Krachtdier daar, krachtdier hier. Wie oh wie is mijn krachtdier? Leven slaat hints om mijn oren. Wil ik horen? Wil ik zien? Misschien heb ik wel vele vrienden die me helpen. Niet één of twee, maar pakweg tien……..

Op een dag nam mijn opa me tijdens ons wekelijkse zondagse bezoek mee naar de grootouderlijke slaapkamer. Heks was nog maar een piepklein heksje! Ik drentelde op tuimelvoetjes achter mijn grootvader aan. Nieuwsgierig gevolgd door mijn moeder en zusje.

Achter in de kledingkast lag een cadeautje voor me. Ik mocht het zelf gaan pakken. Ik verdween helemaal tussen de kostuums, jurken en corseletten. Ik weet het nog goed, ondanks het feit, dat ik nog maar nauwelijks kon lopen. Het heeft enorm veel indruk gemaakt.

Mijn opa gaf nooit cadeautjes aan de kleinkinderen. Dat was het terrein van oma. Zij kocht de presentjes en deelde ze uit. Ik heb het mijn opa dan ook ooit meer zien doen. Noch bij mezelf, noch bij enig ander kleinkind. En dat waren er genoeg. Heks komt uit een grote clan.

Het was dus een bijzondere aangelegenheid.

Uit de kast kwam een pak. Uit het pak kwam een beer. Een echte ouderwetse teddybeer. Ik noemde hem BEER, want zo heette hij. Sinds die eerste dag waren we onafscheidelijk. Beer ging overal mee naar toe. Met een onzichtbaar koord zat hij aan me vast. Je kon me uittekenen met mijn duim in mijn mond en Beer aan een poot slepend over de grond achter me aan.

Mijn moeder heeft hem later weggegooid. Hij zal wel een arm of been hebben gemist. Zij had geen last van sentimenten omtrent dierbaar speelgoed. Ergens in de loop van mijn vierde of vijfde levensjaar is Beer uit mijn bestaan verdwenen.

Nu we op de Heksenopleiding met krachtdieren bezig zijn komt mijn oude vriend plotseling weer regelmatig in mijn gedachten. Niet dat hij ooit helemaal weg is geweest. Met enige regelmaat tik ik een beer ergens op de kop. Ik heb nog steeds een enorm zwak voor dit type knuffels. En met enige regelmaat eet een hond van me dan zo’n speelgoedbeer weer op.

Ik heb overigens nooit meer een teddybeer gevonden, die sprekend op het exemplaar uit mijn jonge jaren lijkt……

Afgelopen winter, vlak voordat ik me opgeef voor de sjamanistische jaaropleiding, vind ik een lief prentje van een beer in de kringloop. Het blijkt een genummerd exemplaar te zijn uit de serie ‘Sporting Bears’ van Sue Willis, een mijn tot dan toe onbekende kunstenares. Het is niet heel veel waard, dat is dan weer het gekke. Maar voor mij is het goud: Heks is direct dol op het plaatje.

Na de tweede lesdag zit die oude honingsnoeper naast me in de auto. Eenmaal thuisgekomen is hij zeer aanwezig in mijn belevingswereld. Mijn oude vriend. Mijn grote beschermer. Ik voel hoe hij als een duffelse jas om mijn schouders glijdt. De term ‘I have your back’ schiet door me heen.

Toch heb ik een gigantisch probleem met mijn gigantische vriend. Hij houdt er niet van om Beer genoemd te worden. En laat dat nu net de naam zijn, waaronder hij me jaren heeft vergezeld. Het is het eerste wat in mijn hoofd op komt, als ik aan hem denk.

Ik oefen met zijn andere namen. Honingsnoeper, hij die op 2 benen loopt, Besseneter…… Het beklijft niet.

