In memoriam Hawk. Mijn oude vurige aanbidder is niet meer. Een hele bijzondere man is ons ontvallen. Het Leidse Hout staat bol van de verhalen, die over hem rouleren. We gaan hem missen! Rust in vrede, lieve Joop.

Zaterdagmiddag ga ik naar de fysiotherapeut. VikThor wacht zoet in de tuin totdat ik volledig uit de knoop het pand weer verlaat. Nu is hij aan de beurt! En dat weet hij!

Eerst doen we een rondje door het bosje van Bosman. Het is extreem druilerig weer. Mijn viervoetige vriend is binnen de kortste keren zo zwart als een tor. Grijnzend rent hij door de bosjes. Hondjes zijn graag lekker vies. Smeerpoetsen zijn het. Van de bovenste plank.

Op weg naar het Leidse Hout wip ik bij een tweedehands winkeltje binnen. Er hangt een iets op me te wachten volgens mijn kledingengel. Maar wat? Ik scan de rekken met mijn eksteroog. Mijn oog valt op een chique lange wollen jas. Hij zit als gegoten. De lengte is helemaal goed. Verkocht!

Vroeger fietste ik nu door naar Hawk. Ik moet er nog elke week aan denken. Dan zette hij verrukkelijke koffie voor me en vervolgens aten we een boterham met haring. Aansluitend gingen we dan met de hondjes wandelen. Meestal in het bos, waarheen ik nu op weg ben.

In het Leidse Hout komt een Rijst Met Krentenhond me tegemoet rennen. Zijn kop vertrokken in een enthousiaste grimas. Het is Charlie de Dalmatiër! De hond die mijn vriend Hawk altijd uitliet. Ik heb hem al ruim een half jaar niet meer gezien. Net als Hawk. Sinds ik ben opgehouden laatstgenoemde thuis te bezoeken en sinds hij me nooit meer belt lijkt hij van de aardbodem ter zijn verdwenen.

Niemand in het Leidse Hout heeft de hoogbejaarde overigens nog gezien de laatste maanden. Heks informeert regelmatig links en rechts. Maar nee. Geen mens kan me wijzer maken.

Het gaat me te ver om die ouwe snoeper weer op te bellen, maar stiekempjes hoop ik hem weer eens ergens tegen te komen. Nooit gedacht dat ons laatste afscheid dermate definitief zou zijn.

Ik fiets achter Charlie aan. Hij rent terug naar een roepende vrouw ergens in het struweel. Dat zal zijn echte baasje wel zijn. Hawk liet hem louter uit. Net als de Boxer van de buren.

Ik stel me voor aan de dame. ‘Ik was bevriend met Hawk. Zo ken ik Charlie. We gingen elke zaterdagmiddag wandelen met elkaar…… Hoe is het met onze oude vriend? Hebben jullie hem onlangs nog gezien?’ Heks heeft al enige tijd het vreemde voorgevoel, dat mijn vurige bejaarde aanbidder niet meer onder ons is….

‘Hawk is dood,’ de vrouw tegenover me is Russische van origine. Dat heeft mijn oude vriend me al vertelt. Ze spreekt verder met haar zware slavische accent, ‘Hij had heel erg hernia. In september belandde hij in bed. Heel veel pijn en morfine. Hij wilde niet meer. Iek denk, iek weet niet zeker, maar denk dat ….’ ‘Euthanasie…’ knik ik begrijpend.

De vrouw pinkt een traan weg. Of ze heeft een vuiltje in haar oog. Maar dan wel een heel hardnekkig vuiltje.

We praten een tijdje over Hawk. Charlie springt enthousiast om me heen. ‘Dat doet hij normaal nooit. Hij herkent jou, hij grijnst zelfs naar je, dat doet hij alleen bij hele speciale mensen,’ de man van de Russin is ook opgedoken intussen. Evenals hun beeldschone dochter.

Terwijl ik weer verder fiets tuimelen beelden en gedachten door mijn hoofd.

Dus die oude schobbejak is toch gaan hemelen. Hij leek het eeuwige leven te hebben, maar opeens was het klaar. Ik weet niet hoe ik me voel na al die informatie. Het idee van een bedlegerige wegkwijnende Hawk onder de morfine dringt zich aan me op. De man is instant hopeloos verliefd op me geraakt een jaar geleden. Een verliefdheid, die ik onmogelijk kon beantwoorden. Helaas voor hem.

Maar ik was wel stapelgek op die oude baas. En maandenlang hadden we het heerlijk tijdens onze wekelijkse afspraak. Zolang hij negens op uit was. Zo lang hij genoegen nam met samen tijd stukslaan.

Helaas zette hij telkens weer druk op de ketel. Steeds meer druk. Accepteerde hij geen nee. Moest en zou het er toch eens van komen. Wat moest er van komen? Ja, dat dus. Of iets in die richting. Of in elk geval toch wat…….

