Krachtdier daar, krachtdier hier. Wie oh wie is mijn krachtdier? Leven slaat hints om mijn oren. Wil ik horen? Wil ik zien? Misschien heb ik wel vele vrienden die me helpen. Niet één of twee, maar pakweg tien……..

Op een dag nam mijn opa me tijdens ons wekelijkse zondagse bezoek mee naar de grootouderlijke slaapkamer. Heks was nog maar een piepklein heksje! Ik drentelde op tuimelvoetjes achter mijn grootvader aan. Nieuwsgierig gevolgd door mijn moeder en zusje.

Achter in de kledingkast lag een cadeautje voor me. Ik mocht het zelf gaan pakken. Ik verdween helemaal tussen de kostuums, jurken en corseletten. Ik weet het nog goed, ondanks het feit, dat ik nog maar nauwelijks kon lopen. Het heeft enorm veel indruk gemaakt.

Mijn opa gaf nooit cadeautjes aan de kleinkinderen. Dat was het terrein van oma. Zij kocht de presentjes en deelde ze uit. Ik heb het mijn opa dan ook ooit meer zien doen. Noch bij mezelf, noch bij enig ander kleinkind. En dat waren er genoeg. Heks komt uit een grote clan.

Het was dus een bijzondere aangelegenheid.

Uit de kast kwam een pak. Uit het pak kwam een beer. Een echte ouderwetse teddybeer. Ik noemde hem BEER, want zo heette hij. Sinds die eerste dag waren we onafscheidelijk. Beer ging overal mee naar toe. Met een onzichtbaar koord zat hij aan me vast. Je kon me uittekenen met mijn duim in mijn mond en Beer aan een poot slepend over de grond achter me aan.

Mijn moeder heeft hem later weggegooid. Hij zal wel een arm of been hebben gemist. Zij had geen last van sentimenten omtrent dierbaar speelgoed. Ergens in de loop van mijn vierde of vijfde levensjaar is Beer uit mijn bestaan verdwenen.

Nu we op de Heksenopleiding met krachtdieren bezig zijn komt mijn oude vriend plotseling weer regelmatig in mijn gedachten. Niet dat hij ooit helemaal weg is geweest. Met enige regelmaat tik ik een beer ergens op de kop. Ik heb nog steeds een enorm zwak voor dit type knuffels. En met enige regelmaat eet een hond van me dan zo’n speelgoedbeer weer op.

Ik heb overigens nooit meer een teddybeer gevonden, die sprekend op het exemplaar uit mijn jonge jaren lijkt……

Afgelopen winter, vlak voordat ik me opgeef voor de sjamanistische jaaropleiding, vind ik een lief prentje van een beer in de kringloop. Het blijkt een genummerd exemplaar te zijn uit de serie ‘Sporting Bears’ van Sue Willis, een mijn tot dan toe onbekende kunstenares. Het is niet heel veel waard, dat is dan weer het gekke. Maar voor mij is het goud: Heks is direct dol op het plaatje.

Na de tweede lesdag zit die oude honingsnoeper naast me in de auto. Eenmaal thuisgekomen is hij zeer aanwezig in mijn belevingswereld. Mijn oude vriend. Mijn grote beschermer. Ik voel hoe hij als een duffelse jas om mijn schouders glijdt. De term ‘I have your back’ schiet door me heen.

Toch heb ik een gigantisch probleem met mijn gigantische vriend. Hij houdt er niet van om Beer genoemd te worden. En laat dat nu net de naam zijn, waaronder hij me jaren heeft vergezeld. Het is het eerste wat in mijn hoofd op komt, als ik aan hem denk.

Ik oefen met zijn andere namen. Honingsnoeper, hij die op 2 benen loopt, Besseneter…… Het beklijft niet.

Mijn queeste naar mijn krachtdieren is in volle gang. Want wat bijvoorbeeld te denken van al die kikkers, die mijn heksenhuisje sinds jaar en dag bevolken? En heb ik ook niet eens een hert net niet op mijn bumper gehad? Tot twee keer toe? In dezelfde vakantie!

De eerste keer midden in de nacht in een uitgestrekt bos in Noord Frankrijk. Heks was op vakantie met haar hondje Ysbrandt. Ik ging mijn stem bevrijden in dat prachtige geitenwollensokkenoord Ecolony.

Plotseling spring er een enorm hert uit de struiken pal voor mijn auto. Ik zie in een fractie van een seconde alle details van het dier in het licht van mijn koplampen. Een halve meter voor mijn bumper…….Het volgende moment is de schoonheid met een elegante reuzensprong in het bos aan de overkant van de weg verdwenen…….

En heb ik niet een paar jaar geleden een uil gered? Ben ik hevig verliefd geworden op die schat! Staan er nu ook allemaal uilen in mijn huis. Hertjes ook trouwens…….