Mijn queeste naar mijn krachtdieren is in volle gang. Want wat bijvoorbeeld te denken van al die kikkers, die mijn heksenhuisje sinds jaar en dag bevolken? En heb ik ook niet eens een hert net niet op mijn bumper gehad? Tot twee keer toe? In dezelfde vakantie!

De eerste keer midden in de nacht in een uitgestrekt bos in Noord Frankrijk. Heks was op vakantie met haar hondje Ysbrandt. Ik ging mijn stem bevrijden in dat prachtige geitenwollensokkenoord Ecolony.

Plotseling spring er een enorm hert uit de struiken pal voor mijn auto. Ik zie in een fractie van een seconde alle details van het dier in het licht van mijn koplampen. Een halve meter voor mijn bumper…….Het volgende moment is de schoonheid met een elegante reuzensprong in het bos aan de overkant van de weg verdwenen…….

En heb ik niet een paar jaar geleden een uil gered? Ben ik hevig verliefd geworden op die schat! Staan er nu ook allemaal uilen in mijn huis. Hertjes ook trouwens…….

En ben ik niet dol op draken en eenhoorns? Woont er niet sinds jaar en dag een groene draak van een draak in mijn hart? En heb ikzelf niet een magische achternaam? Een mythologisch dier zomaar voor het oprapen?

Zondag vind ik een prachtige steen op een warenmarkt hier om de hoek. Het is een Septarie, ofwel een Drakenei. Heks ziet er een afbeelding van de Zwarte Madonna in. Ik raak in gesprek met de verkoper.

Een heel leuk heksengesprek verder loop ik met de steen onder mijn arm weer naar huis.

De Zwarte Madonna was de eerste gedaante, die mijn innerlijk landschap bevolkte. Tijdens mijn initiatie als toverkol werd ik op pad gestuurd in de Ardennen om haar te zoeken. Samen met een bevriende regressietherapeut. We kregen tips uit andere dimensies…….

We vonden haar uiteindelijk in een klein museum in een stadje in België. Een minuscuul beeldje. Sindsdien woont ze in mijn hart.

Kristallen zijn ook vrienden van me. Helpers. Ze roepen me vanuit obscure winkeltjes, waar je hen nooit zou verwachten. Ze komen op wonderbaarlijke wijze op mijn pad soms. Ik heb wel eens een mooie hanger tussen mijn sierraden gevonden, die ik nooit heb aangeschaft. Op een of andere mysterieuze manier is die daar in die lade terecht gekomen.

Groene Draak woont ook al jaren in mijn hart!

Zo kwam Beer ook naar me toe middels iemand, die nooit cadeautjes gaf. Zelfs niet aan zijn eigen vrouw. Ik moet me dan ook maar geen zorgen maken over wie mijn krachtdieren zijn. Ze laten zich echt niet tegenhouden als ze bij je willen komen.

Vorige week ontdekken mijn hulp en ik een nest muizen in de berging. Muis is net begonnen met het verzamelen van zachte lapjes. Hiertoe heeft ze een antieke Russische winterjas in stukjes geknaagd.

Er zijn nog geen jonge muisjes te bekennen in het nest, dus we zetten het opklapbed, waar het nest in zit, buiten voor de deur. Muis moet haar huisvesting maar elders voortzetten.

Als we het bed verplaatsen gaat de muis er vandoor. Snel rent ze de hoek van de steeg om richting museum. Daar is het prima toeven voor muizen weet ik van mijn kat Ferguut. Het is een uitstekende locatie voor de muizenjacht. Mijn panter laat zich met enige regelmaat expres insluiten voor een bacchanaal.

Zondag aan het eind van de middag fiets ik naar Kras. We gaan weer heerlijk mediteren. Onze Pop Up Sangha loopt als een tierelier. Als we de spirit krijgen en we hebben genoeg energie bellen we elkaar op. Vervolgens komt ze hierheen of ga ik naar haar huis. Ook afhankelijk van onze fysieke mogelijkheden op dat moment; MEDITEREN OP MAAT!

