Zich misdragende honden: De honden lusten er geen brood van. Een lekker kippetje soldaat maken of een woest potje ‘Zwaan kleef aan’ is nog niets vergeleken bij het vileine geblaf van mijn buurman: Hij heeft deze fladderende Toverheks in het vizier. Wat wil hij bereiken? Dat is onduidelijk. Wellicht zoekt hij een pispaal, louter voor zijn plezier!

‘Oh, dat stelt niks voor!’ lacht de vrouw met hond waarmee ik een praatje maak, ‘Een hond hier uit de wijk heeft laatst voor de verbijsterde ogen van een hele schoolklas kleine kinderen een kip te grazen genomen…’ Heks heeft haar zojuist verteld, dat mijn lieve kleine hondje onlangs een kip had gevangen. Gelukkig kwam die er zonder kleerscheuren vanaf.

‘Nou, dat arme dier op de educatieve boerderij hier in de wijk had minder geluk,’ vervolgt de vrouw, ‘Die hond heeft hem echt aan flarden gescheurd. Die kids kunnen allemaal in therapie…… Niks leuk en lief beestjes aaien op Kinderboerderij Merenwijk!’

Als ik verder fiets zie ik alweer een hond zich misdragen. Hij rent dwars door een weiland langs een sloot waar een jonge zwaan zich probeert uit de voeten te maken. Nou ja, uit de zwemvliezen. Het beest is nog geen jaar oud en duidelijk niet in staat dit blaffende monster het gevederde hoofd te bieden.

Het succes van zijn vermetele actie stijgt de tevens jonge hond naar het hoofd. Als een dolleman gaat hij tekeer. Op het fietspad staat een man het met lede ogen aan te zien. In de verte klinkt de ijle roep van s’honds baasje. Een vrouw met nog een hond en een kind in de kinderwagen probeert wanhopig haar ontaarde viervoeter weer onder appel te krijgen. Onbegonnen werk. Al helemaal vanaf die afstand.

Heks stapt van haar fiets en maakt zich drie keer zo groot. ‘Blijf,’ brul ik tegen VikThor. Er is geen tijd om hem aan te lijnen en op zich lust hij natuurlijk ook wel een zwaantje. Met rasse schreden banjer ik door het hoge gras naar de slootkant. Ondertussen op barse toon sprekend en gebarend naar de hond. Het voelt alsof ik hopla over de sloot kan springen en die hond zo bij kop en kont kan pakken……

Als een haas gaat het stomme dier er vandoor. Het is in een oogwenk gefikst. De zwaan haalt opgelucht adem. De baas in verte ook. ‘Goh,’ zegt de onthutste man op het fietspad met een zweem van bewondering in zijn stem, ‘Dat had je snel voor elkaar!’

Heks heeft net een uurtje naar Cesar Milan zitten kijken. ‘Zo’n hond ziet energie,’ beweert de man, nadat hij weer een ongelofelijk staaltje van zijn specialiteit heeft laten zien: Een onmogelijke gevaarlijke draak van een hond aanlijnen en er vervolgens mee wandelen alsof  het een puppy betreft.

‘Mensen zien ook energie,’ denkt Heks bij zichzelf, ‘Onbewust. Ze weten direct of ze over je heen kunnen walsen of tegen je aan kunnen zeiken is mijn ervaring. Ik kan mezelf in zulke situaties beter ook eens wat meer opblazen. En van me af blaffen en bijten…..’

Ik ben nogal van het harmoniemodel. Ik vermijd conflicten en probeer Jan en Alleman te vriend te houden door middel van pleasen. Vandaar dat ze over me heen piesen. Het is namelijk een volstrekt contraproductieve houding, dat pleasen. Tenzij je dat gepies lekker vindt……

Een week later krijg ik de kans. Als ik de buurman aanspreek op zijn stomvervelende briefjes. Helaas kom ik van een koude kermis thuis. Hij blijft bij hoog en bij laag beweren, dat er een verschil is tussen zijn al jaren in de gang van de berging geparkeerde fiets en de mijne, die er tijdelijk staat. Er is geen redeneren aan.

Wel stelt hij vragen als: Waarom heb je eigenlijk vier fietsen? Alsof dat iets ter zake doet. Al had ik er tien. Zolang ik ze niet allemaal in de gang zet is er niet aan de hand. Hij mag er wat mij betreft zestig hebben. Of tweehonderd.

Zodra we er echter eentje in de gang zetten zijn we in overtreding. Allebei. Hij heeft het echter over gedogen van mijn misbruik van openbare ruimte.  Heel apart. Alsof ik niet al jaren hetzelfde van hem gedoog!

Waar ken ik dit gevoel toch van? Dat iemand je in het vizier heeft om het bloed onder je nagels vandaan te treiteren? Dat iemand er gestoorde redeneringen op na houdt, maar jou ervan beschuldigt. Dat iemand vindt dat er voor voor hemzelf andere regels gelden dan voor de gemene mens…….

‘Psychopaat!’ schreeuwt de boze buurman, ‘Als je nog 1 keer zo doet bel ik de woningbouwvereniging en dan word je er zo uitgezet!’ Nu moet ik toch echt lachen. Ondanks alle woede. Hoe denkt hij dat voor elkaar te krijgen?