Heks fietst met een schuldgevoel door het bos. Arme Hawk. Stomme sukkel. Waarom nam je geen genoegen met wat er was? Dat was toch geweldig leuk? Waarom wilde je nu weer zo nodig ‘met de billen bloot’?

‘Ik heb je mijn huis uit gejaagd,’ hoor ik plotseling in mijn geestesoor. Verbeeld ik me dat nu? Nee, ik hoor het opnieuw. En nog eens. Ja, daar in het prachtige oneindige licht is dan toch eindelijk het kwartje gevallen bij Hawk.

Ik peddel van het Leidse Hout naar de Klinkerbergerplas en vervolgens via Warmond naar het Joppe en tot slot door de Merenwijk weer naar huis. VikThor rent zich een ongeluk.

Thuisgekomen brand ik een kaarsje voor hem. Voor mijn oude dierbare vriend. Ik wens hem een goede reis. Ik vergeef hem grif zijn stommiteit. ‘Typisch Hawk,’ giebelt zijn vrouw. Ze zijn weer verenigd in het licht. ‘Zo ken ik hem weer. Echt wat voor hem om je op die manier de deur uit te jagen….’

Ja, er zat leven genoeg in de man!

‘Weet je wat zo bijzonder is, Heks?’ placht Hawk altijd te zeggen, ‘Waar jij woont, precies waar jouw huis nu staat, had ik vroeger een garage. Het was een beetje een raar straatje in het verleden, jouw steeg. Jarenlang heb ik het pand dat daar stond in handen gehad. Op exact dezelfde plek!’ Hij kon er niet over uit!

Ik denk dat er wel meer bijzonder was aan onze vriendschap. Werkelijk vanaf de eerste seconde heb ik de man in mijn hart gesloten. Misschien kende ik hem al eeuwen. Misschien was zijn verliefdheid wel karmisch geïnitieerd. Wie zal het zeggen?

Rust in vrede lieve Hawk. Je was me er eentje!

 

 

Slappe dag, Heks ziet niemand! Intussen bedenk ik van alles. Rommel een beetje op Internet. Lees iets over ‘hoogbegaafden’: Ik bepleit een andere benaming. Deze is verwarrend en stigmatiseert.

hoogbegaafd

Hoogbegaafd is nerdisch

Maandag. De dag begint goed. Ik slaap er een gat in. Na een grote bak koffie met pijnstillers is het zover: Ik ga met Varkentje naar het bos. Ik loop en loop. Ben de bal vergeten. Bij elke stap vraagt mijn hondje erom. Ik ben blij als de rottende herfstluchtjes hem afleiden.

Vandaag is zo’n dag, dat ik niemand zie. Mijn lijf moet liggen. Ik sleutel wat aan een blog over Zwarte Pieten: discussie 4. Krijg duizend ideeën in mijn hoofd voor andere blogs……

Unknown-1Unknown

Aan het begin van de avond spreek ik Cowboy. Wat een zegen is het toch, deze liefde in mijn leven. We praten over van alles en nog wat. Zijn bedrijf natuurlijk. Hoe het is om zakenman te zijn, als intellectueel. De vaart der volkeren, waarin mijn blog terecht is gekomen. Hoe blij we zijn elkaar te kennen.

Ons liefdesleven is soms saai. Geen grote overdreven gebaren. Geen superromantische trips naar verre oorden. Geen trillend onzekere drama’s.

Cowboy is verre van saai, net als ik.

plaatje5images-1

Vanmiddag kwam ik opeens terecht op een website voor hoogbegaafden, die zenuwcellen van de maatschappij. Ik herken veel in het profiel. Herken veel mensen, vaak vrienden, om me heen in de beschrijving. Ik ben in mijn leven een aantal keren getest en scoorde daarbij altijd tegen het plafond.

hoogbegaafd, hoogbegaafde kinderenhoogbegaafd, hoogbegaafde kinderen

Bij hoog denk je aan superieur. Het is een verwarrende benaming, want deze mensen voelen zich juist vaak buitengesloten. En daardoor juist inferieur. Of ze doorzien dingen, hetgeen dan vervolgens niet op prijs wordt gesteld. Het kan zelfs resulteren in verbanning.Kijk naar Thay! Kortom: Het is bepaald geen rozengeur en maneschijn, deze conditie.

Ook lokt de term het afgescheiden zelf uit. Er zijn hoogbegaafden, die zich ver verheven voelen boven Jan en Alleman. We moeten juist af van het afgescheiden zelf, het idee, dat we los van anderen bestaan. En daar hebben we die zogenaamde HOOGbegaafden hard voor nodig.

Maar er kleven ook voordelen aan. Zo is er een sterke link tussen deze mensen en de schone kunsten. Ze zijn vaak enorm idealistisch. En supercreatief! Ze zien oplossingen voor problemen alsof het niets is!

