Vissig blogje over hoe je iemand aan de haak slaat. Maar vooral hoe je jezelf ervan weerhoudt om altijd te bijten. In alles en iedereen. Hoe voorkom je dat je aan de haak wordt geslagen? Dat vraag ik me al jaren af. Nou. Heel simpel dus. Niet bijten, niet bijten, niet bijten.  Zo’n haak is tenslote echt een draak. Nou ja: Heks heeft liever draken dan haken…..

©Toverheks.com. De wereld zit vol haken en ogen!

 

Terug uit Plum zit ik vol goede voornemens. Ik wil hetgeen ik verworven heb vasthouden. Maar ik weet natuurlijk ook wel, dat dat het allermoeilijkste is van de hele retraite: De veranderingen implementeren. Voor je het weet zit je weer in je oude groef. Heeft je gewoonte energie het weer overgenomen.
Heks heeft echter een plan. En ook een doel. Het plan is simpel. Het doel haalbaar. Ooit.

Eerst besluit ik om de alcohol er maar eens helemaal uit te gooien. Dit talent van mijn voorouders heb ik genoeg ontwikkeld. Het wordt tijd voor iets anders. Bovendien heb ik ontdekt, dat dit familiegebruik sterk verbonden is met de uiting van onze genetische woede, alsmede de onderdrukking daarvan. Als we iets op de lever hebben nemen we een borrel. Het lost niks op, je krijgt er slechts een probleem bij, zoals mijn moeder altijd zei…..

“‘Waarom ben je gestopt met drinken?’ vroeg een goede vriendin aan me, nadat ik gestopt was,  ‘Je was altijd zo’n geweldige gezellige pimpelaar!’ ” vertelt een Braziliaans familielid in Plum me op een dag. Ik kijk naar haar frisse opgeruimde gezicht. Ja, je kon vast geweldig met haar lachen, toen ze nog een vrolijke schuinsmarcherende zuipschuit was!

©Toverheks.com. Pastoraal ideaal

 

Met Heks kon je geweldige avonturen beleven tijdens het stappen. Ik ging steevast in een krankzinnige outfit op stap. Ik herinner me een avond met een vroegere nichtenvriend van me. Thuis dronken we eerst bevroren wodka. ‘We moeten toch iets eten,’ riep Heks na een paar glaasjes.  Gelukkig had ik nog een grote pot boerenadvocaat staan voor Tanneke. Dat was ons avondmaal.
We gingen eerst naar de Roze Beurs, vervolgens dansen in het COC, (lekker rustig voor Heks, geen heteroseksuelen om tegen me te vervelen, ) om tenslotte te eindigen in een Leids café hier om de hoek. Laatstgenoemde was vaak maanden dicht, want dan zat de eigenaar in de bak……

De volgende dag ging ik terug naar het café, op zoek naar mijn bezemsteel. Die had ik voor de grap meegenomen de avond ervoor. Onderdeel van mijn ravissante outfit.

‘Jeetje Heks,’ lachte de uitbater zijn brakke gebit bloot, ‘We vroegen ons al af hoe je thuis gekomen was….’

Dus Heks had echt een geweldige vrolijke dronk! En hoewel ik zelden meer uit ga en al zeker niet meer op die manier, toch dronk ik altijd nog graag een glas goede wijn. Het zal dus even wennen zijn. Vooral ook voor mijn omgeving! Sommige oude vrienden zijn stevige drinkers geworden.  Zo’n geheelonthouder steekt daar dan maar braaf bij af….

Een ander voornemen is om me weer aan te sluiten bij de Leidse Sangha. De eerste weken  ben ik te moe, maar intussen ben Ik er weer eens heen geweest. Heel goed Heksje. Het lukt je misschien niet meer om je te verbinden met de drankorgels en zatladders uit je verleden, maar deze traditie past je als een jas!

Het derde voornemen is minder bijten in de haken. Huh?

©Toverheks.com. Op zoek naar een lekkere haak om eens flink in te bijten!

 

‘Ik ontdekte op een gegeven moment, dat ik net een vis ben op zoek naar een haak om me eens lekker in vast te bijten,’ vertelde een ander familielid tijdens de retraite. We staan giebelend om haar heen. Ze heeft altijd de meest fantastische verhalen en voorbeelden, om iets duidelijk te maken,  deze dharmateacher uit Israël. En ook nu zien we het voor ons. Vooral als ze naar lucht happend rondkijkt of ze soms ergens een haak ontwaart…..