Hijzelf draait met enige regelmaat keiharde muziek, zijn vrienden kotsen op mijn deurmat, bellen ’s nachts met hun dronken hoofd aan bij Heks. Niet elke nacht. Maar het gebeurt.

‘Jouw kat heeft een keer in de gang gescheten!’ gilt de buurman. De gang, die ik met mijn pijnlijke lijf als enige af en toe stofzuig en dweil. Heks is intussen ook gaan schreeuwen, ook al had ik me nog zo voorgenomen om het niet te doen.

Een bovenbuurvrouw mengt zich in het gekrakeel. Zij had ooit dergelijke problemen met de vorige bewoner van hetzelfde pand. Zou er een vloek rusten op die woning?

‘Als ik mijn fiets niet voor de buitenmuur van jouw berging mag zetten, omdat die lucht blijkbaar van jou is, lijkt het me logisch, dat jij niet meer parkeert met je vaders auto voor mijn keukenraam,’ sneer ik tenslotte, ‘En waarom heb je eigenlijk geen eigen auto?’ voeg ik er dan ook maar een stompzinnige edoch geniepige vraag aan toe. Het ontgaat de eikel volkomen…..

maxresdefault-1

Egel eet kip….

Uiteindelijk trek ik de voordeur met een klap dicht. Ik kan die gestoorde gelijkhebberige rotkop van mijn naaste buur niet meer zien. Eerst maar eens een heel eind fietsen met mijn hondje. De natuur in. Herademen.

Doodmoe kom ik een uurtje later thuis. Ik heb er spijt van dat ik mijn bovenbuurman op zijn gedrag heb aangesproken. Ik dacht dat mijn stevige energie er, net als bij die andere hond in dat weiland afgelopen week, voor zou zorgen, dat hij zijn doel zou verleggen. Een ander slachtoffer voor zijn zieke geobsedeerde gedoe zou zoeken.

Ik had hem beter kunnen negeren, zoals ik al jaren doe. Af en toe beetje pleasen met een vriendelijk nietszeggend woord of compliment en verder de boot afhouden. Ik dacht door duidelijk mijn grens aan te geven iets te winnen.

Ik had er eventjes geen rekening mee gehouden, dat ik misschien te maken zou hebben met iemand met een persoonlijkheidsstoornis. Ja, weet ik veel. Dat zie je niet aan iemands neus. Al had ik het uit een bijzonder onverkwikkelijk gesprek afgelopen zomer wel kunnen destilleren…….

Maar dat bedenk je altijd achteraf.

Jezelf groot maken. Duidelijk in beeld je zegje doen. Je grenzen aangeven. Zulke grappen moet je niet uithalen met een narcist. Die medemensen mijd je beter als de pest.

Hoewel. Als je toch al op hun radar staat kun je hen maar beter goed afschrikken.

Hond gered uit handen zwaan……

Ysbrandt gaat naar de dierenarts. Vervelend onderzoek. Hij laat het zich aanleunen. Goede uitslag. Heerlijke hondensnoepjes op de koop toe!

IMG_5257

WAT ZIET ‘IE ERUIT!

Donderdagmorgen moet Varkentje zich melden bij de dierenarts. Het gaat een stuk beter met m’n ventje, maar Demodex is een hardnekkige parasiet. Dit minuscule monstertje leeft in de haarzakjes van bijna alle honden. Normaal gesproken houdt het beestje zich koest. Maar zodra het immuunsysteem van de gastheer verzwakt slaat hij toe. In grote getale rukken hele legertjes kriebelende griezeltjes op en verwoesten de huid van de getroffen hond. Goddank is het niet overdraagbaar op mensen en andere dieren.

IMG_5893OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ysbrandt was na een operatie de klos. Eerst kreeg hij een aantal bacteriële infecties, direct gevolgd door Demodex. Het duurde helaas eventjes voor we erachter kwamen. Mijn hondje heeft van zichzelf al allerlei allergieën. We dachten aanvankelijk, dat het meer van hetzelfde was. Pas toen de plukken haar van zijn lijf vielen en hij in no time half kaal werd ontdekte de dierenarts de kleine boosdoener.

IMG_5896

Het werd erger en erger

 

De laatste weken knapt Ys aardig op. Hij heeft weer energie en loopt als vanouds lekker naast de fiets te rennen. Ook is hij een paar kilo aangekomen, dus niet meer zo mager. En er groeit weer haar op zijn snoet en pootjes. Alleen zijn borst is nog vrij kaal. Daardoor lijkt hij een beetje uit balans, alsof hij op z’n breedst is bij zijn flanken.

IMG_6559IMG_6555 IMG_6554IMG_6558

Bij de dierenarts moeten we eventjes wachten. Mijn viervoetige vriend blijft heel relaxed. Dat heb ik wel anders meegemaakt bij andere dierenartsen! Vaak zat hij bibberend en smakkend pogingen te doen om op mijn schoot te klimmen…..

