend. Ik wens hem een goede reis. Ik vergeef hem grif zijn stommiteit. ‘Typisch Hawk,’ giebelt zijn vrouw. Ze zijn weer verenigd in het licht. ‘Zo ken ik hem weer. Echt wat voor hem om je op die manier de deur uit te jagen….’

Ja, er zat leven genoeg in de man!

‘Weet je wat zo bijzonder is, Heks?’ placht Hawk altijd te zeggen, ‘Waar jij woont, precies waar jouw huis nu staat, had ik vroeger een garage. Het was een beetje een raar straatje in het verleden, jouw steeg. Jarenlang heb ik het pand dat daar stond in handen gehad. Op exact dezelfde plek!’ Hij kon er niet over uit!

Ik denk dat er wel meer bijzonder was aan onze vriendschap. Werkelijk vanaf de eerste seconde heb ik de man in mijn hart gesloten. Misschien kende ik hem al eeuwen. Misschien was zijn verliefdheid wel karmisch geïnitieerd. Wie zal het zeggen?

Rust in vrede lieve Hawk. Je was me er eentje!

 

 

Slappe dag, Heks ziet niemand! Intussen bedenk ik van alles. Rommel een beetje op Internet. Lees iets over ‘hoogbegaafden’: Ik bepleit een andere benaming. Deze is verwarrend en stigmatiseert.

hoogbegaafd

Hoogbegaafd is nerdisch

Maandag. De dag begint goed. Ik slaap er een gat in. Na een grote bak koffie met pijnstillers is het zover: Ik ga met Varkentje naar het bos. Ik loop en loop. Ben de bal vergeten. Bij elke stap vraagt mijn hondje erom. Ik ben blij als de rottende herfstluchtjes hem afleiden.

Vandaag is zo’n dag, dat ik niemand zie. Mijn lijf moet liggen. Ik sleutel wat aan een blog over Zwarte Pieten: discussie 4. Krijg duizend ideeën in mijn hoofd voor andere blogs……

Unknown-1Unknown

Aan het begin van de avond spreek ik Cowboy. Wat een zegen is het toch, deze liefde in mijn leven. We praten over van alles en nog wat. Zijn bedrijf natuurlijk. Hoe het is om zakenman te zijn, als intellectueel. De vaart der volkeren, waarin mijn blog terecht is gekomen. Hoe blij we zijn elkaar te kennen.

Ons liefdesleven is soms saai. Geen grote overdreven gebaren. Geen superromantische trips naar verre oorden. Geen trillend onzekere drama’s.

Cowboy is verre van saai, net als ik.

plaatje5images-1

Vanmiddag kwam ik opeens terecht op een website voor hoogbegaafden, die zenuwcellen van de maatschappij. Ik herken veel in het profiel. Herken veel mensen, vaak vrienden, om me heen in de beschrijving. Ik ben in mijn leven een aantal keren getest en scoorde daarbij altijd tegen het plafond.

hoogbegaafd, hoogbegaafde kinderenhoogbegaafd, hoogbegaafde kinderen

Bij hoog denk je aan superieur. Het is een verwarrende benaming, want deze mensen voelen zich juist vaak buitengesloten. En daardoor juist inferieur. Of ze doorzien dingen, hetgeen dan vervolgens niet op prijs wordt gesteld. Het kan zelfs resulteren in verbanning.Kijk naar Thay! Kortom: Het is bepaald geen rozengeur en maneschijn, deze conditie.

Ook lokt de term het afgescheiden zelf uit. Er zijn hoogbegaafden, die zich ver verheven voelen boven Jan en Alleman. We moeten juist af van het afgescheiden zelf, het idee, dat we los van anderen bestaan. En daar hebben we die zogenaamde HOOGbegaafden hard voor nodig.

Maar er kleven ook voordelen aan. Zo is er een sterke link tussen deze mensen en de schone kunsten. Ze zijn vaak enorm idealistisch. En supercreatief! Ze zien oplossingen voor problemen alsof het niets is!

