Donderdag de twaalfde is het weer raak! Een draak van een dag vol chagrijn en tegenslag. Pas in de loop van de avond keert het tij. Gelukkig is het morgen voorbij. Vrijdag de dertiende is meer iets voor mij!

Donderdagmorgen vlieg ik mijn voordeur uit. Ik heb haast. Heks gaat naar de mondhygiëniste. Ik heb mijn heksenbekje geschrobd en geboend. Geragerd en geflost. Ik ben er helemaal klaar voor.

Voor mijn deur staan Buurman met zijn Duitse herder Carlos en Steenvrouw.  ‘Ha, daar is ze,’ roepen ze in koor. Duf kijk ik hen aan. Het is nog een beetje te vroeg voor uitbundigheid. Mijn vrienden komen op de koffie. Hoera. Helaas moet ik er accuut vandoor. Meuh.

‘Oh, wat jammer jongens,’ Heks baalt als een stekker. We zouden nu gezellig aan de keukentafel kunnen zitten met een koppie koffie. Slap ouwehoerend. Dubbel van de lach. De hondjes tevreden spelend aan onze voeten. Verdorie. Als een speer vlieg ik de straat uit nagezwaaid door mijn maatjes.

Even later lig ik met mijn bek wagenwijd open in de stoel bij de parodontologische mondhygiëniste. Met een geniepig piepend apparaatje bikt ze elke vorm van tandsteen of aanslag van mijn gebit. Sinds ik hier in behandeling ben gaat het veel beter met mijn tandvlees.

Want ook in mijn muil houdt ME zich schuil. Ook hier is er voor infecties veel vertier. Ja zelfs mijn mooie mond is niet echt gezond. Ik poets en rager me suf. En eens in de drie maanden nemen ze me hier onder handen. Zo houd ik de ellende onder controle. Een gezond gebit is belangrijk. Ook voor de rest van je lijf.

‘Het gaat prima, mevrouw, maar hier en daar en daar kan het nog beter. Kijk!’ de behandelaar houdt een handspiegel voor mijn mond. Ik zie de resten blauw verkleurde gel zitten op de plekken waar nog wat tandplak zich heeft weten te handhaven. Mijn god. Ik poets me de pestpokken en nog is het niet goed.

Vandaag is het nationale heksenpechdag. Donderdag de twaalfde. Morgen hebben we weer geluk. Maar nu! Hu!

Eerst verlies ik het hangslot van mijn fiets op weg naar huis. Dus moet ik weer helemaal terug. Ik neem mijn hondje mee voor een lekkere wandeling. We vinden het slot, maar vervolgens stranden we bij een wegversperring.

Heks wacht geduldig tot ze er langs kan, want er komen allemaal tegenliggers aan. Het duurt en duurt. Eindelijk zijn we aan de beurt. We begeven ons over rubberen matten langs de wegwerkzaamheden. Aan de andere kant staat een opgepoetst deftig mevrouwtje parmantig te wachten.

Vriendelijk glimlach ik in haar richting, maar ik kom bedrogen uit. Verontwaardigd kijkt de teef me aan. Haar kille ogen schieten vuur. ‘Jaja, wie heeft er hier nu voorrang?’ pist ze in mijn net gereinigde bek.

Ze wil nog meer onzin uitbraken, maar Heks dient haar direct van repliek. Er zit echt niks tussen. Mijn gezicht staat nog steeds vriendelijk, ik heb stomweg geen tijd om van mimiek te veranderen, zo snel gaat het, terwijl ik haar uitmaak voor lelijk oud zeikwijf. Zo.

Vervolgens ga ik een beschimmeld glutenvrij stokbroodje terug  brengen bij de Zaailing. De verkoopster kijkt op de verpakking en ziet dat het brood al drie maanden over de datum is. ‘De uiterste verkoopdatum is 7 januari, hier kan ik echt helemaal niets mee…… Ik kan hem voor u weggooien,’ besluit ze, alsof dat het probleem oplost. Meewarig kijkt het mens me aan.

‘Ja maar ik heb het hier onlangs gekocht. Ik weet het zeker, want met kerst zijn al mijn voorraden opgegaan…..’

Het wijf vertikt het om het broodje te vergoeden. Ze kijkt alsof ik gek ben. Alsof ik de sterren van de hemel lieg. Iets dat ik nooit doe. Heks is dwangmatig eerlijk. Een hopeloze eigenschap.

In het schap ligt nog een pak stokbroodjes van hetzelfde merk, maar als ik de datum wil bekijken is het opeens verdwenen. Alle andere verpakte glutenvrije broden zijn houdbaar tot juli, augustus en zelfs september.

Het is de normaalste zaak van de wereld, dat je zo’n brood nog minstens een half jaar in de kast kunt bewaren! Ik laat het zien aan de vrouw van de winkel. ‘Maar waar is nu opeens dat andere stokbroodje van Procelli gebleven? Ik wil de datum daarop zien!’

Dat heeft mevrouw stiekempjes uit het schap gehaald en snel achter haar rug weggemoffeld, want het was ook over de datum! Heks grist het uit haar handen en kijkt op het pak: Uiterste houdbaarheidsdatum 24 maart 2018! Het ligt gewoon in de verkoop! En dan beweert dat leipe mens dat ik gek ben! Dat ik uit mijn nek sta te zwammen. Dat ik lieg dat het gedrukt staat. Achterlijke idioot.

En krijg ik het broodje vergoed? Nee. Ik mag het oudbakken over de datum exemplaar meenemen. Ter compensatie. Ik ben zo overbluft door die dikke dwarsgebreide geitensok, dat ik het nog meeneem ook. Moegestreden verlaat ik het pand. Het is altijd wat in deze winkel. Bah.

Thuisgekomen stuur ik een klacht. Daar hoor ik vervolgens niets op. Helaas hebben deze mensen een monopoliepositie op glutenvrijgebied. Ik zal er toch weer heen moeten te zijner tijd. Ik krijg bijna de neiging om een stokbrood te jatten volgende keer.  Zo goedkoop zijn die dingen niet. Maar ja. Stelen doe ik al helemaal niet. Zelfs niet bij dit soort dieven van je portemonnaie.

De hele dag staat bol van dit soort irritaties. Als klap op de vuurpijl krijg ik een lekke band tijdens een enorme uitlaatronde met mijn hondje. Middenin de polder. Ik ben helemaal naar het Joppe gefietst. Op de elektrische vouwfiets, mijn verkapte scootmobiel.

Nu moet ik het hele end teruglopen. Na tien meter veranderen mijn benen in stokjes. Pijnlijke stokjes. Moeizaam kreukel ik terug naar de stad.

Onderweg kom ik een ellendig wijf tegen met een enorme Drentse Patrijs. Het klotebeest rukt zich met riem en al los om vervolgens de weg over te rennen en mijn hondje aan te vallen. Die gilt het uit. Dat doet hij nooit. Er is dus echt iets mis, het pleureskreng heeft mijn schatje te pakken! Piepend probeert Vik zich uit de voeten te maken.

De dikke bazin van het monster ligt languit op de weg naar haar denkbeeldige riem te grabbelen. Haar korte beentjes trappelen tegen het asfalt, terwijl ze machteloos naar haar hond schreeuwt. Die is echter totaal niet met haar bezig. Ze heeft werkelijk niets over het dier te zeggen.

Ik gooi mijn fiets neer en grijp de Patrijs in zijn kippennek. Ik geef hem een nijdige pets op zijn neus. ‘Nee,’ brul ik snoeihard, ‘Nee…’

Stomverbaasd kijkt de hond me aan. Zijn grote hondenkop is vlakbij mijn gezicht, dus ik kan het goed zien. Zoiets heeft hij nog nooit meegemaakt. Niemand heeft ooit nee tegen hem gezegd, vooral zijn eigen baasje, zijn eigenste mamaatje niet. Het lijkt de gemiddelde man wel!

Mijn ingreep helpt wel, maar nu krijg ik een preek van de vrouw, die haar hond niet onder appèl heeft. Ik mag mijn perfect luisterende hondje niet los laten lopen van dit stuk kynologische onbenul.

Uitgestreken antwoord ik haar dat ze eens naar een hondenopvoedingsinstituut moet gaan voordat ze anderen de schuld geeft van het feit dat haar hond zich misdraagt. Vervolgens scheld ik haar uit voor weet ik niet wat, maar dan ben ik al buiten gehoorsafstand.