Als dokter Kermani ons komt halen loopt Ys hem kwispelend tegemoet. ‘Is dat Ysbrandt?’ klinkt het quasi verbaasd. “Ik herken je bijna niet, ouwe jongen!’ Ys laat zich aaien en loopt probleemloos mee de spreekkamer in. Geen getrek en zenuwachtig gesmak. Mijn varkentje is volledig op zijn gemak! Een hele prestatie van deze dierenarts! Zeker gezien de vervelende en pijnlijke onderzoeken, die hij in petto heeft!

IMG_6556IMG_6557IMG_6555IMG_6553

Ik til Ys op de tafel. Hij zit doodstil, terwijl er op drie plekken een stuk huid wordt weggeschrapt. Niet bepaald lekker. Hij laat het toe.

‘Hij is enorm vooruitgegaan’, zegt de dokter, ‘Ik moet echt zoeken om nog beestjes te vinden. Helaas is de behandeling nog lang niet afgelopen. Pas als ik twee keer niets meer vind is hij genezen.’ Dat is balen. De behandeling is afschuwelijk. Elke avond spuit ik een dosis gif in zijn bek. Elke week spons ik hem in met zo’n smerig chemisch goedje, dat we er allebei helemaal akelig van worden. Vooral Ysbrandt. De bijwerkingen zijn neurologisch van aard…..Zwabberend en zwalkend loopt hij dan naast me, terwijl ik net zo lang met hem op stap ga, totdat de ergste gifdampen zijn verwaaid.

Toch ben ik blij met het resultaat. Soms slaat zo’n behandeling niet aan. Door alle wonden kan de patiënt bloedvergiftiging krijgen. Dan rest er nog maar 1 ding: Afscheid nemen van je hondje…….

IMG_6552

Dokter Kermani en zijn lieve assistente

foto - versie 2

Maar kijk eens, wat een resultaat

Takelwagen wil trein worden. Mensen met voelsprieten versus de exemplaren met een plaat voor hun kop. En ontdek je eigen lange tenen voor het te laat is! Bij voorkeur in je eerste levensjaar……..

 

baby, voetjes ontdekken, handjes ontdekken, baby ontdekt eigen lichaam

Gisterenmorgen rijd ik met Varkentje richting Leidse Hout. In het Gele Gevaar. Het is zuur weer. Regenbuien kletteren losjes over een natte stad. In mijn hoofd strooien herinneringen andersoortige buien in de rondte. Voor mijn geestesoog verschijnt een jeugdvriendin. Een paar jaar gelden tijdens een reünie zag ik haar terug. We bleken een geheel andere herinnering te hebben aan onze vriendschap!

baby, voetjes ontdekken, handjes ontdekken, baby ontdekt eigen lichaambaby, voetjes ontdekken, handjes ontdekken, baby ontdekt eigen lichaam

Want dat laatste was het ongetwijfeld. Jarenlang waren we in elkaars leven aanwezig. Maar waar Heks zich niet gezien voelde en dientengevolge last had gehad van het ‘egocentrische’ gedrag van haar maatje, was deze juist heel enthousiast over de vriendschappelijke kwaliteiten van Heks. De ervaring van jarenlang delen van lief en leed lag mijlenver uit elkaar….

baby, voetjes ontdekken, handjes ontdekken, baby ontdekt eigen lichaambaby, voetjes ontdekken, handjes ontdekken, baby ontdekt eigen lichaam

Intussen tuf ik nog steeds door de prutstad. Bij het station wacht ik voor een stoplicht. Voor me staat een takelwagen. Een man in een enorme dikke gezinsbak steekt brutaal de neus van zijn bakbeest in het gaatje tussen mijn bolide en de vrachtwagen. Vooruit maar weer. Ik laat hem ertussen. Terwijl ik optrek zie ik voor mijn ogen een spervuur aan brandende deeltjes ontstaan. Een schrapend, knetterend geluid vult de lucht. Een vonkenregen daalt neer op de zonet ingevoegde auto……

takelwagen, vrachtwagen met takel, plaatje van takelwagen, gi

De takel van de voorste wagen schraapt grondig langs het plafond van het viaduct onder de spoorrails. Alsof de vrachtwagen plotseling aspiraties krijgt om tram te worden. Of trein….. Ook zo’n takelwagen is wel eens toe aan iets anders!

takelwagen, vrachtwagen met takel, plaatje van takelwagen, gi takelwagen, vrachtwagen met takel, plaatje van takelwagen, gi

Wat een geluk, dat die man invoegde. Anders had Heks die lading vonken over zich heen gekregen! De auto voor me scheurt gehaast om de vrachtwagen heen, terwijl de chauffeur daarvan op het dak klimt om zijn ontaarde takel tot de orde te roepen….

Een stukje verderop zie ik de gedupeerde parkeren. Gefrustreerd inspecteert hij de schade. De vrachtwagen rijdt snel langs hem heen en maakt dat hij weg komt.

Een ongeluk zit in een klein hoekje. Maar vandaag was het nu eens niet het mijne.

De wereld IS. En wij ervaren em allemaal anders. Sommigen zijn slechts op zichzelf gericht. Een belangrijke fase in onze ontwikkeling. Dit bewust worden van jezelf. Kijk naar baby’s. Urenlang kunnen ze zich bezighouden met het bestuderen van hun handjes en voetjes. Superschattig.