En ze hebben een sterk rechtvaardigheidsgevoel. Dat laatste speelt me regelmatig parten. Ik kan niet tegen onrecht. Maar er is zoveel scheef in de wereld…….

hoogbegaafd, hoogbegaafde kinderen

Als jong kind doen ze je versteld staan

Nou ja, ik doe mijn best. Wij zogenaamd hoogbegaafden doen ons best. Net als de minder hoog begaafden of wie dan ook. Uiteindelijk zijn we allemaal onderdeel van het goddelijk lichaam, de schepping.

hoogbegaafd, hoogbegaafde kinderen

En evenzogoed is het vaak toch nooit goed

Sommigen zijn zenuwcellen. Die noemen we hoogbegaafd. Of kunstenaar. Anderen zijn de handen. Timmerlieden, slopers. Weer anderen zijn de spijsvertering. Koks, maag-darm-leverartsen. Weer anderen zijn het hart. Schijnheiligen. En Heiligen. Zoals mijn lieve leraar Thich Nath Hanh. Maar die lopen daar niet mee te koop.

gymles,hoogbegaafd, hoogbegaafde kinderen

Bos, blauwe hemel, bloeiende bomen en rennend Varkentje. Vanmiddag klopt het helemaal? Wat klopt? Mijn hart!

bloesem, krentenboompje, bloeiende boom, bloesem in februari, witte bloesem, blauwe lucht, winterbloesem

 

Vrijdagmiddag. Het weer is zacht. Ik ben al uren aan het rondrijden me Ysbrandt achterin. Zwembad, fysiotherapeut. Maar nu is hij aan de beurt. Verheugd springt hij uit de auto. Neus in de lucht. Hij weet waar we zijn. In een straat grenzend aan Het Leidse Hout. Mijn kanariepiet staat geparkeerd onder een uitbundig bloeiende boom. Overvloedig tekent de witte bloesem op kale takken af tegen de bleekblauwe winterhemel. Ik laaf mijn ogen aan al die schoonheid. Ys wacht geduldig totdat ik klaar ben met fotograferen……

bloesem, krentenboompje, bloeiende boom, bloesem in februari, witte bloesem, blauwe lucht, winterbloesembloesem, krentenboompje, bloeiende boom, bloesem in februari, witte bloesem, blauwe lucht, winterbloesem

Nu gaat het wat hem betreft echt beginnen. We wandelen het grote park in. Hij neemt een duik in het gras. Rollebolt dat het een lieve lust is. Als hij genoeg heeft gesnuffeld en gemarkeerd, komt hij me opzoeken. Guitig koppie. ‘Zie ik daar een bal, vrouw?’ Ja, hij heeft het goed gezien. Ik heb een werpstok met tennisbal onder mijn jas verstopt. Grotendeels dan. Op het zichtbare gedeelte fixeert mijn hondje zijn blik. Tong op half zeven. ‘Please, please?’

bloesem, krentenboompje, bloeiende boom, bloesem in februari, witte bloesem, blauwe lucht, winterbloesem

 

Zo spelen we dan een hele tijd op het grote veld. Heks zit op een picknicktafel, lekker in het zonnetje. Ysbrandt spurt over het veld, stort zich op de bal, brengt em steeds terug,  verdwijnt af en toe in een sloot….. Wat een feestje, ons feestje!

bloesem, krentenboompje, bloeiende boom, bloesem in februari, witte bloesem, blauwe lucht, winterbloesembloesem, krentenboompje, bloeiende boom, bloesem in februari, witte bloesem, blauwe lucht, winterbloesem

 

Heks heeft drie dagen in bed gelegen met een griepje. Natuurlijk moet ik dan ook met Varkentje op stap, maar dat gaat bepaald niet van harte. Met grote moeite hijs ik me in kleding, sjok of sukkel op fiets met bonkhoofd en pijnlijf door bos en stad. En heb het vrij snel helemaal gehad.