Iets verderop staat een jongeman te wachten. Hij heeft het allemaal zien gebeuren en staat al klaar om Heks te helpen haar belagers het hoofd te bieden. Dat uit de kluiten gewassen onzekere vrouwmens met haar opstandige stekeltjeshaar, bijzonder slechte humeur en uitermate onopgevoede hond…..

’s Avonds zit ik uitgeteld in mijn stoel. Alles doet zeer. Ik stop mezelf vol pijnstillers, schenk een glaasje wijn in, rook wat medicinale cannabis en bel de Don.

Dan gaat de deurbel. Buurman komt alweer langs met hond Carlos. ‘Kom Heks, we gaan handhaven. Er lopen weer allemaal van die handhaafmannetjes op de Mare! En ze doen hun werk niet naar behoren, ik heb hen er al op aangesproken!’ Oh, wat is hij weer druk.

Heks begint onbedaarlijk te lachen. Dit is precies waar ik behoefte aan heb. Flauwekul uithalen en lekker lachen. De draak steken met alles en iedereen!

Snel pak ik twee politiepetten uit mijn collectie gekke hoedjes. Een groot zwart exemplaar met klep en een grijs uiterst vreemd model uit een voormalig fout Oostblok Regime…..

Even later lopen we met ‘die pet past ons allemaal’ op de kop door de buurt te wandelen met de hondjes. Alle ellende is vergeten. We eten een patatje op een terrasje. Op een ander terrasje nemen we een drankje. De hondjes rennen vrolijk achter balletjes aan. De zon gaat onder, maar op een bepaalde manier ook op. Breekt door.

Op weg naar huis handhaven we nog eventjes bij de soepwinkel op de Mare. Er staat een fiets voor het pand met een reclamebord erop. ‘Is dit voertuig van U?’ brult Buurman met zijn forse stemgeluid naar de uitbater, een oude bekende van ons. ‘Haha,’ reageert die, ‘Hallo Heks, hoe gaat het met jou?’

Zo is deze hopeloze dag gered. Deze donderdag de twaalfde. Op de valreep. Morgen is het vrijdag de dertiende. Goddank. Een Keltisch geluksgetal. Een vrouwelijk getal. Dan komt alles weer goed!

Die muur moet eruit! Met gepast geweld! Vloekend en scheldend desnoods. Het is niet altijd gemakkelijk hoor ik, maar eind goed al goed. Dus: Ga ervoor Heks! Niet zeuren maar: Yippie-Jaja-Yippie-Yippie-Yeah!!

‘Heks, houdt op met schelden. Niet meer doen. Het helpt niet als je als mantra herhaalt hoezeer je baalt. Je schiet er niets mee op, sterker nog: Het zou wel eens tegen je kunnen werken, al dat gemopper. Je roept er misschien wel allerlei ellendigs mee op.’ Streng kijk ik mezelf aan boven mijn tandenborstel. Dat ik het maar weet.

s’ Nachts draai ik van mijn linkerkant op mijn rechterkant. Au, au. Word wakker. Op de rug proberen dan maar. Lukt niet. Ik ga er uit en doe een half uur later opnieuw een poging. Om te slapen bedoel ik. Die broodnodige bezigheid waar Heks niets mee heeft. Het lukt nooit als ik het wil en op andere momenten kan ik mijn ogen nauwelijks open houden.

Na een brak nachtje probeer ik om op tijd te zijn voor mijn prikken. Ik gooi koffie en pijnstillers naar binnen. Schiet wat kleren aan. Nu nog even mijn hondje aanlijnen, maar waar is de riem. Ik kijk op de kapstok. Of hangt hij over de kastdeur? Of op de stoel bij de piano? Ik check alle plekken, maar het stomme ding is onvindbaar.

‘Scheld, schelder, scheldst,’ ik zal maar niet schrijven wat ik echt zei. Grommend loop ik door het huis. Ik gooi mijn jas, muts, handschoenen en sjaal weer uit, want ik plof bijna in al die warme kleren in combinatie met een woedeaanval.

De lijn hangt op de kastdeur, zoals altijd. Waar ik ook al drie keer gekeken heb, zoals altijd. Meuh, dat gaat weer lekker. Die prikken kan ik wel vergeten, ik heb zeker tien minuten lopen zoeken. Ik ben intussen echt te laat.

Ik bel de thuiszorgorganisatie. Krijg ik nog hulp vandaag of hoe zit het? Sinds ik mijn vaste hulp kwijt ben is het elke week een ander verhaal. ‘Om twaalf uur komt er iemand,’ gelukkig maar. Opeens moet ik me geweldig haasten. Snel ga ik de deur uit. Vooruit, ik neem de elektrische vouwfiets. Die gaat geweldig hard, ben ik snel weer thuis.

Halverwege de steeg houdt de fiets ermee op, althans de motor. Zonder ondersteuning fietst het onding veel zwaarder dan een gewone fiets. ‘Potverdorie, scheld, scheld,’ voor ik het weet ben ik alweer aan het kankeren.

‘Die Beixo klotefiets, altijd wat. Ik heb er nog bijna niet op gereden in de vier jaar dat ik dit kutapparaat heb. Vier nieuwe opladers verder blijkt de plug van de accu gewoon kapot te zijn. Waardoor die opladers het steeds begaven. Niet omdat ik het snoer er verkeerd uittrok, zoals de fietsenmaker steeds beweerde. Die lul. En toen de draad die de motor inloopt kapot ging moest er een hele nieuwe motor komen! Een godsvermogen heb ik daarvoor betaald. Belachelijk toch, zo’n constructie! En nu dit weer……..’

Ik besluit meteen even langs de zaak te fietsen, waar ik die teringfiets heb gekocht. Het bedrijf is intussen overgenomen, inclusief de werknemer. Die ziet me alweer aankomen met die duivelse vervloekte fiets. ‘Hij doet het alweer niet,’ zeg ik somber.

De man duwt tegen de accu. ‘Die zit los, daar komt het door,’ hij kijkt me meewarig aan. Alsof ik iets ongelofelijks stoms heb gedaan. ‘Ik zie het, zo heb ik hem twee weken geleden bij jullie opgehaald….’ Het is waar. Ze hebben die accu er gewoon niet goed ingezet. Zodra het ding op zijn plek zit doet alles het weer.

‘Ik zou minder schelden, nou, dat is vandaag niet echt gelukt,’ denk ik bij mezelf. Blij dat die fiets het weer doet, heb ik spijt van mijn verbale luchtvervuiling.

Opnieuw neem ik me voor om minder te schelden. ‘Nou ja, ik zeur niet,’ troost ik mezelf. Ik denk aan dat liedje van Annie M.G.Schmidt over dit onderwerp. In haar optiek kun je alles maken, schreeuwen van daken, een grote bek geven, zolang je maar niet zeurt.

Ik zie een reclame op televisie, waarin een vrouw met veel geweld met een moker op een dikke stenen muur mept. Ze mept en passant een paar vrouwbeelden aan gort. Letterlijk en figuurlijk. En dat van een man, die bovenop een vrouwenhoofd staat….. Echte beelden. Van steen….

‘We never said it would be easy’, meldt de reclame vlak voordat de vrouw door de nieuw ontstane opening uit haar gevangenis ontsnapt. Gevolgd door het schier onverstaanbare  ajajippiejippiejee van  Hornbach. 

Ik zie het tafereel net op het moment, dat ik heel diep zit na te denken over mijn leven. In gedachten verzonken als het ware. Een soort heldere flits over mijn situatie.

Het is alsof de reclame mijn omstandigheden illustreert. Maar ook: Heks raakt geïnspireerd! Ja, die muur moet eruit!

Bouwmarkt Hornbach – die van de mannenclichés – mengt zich in het feminisme debat

Heks is uitgevloerd na alle werkzaamheden van afgelopen weekend. Maar oh, wat een schrik: Mannetjes van Portaal op de stoep! Vandaag gaan ze de gang en het trappenhuis verven. Ook mijn voordeur moet eraan geloven. Ze smeren em in met een verschrikkelijk stinkend goedje. Heks ligt half bewusteloos. Toch tel ik mijn zegeningen. Na het zien van een televisieprogramma met twee piepjonge Jezidi’s, het engelenvolk. Op de vlucht voor Moslim extremisten en al getraumatiseerd voor het leven……

ORBS, BURCHT LEIDEN, magische lichtbollen, engelen energie

Zit ik mijn liefje op te hemelen om er vervolgens achter te komen, dat hij er met mijn fietssleutel vandoor is…… Eerst heb ik een half uur lopen zoeken in de eeuwige puinhoop hier in Huize Heks. Zodoende ben ik te laat voor mijn prikken, net nu ik wel een shotje B12 kan gebruiken. Wat een ellende.