Bij volwassenen wordt dit gedrag al snel minder aandoenlijk….

takelwagen, vrachtwagen met takel, plaatje van takelwagen, gi

Anderen zijn alleen maar met de ander bezig. Alsof ze er zelf niet toe doen. Of als effectieve methode om zich zo min mogelijk bewust te zijn van hun eigen armetierige gedoetje. De balans is doorgeslagen naar de andere kant. In het slechtste geval levert het een enorme bemoeial op, die niks bakt van zijn of haar eigen leven.

lachen, slappe lach, plezier, hahaha, hihihi,

Zondag arriveer ik op het nippertje in de kerk. De liedbundels zijn op. Als ik in een kerkbank schuif, zie ik dat het echtpaar naast me goed voorzien is: Ze houden allebei een bundel vast. Maar ze kijken er niet in. Zingen niet mee. Ik ben benieuwd of ze mij er eentje zullen aanbieden. Heks doet een experiment. Ik wacht af. Er komt geen bundel mijn kant op. Ook mag ik niet meekijken. Wel wensen ze me vrede. Er zit geen kwaad achter……

lachen, slappe lach, plezier, hahaha, hihihi,

Na de dienst ga ik met Jip en Janneke naar de kroeg. Dat is lang geleden. We drinken wijn en eten Vlaamse frieten. We praten eens goed bij. Vervolgens lachen we tot we pijn in onze kaken krijgen. Om onszelf en al die onbeholpen medemensen. Om de zotheid van dit aards bestaan….. Heerlijk!

lachen, slappe lach, plezier, varkentjes lachen, hahaha, hihihi,

Lome vertellingen over kleine belevenissen in een bloedhete Dordogne. Heks maakt het goed, beetje oververhit, dat wel…….

Donderdag 12 juni

20140613-200705-72425214.jpg

Het is bloedheet. De hele middag lig ik uitgeteld in mijn hangmat tussen de bomen. Mijn tent is een no go area. Ondanks het feit, dat ik em helemaal heb bedekt met slaapzakken en dekens teneinde de warmte buiten te houden. ’s Avonds ga ik mediteren in de grote hal. Het zweet loopt in straaltjes van mijn rug.

Het lezen van de sutra, soort Boeddhistische versie van bijbeltekst, laat ik voor wat het is. Ik moet die hele tent nog organiseren, alle dekens en dergelijke naar binnen. Mijn hangmat ontmantelen. De was binnen halen. Er zou wel eens een heel welkom donderbuitje kunnen ontstaan…..

20140613-200755-72475130.jpg

Ik neem een lauwe douche. Althans, ik probeer het. Het water is dan weer loeiheet, dan weer ijskoud, naar gelang of er iemand in de douches naast me de kraan open of dichtdraait. Dan slenter ik nog even naar de schuur, ingericht als theetafel, annex eetzaal. Het klooster zit midden in een grote verbouwing. Het is een behoorlijk geïmproviseerde retraite….

‘Mauw’, hoor ik achter me. Harmony, een schat van een kat, komt me eventjes begroeten. Ze laat zich lekker achter haar oren kroelen. Ik heb het rijk alleen. Iedereen is uitgevloerd door het warme weer en ligt al op 1 oor.

Op de terugweg naar mijn tent kom ik Little One tegen, ook een kat. Hij begint te snorren, als ik even naast hem neerhurk. Terwijl ik hem lekker over zijn koppie kroel, zie ik in de verte een bekende gestalte met wapperende pij aan komen lopen. haar tred heeft iets van een dans. Het is een mij zeer dierbare zuster. Gisteren tijdens Lazy Day, een soort zondag in de zin van rustdag binnen deze orde, hebben we vier uur lang zitten kletsen. Onder het genot van een kopje koffie. En nog eentje….

20140613-200851-72531918.jpg

“Ik zocht jou!’ roept ze enthousiast. We mogen eigenlijk niet meer praten, behalve als het echt niet anders kan, want na de avondmeditatie heerst er Noble Silence. Kop houden dus. Ik weet al waarvoor ze me zoekt. Morgenochtend gaan we naar een ander klooster, 25 kilometer verderop. Voor het vervoer zijn bussen geregeld. Maar dat is altijd een heel gedoe. Wachten in de hitte, je kunt em ook missen. Ik ben wel eens te laat geweest voor de bus terug….. Ooit.

Maar Heks gaat lekker met de auto. En deze non wil graag meerijden.Samen met nog een paar gegadigden. We spreken af en staan ondanks de verplichte stilte nog even zachtjes te giebelen. Vanmiddag zijn we op excursie geweest samen, naar een huisje waar ze ooit heeft gewoond. Hier in de buurt. Zo kom je op de meest speciale plekjes.

Stel je voor: Een oud bakkerijtje in een middeleeuws dorpje met hooguit twintig huizen. En een kasteel. Bovenop een berg. Uitzicht over de Dordogne. Idyllisch!
De huidige bewoner ontvangt ons allerhartelijkst. We krijgen een rondleiding. Er zijn veel dingen verbeterd intussen. Een grotere kachel, het dak is geïsoleerd….