En ze hebben een sterk rechtvaardigheidsgevoel. Dat laatste speelt me regelmatig parten. Ik kan niet tegen onrecht. Maar er is zoveel scheef in de wereld…….

hoogbegaafd, hoogbegaafde kinderen

Als jong kind doen ze je versteld staan

Nou ja, ik doe mijn best. Wij zogenaamd hoogbegaafden doen ons best. Net als de minder hoog begaafden of wie dan ook. Uiteindelijk zijn we allemaal onderdeel van het goddelijk lichaam, de schepping.

hoogbegaafd, hoogbegaafde kinderen

En evenzogoed is het vaak toch nooit goed

Sommigen zijn zenuwcellen. Die noemen we hoogbegaafd. Of kunstenaar. Anderen zijn de handen. Timmerlieden, slopers. Weer anderen zijn de spijsvertering. Koks, maag-darm-leverartsen. Weer anderen zijn het hart. Schijnheiligen. En Heiligen. Zoals mijn lieve leraar Thich Nath Hanh. Maar die lopen daar niet mee te koop.

gymles,hoogbegaafd, hoogbegaafde kinderen

Bos, blauwe hemel, bloeiende bomen en rennend Varkentje. Vanmiddag klopt het helemaal? Wat klopt? Mijn hart!

bloesem, krentenboompje, bloeiende boom, bloesem in februari, witte bloesem, blauwe lucht, winterbloesem

 

Vrijdagmiddag. Het weer is zacht. Ik ben al uren aan het rondrijden me Ysbrandt achterin. Zwembad, fysiotherapeut. Maar nu is hij aan de beurt. Verheugd springt hij uit de auto. Neus in de lucht. Hij weet waar we zijn. In een straat grenzend aan Het Leidse Hout. Mijn kanariepiet staat geparkeerd onder een uitbundig bloeiende boom. Overvloedig tekent de witte bloesem op kale takken af tegen de bleekblauwe winterhemel. Ik laaf mijn ogen aan al die schoonheid. Ys wacht geduldig totdat ik klaar ben met fotograferen……

bloesem, krentenboompje, bloeiende boom, bloesem in februari, witte bloesem, blauwe lucht, winterbloesembloesem, krentenboompje, bloeiende boom, bloesem in februari, witte bloesem, blauwe lucht, winterbloesem

Nu gaat het wat hem betreft echt beginnen. We wandelen het grote park in. Hij neemt een duik in het gras. Rollebolt dat het een lieve lust is. Als hij genoeg heeft gesnuffeld en gemarkeerd, komt hij me opzoeken. Guitig koppie. ‘Zie ik daar een bal, vrouw?’ Ja, hij heeft het goed gezien. Ik heb een werpstok met tennisbal onder mijn jas verstopt. Grotendeels dan. Op het zichtbare gedeelte fixeert mijn hondje zijn blik. Tong op half zeven. ‘Please, please?’

bloesem, krentenboompje, bloeiende boom, bloesem in februari, witte bloesem, blauwe lucht, winterbloesem

 

Zo spelen we dan een hele tijd op het grote veld. Heks zit op een picknicktafel, lekker in het zonnetje. Ysbrandt spurt over het veld, stort zich op de bal, brengt em steeds terug,  verdwijnt af en toe in een sloot….. Wat een feestje, ons feestje!

bloesem, krentenboompje, bloeiende boom, bloesem in februari, witte bloesem, blauwe lucht, winterbloesembloesem, krentenboompje, bloeiende boom, bloesem in februari, witte bloesem, blauwe lucht, winterbloesem

 

Heks heeft drie dagen in bed gelegen met een griepje. Natuurlijk moet ik dan ook met Varkentje op stap, maar dat gaat bepaald niet van harte. Met grote moeite hijs ik me in kleding, sjok of sukkel op fiets met bonkhoofd en pijnlijf door bos en stad. En heb het vrij snel helemaal gehad.

 

bloesem, krentenboompje, bloeiende boom, bloesem in februari, witte bloesem, blauwe lucht, winterbloesem

 

Daarom geniet ik dubbel van deze middag. Buiten het schitterende lenteweer, de bloesem, mijn rennende hondje, geniet ik ook van het genieten. Dat het weer lukt. Lekker hoor.

bloesem, krentenboompje, bloeiende boom, bloesem in februari, witte bloesem, blauwe lucht, winterbloesembloesem, krentenboompje, bloeiende boom, bloesem in februari, witte bloesem, blauwe lucht, winterbloesem

bloesem, krentenboompje, bloeiende boom, bloesem in februari, witte bloesem, blauwe lucht, winterbloesem

Geluk zit in zijn. Kleine dingen doen mijn hart zingen. Zachtjes doorheen scheldpartij……

GELUK, Happy, blij, Lalala GELUK, Happy, blij, Lalala GELUK, Happy, blij, LalalaGELUK, Happy, blij, Lalala

Aan het eind van de middag loop ik een ronde met Ysbrandt door Het Leidse Hout. Ik ben slecht gehumeurd. ‘Prutteldepruttel’, moppert Heks. Ik maak me nijdig om van alles. Intussen probeer ik verwoed in het nu te komen. Waar mijn hondje enthousiast rondrent. Waar de geuren zijn, het volle leven.