ORBS, BURCHT LEIDEN, magische lichtbollen, engelen energie

Mijn reservesleutel ben ik al weken kwijt. En mijn elektrische vouwfiets staat vast aan de fiets, waarvan de sleutel een weekje in Amsterdam logeert. Dat wordt dus lopen. Met stramme benen, want ik sta stijf van de spierpijn na mijn overdreven activiteiten van de afgelopen dagen.

ORBS, BURCHT LEIDEN, magische lichtbollen, engelen energie

Als ik terug ben van een uitgebreide wandeling dan maar met Varkentje door een prachtig fluitenkruidbos, staat er een schilder aan mijn voordeur te morrelen. Hij heeft de daar nog steeds hangende kerstkrans er brutaal vanaf getrokken en is druk aan het schuren. Even later staat er een andere schilder te roepen om een stuk hout, dat van de deur  is afgebroken. Hij gaat het er weer aan vast plakken…..

ORBS, BURCHT LEIDEN, magische lichtbollen, engelen energie

‘Kunt u eventjes de spullen uit de hal verwijderen? Dan kunnen wij er beter bij!’ Welja. Zodoende loop ik met mijn slappe pijnlijke armen alweer te sjouwen met van alles en nog wat. In de gang staat nog allemaal troep uit de slaapkamer. Zal ik dat dan maar weer in de werkkamer zetten? Maar die probeer ik nu juist leeg te ruimen, zodat ik bij mijn administratie kan…..

ORBS, BURCHT LEIDEN, magische lichtbollen, engelen energie

Mijn hoofd is een wattenbol en mijn lijf houdt het helemaal voor gezien vandaag. In paniek schrijf ik mijn administratiedame een briefje. Ik leg haar uit, hoe ik stomweg niet toekom aan het optellen van een stel bonnetjes. Hoe ik sowieso helemaal niets kan vinden in mijn eigen huis. Hoe ik eigenlijk nergens echt aan toe kom. Het is een beetje paniekvoetbal hier.

ORBS, BURCHT LEIDEN, magische lichtbollen, engelen energie

Ach, waar hebben we het over? Bonnetjes en troep verslepen. Als dat nou helemaal het probleem is….. Afgelopen weekend kijk ik naar een mooi reisprogramma met Cowboy. Althans, dat is de bedoeling. ‘Reizen in de voetsporen van Abraham Kuyper (IKON TV)’ Helaas voert de reis door oorlogsgebied. Niks mooie plaatjes. We worden geconfronteerd met afschuwelijke beelden….

ORBS, BURCHT LEIDEN, magische lichtbollen, engelen energie

Een paar jongetjes in een opvangkamp vertellen hoe ze over de bergen zijn gevlucht voor Moslim extremisten. Een kamp verder zitten overigens weer Moslims op de vlucht voor de dictator Assad. De jongetjes behoren tot de Jezidi’s, een Koerdisch volk dat recent in Irak en Syrie in de problemen is gekomen. Ze worden door de terreurgroep ISIS uitgemoord. En waarom? Ze aanbidden engelen en doen geen vlieg kwaad.

ORBS, BURCHT LEIDEN, magische lichtbollen, engelen energie

q

Hoe is het toch mogelijk dat mensen maar blijven moorden uit religieuze overtuiging? Is het nu nog niet tot onze botte hersens doorgedrongen, dat de grootste zonde die je kunt begaan is een ander om zeep te helpen? Of te misbruiken? Toch zie je in elke religie juist die vormen van machtsmisbruik floreren. Of je nu bij Moslims, Boeddhisten, Surinaamse Marran of ons eigen ChristenDOM te rade gaat: Misbruik en geweld vieren hoogtij…..

ORBS, BURCHT LEIDEN, magische lichtbollen, engelen energie

De jongetjes vertellen hun verhaal. Schijnbaar onbewogen praten ze als eeuwenoude mannetjes over hetgeen hen is overkomen. Hoe ze op de vlucht gingen. Hoe ze over de bergen trokken. In ijzige kou. Hoe op een gegeven moment die kloterige Moslims achter hen aan kwamen. Hoe het die lui lukte om hun moeder een kogel door de kop te jagen. Zijzelf ontsprongen de dans.

ORBS, BURCHT LEIDEN, magische lichtbollen, engelen energie

‘We hadden alleen maar tijd om wat stenen op haar lichaam te leggen,’ zegt de zoon, een mannetje van elf jaar oud. Zijn ogen staan oneindig triest. Zijn leven is in feite voorbij.

Cowboy en Heks kunnen het niet langer aanzien. Met een brok in onze keel zitten we even later aan een heerlijke maaltijd. In mijn gezellige heksenkeuken. Veilig voor elke vorm van geweld. ‘Weet je wel hoe goed we het hebben?’ We kijken elkaar aan. We weten het.

ORBS, BURCHT LEIDEN, magische lichtbollen, engelen energie

Ik mag dan misschien wonen in een rampenlijf, chronisch last hebben van Mannetjes van Portaal en eeuwig op mijn tandvlees lopen: Ik heb genoeg zegeningen om te tellen. En dat lukt niet eens op 1 hand!

ORBS, BURCHT LEIDEN, magische lichtbollen, engelen energieORBS, BURCHT LEIDEN, magische lichtbollen, engelen energieORBS, BURCHT LEIDEN, magische lichtbollen, engelen energieORBS, BURCHT LEIDEN, magische lichtbollen, engelen energieORBS, BURCHT LEIDEN, magische lichtbollen, engelen energie

A

Als ik

Nieuwbakken vrouwelijke professor in Leiden is lid van de OB. Daarom vieren we met deze hele vriendenclub dit feestje mee! Wat een prestatie van onze frêle geleerde vriendin. ‘Eerste Taalverwerving’ bestuderen door experimenten in een babylab met baby’s en zebravinkjes! Die hebben namelijk meer gemeen, dan je op het eerste gezicht zou denken…..

academiegebouw, Leiden , universiteit, professor, leerstoel bekleden, inauguratie

Vrijdagmiddag ben ik alweer in academische kringen te vinden. Het kan niet op deze week. Vandaag houdt een vriendinnetje van Heks haar inaugurele rede. Jawel. Deze OB-dame is benoemd tot professor! Ze gaat een leerstoel bekleden met als leeropdracht: ‘Eerste Taalverwerving. Om kwart over vier houdt zij haar inaugurele rede “Taal in de kinderschoenen.”

academiegebouw, Leiden , universiteit, professor, leerstoel bekleden, inauguratie

Heks moet zich verschrikkelijk haasten, want om vier uur lig ik nog op de pijnbank bij mijn onvolprezen fysiotherapeut. Na zijn korte maar doeltreffende marteling scheur ik op mijn elektrische vouwfiets door de stad naar het Academiegebouw aan het Rapenburg. Net op het nippertje schuif ik de zaal in. Achterin is nog een plekje vrij. Halverwege de zaal zie ik de rest van de OB-meiden zitten.

academiegebouw, Leiden , universiteit, professor, leerstoel bekleden, inauguratie

Om klokslag 16.15, geheel in stijl met de traditie van het Leids kwartiertje (alles begint altijd een kwartier later) komt er een Harry Potterachtige club figuren het Groot Auditorium in marcheren, begeleid door een al even sprookjesachtig muziekje. Wat een gekke mutsen hebben die dames en heren professoren op hun hoofd. Het professor-hoedje van Heks oogt veel strakker. Ik heb voor de gelegenheid een soortgelijk hoofddeksel op mijn kop gezet……

academiegebouw, Leiden , universiteit, professor, leerstoel bekleden, inauguratie

Onze vriendin beklimt de spreekstoel en houdt onze aandacht moeiteloos een hele tijd gevangen. Ze vertelt over het tot stand komen van haar baby laboratorium, waar ze onderzoek doet naar de processen, die zich afspelen bij taalverwerving. De enorme hoeveelheid tijd, die gaat zitten in het verzamelen van data. Hoe je met die data vervolgens aan de slag kunt.

academiegebouw, Leiden , universiteit, professor, leerstoel bekleden, inauguratie academiegebouw, Leiden , universiteit, professor, leerstoel bekleden, inauguratieacademiegebouw, Leiden , universiteit, professor, leerstoel bekleden, inauguratie

We worden om onze oren geslagen met termen, die ik me nog goed herinner van mijn studie Nederlandse Taal- en Letterkunde. Labiale plof- en wrijfklanken. Klinkers, medeklinkers, fonologisch encoderen. En ga zo maar door. Ik heb me tijdens mijn studie een tijdje fanatiek bezig gehouden met experimentele fonetiek. Ook wij deden proefjes met spraak en geluid in een laboratoriumsituatie. Daar pluk ik nu dan eventjes de vruchten van.