En ben ik niet dol op draken en eenhoorns? Woont er niet sinds jaar en dag een groene draak van een draak in mijn hart? En heb ikzelf niet een magische achternaam? Een mythologisch dier zomaar voor het oprapen?

Zondag vind ik een prachtige steen op een warenmarkt hier om de hoek. Het is een Septarie, ofwel een Drakenei. Heks ziet er een afbeelding van de Zwarte Madonna in. Ik raak in gesprek met de verkoper.

Een heel leuk heksengesprek verder loop ik met de steen onder mijn arm weer naar huis.

De Zwarte Madonna was de eerste gedaante, die mijn innerlijk landschap bevolkte. Tijdens mijn initiatie als toverkol werd ik op pad gestuurd in de Ardennen om haar te zoeken. Samen met een bevriende regressietherapeut. We kregen tips uit andere dimensies…….

We vonden haar uiteindelijk in een klein museum in een stadje in België. Een minuscuul beeldje. Sindsdien woont ze in mijn hart.

Kristallen zijn ook vrienden van me. Helpers. Ze roepen me vanuit obscure winkeltjes, waar je hen nooit zou verwachten. Ze komen op wonderbaarlijke wijze op mijn pad soms. Ik heb wel eens een mooie hanger tussen mijn sierraden gevonden, die ik nooit heb aangeschaft. Op een of andere mysterieuze manier is die daar in die lade terecht gekomen.

Groene Draak woont ook al jaren in mijn hart!

Zo kwam Beer ook naar me toe middels iemand, die nooit cadeautjes gaf. Zelfs niet aan zijn eigen vrouw. Ik moet me dan ook maar geen zorgen maken over wie mijn krachtdieren zijn. Ze laten zich echt niet tegenhouden als ze bij je willen komen.

Vorige week ontdekken mijn hulp en ik een nest muizen in de berging. Muis is net begonnen met het verzamelen van zachte lapjes. Hiertoe heeft ze een antieke Russische winterjas in stukjes geknaagd.

Er zijn nog geen jonge muisjes te bekennen in het nest, dus we zetten het opklapbed, waar het nest in zit, buiten voor de deur. Muis moet haar huisvesting maar elders voortzetten.

Als we het bed verplaatsen gaat de muis er vandoor. Snel rent ze de hoek van de steeg om richting museum. Daar is het prima toeven voor muizen weet ik van mijn kat Ferguut. Het is een uitstekende locatie voor de muizenjacht. Mijn panter laat zich met enige regelmaat expres insluiten voor een bacchanaal.

Zondag aan het eind van de middag fiets ik naar Kras. We gaan weer heerlijk mediteren. Onze Pop Up Sangha loopt als een tierelier. Als we de spirit krijgen en we hebben genoeg energie bellen we elkaar op. Vervolgens komt ze hierheen of ga ik naar haar huis. Ook afhankelijk van onze fysieke mogelijkheden op dat moment; MEDITEREN OP MAAT!

Ik heb mijn nieuwe steen meegenomen. Sinds enige tijd is Kras ook helemaal verslingerd aan kristallen. We zetten de steen neer met een kaarsje erbij. Dan lees ik een willekeurige tekst van Thay. Die is echter zo ongelofelijk to the point voor ons allebei. Ik heb em zomaar lukraak uit een pak kaarten met teksten gegrist!

Het leven zit vol magie. Vaak zien we het niet. Moet je eerst om de oren worden geslagen met hints……..

 

Singer zanger meesterzangers

ik heb recht op een Singer

Hans Sachs

Vandaag dan eindelijk een nieuwe agenda aangeschaft. Alle lesdagen van Indiase zang, Stembevrijding  en repetities van het Koorproject, waar ik in ga zingen naast elkaar gelegd. En het past! De data kronkelen op gepaste afstand om elkaar heen in mijn nieuwe tijdschema. Het jaar is nu echt begonnen. Het zingt me galmend tegemoet.

met echo uit verleden

Galm!!!!

Misschien overmoedig om maar te denken, dat ik dit allemaal kan volbrengen. Het is niet uitgesloten, dat ik een groot deel mis vanwege virussen en ander tuig. Maar ik ben een bikkeltje. Vaak weet ik toch mijn energie om de afspraken heen zo te organiseren en vooral sparen, dat ik toch acte de présence weet te geven. Voorwaar geen kleinigheid.

