In memoriam Hawk. Mijn oude vurige aanbidder is niet meer. Een hele bijzondere man is ons ontvallen. Het Leidse Hout staat bol van de verhalen, die over hem rouleren. We gaan hem missen! Rust in vrede, lieve Joop.

Zaterdagmiddag ga ik naar de fysiotherapeut. VikThor wacht zoet in de tuin totdat ik volledig uit de knoop het pand weer verlaat. Nu is hij aan de beurt! En dat weet hij!

Eerst doen we een rondje door het bosje van Bosman. Het is extreem druilerig weer. Mijn viervoetige vriend is binnen de kortste keren zo zwart als een tor. Grijnzend rent hij door de bosjes. Hondjes zijn graag lekker vies. Smeerpoetsen zijn het. Van de bovenste plank.

Op weg naar het Leidse Hout wip ik bij een tweedehands winkeltje binnen. Er hangt een iets op me te wachten volgens mijn kledingengel. Maar wat? Ik scan de rekken met mijn eksteroog. Mijn oog valt op een chique lange wollen jas. Hij zit als gegoten. De lengte is helemaal goed. Verkocht!

Vroeger fietste ik nu door naar Hawk. Ik moet er nog elke week aan denken. Dan zette hij verrukkelijke koffie voor me en vervolgens aten we een boterham met haring. Aansluitend gingen we dan met de hondjes wandelen. Meestal in het bos, waarheen ik nu op weg ben.

In het Leidse Hout komt een Rijst Met Krentenhond me tegemoet rennen. Zijn kop vertrokken in een enthousiaste grimas. Het is Charlie de Dalmatiër! De hond die mijn vriend Hawk altijd uitliet. Ik heb hem al ruim een half jaar niet meer gezien. Net als Hawk. Sinds ik ben opgehouden laatstgenoemde thuis te bezoeken en sinds hij me nooit meer belt lijkt hij van de aardbodem ter zijn verdwenen.

Niemand in het Leidse Hout heeft de hoogbejaarde overigens nog gezien de laatste maanden. Heks informeert regelmatig links en rechts. Maar nee. Geen mens kan me wijzer maken.

Het gaat me te ver om die ouwe snoeper weer op te bellen, maar stiekempjes hoop ik hem weer eens ergens tegen te komen. Nooit gedacht dat ons laatste afscheid dermate definitief zou zijn.

Ik fiets achter Charlie aan. Hij rent terug naar een roepende vrouw ergens in het struweel. Dat zal zijn echte baasje wel zijn. Hawk liet hem louter uit. Net als de Boxer van de buren.

Ik stel me voor aan de dame. ‘Ik was bevriend met Hawk. Zo ken ik Charlie. We gingen elke zaterdagmiddag wandelen met elkaar…… Hoe is het met onze oude vriend? Hebben jullie hem onlangs nog gezien?’ Heks heeft al enige tijd het vreemde voorgevoel, dat mijn vurige bejaarde aanbidder niet meer onder ons is….

‘Hawk is dood,’ de vrouw tegenover me is Russische van origine. Dat heeft mijn oude vriend me al vertelt. Ze spreekt verder met haar zware slavische accent, ‘Hij had heel erg hernia. In september belandde hij in bed. Heel veel pijn en morfine. Hij wilde niet meer. Iek denk, iek weet niet zeker, maar denk dat ….’ ‘Euthanasie…’ knik ik begrijpend.

De vrouw pinkt een traan weg. Of ze heeft een vuiltje in haar oog. Maar dan wel een heel hardnekkig vuiltje.

We praten een tijdje over Hawk. Charlie springt enthousiast om me heen. ‘Dat doet hij normaal nooit. Hij herkent jou, hij grijnst zelfs naar je, dat doet hij alleen bij hele speciale mensen,’ de man van de Russin is ook opgedoken intussen. Evenals hun beeldschone dochter.

Terwijl ik weer verder fiets tuimelen beelden en gedachten door mijn hoofd.

Dus die oude schobbejak is toch gaan hemelen. Hij leek het eeuwige leven te hebben, maar opeens was het klaar. Ik weet niet hoe ik me voel na al die informatie. Het idee van een bedlegerige wegkwijnende Hawk onder de morfine dringt zich aan me op. De man is instant hopeloos verliefd op me geraakt een jaar geleden. Een verliefdheid, die ik onmogelijk kon beantwoorden. Helaas voor hem.

Maar ik was wel stapelgek op die oude baas. En maandenlang hadden we het heerlijk tijdens onze wekelijkse afspraak. Zolang hij negens op uit was. Zo lang hij genoegen nam met samen tijd stukslaan.

Helaas zette hij telkens weer druk op de ketel. Steeds meer druk. Accepteerde hij geen nee. Moest en zou het er toch eens van komen. Wat moest er van komen? Ja, dat dus. Of iets in die richting. Of in elk geval toch wat…….

Heks fietst met een schuldgevoel door het bos. Arme Hawk. Stomme sukkel. Waarom nam je geen genoegen met wat er was? Dat was toch geweldig leuk? Waarom wilde je nu weer zo nodig ‘met de billen bloot’?

‘Ik heb je mijn huis uit gejaagd,’ hoor ik plotseling in mijn geestesoor. Verbeeld ik me dat nu? Nee, ik hoor het opnieuw. En nog eens. Ja, daar in het prachtige oneindige licht is dan toch eindelijk het kwartje gevallen bij Hawk.

Ik peddel van het Leidse Hout naar de Klinkerbergerplas en vervolgens via Warmond naar het Joppe en tot slot door de Merenwijk weer naar huis. VikThor rent zich een ongeluk.