Onze nieuwbakken professor heeft een ongelofelijk leuk verhaal voorbereid. Aan het eind ervan hebben we een vrij goed beeld van haar bezigheden en doelstellingen. Bovendien zijn we niet in slaap gevallen, doordat haar rede doorspekt is met anekdotes. Dit alles verteld met een haar typerende grappige droge humor.

academiegebouw, Leiden , universiteit, professor, leerstoel bekleden, inauguratieacademiegebouw, Leiden , universiteit, professor, leerstoel bekleden, inauguratie

Hierna wordt er geborreld. Heks blijft maar heel eventjes, want ’s avonds is er nog een feest en ik ben een beetje gaar na een slapeloze nacht. Thuis val ik dan ook direct in slaap, als ik eventjes in bed kruip. Zodoende ben ik iets later op het feest. Ik mis een heleboel speeches. Dat vind ik niet zo heel erg, eerlijk gezegd. De trotse, liefdevolle en warme toespraak van haar vader hoor ik echter wel. Wat ontroerend. De man is zelf ook al professor. Net als haar broer en haar man. Goeie hemel. Hoe is het mogelijk?

Je wordt natuurlijk niet zomaar hoogleraar. Het is een enorme weg ernaartoe, waarbij je je steeds moet bewijzen. Onze vriendin heeft er keihard voor moeten werken. Je krijgt deze positie bepaald niet cadeau.

academiegebouw, Leiden , universiteit, professor, leerstoel bekleden, inauguratie

Tegelijkertijd besef ik, dat het opgroeien in een academisch milieu natuurlijk enorme voordelen met zich meebrengt als je zelf een academische carrière voor ogen hebt. Al is het maar, dat je wordt gestimuleerd en geholpen.

Heks moest het helemaal uit zichzelf halen, toen ze ging studeren. Ik kreeg geen beurs, maar ook geen toelage. In feite leefde ik van de wind. En de kinderbijslag! Geld om boeken te kopen had ik niet. Het geld, dat ik verdiende door in de weekenden als stewardess op de trein te werken, had ik hard nodig om mijn huur van te betalen en mijn maaltijden.

Na jaren roofbouw op mijn lichaam werd ik vlak voor mijn afstuderen doodziek. Chronisch naar uiteindelijk bleek. Dus ondanks de barre levensomstandigheden in mijn studententijd en alle investeringen in mijn opleiding heb ik mijn studie niet eens afgerond.

academiegebouw, Leiden , universiteit, professor, leerstoel bekleden, inauguratie

Nu steekt de mate van succes in mijn leven, geen dus, al snel schril af tegen wiens leven dan ook. Maar naast zo’n kanon als mijn vriendin verdwijnt mijn suffe leventje helemaal in het niet……

‘Jeetje, Heks, ben je soms jaloers?’ vraag ik oprecht en tevens streng aan mezelf, als ik weer thuis ben. Ik heb een broertje dood aan jaloezie. Het betekent, dat je iemand zijn of haar geluk niet gunt. Geen beste eigenschap. Ik leg mijn hart langs de meetlat.

Nee, gelukkig ben ik echt heel erg blij voor deze vriendin en alle andere geslaagde mensen om me heen. Tegelijkertijd voel ik veel verdriet in mijn hart. Had ik maar een vader, die zo trots op me was. Al kreeg ik van mijn eigen clan maar een fractie van de liefde en waardering, die mijn vriendin ten deel valt: Ik zou de koning te rijk zijn.

Hoe zou het geweest zijn, als ik tijdens het begin van mijn ziekte genoeg steun had ervaren om toch mijn studie af te ronden? Ik heb al jaren een geweldig afstudeeronderwerp op de plank liggen!

Maar ook: Vergeleken met mijn ouders en voorouders heb ik zoveel kansen gehad in het leven…..    En zij hebben op hun unieke wijze ook hun gloeiende best gedaan!

En: Al had ik maar een fractie van de energie, een fractie van het succes, een fractie van het gezinsleven van mijn gemiddelde medemens……..

academiegebouw, Leiden , universiteit, professor, leerstoel bekleden, inauguratie

Anderzijds ben ik zo rijk. Ik ken iemand, die gezond is als een vis, sterk als een paard, streetwise en bepaald niet voor de poes. Maar veel vrienden heeft deze schat niet. Zo ben ik dan toch veel beter af met mijn uitgebreide vriendenkring. En al zijn mijn echte vrienden dan wel op 1 hand te tellen, nou twee in mijn geval, het is altijd nog heel wat beter dan geen vrienden. En ook op andere gebieden voel ik me gezegend!

Ik groeide op in een tijd van gelijke rechten en gelijke kansen voor iedereen. Door de jaren heen ben ik er achter gekomen, dat dat vliegertje totaal niet opgaat. Je netwerk en vangnet bepaalt compleet hoe je kansen liggen in het leven. Vooral als je onderuit gaat zoals ik. Als je dan geen vangnet hebt, dan ben je nergens.

Helaas heb ik het ook enige tijd zonder dat net moeten stellen. Vraag me niet hoe het zo gekomen is. Wat ik er wel over kan zeggen is dat het afschuwelijk is, wanneer je er voor je gevoel alleen voor staat.

academiegebouw, Leiden , universiteit, professor, leerstoel bekleden, inauguratie

Het is als een cel buiten een lichaam, eigenlijk kan je niet overleven op die manier……

Toch ben ik op wonderlijke wijze een paar keer helemaal buiten mijn sociale cirkel beland. Tijdens het feest roept één van de meiden van de OB: ‘Weet je nog Heks, dat we bij de promotie van onze vriendin hier op de tafels hebben staan dansen?’ Ik weet van niets. Wel begrijp ik opeens mijn blunder jaren geleden: Ik vroeg haar wanneer ze nu eindelijk eens ging promoveren……

Het was blijkbaar precies in de periode, dat om mij onbekende redenen ik opeens verdreven was uit deze club oude vrienden. Die ik notabene zelf ooit heb opgezet. Zonder mijn initiatief daartoe lang geleden bestond dit clubje niet eens! Jarenlang werd ik nergens voor uitgenodigd. Het overkomt me vaker.

Een zich herhalend patroon. Daar heb je altijd zelf de hand in. Een onmachtige hand vaak, maar toch. De enige, die kan zorgen, dat het je nooit meer overkomt ben je zelf. Maar hoe? Geen idee. Als ik dat wist, zou het me niet meer gebeuren toch?

Vragen, vragen…..

Aan het eind van de avond gaan de beentjes van de vloer. De zoon van de nieuwe professor is de DJ. Onze geleerde vriendin stort zich met ons groepje in het dansgeweld. ‘Wij zijn gewoon ingehuurd om te dansen,’ giebelt Roos, terwijl ze in de rondte draait. Daar zit iets in, bedenk ik me. Dit is ons moment! Wat is er nu leuker, dan aan het einde van zo’n prestigieuze dag , als alle officiële onderdelen zijn afgewerkt,  heerlijk met je oude huisgenoten los te gaan? Niets toch?

De verstrooide professor

 

 

Reünie van Studentenvereniging Augustinus te Leiden voor leden uit de woelige jaren rondom de hervorming naar ‘Leidse Vereniging Voor Jongeren Augustinus’. Open voor alle jonge mensen. Studerend, werkend of lanterfantend. Intussen is die revolutionaire omslag allang weer helemaal teruggedraaid.

studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven

Het statige pand aan het Rapenburg

Het leven van Heks is hectisch rondom niets. Ik ren achter mijn eigen staart aan. Er gaat heel veel mis. Mijn identiteit verandert spontaan. Ik ben plotseling een man van drie jaar oud. Ik woon bij de buurman. Mijn computer crasht een paar maanden na een enorme upgrade van mijn schijfruimte. M’n telefoon valt uit. De televisie doet het niet……

studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingslevenstudentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven

Ondanks al die tegenslag besluit ik er een leuk weekend van te maken. Zaterdag heb ik een reünie van mijn studentenvereniging Augustinus. Spontaan heb ik me opgegeven. Ik heb de uitnodiging rondgestuurd naar mijn oude toneelbuddies. Maar als ik op de gastenlijst kijk, zie ik niet zoveel bekenden. En al helemaal niemand uit mijn theaterverleden hier!