GELUK, Happy, blij, LalalaGELUK, Happy, blij, LalalaGELUK, Happy, blij, LalalaGELUK, Happy, blij, Lalala

Opeens zie ik mezelf zo lopen. Tegelijkertijd schiet Doctor Phil door mijn hoofd met zijn uitspraak: ‘Onder alle woede zit verdriet, kwetsbaarheid en angst.’ Ja, hopsakee. Van die dingen.

 

Gisteren was een belangrijke dag. Ik heb besloten hulp te zoeken teneinde mijn woede te ontmantelen. Een nieuw traject. Mijn hulpverlener leren kennen. Eerste stappen in pijnterrein ontginnen. De grond wordt omgewoeld. Er komt van alles vrij…

GELUK, Happy, blij, LalalaGELUK, Happy, blij, LalalaGELUK, Happy, blij, LalalaGELUK, Happy, blij, LalalaGELUK, Happy, blij, LalalaGELUK, Happy, blij, Lalala

Nou ja, dat verklaart misschien wel dat gescheld. De opstijgende kwade dampen hechten zich aan van alles en nog wat. Nog een klein beetje tegenslag erbij ( nieuwe fiets weer kapot ) en wat dagelijkse irritaties en je hebt een volmaakt recept voor een scheldkanonnade.

Mijn hondje heeft daar allemaal geen last van. Hij rent achter een balletje, rolt door het gras. Snuffelt zich een slag in de rondte. Vertederd kijk ik naar mijn ventje. Wat heeft hij het naar zijn zin. Geluk zit in zijn, de kleine dingen.

GELUK, Happy, blij, LalalaGELUK, Happy, blij, LalalaGELUK, Happy, blij, Lalala GELUK, Happy, blij, LalalaGELUK, Happy, blij, LalalaGELUK, Happy, blij, Lalala

Orthopedische Fysiotherapie: Schreeuwen als een speenvarken, daarna ware verlichting…

ovenschotel met groenten en vis, witte wijn, provencaalse kruiden, hete paprikapoeder, knoflook,

KLAAR OM DE OVEN IN TE GAAN

In de loop van de middag heb ik een afspraak bij de fysiotherapeut. Ik ben blij, want ik heb een rare knie. En gezwommen, dus een beetje herstelwerkzaamheden zijn zeer gewenst.

‘Begin maar met die knie’, zeg ik tegen de man met de wonderhanden. Hij begint te porren en Heks schreeuwt. ‘Zijn ze al een beetje aan je gewend hier’?’ vraag ik. Hij is net een praktijk voor zichzelf begonnen. De buren zullen wel denken. Ik ben vast niet de enige schreeuwlelijk.

Systematisch maakt hij allerlei onderdelen van mijn lijf weer mobiel. Intussen kletsen we de oren van elkaars kop. En lachen wat af. Want deze Aziatische Hollander heeft een bizar gevoel voor humor. Helemaal in de lijn van Heks.

In mijn nek maakt hij de vastgebeukte whiplashwervels weer los. Het is of de gordijnen opengaan in mijn hoofd. Alles wordt licht en prettig. Dank je wel wonderman. Heks is weer als nieuw.

M’n knie blijft ondanks de behandeling knuppelen. Ik sjok met Ysbrandt door het bos. Thuis val ik in een diepe slaap. Maar ’s avonds kook ik de sterren van de hemel. Genoeg voor een heerlijk lang weekend!

ovenschotel met groenten en vis, witte wijn, provencaalse kruiden, hete paprikapoeder, knoflook,

EINDELIJK IS HET ZOVER….

Heks wandelt maar zo’n beetje rond en ontmoetingen vallen haar toe, toevallig!

Roze jas, haarspeld, schoenen, tuigjes, roze vrouw

Roze jas, haarspeld, schoenen, tuigjes

Om half elf vanmorgen stond Fiederelsje al voor m’n neus met een paar planten voor in mijn heksentuin. We dronken koffie en voerden een verrukkelijk gesprek, zoals altijd. Het was maar een bliksembezoek. Heks ging Indiaas zingen in Barendrecht.

Wat is dat toch altijd een feestje. Vandaag oefenden we een techniek om je stem heel snel glijdend naar beneden te laten gaan. Het geluid dat je dan produceert is echt geweldig. Ik bouw het in al mijn liedjes in, die ik zing als ik met hondje door bos en veld fiets.