20140613-201033-72633296.jpg

Wat een schattig huisje. Muren van een meter dik zorgen dat de hitte buiten blijft. In de winter is het er stervenskoud. En het is behoorlijk primitief.

Een paar jaar geleden gaf ik deze non een lichtgevende lotus en een vogeltje cadeau. Allebei werkend op zonne-energie. Het vogeltje fluit, als je er langs loopt. En de lotus verandert van kleur. Ze vond het prachtig. Want ondanks de bruine habijt, is deze dame dol op alles wat kleur en fleur heeft.

‘Weet je dat die lotus en dat vogeltje steeds met me meereizen. En ze doen het nog steeds!’ vertrouwde ze me gisteren tijdens onze koffiesessie toe. ‘Niet iedereen in het klooster kan die dingen waarderen, vaak wordt dat vogeltje verplaatst, of uitgezet…’

We lachen. Ja, ook in een omgeving als deze, waar mensen vanuit idealen werkelijk proberen de wereld een betere plek te maken, ontstaan wel eens spanningen. Maar in plaats van elkaar te lijf te gaan, is er een ander protocol om dit soort dingen op te lossen.

Afgelopen week kregen we daar les in. ‘Opnieuw beginnen’. Maar dat is stof voor een volgend verhaal…….

20140613-201111-72671040.jpg

Verwachtingen? Of idealen? ‘UTOPIA’ in de Lakenhal te Leiden inspireert om op dit onderwerp voort te borduren. En je wordt er vrolijk van. Ik wel tenminste. Een aanrader.!

UTOPIA, LAKENHAL LEIDENUTOPIA, LAKENHAL LEIDEN

Zondagmorgen ga ik naar de kerk, in de hoop Jp en Janneke te treffen. Ze zijn er niet. Wel is het heel fijn om weer eens aanwezig te zijn. Een hele leuke dame houdt een preek over verwachtingen. Nou is dat nu niet weer toevallig. Precies hetgeen me bezighoudt momenteel!

UTOPIA, LAKENHAL LEIDENUTOPIA, LAKENHAL LEIDEN

Na de dienst tref ik Cowboy op zijn hoofd aan in mijn huiskamer. Hij doet zijn dagelijkse yoga oefeningen. We maken een snelle lunch en dan stelt mijn vriend voor om naar de Lakenhal te gaan. Er is daar een prachtige tentoonstelling, die hij wil bezoeken. Heks is direct om. niet veel later verlaten we het pand om twee keer de hoek om te lopen: Dan zijn we al waar we wezen willen. Dat is zo lekker van in de stad wonen.

UTOPIA, LAKENHAL LEIDENUTOPIA, LAKENHAL LEIDENUTOPIA, LAKENHAL LEIDENUTOPIA, LAKENHAL LEIDENUTOPIA, LAKENHAL LEIDEN

Cowboy woont midden in Amsterdam. Daar gaat dit vliegertje in verhevigde mate op. Maar Leiden mag er ook zijn met zijn Oudheden, Volkenkunde, Lakenhal en Naturalis! En niet te vergeten Boerhaave….  Ik woon er zo ongeveer naast!

UTOPIA, LAKENHAL LEIDENUTOPIA, LAKENHAL LEIDEN

Utopia‘ heet de tentoonstelling, ‘Visies op een Nieuwe Wereld’. Expressionisme en Constructivisme. Ik heb er zin in.

Als we een kaartje kopen ontwaar ik Steenvrouw met Hakvriendin. Ze hebben de tentoonstelling zojuist bezocht en gaan aan de koffie. ‘Prachtig!’ zegt ze. We zoenen en wisselen snel laatste nieuwtjes uit. Daarna gaat het beginnen. Heks en Cowboy drentelen het museum in.

UTOPIA, LAKENHAL LEIDENUTOPIA, LAKENHAL LEIDEN

Feest der herkenning voor allebei, want we hebben beiden tijdens onze studie gekke bijvakken gedaan. Filmkunde bijvoorbeeld. De tentoonstelling is ontzettend leuk opgezet en gewoon onder en tussen de bestaande collectie gehangen hier en daar. Hetgeen grappig vervreemdend werkt.

Wat hebben ze hun gloeiende best gedaan om mooie werken naar Leiden te krijgen. We zijn onder de indruk.

UTOPIA, LAKENHAL LEIDENUTOPIA, LAKENHAL LEIDEN

Prachtige schilderijen, maquettes van gebouwen, kostuums, films…. Kunstenaars vol idealen, ideeën voor een nieuwe, betere wereld. En ook terug naar de natuurlijke wereld. Dus lekker veel naakt!

Ontroerend eigenlijk, de toen heersende idee, dat gebouwen, kleding en wat al niet konden bijdragen aan het verbeteren van de mens. Zet dat eens af tegen de ‘Idols’cultuur van dit tijdgewricht!