Mijn vriend de Wilde Boerenzoon heeft me er al voor gewaarschuwd: ‘Heks, er komen voornamelijk oud Commissieleden  en oud Bestuursleden. Je kent er waarschijnlijk niemand van…’

Oeps. Misschien had ik me toch af moeten melden. Daar is het nu te laat voor. Hoe is het met de energie? En ik heb ook nog een koorrepetitie….
studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven

Een dergelijke foto is er vanavond ook van ons gemaakt…

Uiteindelijk ga ik een uurtje repeteren met het projectkoor. Daarna scheur ik naar huis om me om te kleden. Frogs doet het hondje, dus ik heb mijn handen vrij.
Helaas ben ik vandaag zo traag als een slak. Mijn armen willen niet meewerken en dat is lastig als je make up probeert aan te brengen. Het wordt een geweldige smeerboel! Ik ga dus maar een tandje langzamer. Als ik op de klok kijk, zie ik dat ik enorm moet opschieten om nog mee te kunnen met de vaartocht door de Leidse grachten.
studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven

Tegenwoordig lopen de studenten er ongelofelijk netjes bij!

‘Dat wil ik niet missen,’ denk ik op dat moment, nog niet wetende, dat het een enorme crepeertocht zal gaan worden. Brrrrr, wat is het koud!
Ik ga dus maar op de fiets, ook al is het maar vijf minuten lopen naar de Sociëteit. Als ik weg wil fietsen blijkt mijn band lek te zijn. Scheldend ga ik weer naar binnen om mijn elektrische vouwfiets uit de berging te halen. Tjongejonge, wat een gedoe. Ik ben al helemaal klaar en het is nog niet eens begonnen!
studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven
Als ik ter hoogte van het Galgenwater ben, zie ik een stoet grijze duiven richting een paar sloepen bewegen. Ik tuur of ik een bekende zie en ja hoor. Het zijn de reünisten.
Ik parkeer mijn fiets in het kantoor van de rederij en klim aan boord. Zodra we van wal steken ploppen er flessen champagne open. In een traag tempo tuffen we met vier sloepen over de Witte Singel, de Vliet en het Rapenburg. Het begint zachtjes te miezeren. We varen onder de overkluizing bij het Gangetje door richting Haven. Tegen die tijd ben ik compleet bevroren, ondanks mijn dikke donzen parka!
studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven
Het gezelschap heeft op het oog niet echt last van de kou, iedereen is in een opperbeste stemming. ‘Hier woonde ik vroeger, op de eerste verdieping, kijk daar!’ ‘Ik woonde daar achter in een piepklein hokje.’ Mensen wijzen links en rechts naar allerlei oude pleisterplaatsen.
‘Hier ging ik altijd naar de kroeg.’ ‘Daar woonde een meisje, dat ik leuk vond.’
‘Mijn zoon woont in het oude gebouw van de SDAP, jazeker! De oprichters van de PvdA, we varen er zo langs.’ De man heeft het nog niet gezegd of hij brult de naam van zijn zoon richting het imposante pand. Even later steekt een jongen zijn hoofd uit het raam en begint enthousiast te zwaaien…..
studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven
Iets verder zien we Boris Dietrich lopen. Nou ja, ik herken hem niet, maar anderen brullen hem tegemoet. ‘Kom aan boord Boris, stop de boot, kan dat?’ Hij blijkt ook één van de reünisten te zijn. Net als Ronald Plasterk. Ik kan me hen totaal niet herinneren, ook zijn hun namen me niet opgevallen op de presentielijst. Maar ja, ik herken nooit bekende mensen, een oud euvel……
 –
Alhoewel er wel een vaag belletje gaat rinkelen, als ik later Plasterk in de Saint zie staan. Hij kijkt me recht aan. Misschien heb ik toch wel een heel jonge versie van dit kleine mannetje zien rondlopen vroeger.
studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven

Heks ten tijde dat haar lidmaatschap afliep

Na een uurtje zijn we weer terug bij het beginpunt. Een verkleumde club wandelt richting het gebouw van Augustinus aan het Rapenburg.
Daar storten we ons in een knetterende kakofonie van luid pratende mensen, die al begint in de enorme gang. Nog voordat ik mijn jas uit heb, ben ik al helemaal bijgepraat met een aantal oude bekenden. Want ja, ik blijk wel degelijk heel veel mensen te kennen. Alleen niet van naam……
studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven

Zo hebben we afgelopen zaterdag ook uren geswingd

Ook kom ik mensen tegen, die ik helemaal niet van deze studentenvereniging ken. Zoals een buurman. ‘Wat doe jij hier nu? zegt hij verbaasd, ‘Was jij ook lid?’ Hij blijkt in de roerige jaren, dat het een open jongerenvereniging was, voorzitter te zijn geweest.
‘Ook heb ik toen met een aantal mensen het eerste Leids Cabaretfestival gewonnen!’ vervolgt hij trots. Nou, dat had ik allemaal niet achter hem gezocht. Ik ken hem van de hondenwandelgangen hier in de buurt. Hoewel ik hem al een tijdje niet heb gesignaleerd…..
studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven

De toneelgroep, die ik ooit samen met een paar studenten oprichtte

‘Hoe is het me je hond? Leeft ze nog wel?’ Nee, de hond is dood helaas.
Wat een smerige lucht hangt er in het gebouw. Verschraald bier en hormonaal zweet vermengd met de zure lucht van nachtbraken. Stonk het vroeger ook zo? Waarschijnlijk wel. De lucht komt me vaag bekend voor, maar in die tijd zat er ongetwijfeld nog een asbakgeur doorheen gemengd. En weeddampen…..
Nu mag je niet meer binnen roken, behalve dan in een rookhol. En marihuana is helemaal uit den boze. Dat was toen wel eventjes anders. In de wilde jaren zeventig zat de eerste voorzitter van de Open Jongerenvereniging de vergaderingen voor met een grote joint in zijn mond. Zo stoned als een ui. Deze man is vandaag ook van de partij. In de boot zit hij tegenover me. Nog steeds met woeste baard en lang haar.
studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven

Een andere groep reünisten

‘Vorig jaar hebben we ook een reünie georganiseerd. Voor alle jaargangen. Er kwamen 40 mensen op af. Nu hebben we alleen de jaargangen van de Open Jongerentijd uitgenodigd en er hebben zich 143 mensen ingeschreven!’ vertelt een ongelofelijk leuke en lieve jongedame van het organiserende committee.
Het geeft goed aan hoe speciaal die jaren zijn geweest. Begin jaren tachtig is dit hele concept weer teruggedraaid. Heks heeft toen ook haar lidmaatschap opgezegd. Ik was alweer met andere dingen bezig.
studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven
‘Waren er nu eigenlijk wel werkende jongeren lid?’ Niet dat iemand weet. De politieke ommezwaai sorteerde in die zin weinig effect. Hoewel: Heks heeft een tijdje verkering gehad met een jongen van de instrumentmakersschool. ‘Oh,’ zegt de dame van de organisatie, ‘Maar nu mag je als HBOer tegenwoordig ook gewoon lid worden.’
studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven

Dit soort pakjes droegen de heren van de organisatie

Zou dat dan nog een verdienste zijn, die is overgebleven uit dit roerige tijdperk? Of kan dat bij andere studentenverenigingen ook?
De kerkvader Augustinus, aan wie deze vereniging haar naam te danken heeft, was overigens een Algerijn. Berber van geboorte. Ook neemt zijn gedachtengoed een aparte plek in binnen de filosofie van de Katholieke Kerk. Als autodidact hield hij er geheel eigen ideeën op na. Hij hield van een feestje. Als jongeling leidde hij naar het schijnt een losbandig leven…….
studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven

Augustinus was ook wel eens ergens op tegen

In de Mensa en de Engel wordt een verrukkelijke maaltijd geserveerd.  Ondanks mijn ellendige dieet is er genoeg eetbaars te vinden binnen mijn beperking. Wat een meevaller. Ik besluit om gewoon gezellig te blijven eten. De wijn vloeit rijkelijk. Iedereen is super uitgelaten…
studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven

Zo zaten we zaterdag ook aan lange tafels te kakelen

Na het eten drink ik koffie met Frips, een oude vriend. Wij hebben beiden Nederlands gestudeerd en Theaterwetenschappen. Ook hebben we jarenlang bij de Haagse Comedie in hetzelfde CJP-theaterproject meegedraaid. ‘Wat doe je nu?’ vraagt Heks. ‘Ik ben yogadocent. Ik vind het heerlijk, ik ben eindelijk helemaal op mijn plek.’
studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven

De mensa is tegenwoordig een restaurant. In onze tijd was het niet zo chique, je werd niet aan tafel bediend

Even later beginnen er mensen oude plaatjes te draaien. Lekker hoor, al die bekende nummers. Al snel ben ik op de dansvloer te vinden. Het is grappig hoeveel mensen zich mij nog weten te herinneren. ‘Je hebt nog steeds een hoed op!’ hoor ik bij voortduring. ‘Je hebt nog steeds die heerlijk onconventionele stijl van kleden’ Dus toen ook al! ‘Goh, Heks, wat staat die hoed je goed!’
studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven

Heks hield toen ook al van rare hoofddeksels!