‘Tegenwoordig zwem ik gewoon door,’ ze steekt haar Ierse neusje in de lucht, ‘Ik laat de haak de haak. Ik bijt niet meer….. Veel rustiger!’ We liggen dubbel van de lach. Maar het verhaal blijft me bij. Ik wil ook niet meer in elke haak bijten. Of erger nog, op zoek gaan naar een goeie haak….. Niet bijten is helaas nog niet zo gemakkelijk. Oefening baart kunst, maar hierin ben ik een beginneling.

Vroeger werd ik voornamelijk gekwetst door al die haken, die in me werden geslagen. Ik hoefde niet eens te bijten…..

Intussen bijt ik flink van me af. Maar ik schiet er niet zoveel mee op. Gekwetstheid heeft plaats gemaakt voor die gekmakende woede. Nou, lekker is dat.

Ik heb dus veel aan dit verhaal. Elke dag gebeurt er wel iets, waardoor ik dit flink kan oefenen. Het lijkt alsof mijn medemensen het speciaal op me voorzien hebben.

Als ik bijvoorbeeld als een vis lekker door het water glijd van zwembad de Vliet (alweer een goed voornemen) trapt een forse dikke plompe piepjonge vrouw me keihard in mijn buik. Niet expres, maar gewoon omdat ze nergens op let, terwijl ze zich afzet om onder de benen van een vergeleken met haar werkelijk stokoude aartslelijke kerel , die zo te zien haar lover is, door te zwemmen.

Nu heeft Heks zo’n 5 fikse operaties aan haar haar buik gehad. Dat gebied is een vat vol verklevingen. Zo’n trap doet dus geweldig veel pijn. ‘Au,’ roep ik. En :’Kijk uit!’ ‘Sorry,’ piept het plompe kindvrouwtje.

©Toverheks.com. Toch weer gehapt!

 

De grote forse kerel met zijn gare baard (pratend kutje) gaat helemaal uit zijn plaat. Ik moet niet zo agressief zijn, me dit en me dat. Teringmongool en ga zo maar door…. ‘Stel je niet aan, dit zwembad is van iedewrwreen. Laat je nakijken,  openbare wrwruimte hoorwrwr, schijtwijf, JE MOT EEN BEETJE REKENING HOUWEN MET ANDERE MENSUH!’  Ja, dat zei hij echt. Op zich wel weer komisch natuurlijk.

De man gaat maar door met zijn geraas. Hij wil vast indruk maken op zijn vriendin met vadercomplex. Of opacomplex.

Heks poetst de plaat, maar schreeuwt wel van alles terug…… Zoals ‘Wie is hier nu agressief?’

‘We hebben het zien gebeuren, we gaan die kerel aanpakken,’ zegt de badmeester. Ik ben dus niet gek, ik begon aan mezelf te twijfelen. Nee, die mafkees is gestoord..  ‘Je moet je niet laten intimideren hoor, door die vent, ‘voegt hij er nog aan toe. Ja, ik moet met die idioot op de vuist!!! De badmeester is duidelijk geen Boeddhist.

Later diezelfde dag ga ik naar de Sangha. Ik fiets door een steeg. Een jonge stevige volgevreten troela komt keihard de hoek om gescheurd. Met een veel te ruime bocht. Telefoon klaar voor gebruik  in de hand. Ze rijdt me bijna van de sokken. Ik schrik me dood.

©Toverheks.com. Oh, weer zo’n haak. Meuh…. Ik ga niet bijten, ik doe het niet. Of toch een klein hapje? Nee!!!!!!!!!

 

Ook deze grofgebekte matrone begint me direct keihard uit te kafferen. Ik sta perplex, maar schreeuw dan toch iets terug. ‘Kom maar hier, dan zal ik het je ff inpeperen…’ roep ik manhaftig. Gelukkig geeft ze geen gehoor aan dit verzoek.

De tranen prikken achter mijn ogen, als ik naar de Sangha fiets. Wat een wereld leven we in. Ik ben er zo moe van. Al die haken in mijn lijf. En moeten ze nu altijd mij hebben? Omdat ik lang ben? Er sterk uit zie? Opvallend ben?

‘Mensen moeten jou hebben, omdat jij leeft wat zij niet durven, Heks,’ zegt mijn dirigerende familielid op de terugweg uit Plum,”Het is de kift. Jij hebt een bepaalde vrijheid, ruimte, creativiteit en authenticiteit, dat wil iedereen wel…..’

©Toverheks.com. Ah, nu snap ik het!