Ik heb mijn nieuwe steen meegenomen. Sinds enige tijd is Kras ook helemaal verslingerd aan kristallen. We zetten de steen neer met een kaarsje erbij. Dan lees ik een willekeurige tekst van Thay. Die is echter zo ongelofelijk to the point voor ons allebei. Ik heb em zomaar lukraak uit een pak kaarten met teksten gegrist!

Het leven zit vol magie. Vaak zien we het niet. Moet je eerst om de oren worden geslagen met hints……..

 

Verwachtingen? Of idealen? ‘UTOPIA’ in de Lakenhal te Leiden inspireert om op dit onderwerp voort te borduren. En je wordt er vrolijk van. Ik wel tenminste. Een aanrader.!

UTOPIA, LAKENHAL LEIDENUTOPIA, LAKENHAL LEIDEN

Zondagmorgen ga ik naar de kerk, in de hoop Jp en Janneke te treffen. Ze zijn er niet. Wel is het heel fijn om weer eens aanwezig te zijn. Een hele leuke dame houdt een preek over verwachtingen. Nou is dat nu niet weer toevallig. Precies hetgeen me bezighoudt momenteel!

UTOPIA, LAKENHAL LEIDENUTOPIA, LAKENHAL LEIDEN

Na de dienst tref ik Cowboy op zijn hoofd aan in mijn huiskamer. Hij doet zijn dagelijkse yoga oefeningen. We maken een snelle lunch en dan stelt mijn vriend voor om naar de Lakenhal te gaan. Er is daar een prachtige tentoonstelling, die hij wil bezoeken. Heks is direct om. niet veel later verlaten we het pand om twee keer de hoek om te lopen: Dan zijn we al waar we wezen willen. Dat is zo lekker van in de stad wonen.

UTOPIA, LAKENHAL LEIDENUTOPIA, LAKENHAL LEIDENUTOPIA, LAKENHAL LEIDENUTOPIA, LAKENHAL LEIDENUTOPIA, LAKENHAL LEIDEN

Cowboy woont midden in Amsterdam. Daar gaat dit vliegertje in verhevigde mate op. Maar Leiden mag er ook zijn met zijn Oudheden, Volkenkunde, Lakenhal en Naturalis! En niet te vergeten Boerhaave….  Ik woon er zo ongeveer naast!

UTOPIA, LAKENHAL LEIDENUTOPIA, LAKENHAL LEIDEN

Utopia‘ heet de tentoonstelling, ‘Visies op een Nieuwe Wereld’. Expressionisme en Constructivisme. Ik heb er zin in.

Als we een kaartje kopen ontwaar ik Steenvrouw met Hakvriendin. Ze hebben de tentoonstelling zojuist bezocht en gaan aan de koffie. ‘Prachtig!’ zegt ze. We zoenen en wisselen snel laatste nieuwtjes uit. Daarna gaat het beginnen. Heks en Cowboy drentelen het museum in.

UTOPIA, LAKENHAL LEIDENUTOPIA, LAKENHAL LEIDEN

Feest der herkenning voor allebei, want we hebben beiden tijdens onze studie gekke bijvakken gedaan. Filmkunde bijvoorbeeld. De tentoonstelling is ontzettend leuk opgezet en gewoon onder en tussen de bestaande collectie gehangen hier en daar. Hetgeen grappig vervreemdend werkt.

Wat hebben ze hun gloeiende best gedaan om mooie werken naar Leiden te krijgen. We zijn onder de indruk.

UTOPIA, LAKENHAL LEIDENUTOPIA, LAKENHAL LEIDEN

Prachtige schilderijen, maquettes van gebouwen, kostuums, films…. Kunstenaars vol idealen, ideeën voor een nieuwe, betere wereld. En ook terug naar de natuurlijke wereld. Dus lekker veel naakt!