Ik ben al op weg naar huis, ik heb mijn fiets van de binnenplaats gehaald en mijn jas al aan, als ik ten dans wordt gevraagd door een mij geheel onbekende man. Wel heb ik hem de hele avond al niet onverdienstelijk zien salsa dansen.  Hij tango’t nog een laatste ronde met me door de Saint. ‘Ben jij nu iemand van de jongere garde of een reünist?’ vraagt hij me bij het afscheid.
studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven

Met huisgenoten in ons opblaasbare ‘zwembad’ in onze enorme tuin

Nou, een mooier compliment kun je natuurlijk niet krijgen. Ik weet het, het is laat en de man heeft ongetwijfeld een goeie slok wijn achter de kiezen. Maar toch…….
Dank aan het organiserende team! Deze in keurige pakken gestoken jonge dames en heren studenten hebben alles uit de kast gehaald om dit recalcitrante clubje reünisten heerlijk in de watten te leggen.
studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven studentenvereniging Augustinus, Leiden, Rapenburg, studenten, feest, verenigingsleven

Autoloze zondag. Cowboy en Heks gaan fietsen. Ze doen wat Prediker preekt. Genieten van wat ze van het leven ontvangen. Onder andere van glutenvrije, lactosevrije, sojavrije pesto van Raapsteeltjes!

, veerpont,veertje Zijldijk, Warmond, knappe man

Mijmeren

Het is zulk prachtig weer, dit weekend. Zondagmiddag besluiten we naar het strand te gaan. Maar dit plannetje wordt snel getorpedeerd. Het is autoloze zondag. Mijn auto staat net een paar meter binnen de zone geparkeerd. Politiemannen, die blijkbaar niets beters te doen hebben bewaken de denkbeeldige lijn, waarachter Leiden autoloos wordt. Voor een paar uur. Niemand schiet er iets mee op. Maar ik kan geen gebruik maken van mijn kleine karretje.

, veerpont,veertje Zijldijk, Warmond, knappe man

Daar is het pontje

Mopperdemopper. Maar het is toch een idealistisch initiatief? ‘Salonidealisten!’ briest Heks, ‘Ze rijden met hun hybride hun groene woonwijk uit, parkeren buiten de Singel, om een uurtje door de autoloze binnenstad te wandelen. Krijgen ze een goed gevoel van…’ Cowboy moet lachen. ‘Kom, we gaan fietsen,’ zegt hij, ‘daar heb ik zin in.’

, veerpont,veertje Zijldijk, Warmond, knappe man

Eerst moeten er nog wat passagiers uitstappen

Zondagmorgen in mijn kerk, waar god ook een vrouw is, preekte Johan Goud, professor in de filosofie en religiewetenschap met als opdracht religie en zingeving in literatuur en kunst (theologische esthetica), over Prediker, de sceptische mopperkont uit het Oude Testament.

, veerpont,veertje Zijldijk, Warmond, knappe man, veerpont,veertje Zijldijk, Warmond, knappe man, veerpont,veertje Zijldijk, Warmond, knappe man

We zwoegen en zijn druk met niets. We rennen achter onze eigen staart aan. En het leidt nergens toe! Er is niets nieuws onder de zon. Alleen als je blij bent met wat je ontvangt (van god) heeft het leven zin. Dansend door het leven is het devies van de voorganger. We krijgen een videokunstwerk te zien van Arent Weevers, Travelling of the Heart. Een dansend paar. Naakt. Hun bewegingen zijn afhankelijk van de hartslag van de bezoekers van de voorstelling.

Heks heeft een zwak voor Prediker. Ze herkent de venijnige toon, maar ook de dankbaarheid, de lichtheid. Het is een prettig tegengif tegen het credo van deze tijd, dat het leven één grote leerschool is. Er is niets nieuws! Dat ontslaat ons direct van alle verbeten pogingen om vernieuwend bezig te zijn. En van onze ervaringen te leren. Kunnen we eindelijk achteroverleunen en van het leven genieten. Nu heb ik makkelijk praten vandaag. Er valt namelijk genoeg te genieten!

, veerpont,veertje Zijldijk, Warmond, knappe man, knappe vrouw, veerpont,veertje Zijldijk, Warmond, knappe man, knappe vrouw, bekken trekken

 

, veerpont,veertje Zijldijk, Warmond, knappe man, knappe vrouw

Cowboy en Heks

, veerpont,veertje Zijldijk, Warmond, knappe man, knappe vrouw, bekken trekken, veerpont,veertje Zijldijk, Warmond, knappe man, knappe vrouw, bekken trekken, veerpont,veertje Zijldijk, Warmond, knappe man, knappe vrouw, bekken trekken, veerpont,veertje Zijldijk, Warmond, knappe man, knappe vrouw, bekken trekken, veerpont,veertje Zijldijk, Warmond, knappe man, knappe vrouw, bekken trekken, veerpont,veertje Zijldijk, Warmond, knappe man, knappe vrouw, bekken trekken

 

Zo fietsen we met Varkentje aan de lijn de stad uit. Potje thee mee. Picknickkleed. Er is een mooi fietspad richting Merenwijk, een oud boerenlandweggetje met knotwilgen. Dwars door een woonwijk. We fietsen rond de golfbaan. Heks gaat lekker hard op haar elektrische vouwfiets.

‘Ik ben nog lang niet uitgefietst’, laat mijn lief weten. ‘Laten we het pontje nemen,’ stel ik voor. Het is een lief klein schuitje, dat je voor een habbekrats overzet naar de Zijldijk. Geduldig wachten we tot het bootje aanmeert. Wat leuk, ik fiets hier zo vaak langs, maar nog nooit heb ik dit pontje genomen!

, veerpont,veertje Zijldijk, Warmond, knappe manveerpont,veertje Zijldijk, Warmond, knappe man, fietsen

veerpont,veertje Zijldijk, Warmond, knappe man

De kapitein

veerpont,veertje Zijldijk, Warmond, knappe man veerpont,veertje Zijldijk, Warmond, knappe man

Aan de overkant buffelen we tegen de wind in tot het eindpunt. Hier begint de Kaag. Het is een drukte van belang op het water, overal bootjes vol mensen, die nog een dagje genieten van het mooie weer. ‘Kijk, daar woont Appeltje’, wijs ik naar een klein heksenhuisje op een eilandje. Ik tuur of ik haar zie lopen. ‘Als je schreeuwt, komt ze je halen in haar bootje….’ We zien haar niet.

, veerpont,veertje Zijldijk, Warmond, knappe man, veerpont,veertje Zijldijk, Warmond, knappe man

Het waait hard. We willen picknicken, maar Heks heeft geen jas aan. En blote benen onder haar zomerjurk. Brrrr. We vinden een plekje, enigszins uit de wind. Met een mooi uitzicht op een stukje water. We hebben allemaal lekkere smeerseltjes meegenomen. Buiten de thee komt er ook nog een staartje wijn uit de fietstas. Prediker zou trots op ons zijn! ‘Wat hebben we het weer slecht!’ grijnzen we naar elkaar.