Vanavond is het feest. Een soort uitgesteld verjaarspartijtje. Met oude vrienden, muziek, eten en drinken, zang en dans. En dit allemaal ter ere van Big Salmon. Die grote vis, die in het noorden woont…….

maaltijd met vrienden , feestmaal

Midden in alle verschrikkingen van de afgelopen dagen krijg ik bijzonder bezoek. Twee oude vrienden van Heks komen dineren. Helemaal uit Schotland. Ik heb Frogs en Trui ook uitgenodigd. Zaterdagmiddag ren ik door de stad om alle boodschappen in huis te halen. Mijn kikkervriend haalt het hondje op, dus daar heb ik geen omkijken meer naar.

gek doen, toneelspelen, liedje, voordracht, vrienden maken pret, met gekke hoed, masker,

Omdat ik niet al teveel energie heb besluit ik iets gemakkelijk te maken. Rond half zes haal ik samen met Trui mijn ouwe gabbers van het station. Afgelopen winter hebben we elkaar na twintig jaar weer getroffen in Amsterdam. Vandaag zetten we de hernieuwde kennismaking voort.

De heren hebben al twee dagen de bloemetjes buitengezet in onze hoofdstad. Ik kan het me helemaal voorstellen. Grote Zalm heeft een speelgoedrat bij zich. Net als mijn poppenkastpop aap Gerrit heeft Rodney Rat een geheel eigen en zeer aanwezige persoonlijkheid. Fopneus draagt een bizar masker. Met deze gekkigheid maken ze dan de kroegen onveilig……

gek doen, toneelspelen, liedje, voordracht, vrienden maken pret, met gekke hoed, masker,

Onderweg naar huis liggen we direct in een deuk. Daar trakteer ik mijn vrienden op haring met Corenwijn. Dit anti-katermiddel wordt zeer gewaardeerd. Frogs voegt zich bij ons. Na een uurtje besluit ik maar eens wat te eten op tafel te toveren. Trui stort zich op het voorgerecht. Ik zet een mediterrane visschotel in de oven. Het gezelschap gaat aan tafel.

Voordat we de visschotel opeten spreekt Grote Zalm nog wat eerbiedige woorden ter ere van Big Salmon. Ik heb expres zalm in het gerecht verwerkt. Oude religies zoals de onze (Wij aanbidden die grote vis, maar dat is een heel lang verhaal met een vissige mosselbaard) maken vaak gebruik van dit soort kannibalisme in hun rituelen. Oh, wat heb ik onze samenkomsten gemist!

gek doen, toneelspelen, liedje, voordracht, vrienden maken pret, met gekke hoed, masker,

Na de maaltijd kijken we naar oude foto’s. Een hele jonge Heks en een witharige Trui vieren samen vakantie in Schotland. Het begin van onze vriendschap. We halen herinneringen op aan die heerlijke tijd in dat ruige land waar ik zo van hou. En aan de bezoekjes van hordes Schotten aan Nederland.

Sommige oude vrienden zijn al gaan hemelen. Anderen hebben de Highlands verlaten. Toch wonen er nog steeds dierbaren van ons in dat kleine dorpje aan de westkust. Twee huizen, een kerk en een kroeg.

gek doen, toneelspelen, liedje, voordracht, vrienden maken pret, met gekke hoed, masker,

Later die avond komt de gitaar tevoorschijn. Frogs neemt de percussie voor zijn rekening. We zingen wat gouwen ouwen. Samen met mijn vriend Grote Zalm verzorgt Heks de uitvoering van een paar prachtige liederen. Zoals ‘Mrs McGinty lay dying one night….’ en at Mc Arthy’s party…’ Ons publiek is tot tranen toe geroerd. Het kunnen ook tranen van de lach zijn natuurlijk……

v

Uiteindelijk proberen we ook nog om een condoom over iemands hoofd te trekken, net tot onder de neus, zodat ze em kunnen opblazen. Het is Grote Zalm jaren geleden een keer gelukt. Een geweldig gezicht. Ik heb nog een doos overjarige regenjasjes staan. Helaas krijgen we het niet voor elkaar. Volgens mijn vrienden zijn de Hollandse exemplaren gewoon te klein geschapen……

Frogs heeft zondag een optreden en Trui heeft een etentje. Ze moeten er bijtijds vandoor. Ik besluit uiteindelijk mijn makkers naar het station te vergezellen. Het regent en stormt als we de deur uitgaan.

Grote Zalm draagt engelenvleugels gecombineerd met een dameshoedje en Fopneus heeft een bloemenslinger om zijn nek en een rare hoed op zijn kop. Ook Heks heeft iets geks op haar hoofd gezet…..

gek doen, toneelspelen, liedje, voordracht, vrienden maken pret

We doen er behoorlijk lang over om het station te bereiken, want onderweg hebben we de grootste pret….. Het laatste stukje moeten ze alleen afleggen: Ik moet ook nog terug naar huis lopen. Ik krijg de hoeden en de vleugels weer mee.