Zwarte hondjes met roze tuigjes, schattig

Schattige hondjes

Na het zingen liep ik een flink stuk langs de dijk voor het huis van mijn zangdocente. Ik kwam een oude bekende tegen. Iemand over wie ik eens geschreven heb, althans, over zijn hond. We liepen een eindje op. Wat grappig, dat ik overal hondenvrienden heb!

Op een gegeven moment ging Ysbrandt ervandoor. Hij zag twee schattige pikzwarte minihondjes met roze tuigjes. Ze hoorden bij een roze mevrouw. Alles aan haar was gerelateerd aan deze geweldige zoete bloesemkleur. Haar bril, haar lippenstift, jas, haarspeld, schoenen, hondentuig….. Ben ik nog iets vergeten?

roze nagellak

Roze nagellak

Ze lachte vriendelijk naar me, een diamantje schitterde op een parelwitte hoektand. Echt waar. Ik was in een waar sprookje beland. De dame in kwestie had haar rakkertjes, Ushi en Dushi,  pas anderhalf jaar. Hiervoor steeds Duitse Herders. Ze had nooit gedacht ooit voor zulke kleine hondjes te gaan.

Zo te zien gaat ze er totaal voor. Voor het leven in het algemeen. Letterlijk bezien door een roze bril…

vrouw in scootmobiel met kleine zwarte hondjes, roze kleding vrouw in scootmobiel met kleine zwarte hondjes, roze kleding

vrouw in scootmobiel met kleine zwarte hondjes, roze kleding

Vanmiddag in een Leids park sprak ik een Griek. Hij had zijn studie psychologie hier afgerond en werkte op een grote internationale school. Hij liet een piepkleine Franse Bulldog uit, Ajax genaamd. Hij vond dat wel een passende naam voor deze Grieks-Hollandse hond. De oude held wat hem betreft en voor ons een geliefde voetbalclub.

Ik vertelde hem over de naam Ysbrandt. Ys voor het koele aspect van zijn Engelse vader, de Springer Spaniel. En brandt voor het temparament van zijn Franse moeder, de Epagneul Breton. En lekker Oud Hollands ook.

Daarna spraken we over de oude Griekse theaters. in zijn geboortedorp was ook zo’n theater. Daar werden tegenwoordig weer jaarlijks tragedies opgevoerd!

kleine zwart witte franse bulldog, man met hondje kleine zwart witte franse bulldog, man met hondje

Bij mijn allerlaatste wandeling van vandaag met Ysbrandt en Ferguut kwam ik Jippi tegen. Gewoon hier in de straat. Hij kwam wankel uit de kroeg gewandeld en slingerde richting station. Wat leuk om elkaar weer te zien. En wat lang geleden. Jippi en ik gaan heel lang terug. Overigens is die naam zijn geuzennaam uit de tijd, dat hij in de band Ivy  Green speelde. De eerste echte punkband van Nederland. Samen met Ernst. Onze lieve zelfgedode vriend.

We wandelen samen op, Ysbrandt vindt hem heel lief, ondanks zijn bakkie op. Mijn varkentje moet normaal gesproken niet veel hebben van dronken droppies. We praten over koetjes en kalfjes. En over dingen van lang geleden.

Er komt iemand op een fiets de straat in. Ysbrandt zet het op een blaffen. ‘Laat die dame maar passeren, hondje’, zegt Jippi. De dame bromt wat terug, het is een man. Jippi giechelt als vanouds: ‘Oh, een man met lang haar’. De jongeman kijkt verstoord. We beginnen nu echt hard te lachen. Jippi heeft zelf nog steeds zijn lange krullende hippihaar, zeker twee keer de lengte van de fietsende jongen. In het licht van de straatlantarens kan ik niet zien of en hoe grijs hij is. Even zijn we weer rond de  twintig en komt hij langszeilen in mijn eerste eigen kamer. Apothekersijk 26B. Een soort badkamer. Een laag, vochtig en donker heksenholletje. Helemaal van mij!

We geven elkaar een knuffel en nemen afscheid.

Later op de avond gaan mijn gedachten terug in de tijd. Ik herinner me een vervlogen zaterdagavond. Hij kwam met een vriend op bezoek in mijn piepkleine stulpje. Mijn vriendin Zee was er ook. We besloten uit te gaan. Ik had mijn heksenhol opgeruimd een een vracht aan prulletjes stond klaar om weggegooid te worden.

Gezamenlijk verpakten we alles in cadeaupapier. Giebelend bij de gedachte aan de uitdrukking op de gezichten van degenen, die het weer zouden uitpakken…. Tijdens onze tocht door de stad deelden we overal presentjes uit. Soms was iemand er echt blij mee. Ik herinner me een dankbare jongen met een fluitketel zonder bodem. Voor op zijn hoofd.

Ik vrees dat veel van de cadeautjes de volgende dag alsnog in de prullenbak lagen in kroeg of studentenkamer her en der….

