Krachtdier daar, krachtdier hier. Wie oh wie is mijn krachtdier? Leven slaat hints om mijn oren. Wil ik horen? Wil ik zien? Misschien heb ik wel vele vrienden die me helpen. Niet één of twee, maar pakweg tien……..

Op een dag nam mijn opa me tijdens ons wekelijkse zondagse bezoek mee naar de grootouderlijke slaapkamer. Heks was nog maar een piepklein heksje! Ik drentelde op tuimelvoetjes achter mijn grootvader aan. Nieuwsgierig gevolgd door mijn moeder en zusje.

Achter in de kledingkast lag een cadeautje voor me. Ik mocht het zelf gaan pakken. Ik verdween helemaal tussen de kostuums, jurken en corseletten. Ik weet het nog goed, ondanks het feit, dat ik nog maar nauwelijks kon lopen. Het heeft enorm veel indruk gemaakt.

Mijn opa gaf nooit cadeautjes aan de kleinkinderen. Dat was het terrein van oma. Zij kocht de presentjes en deelde ze uit. Ik heb het mijn opa dan ook ooit meer zien doen. Noch bij mezelf, noch bij enig ander kleinkind. En dat waren er genoeg. Heks komt uit een grote clan.

Het was dus een bijzondere aangelegenheid.

Uit de kast kwam een pak. Uit het pak kwam een beer. Een echte ouderwetse teddybeer. Ik noemde hem BEER, want zo heette hij. Sinds die eerste dag waren we onafscheidelijk. Beer ging overal mee naar toe. Met een onzichtbaar koord zat hij aan me vast. Je kon me uittekenen met mijn duim in mijn mond en Beer aan een poot slepend over de grond achter me aan.

Mijn moeder heeft hem later weggegooid. Hij zal wel een arm of been hebben gemist. Zij had geen last van sentimenten omtrent dierbaar speelgoed. Ergens in de loop van mijn vierde of vijfde levensjaar is Beer uit mijn bestaan verdwenen.

Nu we op de Heksenopleiding met krachtdieren bezig zijn komt mijn oude vriend plotseling weer regelmatig in mijn gedachten. Niet dat hij ooit helemaal weg is geweest. Met enige regelmaat tik ik een beer ergens op de kop. Ik heb nog steeds een enorm zwak voor dit type knuffels. En met enige regelmaat eet een hond van me dan zo’n speelgoedbeer weer op.

Ik heb overigens nooit meer een teddybeer gevonden, die sprekend op het exemplaar uit mijn jonge jaren lijkt……

Afgelopen winter, vlak voordat ik me opgeef voor de sjamanistische jaaropleiding, vind ik een lief prentje van een beer in de kringloop. Het blijkt een genummerd exemplaar te zijn uit de serie ‘Sporting Bears’ van Sue Willis, een mijn tot dan toe onbekende kunstenares. Het is niet heel veel waard, dat is dan weer het gekke. Maar voor mij is het goud: Heks is direct dol op het plaatje.

Na de tweede lesdag zit die oude honingsnoeper naast me in de auto. Eenmaal thuisgekomen is hij zeer aanwezig in mijn belevingswereld. Mijn oude vriend. Mijn grote beschermer. Ik voel hoe hij als een duffelse jas om mijn schouders glijdt. De term ‘I have your back’ schiet door me heen.

Toch heb ik een gigantisch probleem met mijn gigantische vriend. Hij houdt er niet van om Beer genoemd te worden. En laat dat nu net de naam zijn, waaronder hij me jaren heeft vergezeld. Het is het eerste wat in mijn hoofd op komt, als ik aan hem denk.

Ik oefen met zijn andere namen. Honingsnoeper, hij die op 2 benen loopt, Besseneter…… Het beklijft niet.

Mijn queeste naar mijn krachtdieren is in volle gang. Want wat bijvoorbeeld te denken van al die kikkers, die mijn heksenhuisje sinds jaar en dag bevolken? En heb ik ook niet eens een hert net niet op mijn bumper gehad? Tot twee keer toe? In dezelfde vakantie!