Thuisgekomen brand ik een kaarsje voor hem. Voor mijn oude dierbare vriend. Ik wens hem een goede reis. Ik vergeef hem grif zijn stommiteit. ‘Typisch Hawk,’ giebelt zijn vrouw. Ze zijn weer verenigd in het licht. ‘Zo ken ik hem weer. Echt wat voor hem om je op die manier de deur uit te jagen….’

Ja, er zat leven genoeg in de man!

‘Weet je wat zo bijzonder is, Heks?’ placht Hawk altijd te zeggen, ‘Waar jij woont, precies waar jouw huis nu staat, had ik vroeger een garage. Het was een beetje een raar straatje in het verleden, jouw steeg. Jarenlang heb ik het pand dat daar stond in handen gehad. Op exact dezelfde plek!’ Hij kon er niet over uit!

Ik denk dat er wel meer bijzonder was aan onze vriendschap. Werkelijk vanaf de eerste seconde heb ik de man in mijn hart gesloten. Misschien kende ik hem al eeuwen. Misschien was zijn verliefdheid wel karmisch geïnitieerd. Wie zal het zeggen?

Rust in vrede lieve Hawk. Je was me er eentje!

 

 

Tromvrouw roert haar toverstokje: Een vakantie wordt geboren….. Zon, zee, strand en goed gezelschap! Dolblije Dolfijnen dartelen in golven…

vakantie

Het is volop zomer! Joepie. Rond het middaguur haal ik Tromvrouw van het station. Na een heerlijke lunch Chez Sorcière gaan we met het hondje naar het strand. Wat een uitgelezen dagje voor deze toverheksjes! Onderweg komen we op het idee om samen op vakantie te gaan. Of eigenlijk gaat het weer precies zoals drie jaar geleden. Tromvrouw boekt een zangtrip met haar gezin en heks vliegt in haar kielzog mee!

dolfijnen

We raken een beetje door het dolle van al deze plannen en springen als dartele dolfijnen door de golven. Het water is verrukkelijk en geen kwal te bekennen vandaag. Ysbrandt zwemt met ons mee. Zijn natte zeehondensnoet staat serieus. Hij voelt geen grond onder zijn poten en na een tijdje houdt hij het voor gezien en gaat onze spullen bewaken.

fijen vakantie

Lui liggen we een uurtje op het strand te kletsen. Daarna vinden we een goed plekje op een terras. Geluk zit in hele kleine dingen. Plezierig gezelschap bijvoorbeeld. Lekker samen zingen. “Goh”, zegt Steenvrouw, ‘Ik dacht dat die vakantie een redelijk brave week zou worden, maar met jou erbij wordt het een heel ander verhaal!’ We grijnzen ondeugend naar elkaar. We hebben intussen al heel wat zangavonturen beleefd. Dit wordt weer iets geheel anders. Een nieuwe ervaring.

tot na de vakantie

Heks moet nu als de donder een plekje reserveren en alle dieren links en rechts onderbrengen. Of iemand in mijn huis uitnodigen. Ach, het zal wel lukken denk ik. Deze vakantie komt als geroepen. Even helemaal weg van mijn postzegelbestaan. Nieuwe energie opdoen voor de winter. Lekker creatief bezig zijn samen met m’n zielemaatje Tromvrouw. Het valt allemaal op z’n plek.

Enthousiasme is toch een fantastisch fenomeen. Echt warm lopen voor iets of iemand. Of zoals in mijn geval voor beiden. Tromvrouw en Heks hebben al vele stormen samen doorstaan. En evenzovele hoogtepunten gedeeld. En nu gaan we dus weer op avontuur.

Op het diepst van de nacht begint de dag. Een vogel zingt haar eerste lied. Liedje van verlangen. En Heks hoort dit deuntje zoemen. Tussen regels en rochels. Komt gulden reisje opdoemen.

fijne vakantie

Aan het eind van de middag zet ik mijn vriendin in Voorschoten af bij de boezemvriendin van haar overleden zuster. Eén van de stormen, die heeft gebeukt. Ze gaan lekker samen eten. Heks rijdt door een deel van haar geboortedorp, dat pas vijf jaar bestaat. Waar eens weilanden zich uitstrekten is nu een moderne wijk neergesmeten. Vol grote vreemde huizen en flats. Met een zekere Architectonische kwaliteit. Vijvers en lanen.

zingen

Op de terugweg kom ik door bekend gebied. De straat, waar Heks jarenlang pianoles had van Juffrouw Ensink. Ze woonde met haar vriendin, Juffrouw Lehnen,  in een huis vol piano’s, vleugels en sprookjesboeken. Als de dames de deur uitgingen hadden ze allebei een hoedje op. Ze deinsden niet terug voor model ‘Vliegende Schotel’. De dames zouden trots zijn op Heks en haar collectie vreemde hoeden. Vandaag had ik weer een mega exemplaar op mijn hoofd geplant. Ik knipoog naar het huis van de al lang overleden dames en breng een groet met mijn hoed.

zingen maakt blij

Thuis gekomen stuiter ik nog een beetje na van deze geweldige dag. Mijn haar zit vol zand. Ik ben zilt en plakkerig. Ysbrandt laat een complete zandbak vallen op de vloer van mijn woonkamer. Op mijn computer zoek ik de informatie over de aanstaande vakantie op. Nog veel te regelen en te organiseren. Het gaat vast lukken. Ik voel het aan mijn heksteroog……

huisdieren alleen laten in vakantie? NEE