Al met al zeer de moeite waard om een kijkje te nemen. Wij dwalen uren rond, totdat we als laatsten naar buiten worden geveegd. Tegen die tijd zitten we tot aan de nok gevuld met indrukken. Het is gewoon lekker om daarna een rondje door de stad te lopen met Varkentje. Alles laten bezinken. Beetje frisse lucht happen.

UTOPIA, LAKENHAL LEIDENUTOPIA, LAKENHAL LEIDEN

Boeddhisten met schalen condooms versus de celibataire variant: Er is voor allebei iets te zeggen….

Tibetaans Boeddhisme

Bloederige teksten reciteren

Vanavond eet ik bij mijn vriend Pappa en zijn zoon. Het is een hele tijd geleden, dat we elkaar hebben gezien, dus er is veel bij te praten. Zoonlief is net terug van een bezoek aan zijn vriendje in New Castle. Enthousiast vertelt hij over de avonturen met zijn knappe hunk. Helemaal in love, deze heren!

Tibetaans Boeddhisme

Vol symboliek

Heks maakt hen verschrikkelijk aan het lachen met een verslag over het letterlijk uit mijn huis gooien van een uit de kluiten gewassen konijn, gelardeerd met demonstratieve fysieke handelingen om één en ander te illustreren. Dat valt in de smaak.

Tibetaans Boeddhisme

Prachtige details

Later loop ik met Pappa nog een grote ronde om de golfbaan en langs het Joppe met het hondje. We laten dat varkentje flink zwemmen achter een bal. Intussen verhaalt mijn vriend over zijn verblijf in Dechen Choling, een boeddhistisch klooster binnen de Shambala-traditie in Frankrijk. Hij heeft hier een maand doorgebracht deze zomer. Zoals vele zomers daarvoor….

Tibetaans Boeddhisme

Angstaanjagend

Heks heeft geruime tijd gemediteerd bij deze club. Daar ken ik Pappa ook van. Mijn retraites bracht ik echter steeds door bij Thich Nath Hanh. Daar gelden hele andere mores  dan in Dechen Choling. Ik zat braaf bij de nonnetjes celibatair te zijn. In Dechen staat een schaal condooms klaar voor gebruik door wie maar wil, vertelt mijn vriend. Ook drinken ze gezellig een wijntje, hetgeen uit den boze is in Plumvillage.

Tibetaans Boeddhisme

donkere kant belicht

 

De stichter van de Shambala traditie, Chögyam Trungpa Rinpoche (1939-1987), hield zelf ook wel van een glaasje. Hij was soms zelfs behoorlijk dronken. En hij had een zeer vrije seksuele moraal. Stortte zich in allerlei avonturen met zijn vrouwelijke volgelingen, hoewel ook nog gehuwd met een Engelse dame. En was daar allemaal volledig open en eerlijk over.

Het klinkt allemaal erg sixties en ik denk, dat je de man zeker als boeddhistische exponent van dat tijdsgewricht moet zien. Maar ook overstijgt hij dat. Hij is nog steeds een inspiratiebron voor velen.

Tibetaans Boeddhisme

Krachtig

‘Ach’, zegt Heks tegen Pappa,’ Ik vond dat celibataire wel lekker rustig. Altijd maar weer die kerels achter je aan…’ Vervolgens begin ik hem te plagen met zijn neiging elk jaar wel een oogje te hebben op één van de deelneemsters. Het is heerlijk om hem er tussen te nemen, ik heb het gemist. Op een gegeven moment gaat hij altijd giechelen, hetgeen mij dan weer aanzet tot meer ondeugende grapjes.

Hij geeft overigens goed weerwoord, die Pappa….

Tibetaans Boeddhisme

Veel toeters en bellen

Als ik thuis kom is het al donker. Wat vroeg! De zomer wordt lobbig en buikig. Binnenkort baart zij haar vruchten. Appelen, aardappelen en wat er nog meer geoogst gaat worden.

In de woonkamer met de deur open schrijf ik mijn blog. In de tuinen beneden hoor ik buren borrelen. Genietend van deze laatste zomerdagen. Er klinkt Cubaanse muziek.  Zometeen een rondje met het hondje door de lauwe stad. Nog even alle poriën open voordat de kou ons weer om de oren slaat.

lotus

Eenvoud, Zen

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is de mooiste heks van het land???

spiegeltje, spiegeltje

Plotseling krijg ik mezelf in het oog….

Zeven kleine etensbakjes voor de katten en een grote voor de hond staan klaar op het aanrecht. (Ons enige recht, dames….. 🙂 ) Heks maakt eten klaar voor haar huisgenoten. Vanaf een rijdende broodplank wordt ze gadegeslagen door haar kattenfamilie. Ys houdt zich gedeisd op de achtergrond. Eindelijk loop ik dan door het huis met al die etensbakken. Enthousiast gevolgd door de belanghebbenden. Even later: Iedereen eet. Tevredenheid alom….

Ysbrandt heeft wel eens heel boos en indrukwekkend staan grommen naar zijn spiegelbeeld… Als pup!