Wat een dag vol ontmoetingen. Ik loop maar een beetje rond te wandelen en het leven weet me te vinden.

man met hond, franse bulldog,kleine zwart witte franse bulldog

De Griek met Ajax, de miniheld

kleine zwart witte franse bulldog kleine zwart witte franse bulldog

Basisch lentesoepje van raapsteeltjes als pleister op de wonde van een zuur voorjaar.

raapstelen

Verkrijgbaar in de natuurwinkel

Nodig: Een grote bos raapstelen, een ui, twee teentjes knoflook, een hand pijnboompitten, bouillonblokjes.

Snij de worteltjes van de raapstelen en was ze grondig. Fruit de ui op traag vuur glazig, knoflook erbij en  geroosterde pijnboompitjes. Bouillon toevoegen en daarna de raapstelen. Heel kort koken. Staafmixer erop en klaar! Smullen maar….

lentesoepje, raapstelen, pijnboompitten

Lentesoepje van raapsteeltjes

Eén zwaluw maakt nog geen zomer en misschien blijft het tobben: De kunst is om er iets van te maken en sommige mensen zijn daar vrij goed in…….

Dame met hond

De kunst in het leven is om er iets van te maken

Foto005#4

Dieet? Ik zorg dat ik toch lekker eet!

Het herfstachtige weer nodigt niet uit tot wandelen, maar met zo’n viervoetig monster zit je eraan vast. Vandaag was hij extra blij, want oma ging mee. Traditiegetrouw lopen we bij een bezoekje aan mijn moeder altijd gezamelijk een rondje door het prachtige stukje bos achter het enorme gebouw, waar ze een stuk dak bewoont met haar man. In hun penthouse met kamers als balzalen zou je bijna verdwalen!

De natuur is zo mooi momenteel, sprookjesachtig. Fluitekruid bloeit links en rechts manshoog langs de paden. Op ons gemak kuierden we door het bos grenzend aan weilanden. De ooievaars hebben jongen, dus daar wilden we ook heen. Maar halverwege de wandeling begon het water met bakken uit de hemel te vallen. Dan maar lekker aan de thee. Al die tijd staan onze monden niet bepaald stil. Wat is er altijd weer veel bij te kletsen.

Op weg naar huis besloot ik Ysbrandt nog een extra uitje te geven bij een meertje. Uit de wind in de zon was het best goed toeven. Ik sprak een vrouw aan over haar hond, Bobo. Wat een kanjer! Ze had hem uit het asiel gehaald alweer vier jaar geleden. ‘Hij zou een jaar oud zijn, maar daar klopt niets van’, zei ze,’hij zou dolgraag met de bal spelen, niet dus. Hij kon prima met katten overweg, nou, hij vreet ze het liefst op, haha’. Maar de liefste hond van de wereld natuurlijk.

Net als heks ondervindt de dame wat medische beperkingen in haar leven. ‘De kunst is om er iets van te maken’, zie ze vol overtuiging, ‘en daar ben ik vrij goed in.’ Heel knap, als je bedenkt, dat ze een nog veel vreselijker dieet dan de heks moet volgen!

Wat verderop zag ik wel vijftien zwaluwen over water scheren. Ik probeerde als een gek er een paar te fotograferen. Niet te doen, buitelend joegen ze op insecten, soms vlak langs me heen duikend. Het lukte me slechts om er één voor de camera te krijgen en tja, één zo’n vogel maakt nog geen zomer….  Toch was het een hoopgevend gezicht, terwijl ik intussen uit mijn hemd stond te waaien.

Vandaag was verder een suffe dag. Ik worstel met de grieperigheden als reactie op het feit, dat ik over m’n grens gegaan ben. Dinsdag zingen in Amsterdam was wat teveel van het goede. Dat heb ik al twee dagen op mijn brood. Maar het was wel een superleuke avond. Met hoedjes, picknick, dansen en zingen.

zwaluw scheert over water, zwaluw, zomer 1 zwaluw maakt nog geen zomer

Zwaluw scheert over water.

1 zwaluw maakt nog geen zomer, zwaluw scheer door lucht, vliegt, duikelt

Maar hij gaat komen, die zomer!!!!!