Ontroerend eigenlijk, de toen heersende idee, dat gebouwen, kleding en wat al niet konden bijdragen aan het verbeteren van de mens. Zet dat eens af tegen de ‘Idols’cultuur van dit tijdgewricht!

Al met al zeer de moeite waard om een kijkje te nemen. Wij dwalen uren rond, totdat we als laatsten naar buiten worden geveegd. Tegen die tijd zitten we tot aan de nok gevuld met indrukken. Het is gewoon lekker om daarna een rondje door de stad te lopen met Varkentje. Alles laten bezinken. Beetje frisse lucht happen.

UTOPIA, LAKENHAL LEIDENUTOPIA, LAKENHAL LEIDEN

WAR BETWEEN SEXES. Heks is flauw van eikels en idioten….. YSBRANDT LUST ZE RAUW !!!!!

deze spande toch weer de kroon

MAFKETELS GENOEG IN HET VERKEER

Vanmorgen op weg naar de dokter, stopte er plotseling een man op de fiets pal voor me. Midden op straat! Ik kon hem ternauwernood ontwijken. Verbijsterd keek ik om en riep iets in de trant van, ‘Man, wat doe je nu, kijk uit’. Het mannetjes begon me direct uit te schelden,’Ik trek je kop eraf, sloop je’ en dergelijke, ik besloot hem verder te negeren en fietste door. Hij begon me te achtervolgen. Verderop kwam ik een bevriende hond en zijn bazinnetje tegen en maakte een praatje met hen.  Hopelijk kwam ik zo van hem af.

ballen II

Wijkagent I

Nu werd de man uiterst agressief. Hij wilde me te lijf. Mijn hondenvriendin was verbijsterd. Gelukkig had ik Ysbrandt om mijn middel. Die was er helemaal klaar voor. Tot 3 keer toe kwam de man op me af, ging op afstand schelden, kwam weer terug. Ik moet toegeven, dat ik hem intussen wel degelijk van repliek diende. Uiteindelijk ben ik via allemaal poortjes en achterafpaadjes aan hem ontsnapt. Volstrekt gestoord weer. Leve Ysbrandt, die lust zulke klootzakken rauw! Letterlijk……

ik heb nog niet ontbeten....

ZOIETS

Gisteren was een heerlijke dag, Indiase zangles in het bijzijn van de leraar van mijn lerares:   Ustad Zia Fariduddin Dagar! Een hele aparte belevenis….. Zoals altijd komen we om 10 uur in de ochtend bijeen in het souterrain van het kleine dijkhuisje. Deze keer echter zitten alle ramen en deuren potdicht: Geen zuchtje koude Hollandse wind brengt het tropische Indiase binnenklimaat in gevaar.

Sprekend wijlen mijn kat Koe

DHRUPADBABY EN KOETJE

Ook zijn de dames opvallend rustig. geen gekwetter, geen eten en drinken verspreid over de vloer. De les verloopt op authentiek Indiase wijze: Geen opschrijfboekjes en opnameapparaten. Eindeloos zingen we onze oefeningen, terwijl de meester verzonken in zijn eigen wereld met gesloten ogen zit te luisteren.

Niets ontgaat deze oren echter. Soms opent hij zijn ogen en geeft nieuwe instructies. Alleen begrepen door Marianne, onze lerares. Het is een genot om haar bezig te zien. Wat een speciale gelegenheid om aan haar voorbeeld te laten zien hoevelen op grote afstand volgen.

Natuurlijk is er weer een heerlijke lunch! Hier zijn we weer onder elkaar en het gekakel is dus niet van de lucht. De dag wordt besloten met een compositie. Een beetje beschimmeld van ontzag zingen we voor Ustad, begeleid door Tampoera en Pakawaj. Dan rijd ik alweer naar huis door een witte wereld. Sneeuw dwarrelt rond mijn auto, gedachten dwarrelen door mijn hoofd.

er komen andere tijden....