Gelutenvrije, lactosevrije, sojavrije Pesto van Raapsteeltjes:

Was een bos raapsteeltjes, laat ze goed uitlekken. Meng in een keukenmachine de raapsteeltjes, een deciliter olijfolie, 3 tenen knoflook, vijf eetlepels verse basilicum, een hand pijnboompitten, een hand walnoten en het sap van een kleine citroen. Pureer tot het helemaal fijn is. Lekker op van alles……

ZIJLDIJK, ZIJL, JOPPE, HOND, FIETS, BOOTJES, ZONLICHT, WOLKENLUCHTENZIJLDIJK, ZIJL, JOPPE, HOND, FIETS, BOOTJES, ZONLICHT, WOLKENLUCHTEN

ZIJLDIJK, ZIJL, JOPPE, HOND, FIETS, BOOTJES, ZONLICHT, WOLKENLUCHTEN

Ik heb de tijd van mijn leven

ZIJLDIJK, ZIJL, JOPPE, HOND, FIETS, BOOTJES, ZONLICHT, WOLKENLUCHTENZIJLDIJK, ZIJL, JOPPE, HOND, FIETS, BOOTJES, ZONLICHT, WOLKENLUCHTEN

ZIJLDIJK, ZIJL, JOPPE, HOND, FIETS, BOOTJES, ZONLICHT, WOLKENLUCHTEN

Vanaf het Joppe komen allemaal bootjes de Zijl opvaren

ZIJLDIJK, ZIJL, JOPPE, HOND, FIETS, BOOTJES, ZONLICHT, WOLKENLUCHTEN

Hondenverhalen. Geen hond lust er brood van. Studenten vinden hond in de pot. En dat kost wat! Zo’n studiegenoot……

Unknown-232Hond, studenten met hond, lezende hond, hondenzaken, hond met mensHond, studenten met hond, lezende hond, hondenzaken, hond met mens

Aan het begin van de avond fiets ik de straat uit. Op mijn elektrische vouwfiets. Ys draaft lustig naast me, hij heeft er zin in. We doorkruisen wat parken, jakkeren een singeltje rond. Uiteindelijk belanden we in ‘Het Plantsoen’. Hier kuier ik met mijn fiets aan de hand door het struweel.

De nacht valt zacht. Er is nog genoeg licht.

Hond, studenten met hond, lezende hond, hondenzaken, hond met mensHond, studenten met hond, lezende hond, hondenzaken, hond met mensHond, studenten met hond, lezende hond, hondenzaken, hond met mens

Een klein hondje krijgt Varkentje in het vizier en gaat op de grond liggen. Ze verliest mijn monster geen seconde uit het oog. ‘Wat een leuk alert hondje!’ mijmert Heks. Aan het hondje zit een stevige student vast. Via de lijn. ‘Dit is Bommel, onze nieuwe huishond.’ vertelt hij me. ‘Ah, is Guus dood?’ De man kijkt me bevreemd aan. Vervolgens gaat hem een licht op.

‘Nee, ik ken Guus, die is inderdaad dood. Maar ik ben van het huis van Nelson.’ Oh ja, Nelson. De studentikoze labrador. Hij is ook vertrokken naar de eeuwige jachtvelden blijkt.

Hond, studenten met hond, lezende hond, hondenzaken, hond met mens Hond, studenten met hond, lezende hond, hondenzaken, hond met mens Hond, studenten met hond, lezende hond, hondenzaken, hond met mens

Heks kent vele honden en hun baasjes. Ik wordt een beetje bijgepraat. ‘Guus was op een gegeven moment echt niet meer te handhaven. Hij beet zelfs zijn huisgenoten!’ vertelt deze hondlievende student.

‘Nou ja’, denkt Heks, ‘Guus was net zo’n soort hondje als Varkentje. Een volbloed jachthond. Ysbrandt had het nog geen dag uitgehouden in die context. Lallende studenten zijn aan hem niet besteed….. Hij wil lekker buiten achter de eenden aan!’

‘Ze hebben weer een nieuwe hond, een Drentse Patrijs.’ Weer een jachthond. ‘Ph, oh’, zeg ik, ‘Daar moet je echt mee aan de bak!’ Als de jongeman de naam van dit hondje noemt gaat me een licht op. Het Leidse Hout, een jonge Patrijs. Superleuk hondje. En hij heette……

Stom, dat ben ik nu vergeten!

Hond, studenten met hond, lezende hond, hondenzaken, hond met mens Hond, studenten met hond, lezende hond, hondenzaken, hond met mens Hond, studenten met hond, lezende hond, hondenzaken, hond met mens Hond, studenten met hond, lezende hond, hondenzaken, hond met mens Hond, studenten met hond, lezende hond, hondenzaken, hond met mens Hond, studenten met hond, lezende hond, hondenzaken, hond met mens Hond, studenten met hond, lezende hond, hondenzaken, hond met mens Hond, studenten met hond, lezende hond, hondenzaken, hond met mens Hond, studenten met hond, lezende hond, hondenzaken, hond met mens Hond, studenten met hond, lezende hond, hondenzaken, hond met mens Hond, studenten met hond, lezende hond, hondenzaken, hond met mens Hond, studenten met hond, lezende hond, hondenzaken, hond met mens

Griep houdt huis in Huize Heks. Koorts kookt heksenverwachtingen aan gort. Weg met uitgekookte verwachtingen, leve de vloeibare vorm ervan: Hoop doet leven!

GELOOF, HOOP , LIEFDEGELOOF, HOOP , LIEFDE

Maandag belt Heks al haar afspraken af. Ze heeft een griepje cadeau gekregen van Cowboy. Met een hoofd als een gymschoen fietst ze haar verplichte ronde door de stad met hondje. Oh, wat doet mijn lijf zeer, au, au. Scheldend ploeter ik de Singel rond. Dankbaar voor de elektrische vouwfiets. Mogelijk gemaakt door mijn moedertje! Hij is wel loodzwaar, maar moeiteloos neem ik nu elk bruggetje, ondanks mijn hopeloze conditie.

GELOOF, HOOP , LIEFDE GELOOF, HOOP , LIEFDE

De hele dag sluimer ik in bed voor een blatende TV. Ik heb gigantische hoofdpijn. Dus echt een programma volgen lukt niet erg. Maar het geneuzel leidt af van de pijn in mijn donder. Helaas kan ik niemand vinden om Varkentje over te nemen, dus aan het eind van de middag hobbel ik een heel klein rondje en haal ook een paar boodschappen. Als ik zo gammel ben is een kippensoepje eigenlijk het enige, waar ik trek in heb. Het werkt ook slijmoplossend, daarom geven Joodse moeders dit aan hun zieke kroost. Ik begin intussen ook flink te niezen, dus alle zeilen worden bijgezet.

GELOOF, HOOP , LIEFDE GELOOF, HOOP , LIEFDE

Vandaag ben ik er weer een heel klein beetje. Zometeen moet ik naar de fysiotherapeut. Ik heb geen zin, maar afbellen is geen optie. Als alles zo pijnlijk is, is de behandeling een hel. Maar ook noodzakelijk om de boel in beweging te houden….. Ik zal hem sommeren voorzichtig te doen met m’n gammele gewrichten.

GELOOF, HOOP , LIEFDE GELOOF, HOOP , LIEFDE GELOOF, HOOP , LIEFDE GELOOF, HOOP , LIEFDE GELOOF, HOOP , LIEFDE GELOOF, HOOP , LIEFDE

Vorige week zag ik een vreemd televisieprogramma. Een actrice, die ik voorheen altijd hele sletterige rolletjes heb zien spelen, vertolkt in deze serie de rol van therapeute. Ze behandelt een casus. Je ziet gedeelten van gesprekken, kletspraatjes in de camera en stukken uit het leven van de patiënt voorbij komen. Gedramatiseerde verzonnen reality. Wat een raar concept…. Geen vlees en geen vis. Terwijl het verhaal zich ontrolt schrijf ik een blogje. Met een half oog kijk ik mee, met die gekkigheid op TV.

GELOOF, HOOP , LIEFDEGELOOF, HOOP , LIEFDE

De patiënt heeft een chronische ziekte, MS. Dit is een progressieve aandoening, die ernstig invaliderend uitwerkt en uiteindelijk levensbedreigend wordt. Met de therapeute is ze bezig een verbroken relatie te verwerken. Jarenlang had ze een LAT- relatie met een man. In het weekend was ze bij hem. Hij had drie kinderen uit een eerdere relatie, dus het was een hectisch huishouden. De vrouw ging elk weekend systematisch over haar grenzen en lag dan de rest van de week plat om weer een beetje bij te komen. Goh! Waar ken ik dat toch van?