Moedertje Natuur pronkt stralend in haar bruidskleed, maar de bruiloftsgasten zitten binnen bij de kachel…. Behalve Heks en haar hondje!

sprookjesbos, lente, fluitekruid, allium, bloeien bos, boshyacintjes, bos, feeërieksprookjesbos, lente, fluitekruid, allium, bloeien bos, boshyacintjes, bos, feeërieksprookjesbos, lente, fluitekruid, allium, bloeien bos, boshyacintjes, bos, feeëriek

Supersnotpinksterweekend. Terwijl wij rillend bij de kachel zitten hult Moedertje Natuur zich in haar bruidskleed. Een vreemd voorjaar. Meestal lopen wij mensen gruizig hand in hand tussen al dat moois te zwijmelen. Nu staat onze Grote Moeder alleen in een druilerig bos klaar voor haar fotomoment….sprookjesbos, lente, fluitekruid, allium, bloeien bos, boshyacintjes, bos, feeëriek sprookjesbos, lente, fluitekruid, allium, bloeien bos, boshyacintjes, bos, feeëriek

Vanmorgen om vijf over elf schoot ik wakker uit een slaap zo diep als de dood. Verslapen!!!! Een half uur later zat ik in de auto richting Barendrecht met Ysbrandt. In de tussentijd had ik mezelf met sterke koffie terug het leven in gereanimeerd, acht katten en een hond te eten gegeven en mijn onwillige lijf in de kleren gehesen.

Eenmaal bij mijn zanglerares gingen mijn ogen langzaam echt open. Ik gooide nog wel een kop koffie over haar vloerkleed, onwillekeurig bewegende ledematen…. Maar het zingen ging lekker. Ondanks de vliegende en beroerde start.sprookjesbos, lente, fluitekruid, allium, bloeien bos, boshyacintjes, bos, feeërieksprookjesbos, lente, fluitekruid, allium, bloeien bos, boshyacintjes, bos, feeëriek, hondjesprookjesbos, lente, fluitekruid, allium, bloeien bos, boshyacintjes, bos, feeëriek, hondje

Ysbrand was gezellig mee en zat verwachtingsvol in de auto. Na de les wordt er altijd gewandeld. Zo ook vandaag. Ondanks al die regen. Daar heeft hij overigens een broertje dood aan.

De terugweg zat vol omwegen. Ongelukken en filevorming joegen me de polder in. Eenmaal in Leiden besloot ik Frogs op te halen. Hij had wel een lekker maaltje verdient na al die Bob-activiteiten!sprookjesbos, lente, fluitekruid, allium, bloeien bos, boshyacintjes, bos, feeëriek, hondje sprookjesbos, lente, fluitekruid, allium, bloeien bos, boshyacintjes, bos, feeëriek, hondje sprookjesbos, lente, fluitekruid, allium, bloeien bos, boshyacintjes, bos, feeëriek, hondje

En wat had ik voor hem in petto? Een heksenroti met alles erop en eraan. Heel veel lekkere hapjes vooraf. En eindeloze discussies gelardeerd met lachsalvo’s.

Vandaag was er weinig nodig om heks gelukkig te maken. Het gebeurde gewoon tussen de bedrijven door. Zoals het hoort…..:-)

Toch?

sprookjesbos, lente, fluitekruid, allium, bloeien bos, boshyacintjes, bos, feeëriek, hondje

sprookjesbos, lente, fluitekruid, allium, bloeien bos, boshyacintjes, bos, feeëriek, hondjesprookjesbos, lente, fluitekruid, allium, bloeien bos, boshyacintjes, bos, feeëriek, hondje

OLYMPUS DIGITAL CAMERAsprookjesbos, lente, fluitekruid, allium, bloeien bos, boshyacintjes, bos, feeëriek, hondjesprookjesbos, lente, fluitekruid, allium, bloeien bos, boshyacintjes, bos, feeëriek, hondjesprookjesbos, lente, fluitekruid, allium, bloeien bos, boshyacintjes, bos, feeëriek, hondjesprookjesbos, lente, fluitekruid, allium, bloeien bos, boshyacintjes, bos, feeëriek, hondje

Unieke sierraden en vreemde hoofddeksels…Asperges eten met je hoed op, zoals het hoort! Koffie in de mooiste achtertuin van Leiden, bij de baasjes van Joep. Verliefd op een Prunus….

HOND ZWEMT ACHTER BALHOND ZWEMT ACHTER BALHOND ZWEMT ACHTER BALHOND ZWEMT ACHTER BALHOND ZWEMT ACHTER BALHOND ZWEMT ACHTER BALHOND ZWEMT ACHTER BALHOND ZWEMT ACHTER BAL

Het was een stralend lenteweekend, eindelijk. Voor de zekerheid hield ik mijn teddyberenbontjasje nog onder handbereik. Maar regelmatig kon die uit….