 

bloesem, krentenboompje, bloeiende boom, bloesem in februari, witte bloesem, blauwe lucht, winterbloesem

 

Daarom geniet ik dubbel van deze middag. Buiten het schitterende lenteweer, de bloesem, mijn rennende hondje, geniet ik ook van het genieten. Dat het weer lukt. Lekker hoor.

bloesem, krentenboompje, bloeiende boom, bloesem in februari, witte bloesem, blauwe lucht, winterbloesembloesem, krentenboompje, bloeiende boom, bloesem in februari, witte bloesem, blauwe lucht, winterbloesem

bloesem, krentenboompje, bloeiende boom, bloesem in februari, witte bloesem, blauwe lucht, winterbloesem

Geluk zit in zijn. Kleine dingen doen mijn hart zingen. Zachtjes doorheen scheldpartij……

GELUK, Happy, blij, Lalala GELUK, Happy, blij, Lalala GELUK, Happy, blij, LalalaGELUK, Happy, blij, Lalala

Aan het eind van de middag loop ik een ronde met Ysbrandt door Het Leidse Hout. Ik ben slecht gehumeurd. ‘Prutteldepruttel’, moppert Heks. Ik maak me nijdig om van alles. Intussen probeer ik verwoed in het nu te komen. Waar mijn hondje enthousiast rondrent. Waar de geuren zijn, het volle leven.

GELUK, Happy, blij, LalalaGELUK, Happy, blij, LalalaGELUK, Happy, blij, LalalaGELUK, Happy, blij, Lalala

Opeens zie ik mezelf zo lopen. Tegelijkertijd schiet Doctor Phil door mijn hoofd met zijn uitspraak: ‘Onder alle woede zit verdriet, kwetsbaarheid en angst.’ Ja, hopsakee. Van die dingen.

 

Gisteren was een belangrijke dag. Ik heb besloten hulp te zoeken teneinde mijn woede te ontmantelen. Een nieuw traject. Mijn hulpverlener leren kennen. Eerste stappen in pijnterrein ontginnen. De grond wordt omgewoeld. Er komt van alles vrij…

GELUK, Happy, blij, LalalaGELUK, Happy, blij, LalalaGELUK, Happy, blij, LalalaGELUK, Happy, blij, LalalaGELUK, Happy, blij, LalalaGELUK, Happy, blij, Lalala

Nou ja, dat verklaart misschien wel dat gescheld. De opstijgende kwade dampen hechten zich aan van alles en nog wat. Nog een klein beetje tegenslag erbij ( nieuwe fiets weer kapot ) en wat dagelijkse irritaties en je hebt een volmaakt recept voor een scheldkanonnade.

Mijn hondje heeft daar allemaal geen last van. Hij rent achter een balletje, rolt door het gras. Snuffelt zich een slag in de rondte. Vertederd kijk ik naar mijn ventje. Wat heeft hij het naar zijn zin. Geluk zit in zijn, de kleine dingen.

GELUK, Happy, blij, LalalaGELUK, Happy, blij, LalalaGELUK, Happy, blij, Lalala GELUK, Happy, blij, LalalaGELUK, Happy, blij, LalalaGELUK, Happy, blij, Lalala

KUNST IN HET LEIDSE HOUT. Gelukkig staat er steeds weer een nieuwe generatie kunstenaars te trappelen om ons wakker te schudden … KOMT DAT ZIEN !!!

van krokusjes

LENTEKUS

Vandaag heeft de heks verschrikkelijk uitgeslapen. Het was laat gisterenavond en ik was supermoe. Dat resulteert altijd in niet kunnen slapen gek genoeg. Vanmorgen heb ik me nog maar eens lekker omgedraaid….

uitdagend uitgestoken

MET HUN SAFFRANEN TONGETJES

Toen ik uiteindelijk het pand verliet om met Ysbrandt op stap te gaan scheen de zon. Het was prachtig stralend weer. Helemaal niet koud, ondanks de sneeuw hier en daar. Ik besloot naar het Leidse Hout te rijden, even dat varkentje achter een balletje laten rennen.