In de keuken ruim ik de laatste spullen op en zie mezelf in de spiegel bezig. Ik kijk naar mezelf. Ik zie een stralende vrouw. Ik probeer te zien hoe ik me voel. De muizenissen in mijn hoofd op mijn gezicht uitgetekend. Al dat getob…. Ik zie het niet. Tegenover me staat een dochter van de Godin, een ongelofelijk lekker ding. Klaar om de wereld te veroveren.

knappe vrouw voor spiegel!

Jee, wat ben ik knap! Met al mijn ups en downs!

Hoe komt dat?

Laat ik er dit over zeggen: Zonet anderhalf uur met Tromvrouw getelefoneerd. Onze vakantie is aanstaande. In ons gesprek kwamen zoveel dingen voorbij. Een feest der herkenning. Allebei verheugen we ons op dit weekje weg. We giebelen bij voorbaat. Heks gaat natuurlijk flink uitpakken met haar voorbereidingen. Welke vreemde dingen gaan er nu weer mee? Badeendjes? Poppenkastpoppen? Schmink?

Ik houd jullie op de hoogte! Wordt vervolgd!

poppenkastpop kijkt in spiegel

Popenkastpop als alter ego

MANNEN ZIJN EIKELS, VROUWEN ZIJN ZEIKERDS. DE PSYCHOLOGIE VAN ‘WAR BETWEEN SEXES’ IN EEN NOTENDOP. HOED JE ECHTER VOOR HONGERIGE GEESTEN……

Rian Geurts, BEELDEN

PRACHTIG EROTISCHE BEELDEN

Gisteren bij mijn fysiotherapeut had ik een heel grappig gesprek. We spraken over foute kerels. Hoe sommigen werkelijk het bloed onder je nagels vandaan halen met hun idiote acties. ‘Ja’, zei Piedro,’ Alle mannen zijn toch eikels.’  Intussen haalde hij m’n arm uit de knoop. En mijn schouder. En m’n nek. ‘Hoe bedoel je dat?’ antwoorde ik, terwijl ik probeerde niet al teveel op zijn pijnlijke acties te letten. ‘Nou, alle mannen zijn eikels, daar zijn we het wel over eens. Ik ben ook een man. Ik vind mezelf natuurlijk geen eikel’, vertrouwde hij me toe.

RIAN GEURTS, BEELDEN EN SCHILDERIJEN RIAN GEURTS, BEELDEN EN SCHILDERIJEN

Om dan met zijn heerlijke absurde humor te vervolgen:’ Maar waarschijnlijk ben ik er wel een.’ We beginnen allebei te lachen, hij heeft gelijk!

‘Maar alle vrouwen zijn zeurpieten!’  vervolgt hij, ‘Jij niet, hè Heks?’ ‘Nee’, zeg ik, ‘Als een man loopt te eikelen gooi ik hem gewoon de deur uit!’

Als een rechtgeaarde vrouwelijke exponent van de eikelachtigen! Wie kaatst….. kan de eikel verwachten!

RIAN GEURTS, BEELDEN EN SCHILDERIJEN

HEKS IS GEK OP HET WERK VAN STEENVROUW

Mannen zijn eikels en vrouwen zijn zeikerds. Kijk, de basale psychologie van ‘war between sexes’. De psychologische barrière tussen mannen en vrouwen in een notendop.

Ik heb het wel meegemaakt, dat ik bij voorbaat al voor zeur werd uitgemaakt. Nog voordat ik wist van de zonden van mijn geliefde, vond hij al, dat ik niet zo moest zeuren.

Meestal zijn dat mannen, die een moeder zoeken in hun relatie. Om het in de jeugd geslagen gat te vullen. Andere kenmerken van dit type eikel is het laten afweten, je uitlachen als je boos wordt, ongrijpbaar zijn, manipuleren en liegen, onduidelijkheid over afspraken. Aantrekken en weer afstoten. En uiteindelijk een stok zoeken om de hond te slaan: Er is altijd wel wat aan te merken op hun geliefde.

LACHENDE VROUW

LACHENDE STEENVROUW

Dus mannen zijn ook zeikerds? Ja, maar ze lenen het vaak uit aan vrouwen. Misdragen zich zo, dat je wel gek moet zijn om het te pikken. En dan ben je alsnog als dame in kwestie de zeurkous.

Maar Heks niet gezien. Ze is maar weer eens gaan lezen in haar boeddhistisch handboek der liefde; ‘ Verslaafd aan liefde’ van Jan Geurtz.

RIAN GEURTS, BEELDEN EN SCHILDERIJEN RIAN GEURTS, BEELDEN EN SCHILDERIJEN

En de lessen van Thich nath Han aan het her inneren.

In onze behoefte aan liefde gedragen we ons vaak als hongerige geesten. Een lege maag, enorme honger en een piepklein keelgat. Als zo’n hongerige geest liefde smaakt, schrokt ‘ie het zo snel mogelijk naar binnen. Om dat enorme gat te vullen. Om die leegte maar niet te voelen. Vervolgens kotst ‘ie het weer uit. Het is niet te verwerken met zo’n klein keelgat.

Een hongerige geest op je pad staat garant voor verdriet, pijn en lijden. Want het zal nooit de vriendschap bieden, die je voor ogen hebt.