IN PATRIARCHAAT IS VROUW IN HET NADEEL….

Het incident met de dichtwedstrijd houdt me nog bezig. De ergste schok is over. Intussen ben ik ervan overtuigd geraakt, dat het hier een stel idioten betreft. Nadere beschouwing van andere inzendingen hebben me doen inzien, dat er echt niet zoveel mis was met de mijne. Niet meer dan met andere inzendingen, Een kleine rondblik op de site brengt ook een met alcohol gelardeerde rel aan het licht: Oorlog in letterland….

Ach, ze zoeken het maar uit. Wel stuur ik nog een reactie: “Wat een vijandig, ranzig, kleinerend, seksistisch oordeel. Wat is dit voor’n jury? Waggelende mannetjes in de penopauze……. Aan je gerief komen in context met de heks? In your dreams…..’

Het hele gebeuren doet me denken aan mijn ervaringen in een hopeloze toneelgroep lang geleden. We maakten muziektheater. Het ging uit van de vakgroep theaterwetenschap in Leiden. Wij hadden natuurlijk een vette subsidie. De groep bestond uit 4 mannen en 2 vrouwen. De heren waren zeer met zichzelf ingenomen en met hun revolutionaire ideeën.

dus hou ik er maar over op

HELEMAAL WAAR

Met interessante gezichten beweerden ze vernieuwend theater te maken. Ze hadden het over nieuwe ontwikkelingen binnen muziektheater…Ze waren fan van Hauser Orkater. Hun eigendunk was niet om aan te horen. Elk idee van mij werd getorpedeerd. Hou je erbuiten, heks…Heks in je hok! De andere vrouw werd achter de naaimachine gezet: Naaien jij! Echt waar.

legendarisch

PRACHTIGE VOORSTELLING

Een week voor de voorstelling kreeg ik het serieus aan de stok met de oppereikel. De gemoederen liepen zo hoog op, dat ik dreigde op te stappen. We sloten een deal: Ik zou mee blijven werken, in ruil daarvoor kreeg ik 8 minuten in het midden van de voorstelling om mijn eigen idee uit te voeren. Samen met de andere vrouw. Zij zouden het pas tijdens de voorstelling voor het eerst te zien krijgen. Dat vonden de heren niet leuk.

geinig ook

INDERDAAD

Voor mijn bijdrage had ik met mijn sister in crime kostuums gemaakt van vreemde vogels. Met veel flapperende details voor het geluidseffect. Tijdens een wilde paringsdans vlogen onderdelen van deze pakken door de lucht. Er bleef niet veel van over…. Gehavend en met ingedeukte snavels, maar geheel aan ons gerief gekomen verlieten we het toneel. Later, tijdens mijn studie theaterwetenschappen,  zag ik alle opnames van de voorstellingen van Hauser Orkater. Onze hele voorstelling was van hen gejat! Behalve mijn gedeelte…..

vreemde verlangens...

VREEMDE VOGELS HEBBEN OOK ZO HUN VERLANGENS….

Holle vaten klinken op

kleren van de keizer

zijn gewoon niet wijzer

waggelen lallend

tonnetje rond

ik zie slechts

blote kont

KONINKLIJKE DROOGHEID

STAAT JE GOED

Ja, er wordt wat afgeleuterd, gescholden, sexueel geïntimideerd en onzin verkocht. Het is altijd weer verbijsterend om mee te maken. De wereld is bevolkt met hele ongelukkige en gefrustreerde mensen. Als ze een ander naar beneden kunnen trappen, gaan ze zelf omhoog. Althans, zo lijkt het. Maar in werkelijkheid leven ze alleen met hun afgescheiden zelf in een schone-schijn-wereld, vorstelijk gekleed in hun bekouwekakte keizerlijke blote kont. Rest slechts compassie…..

Grrrrrr

INTERESSANTE BROEKVOL EN ZELFBEELD