samenscholend

IN GROEPJES

kleurige fleurige stipjes

NEMEN ZE EEN HEEL VELD IN BESLAG

In mijn geliefde park werd ik verwelkomd door een veld stralende krokussen. Lekkere lentekusjes op een witte winterdag. Op m’n gemak slenterde ik over zompige paadjes, genietend van vogelgeluiden en andere tekenen van de terugkeer van het licht.

blies over dit veld

LAATSTE WITTE ADEM

ondanks sneeuw

HET IS NIET KOUD

TER NAGEDACHTENIS AAN

de Befbank

Op de Befbank ga ik lekker in het zonnetje zitten. Deze enorme houten bank is geschonken ter nagedachtenis aan een zekere B.F. Krantz.  De lokale hangjongeren hebben er een modern kunstwerk van gemaakt. En een extra initiaal aan de naam toegevoegd……..Ik gooi een balletje voor Ysbrandt. Die heeft ook de lente in zijn kop en springt vrolijk in de vijver. Na een tijdje is hij zo zwart als een tor. Hopelijk valt de meeste modder er onderweg af, want mijn huisje is net gisteren helemaal gedweild.

genoeg ruimte voor een hele schoolklas om rond te hangen

DE BEFBANK IS EEN WAAR KUNSTWERK

door zijn vaste bewoners

EVEN LATER IS DE BANK ALWEER BEZET

loopt uit

NIEUWE HEG

met natte voeten...

BOMENKRING

in het winterzonnetje

ER WORDT OOK LEKKER GEZWAMD

tussen dood blad

FLUORISERENDE KLEUREN

Er begint een jongen in de buurt rond te drentelen. Zodra ik de bank verlaat neemt hij mijn plek in en gaat verwoed zitten sms-en. Binnen 5 minuten scheuren van alle kanten jongens op brommers het pad op. De Befbank is hun favoriete hangplek.

Ysbrandt onderzoekt de situatie

WINKELWAGENS? HIER?

Op de terugweg naar de auto zie ik plotseling een paar winkelwagens staan. M’n eerste gedachte is, dat 1 van onze Leidse daklozen zijn heil heeft gezocht in dit vriendelijke bos. Dan zie ik een gedekte tafel staan tussen de bomen. Er zit een keurige jongeman aan de tafel met een bord eten en een gevuld wijnglas. Er omheen cirkelen nog een aantal heren en een dame. De man aan de tafel maakt een onverwachte beweging, ik schrik, glas breekt…

HUH

WAT STAAT DAAR NU?

INTERESTING....

ZIJN ZE AAN HET FILMEN?

 

 

een bosrestaurant !!

WT GEBEURT HIER?

ik schrik....BLOED!!!!

GLAS BREEKT

Klopt dit, klopt dat, HOE IS HET MET DIE VINGER?

REGISEUSSE SCHAT SITUATIE IN

THE SHOW MUST GO ON,: nieuwe opnames

NIEUWE INSTRUCTIES

De andere deelnemers aan wat een kunstproject blijkt te zijn, veranderen van positie. Er wordt gefilmd. De man aan de tafel likt zijn vingers af. Niet vanwege de sublieme maaltijd: Hij heeft zich gesneden aan het glas….

Intussen ben ik natuurlijk razend nieuwsgierig. Wat heb ik nu aan m’n hondenrondeneus hangen? Je beleeft toch ook altijd wel wat in dit wonderbos.

bier, bier, bier en lege pannen

WAT ZIT ER IN HET WINKELWAGENTJE?

studentikoze maaltijd

WAT AT DE GEWONDE MAN?