RIAN GEURTS, BEELDEN EN SCHILDERIJEN

GEBRUIK MAKEND VAN ALLERLEI MATERIALEN

Kleine porties gaan er wel in. En verwacht niet al teveel terug te krijgen, het is allemaal mondjesmaat.

Sinds ik geleerd heb liefde en begrip te genereren voor alles en iedereen, sinds iedereen mijn partner is, staat mijn keelgat wijd open. Mijn hart is vervuld vanuit een oneindige bron. Mijn maag is niet langer een leeg gat.

RIAN GEURTS, BEELDEN EN SCHILDERIJEN

IK BEN HEEL DOL OP HAAR HAKWERK

RIAN GEURTS, BEELDEN EN SCHILDERIJEN RIAN GEURTS, BEELDEN EN SCHILDERIJEN

Toch heb ik nog een enorme aantrekkingskracht op hongerige geesten. Ik ben goed bestolen door hen een aantal jaren terug. En ondergekotst. Recentelijk nog. Misschien moet ik hen maar eens gaan vergeven. Ze weten niet beter. Het idee, dat zo’n geest ooit enig inzicht in zijn of haar handelen krijgt en excuses zal maken is misschien wel datgene, waar ik vanaf moet. Want in elk avontuur schuilt ook een geschenk voor jezelf. Zelfs als je op je bek geslagen wordt of men je arm molesteert.

RIAN GEURTS, BEELDEN EN SCHILDERIJEN

AF EN TOE IETS FALLISCH NAAST ALLE VULVAVORMEN

En uiteindelijk mag ik dan toch wel erg blij zijn, dat ik niet meer loop te rammelen van de honger. Elke dag wel een cadeautje uit de kast.

Nu nog leren, de hongerige geesten op afstand te houden. Hen een kleinigheid toewerpen en vervolgens snel de plaat poetsen.

RIAN GEURTS, BEELDEN EN SCHILDERIJEN RIAN GEURTS, BEELDEN EN SCHILDERIJENRIAN GEURTS, BEELDEN EN SCHILDERIJEN RIAN GEURTS, BEELDEN EN SCHILDERIJEN

Vanmorgen lekker bij Steenvrouw op haar atelier geweest. Ze is heerlijk aan het hakken, plakken en schilderen. Wat een genot om haar zo bezig te zien. We drinken koffie en kletsen bij, want ze is op vakantie geweest. Giebelend nemen we afscheid. We hebben zo onze eigen manier om met de klappen van het leven om te gaan: Grappen maken. Absurde en stoute humor!

RIAN GEURTS, BEELDEN EN SCHILDERIJEN

HONDJE HEEFT HET OOK NAAR ZIJN ZIN

Een bijzonder rijke maaltijd na verlies op de paardenrennen: Welkom in het echte kleurrijke fantastische leven. Weer eens wat anders dan de grauwe vaak onwerkelijke realiteit….

Golden Doedel Golden Doedel Golden Doedel Golden Doedel

Het was weer zover, Heks viel pardoes in slaap vanavond, geheel gekleed, alle lichten aan. Om vier uur vannacht weer wakker, dus een hele late laatste hondenronde…. Goddank had ik wel gegeten, dat scheelt weer. Nu natuurlijk klaarwakker.

Op TV is weer een kookwedstrijd aan de gang. In een eliminatieronde worden een paar kandidaten helemaal afgemaakt. Ze kunnen er honderdduizend dollar mee winnen. Daar willen sommigen dan wel even alle plezier in koken voor inleveren blijkt.

Dinsdagavond had ik een heel bijzondere maaltijd met zeer veel plezier bereid door mijn vriendinnetje True. Zij levert die passie voor koken voor geen goud in! Toen we afspraken om te gaan zingen in Koor Amor, schreef ze me, dat zij voor het diner zou zorgen. Om half zes troffen we elkaar in Huize Heks. Op ons gemak reden we naar Amsterdam in mijn onvolprezen knalgele autootje.

Daar toverde True een hele maaltijd uit haar mouw. Mooi ingepakt in Japanse servetten, net een cadeautje!  Zo zaten we uitgebreid te eten met tafelkleedje en al aan een tafeltje in de hal. Boontjes, een echte hamburger, Amerikaanse maatstaven,  geroerbakte rauwkost en gepureerde groenten. Jammie!

klein hondje

Guchi is haar naam, klein maar met superkrachten…..

klein hondje OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Op onze hoofden hadden we natuurlijk allebei een mooi hoedje. We zagen er redelijk woest chic uit. Een passerende vrouw had de indruk, dat we zo van de paardenrennen kwamen. ‘Yes,”, zei True in bekakt english engels ” We were in Austin and we lost all our money, everything”. ‘Vandaar deze picknick’,  reageerde de vrouw begripvol….

Al met al was het een uitbundige avond. Helemaal lekker in ons vel en tevreden tuften we weer naar huis.  Gisteren was de koek dan ook helemaal op. Gelukkig een rustige dag.

Nu heb ik mijn zinnen gezet op een feestje dit weekend. De komende dagen ga ik mijn energie daaromheen kneden. Ja, het klinkt belachelijk, maar toch werkt het zo bij mij.

RODE BEUK klein hondjeklein hondje