De eerste keer midden in de nacht in een uitgestrekt bos in Noord Frankrijk. Heks was op vakantie met haar hondje Ysbrandt. Ik ging mijn stem bevrijden in dat prachtige geitenwollensokkenoord Ecolony.

Plotseling spring er een enorm hert uit de struiken pal voor mijn auto. Ik zie in een fractie van een seconde alle details van het dier in het licht van mijn koplampen. Een halve meter voor mijn bumper…….Het volgende moment is de schoonheid met een elegante reuzensprong in het bos aan de overkant van de weg verdwenen…….

En heb ik niet een paar jaar geleden een uil gered? Ben ik hevig verliefd geworden op die schat! Staan er nu ook allemaal uilen in mijn huis. Hertjes ook trouwens…….

En ben ik niet dol op draken en eenhoorns? Woont er niet sinds jaar en dag een groene draak van een draak in mijn hart? En heb ikzelf niet een magische achternaam? Een mythologisch dier zomaar voor het oprapen?

Zondag vind ik een prachtige steen op een warenmarkt hier om de hoek. Het is een Septarie, ofwel een Drakenei. Heks ziet er een afbeelding van de Zwarte Madonna in. Ik raak in gesprek met de verkoper.

Een heel leuk heksengesprek verder loop ik met de steen onder mijn arm weer naar huis.

De Zwarte Madonna was de eerste gedaante, die mijn innerlijk landschap bevolkte. Tijdens mijn initiatie als toverkol werd ik op pad gestuurd in de Ardennen om haar te zoeken. Samen met een bevriende regressietherapeut. We kregen tips uit andere dimensies…….

We vonden haar uiteindelijk in een klein museum in een stadje in België. Een minuscuul beeldje. Sindsdien woont ze in mijn hart.

Kristallen zijn ook vrienden van me. Helpers. Ze roepen me vanuit obscure winkeltjes, waar je hen nooit zou verwachten. Ze komen op wonderbaarlijke wijze op mijn pad soms. Ik heb wel eens een mooie hanger tussen mijn sierraden gevonden, die ik nooit heb aangeschaft. Op een of andere mysterieuze manier is die daar in die lade terecht gekomen.

Groene Draak woont ook al jaren in mijn hart!

Zo kwam Beer ook naar me toe middels iemand, die nooit cadeautjes gaf. Zelfs niet aan zijn eigen vrouw. Ik moet me dan ook maar geen zorgen maken over wie mijn krachtdieren zijn. Ze laten zich echt niet tegenhouden als ze bij je willen komen.

Vorige week ontdekken mijn hulp en ik een nest muizen in de berging. Muis is net begonnen met het verzamelen van zachte lapjes. Hiertoe heeft ze een antieke Russische winterjas in stukjes geknaagd.

Er zijn nog geen jonge muisjes te bekennen in het nest, dus we zetten het opklapbed, waar het nest in zit, buiten voor de deur. Muis moet haar huisvesting maar elders voortzetten.

Als we het bed verplaatsen gaat de muis er vandoor. Snel rent ze de hoek van de steeg om richting museum. Daar is het prima toeven voor muizen weet ik van mijn kat Ferguut. Het is een uitstekende locatie voor de muizenjacht. Mijn panter laat zich met enige regelmaat expres insluiten voor een bacchanaal.

Zondag aan het eind van de middag fiets ik naar Kras. We gaan weer heerlijk mediteren. Onze Pop Up Sangha loopt als een tierelier. Als we de spirit krijgen en we hebben genoeg energie bellen we elkaar op. Vervolgens komt ze hierheen of ga ik naar haar huis. Ook afhankelijk van onze fysieke mogelijkheden op dat moment; MEDITEREN OP MAAT!