UIT VOLLE BORST

Mooi zingen

Maar ik krijg ook energie van al dat zingen. Vrolijke bubbels in mijn buik en liedjes in mijn hoofd. Dat maakt de pampusdagen draaglijk. En ik maak ook weer eens wat mee….

swingend zingen

LEKKER ZINGEN

Jaren geleden begon het te kriebelen, ik wilde iets gaan doen. Een opleiding. Om uit het kleine kringetje te komen, waar ik door mijn fysiek in was beland. Ik zocht iets voor een vriendin op internet, maar vond een opleiding voor mezelf. Adem, zang en boventonen. Dat leek me wel wat. Het woord adem zag ik min of meer over het hoofd. Zingen wilde ik. En boventonen had ik al eens een beetje verkend en dat smaakte naar meer. Ik heb op die opleiding een hele leuke tijd gehad, maar uiteindelijk was het voornamelijk adem, wat de klok sloeg. Na 2 jaar besloot ik er een punt achter te zetten en op zoek te gaan, naar …. Ja, naar wat? In elk geval zingen….

echt wel

zin in zingen

boem boem

met trommelvrouw

Leef je uit

Die zomer ging ik met mijn boventoonvriendin Trommelvrouw, haar clan en Frogs naar Frankrijk.  Trommelvrouw had wat onderzoek gedaan op internet naar een leuke zangvakantie en had iets gevonden in Ecolony. Dat is een leefgemeenschap op idealistische grondslag. Ik moet zeggen, het is er werkelijk schitterend. Paradijselijk. Maar, natuurlijk een maar… er zijn wel erg veel regeltjes, waar je je aan moet houden. Bijvoorbeeld stilte om 10 uur ’s avonds. Ik raakte direct in de problemen, toen ik om 5 over 10 met een kapotte uitlaat het terrein opknalde. Alsof er een vliegtuig landde…

Een jongeman met schapekrulletjes en geitensokken behandelde me daarna extra streng, mocht dit niet en dat niet. Hij heeft me dagenlang achtervolgd. Mag geen koffie drinken uit soepkop, mag hier niet parkeren, daar niet tandenpoetsen of dit of dat. Gelukkig nam hij afstand, toen Frogs na een paar dagen met een auto vol met trommels en zijn enorme trommelbiceps arriveerde.

boemboem

Trommeldetrommel

Trommelvrouw en ik waren echter gekomen voor een cursus stembevrijding van Jan-Hendrik Veenkamp. En we vielen met onze neus in de boter! Wat was het leuk. Ook Frogs en Jan-Hendrik hadden een klik, de trommels kwamen uit de auto en we hadden oerwoudachtige jamsessies.

Na die week wist ik 1 ding zeker, ik wilde in de leer bij Jan-Hendrik. Trommelvrouw had daar ook wel oren naar. Er was 1 probleem. Hij had geen opleiding voorhanden.

hoe meer zielen

Samenzang

kan het wat zachter?

meer samenzang

je zingt vals, schat... wat? luister naar je eige

En nog meer

Dus zijn Trommelvrouw en ik hem flink onder druk gaan zetten, zeuren en zagen, totdat hij een half jaar later de leergang: Hero within startte. Met als leidraad het boek met dezelfde titel van Carol Pearson. Dat was een heerlijke en ook leerzame tijd. En nu komt daar dan weer een vervolg op. Wat een feest.

ziel en zaligheid

ZO HEERLIJK

Stembevrijding, zingen vanuit je ziel, met je hele lichaam en ook gewoon net waar je zin in hebt. Dat is me op het lijf geschreven. Wat is er heerlijker, dan met Jan-Hendrik op de piano helemaal in je stem te gaan en er alles uit te halen. Het is niet speciaal bedoeld om mooi te zingen, dat kan juist een enorme belemmering zijn. Het is misschien wel het idee, dat het perfect moet zijn, waarvan je je bevrijdt. Maar gek genoeg klinkt het vaak prachtig, als iemand met eigen authentieke stem begint te zingen.

ik wil niet aan die boom worden gebonden...met een prop in mijn mond

MIJN MOOIE AUTHENTIEKE STEM…

Singer

zanger

meesterzangers

Hans Sachs

heeft Hans Sachs geen Singermasjien

waarom heeft Hans Sachs geen Singer

Hans Sachs heeft recht op een Singer

Hans Sachs moet een Singer hebben

Jawel

dat is zijn recht

Recht door zee

Leve Hans Sachs

Hans Sachs heeft gelijk

hij heeft recht op…….

ik heb gelijhijhijk, lalalahaha

EEN SINGER!!!

uit:

Paul van Ostaijen

Huldegedicht aan Singer

Een mooie hulde aan een hele andere zanger door een dichter met eigen authentieke stemgeluid.

Morgen trap ik af met een repetitie van het Koorproject. Dat doe ik samen met mijn vriendin Roos. Wij hebben al veel zangavonturen samen beleefd, de boventonen en stembevrijding. En een eerder koorproject.

Maar nu ga ik lekker bij Frogs eten, Couscous. Het varkentje zit al bij hem, ze zijn er samen op uit geweest.  Dus had ik een middag vrij. Om alles op een rijtje te zetten en te zien, dat het kan!

Wie zingt er nou een toontje lager?

ZO