Het zijn studenten van de kunstacademie in Rotterdam. Enthousiast vertellen ze me wat hen tot deze actie heeft gedreven:  Het Filmfestival in Rotterdam en alle onbegrijpelijke dingen, die daar vertoond worden…. Dit bosrestaurant is ook onbegrijpelijk, maar wel tastbaar. Ik begrijp nog niet helemaal waar ze heen willen met hun verhaal, maar 1 ding is zeker. Hun performance heeft een sterk vervreemdend effect op me. Dus wat mij betreft is dit statement al helemaal geslaagd. Gelukkig beloven ze me aanvullende informatie te sturen en de link naar het uiteindelijk filmpje op Youtube. Dus daar zit ik naar uit te kijken.

De regiseusse geeft me haar gegevens. Ze heeft een hele leuke website.

ze gaan geconcentreerd verder

IK KIJK NOG EENS OM

de klus is geklaard

LATER ZIE IK HEN HET BOS UIT KOMEN

Even word ik teruggeworpen in de tijd. Ook ik heb aan de meest vreemde projecten meegewerkt in het verleden.  Zo was ik ooit Euredice in een diaserie, een medium uit het stenen beeldtijdperk. Ik liep hartje winter van top tot teen wit gesminckt blootsvoets in een zelfgemaakt lang wit nachthemd half bevroren over een oud kerkhof.

Achteraf een vreemde kledingkeuze voor deze Mythologische schone. Die liep vast niet in haar nachthemd door de onderwereld te dwalen. Zeker niet toen haar knappe lover  Orpheus  verscheen om haar terug te halen uit het dodenrijk. Haar geliefde was een vermaard zanger. Een soort Hazes van de Klassieke Oudheid. Hij kon zo mooi zingen, dat hij zelfs Hades, de god van de onderwereld wist te ontroeren… Zijn enige makke was nieuwsgierigheid en dat kwam hem duur te staan….

In onze versie was de held een lang breekbare slungel, die slechts met moeite mijn gestalte over het kerkhof zeulde. In zijn borstzak zat een flacon whisky tegen de kou. Bij elke onderbreking stak hij een sigaret op. Ik had meer weg van een verwilderde  wraakgodin met lange witte haren. Toen ik later zo door de stad naar huis fietste, met een winterjas erover, keek menigeen me bevreemd na…

Wel had ons verhaal een uniek einde, niet de held, maar Euredice keek achterom…. Waarom? Wie zal het zeggen…

Ook heb ik wel eens gespeeld in een eindexamenfilm van een filmacademie. Klusje voor een vriend van een vriend. Hiervoor moest ook ik aan een gedekte tafel zitten. In chique avondkleding als ik het me goed herinner. Het werd opgenomen in de gepensioneerde en vervallen sexbioscoop hier in Leiden.

Het ging geloof ik over verleiding, maar helemaal heb ik het nooit begrepen. De licht ranzige lokatie droeg in elk geval niet echt bij tot dit concept.  Aangezien de makers verzuimd hebben me een kopie te sturen, zal het altijd een mysterie blijven, waar ik nu eigenlijk aan heb meegewerkt.

Ik deed ook wel projecten, die ik wel begreep overigens… Zoals mijn kijkdozenperformance in de Waag in Leiden, begin jaren 80 van de vorige eeuw! Hiertoe had ik 10 kijkdozen vervaardigd met daarin objecten die refereerden aan leven en dood. Oplopend van de eerste met de meest dode elementen; een rat, een witte kruispoeder… Tot aan nummer tien. Daarin zat gouden regen en tuinkers herinner ik me. Ik werkte dus ook met geur.

Zelf zat ik in een enorme kijkdoos, half levend, half dood gegrimeerd. In een statistiek hield ik dan de keuze van de bezoekers bij. Een onderzoek naar het levensgevoel bij mijn publiek…

Wat heerlijk, dat er altijd weer nieuwe mensen opstaan, om tegendraadse kunstprojecten aan te gaan. Ik kijk uit naar het resultaat, ze zijn er nog aan bezig heb ik intussen vernomen. Zodra ik de link binnen heb zet ik hem onderaan dit verhaal.