Ik heb mijn nieuwe steen meegenomen. Sinds enige tijd is Kras ook helemaal verslingerd aan kristallen. We zetten de steen neer met een kaarsje erbij. Dan lees ik een willekeurige tekst van Thay. Die is echter zo ongelofelijk to the point voor ons allebei. Ik heb em zomaar lukraak uit een pak kaarten met teksten gegrist!

Het leven zit vol magie. Vaak zien we het niet. Moet je eerst om de oren worden geslagen met hints……..

 

Heks zet gekwelde hart wagenwijd open voor genezende muziek. Vanavond een beetje sterven in Venetië……

Gelukkig zijn is ook niet alles. Gelukkig duurt het nooit zo lang, een beetje pijn verdriet en zorgen,maakt dat je er weer tegen kan!

Gelukkig duurt het nooit zo lang, een beetje pijn verdriet en zorgen

Fantastisch nieuws: Het lukte me om een half uurtje piano te spelen vandaag. Heerlijk treurtakkig de Mondscheinsonate van  Beethoven uit mijn oude lichtelijk valse huisgenoot tevoorschijn getoverd.

Heerlijk zwijmelen

En begonnen aan iets van Mozart. Wat is het toch heerlijk om zo te zwijmelen in de dissonanten en hun oplossingen.

Vanavond nog meer muziek, want ik heb een kaartje voor de opera gekregen van mijn zielsvriendinnetje Fiederelsje. Dood in Venetië van Benjamin Britten. Zelf is ze helaas ziek, dus ik ga dubbel en dwars ook voor haar genieten.

mooie jurk

Een hele mooie jurk

Ik heb een hele mooie jurk uitgezocht, nog even het hondje doen en een badritueel, kwast erover en ik ben er klaar voor. Wat ben ik toch altijd een mazzelaar met vrijkaartjes. Ze rollen me van alle kanten in de schoot. Ik mag dan misschien minder succesvol zijn in andere zaken, dit is mijn terrein, hier ben ik heel goed in….

Vandaag is ook een dag voor diepe reflectie. Zo diep, dat het zich niet laat verwoorden. Maar ik bespeur enorme veranderingen in mijn wezenlijk functioneren. En die veranderingen geven reden tot vreugde, hoe droevig de aanleiding ertoe ook was.

Afgelopen zaterdag tijdens een oefening stembevrijding liepen de tranen over mijn wangen. Het besef regelmatig als emotionele boksbal te worden gebruikt door Jan en Alleman/vrouw stemde me droevig. Het verdriet van het innerlijke archetypische weeskind. Een gedaante, die we allemaal in ons dragen. Een wezen, dat we eigenlijk moeten koesteren, maar al vaak zorgen we er slecht voor. Willen dat anderen ervoor zorgen. Zoeken een veredelde vader/moeder in onze geliefden bijvoorbeeld.

kwetsbare vrouw

kwetsbaar

In mijn geval vergeten mensen maar al te gemakkelijk, dat ik die kwetsbare gedaante in me draag. Heb ik ontdekt. Die sterke heks met haar oermoederwoede en louterende humor. Die kan wel tegen een stootje. Dus vooruit, deel maar een klap uit.

De laatste periode heb ik hierdoor bij verschillende vaak goedbedoelende mensen compleet in een spagaat gelegen. Een gekweld gezicht begeleidt meestal het slechte nieuws. En wie kan nu boos worden op een lijdende ziel?

Uit wetenschappelijk onderzoek is gebleken, dat het opwekken van medelijden het meest effectieve middel ter wereld is om een ander te manipuleren. Zag ik eens op televisie voorbij komen. Dus vergeef me lieve gekwelde medemens, ik ben immuun geworden voor manipulaties door moeilijk kijken. Verder draag ik jullie gewoon mijn warme hart toe. Zoals een goede heks betaamd.

Vanavond zet ik dat warme hart helemaal open, om die prachtige muziek door mijn borstkas te laten stromen. Verdriet en vreugde liggen soms heel dicht bij elkaar. Zolang je hart open is……

hart met rits

een open hart is essentieel