Ysbrandt had het ook goed naar zijn zin, vrijdag lekker zwemmen achter een balletje aan, gisteren met Frogs mee naar het bos. Terwijl het varkentje onder de pannen was dook ik even de stad in voor wat boodschappen. Zo af en toe loop ik een heel leuk winkeltje binnen aan het van der Sterrepad. Hier worden bijzondere hoeden, sierraden en kledingstukken verkocht.

bloeiende bomen, bloesemsbloeiende bomen, bloesems bloeiende bomen, bloesems bloeiende bomen, bloesemsbloeiende bomen, bloesems bloeiende bomen, bloesems bloeiende bomen, bloesems

Gisteren raakte ik aan de praat met Janna Geesink, terwijl ik een enorme doos met uitverkoophoedjes doorpaste. Zij maakt de meest prachtige sierraden, ook in opdracht. Ik kreeg een complete rondleiding door haar piepkleine atelier in een gedeelte van de winkel. In vitrinekastjes lagen  ringen en colliers, allemaal unieke stukken, naar me te lonken. Op de foto’s komen ze helemaal niet tot hun recht, het geeft slechts een indruk. Haar werk is zeer de moeite waard om een keer in het echt te bekijken.

atelier Janna Geesink, edelsmederij atelier Janna Geesink, edelsmederij atelier Janna Geesink, edelsmederij atelier Janna Geesink, edelsmederij atelier Janna Geesink, edelsmederijatelier Janna Geesink, edelsmederij

De heks was een paar superleuke hoedjes rijker. Maar er moest gekookt worden. De middag was alweer omgevlogen. ’s Avonds kwamen True en Frogs eten, asperges…. Het werd een zalig etentje. Vooraf een heerlijk tomatensoepje, daarna dat verrukkelijke witte goud en toe verse ananas en aardbeien van True. Wat een feestmaal! De wijn van de slager was fabuleus fantastisch. Alles bij elkaar: Een streling voor de smaakpapillen.

feestelijke maaltijd met asperges, foto Rik van Boeckelfeestelijke maaltijd met asperges, foto Rik van Boeckelfeestelijke maaltijd met asperges, foto Rik van Boeckelfeestelijke maaltijd met asperges, foto Rik van Boeckelfeestelijke maaltijd met asperges, foto Rik van Boeckelvrouw met schort en hoedje

Aspergefoto’s: Rik van Boeckel

True en de Heks hadden allebei een hoedje op tijdens het eten, zoals het hoort. Later op de avond speelden we nog een hele tijd met de kleine poesjes. Mijn vriendin maakte het historische moment mee, dat de kleine opdondertjes op eigen houtje het nest verlieten. Onbevangen banjerden ze door mijn enorme bed. Nieuwsgierig deze nieuwe wereld verkennend.

atelier Janna Geesink, edelsmederij atelierwinkel, Leiden het hoedengilde, Leiden Bevrijdingsmarkt Doezastraat Leiden, 5 mei 2013

Janna Geesink en haar collega’s op de bevrijdingsbraderie in de Doezastraat te Leiden.

Vandaag was toch ook weer een bijzondere dag. Omdat ik uiterst gammel ben momenteel redde ik het niet om op tijd in de kerk te zijn. Ik liep met Ysbrandt in mijn favoriete parkje aan de Singel. Daar woont sinds vorige week een piepklein hondje “Joep”. Zijn baasjes groeten me al jaren, maar vandaag nodigden ze me op de koffie. Zo zat Heksje heerlijk in de leukste achtertuin van Leiden.

Er varen boten voorbij. Iedereen kent deze mensen, want ze hadden vroeger een melkwinkel aan de Morsstraat. “Hallo”, schreeuwen de voorbijgangers. En nog meer voor mij onbegrijpelijke berichten. De vrouw de huizes zegt niet te snappen, dat mensen helemaal afgezonderd kunnen leven. Driehoog achter. Min of meer zoals Heks. Ze heeft een punt, dit is toch wel heel erg leuk wonen zo!

omgevallen boom omgevallen boom

Aan het eind van de middag wandelde ik rond in het Bosje van Bosman. Er lag een enorme neergestorte dode boom op het wandelpad. Hij was over een brede sloot heen gevallen, op de oever doormidden geknakt en de top lag aan gruzelementen voor mijn voeten. ‘Kijk, je bent niet altijd op het verkeerde moment op de verkeerde plek, Heks’, zei ik tegen mezelf. Ik twijfel daar wel eens aan, maar die onzekerheid werd geheel weggenomen door deze aanblik. Nou, gedeeltelijk  dan ….. 🙂

In mijn buurt staat een bevriende Prunus. In de winter is het een boompje van niks, kaal koekeloert zij over de muur van een hofje. Dit jaar heb ik heel lang moeten wachten op het grote wonder van deze boom: De bloesems! Al weken spreek ik mijn krombetakte buurtboom moed in, ‘Heus, het wordt voorjaar!’. En nu is het dan zover, het lelijke kale eendje wordt een zwaan van liefde. Langzaam breken al haar knoppen open in een orgie van knallende kleur. Binnenkort strooit ze roze blaadjes voor mijn voeten, een hele staat vol. In aanbidding strek ik meermalen per dag mijn nek om van haar te genieten.

Over een paar weken is ze een gewone boom met suffe puntbladeren in een heerlijke hof met beukenbomen. Ook dan houd ik van haar, maar nu ben ik verliefd!!!!

prunus in bloei prunus in bloeiprunus in bloeiprunus in bloeiprunus in bloei