GELOOF, HOOP , LIEFDE GELOOF, HOOP , LIEFDE

Ik leef al jaren zo, elke inspanning vereist een enorme periode recupereren. Een energiebuffer heb ik niet. Als het op is, val ik om. Ik doe er idioot lang over om weer op te laden. En ik hang het grootste gedeelte van de tijd in ‘de oplader’: mijn bed. Het is veel beter, dan het geweest is. LDN topt de diepe griepdalen af. Ik heb de pijn veel beter onder controle. En ik slik medicijnen, die enigszins werken tegen spier- en gewrichtspijn.

GELOOF, HOOP , LIEFDE GELOOF, HOOP , LIEFDE GELOOF, HOOP , LIEFDE GELOOF, HOOP , LIEFDE

Gek genoeg begin ik me, nu ik het wat minder slecht doe, druk te maken over die hele slechte jaren. Het intense verdriet, dat ik gevoeld heb, toen ik zo ongeveer lag weg te rotten in mijn bedje, steekt hardnekkig de kop op. Ik neem het postuum iedereen, die me voor mijn gevoel heeft laten barsten in die periode, ten zeerste kwalijk. Enorme woede over dat gebrek aan liefde en respect vreet met terugwerkende kracht aan mijn hart. Dit proces rommelt al een tijdje vanbinnen. Maar ja, wat moet je ermee?

Je kunt er nu eenmaal niets meer aan veranderen achteraf. Het heeft allemaal met verwachtingen te maken, die enorme teleurstelling. Je verwacht van de mensen om je heen vaak van alles, maar dat wil niet zeggen, dat het er ook in zit bij ieder van hen. En ook: Iedereen heeft zijn of haar eigen leven, met alle moeilijkheden van dien. Je kunt nu eenmaal niet in iemands kop kijken. Dus mijn teleurstelling berust vaak ook nog op behoorlijke misvattingen.

Gelukkig zijn er ook steeds geliefden trouw gebleven aan Heks….

Tenslotte zijn er ook weer mensen, waar je geen snars van verwacht. Je zult niet zo snel een beroep op hen doen. En dan zijn ze er zomaar ineens helemaal voor je!

BHOEDDISME boeddhahand hartje

Ja, verwachtingen zijn dodelijk. Ze geven vaak richting aan ons handelen. Bepalen onze gevoelens achteraf over allerlei situaties. Maar je koopt er niets voor. Ik hoorde Thich Nath Hanh  eens beweren, dat we afmoeten van het fenomeen hoop. Het zou ons maar uit het hier en nu halen en dat is nu eenmaal nergens goed voor. Ik ben calvinistisch opgevoed met geloof, hoop en liefde in het vaandel. Maar er zit wel wat in die woorden van Thay. Ik zou dan het woord hoop willen vervangen door zijn uitgekristalliseerde vorm: verwachtingen. Daar wil ik wel vanaf…

Hoop blijf ik echter koesteren, want hoop doet leven!

GELOOF, HOOP , LIEFDE GELOOF, HOOP , LIEFDE

Heks landt na hectische vlucht op elektrische vouwfiets, haar nieuwe ‘bezemsteel.’ Snel en ook loodzwaar……

haardvuurhaardvuur

Het was een lang, lang weekend. Heks zit in haar pannenkoekenhuisje stilletjes in de Willemstoel. Een geweldig stoeltje om in neer te vallen en nooit meer uit op te staan! Op mijn hoofd prijkt een mutsje in de vorm van een zwarte kat, met oortjes en gele ogen. Sinterklaascadeautje van Heksje aan mij….. In mij rommelen allemaal gevoelens om voorrang. Een geweldig weekend, een alarmerend mailtje, een hectische terugreis…..

Ik kan er geen chocola van maken.

haardvuur haardvuur

Het vraagt om wijs beraad, deze gemoedstoestand. Uit ervaring weet ik, dat het enorm helpt om naar binnen te gaan. Alle stofwolken te laten bezinken en in de daaropvolgende helderheid wijsheid te laten prevaleren.

Welnu, zie hier mijn voornemen voor de komende week. Hard aan de slag met zijn, ook al doet het pijn.

haardvuurhaardvuurhaardvuur haardvuur

Na dit besluit is er weer ruimte om terug te denken aan een geweldig optreden van Frogs, dat ik vanmiddag bijwoonde. Hij heeft afgelopen zomer meegespeeld in een prestigieus project met allemaal topacteurs en musici. In Verweggistan. En vanmiddag voerden ze die voorstelling nog eens op voor intimi. In Amsterdam! Wij waren erbij. Morgen foto’s en filmpjes!

haardvuurhaardvuurhaardvuurhaardvuur

Een nieuwe fiets, een jonge hond en afscheid van oude vrienden. De allerlaatste dag van esoterische boekhandel Kailash te Leiden……

Jonge vrouw met Chihuahua-pup , leuke pupJonge vrouw met Chihuahua-pup , leuke pup

Woensdag in de loop van de dag ga ik een proefrit maken op een nieuwe fiets. Een elektrische vouwfiets! Mijn oude fiets begint steeds meer mankementen te vertonen, een nog ouder exemplaar stort langzaam in elkaar. De fietsenmaker heeft dit showmodel in de aanbieding. Het model is verouderd, maar de fiets is gloednieuw. Uitgerust met een kleine elektrische motor klimt ‘ie met het grootste gemak tegen alle steile bruggetjes op, die mijn mooie stadje rijk is.

Jonge vrouw met Chihuahua-pup , leuke pup

Dit opent perspectieven voor de matige dagen, waarop ik me scheldend en vloekend tegen dit soort heuveltjes opwerk. Of halverwege een tochtje niet meer weet hoe ik thuis moet komen vanwege vermoeidheid. Ysbrandt is ook blij. Vrolijk draaft hij naast me. Hij moet wel een tandje bijzetten, maar de motor kan ook uit. Met 1 druk op de knop. Dus zodra het nieuwtje eraf is, zal ‘De Vrouw’ ook weer gewoon gaan fietsen……

 Chihuahua-pup , leuke pupJonge vrouw met Chihuahua-pup , leuke pup

Jonge vrouw met Chihuahua-pup , leuke pup

In het plantsoen kom ik een frisse jongedame tegen met een ongelofelijk schattig puppy. Een Chihuahua. Ze heeft hem al ruim een maand onder haar hoede en doet het fantastisch zo te zien.  Het schatje luistert goed, apporteert al en is zo goed als zindelijk. En bepaald niet bang voor grote honden!

 Chihuahua-pup , leuke pup Chihuahua-pup , leuke pup

Hij heet Boefje, leuke naam toch voor zo’n deugniet. Lekker stoer ook. Zijn bazinnetje en Heks, staan een hele tijd te praten, er is altijd zoveel uit te wisselen tussen hondenfanaten…. Intussen heb ik een afspraak bij de acupuncturist, maar daar ben ik me niet van bewust. In mijn beleving is dat pas volgende week. M’n hoofd doet het nog steeds niet blijkt…….

Ik neem afscheid van m’n nieuwe hondenvriendin en koers richting huis. Onderweg kom ik Pappa tegen. Ik sleep hem mee naar huis voor een kopje thee en een kletspraatje. pas als hij weg is ontdek ik een berichtje van de vrouw van mijn acupuncturist. Waar ik blijf?

Helaas is het te laat om nog te gaan, Heks baalt als een stekker. Dan nog maar eventjes afscheid nemen in mijn lievelingswinkel, de esoterische boekhandel. Het is de allerlaatste dag, dat ze open zijn. Als ik er aankom is het een chaotische toestand. Iedereen rent door elkaar. Dozen met spullen worden de winkel uitgedragen, kasten uit elkaar geschroefd.

 Chihuahua-pup , leuke pup

Ik koop nog een laatste boek en wat wierook. Voor de eigenaar en zijn moeder heb ik een zelfgemaakt lavendelflesje meegenomen. Oh, wat jammer, dat ze ermee ophouden. Dit unieke concept zien we nooit meer terug vrees ik. Gelukkig heb ik nog genoeg ongelezen boeken in de kast staan: De laatste tijd heb ik een voorraadje opgebouwd. Voorlopig kan ik vooruit.

Maar even binnenlopen en rondsnuffelen, een kopje koffie drinken en advies inwinnen: Ik zal het enorm missen. Om nog maar te zwijgen over de leuke gesprekken……

Jonge vrouw met Chihuahua-pup , leuke pup