Bepakt en bezakt wandel ik met Ys door het park op de terugweg. Later blijken mijn vrolijke vrienden de trein te hebben gemist….. Dan zit je toch zo een uur te wachten! Gelukkig vonden ze nog een geopende horecagelegenheid…..

gek doen, toneelspelen, liedje, voordracht, vrienden maken pret

Vanmorgen belt Grote Zalm. We hebben een vage afspraak om vandaag iets leuks te gaan doen. Helaas ligt Heks nog steeds voor Pampus. Boodschappen doen, koken, feesten, salsa dansen en een woeste nachtwandeling door weer en wind eisen hun tol.

Grote Zalm en Fopneus zijn zondag naar het optreden van Frogs gaan kijken. Hartstikke leuk, maar mij niet gezien. Ik hoop over een paar dagen weer de oude te zijn…….

gek doen, toneelspelen, liedje, voordracht, vrienden maken pret gek doen, toneelspelen, liedje, voordracht, vrienden maken pretgek doen, toneelspelen, liedje, voordracht, vrienden maken pret

Zomerstorm: Overal gevallen woudreuzen. Treinstoringen natuurlijk. Tramverkeer ligt ook plat. Laverend tussen afgebroken takken fietsen Heks en Cowboy door Amsterdam op weg naar ‘De Nieuwe Anita’ waar Surfer Joe optreedt: Een fantastisch concert!

SENOR SURF, SURFER JOE, SURFROCK, ITALIESENOR SURF, SURFER JOE, SURFROCK, ITALIESENOR SURF, SURFER JOE, SURFROCK, ITALIE

Zaterdagmiddag in de trein naar Amsterdam is het een gekkenhuis. De helft van het treinverkeer ligt plat vanwege de storm. Als ik op het perron sta te wachten zie ik een conducteur met een halve boom op sleeptouw gelaten het station binnen sjokken.

Een luidspreker tettert de meest recente informatie over de uitvalverschijnselen van ons spoornet. Er rijden geen treinen richting Haarlem. We krijgen een kopje koffie of thee aangeboden in de kiosk. Je moet wel een uur in de rij staan, maar dat maakt gezien de omstandigheden toch niet uit…..

SENOR SURF, SURFER JOE, SURFROCK, ITALIE

Als door een wonder komt er een trein het station ingekacheld. Het is een piepklein exemplaar. Net genoeg voor anderhalve man en een paardenkop. Heks heeft nog meer geluk.

De fietscoupé stopt exact voor mijn neus. Snel wurm ik mijn vouwfiets naar binnen. Ysbrandt wipt erachteraan. Ik gooi mijn karretje dubbelgevouwen tegen een paar enorme hutkoffers. Het hele balkon staat vol bagage. Ik kan nog net een plekje veroveren op de deuropener.

SENOR SURF, SURFER JOE, SURFROCK, ITALIE

Op Schiphol proppen zich nog een drietal fietsers naar binnen. Het is werkelijk overvol. Een paar meiden staan zich voor te bereiden op een wild feest in de hoofdstad. Ze zijn al goed in de stemming. Vlak voordat we in Amsterdam arriveren ontdekken ze dat het festival is afgeblazen. Weggeblazen is een betere omschrijving.

Op weg naar Cowboy zie ik nog meer omgevallen bomen. In Leiden was het ook al raak. Doordat de bomen vol in blad staan vangen ze extra veel wind. Arme stakkers.

Vanavond gaan we naar een band kijken in ‘De Nieuwe Anita’. Een hippe club voor alternatieve jongelui met baarden. Cowboy heeft er ook wel eens opgetreden met zijn band. Vanavond Surfrock van Surfer Joe. Een geweldige band uit Italië

Op weg ernaartoe zien we complete bomen geveld op de Rozengracht. Het tramverkeer ligt plat. We moeten omfietsen om op onze bestemming te geraken. Geschokt kijk ik naar een paar enorme omgevallen reuzen bij de Westerkerk. Wat erg!

SENOR SURF, SURFER JOE, SURFROCK, ITALIE

In de uitgaansgelegenheid is het al lekker druk, maar niet stampvol. Als we binnen komen begint de band te spelen. Kijk, dat hebben we mooi uitgemikt. Cowboy staat gefascineerd op de bovenverdieping te kijken en luisteren. Wat een geweldig trio!

Op het achterdoek worden de meest vreemde ouderwetse surffilmpjes geprojecteerd. Heks gaat in de rij staan bij de cocktailbar. Ik heb het in mijn hoofd gehaald om een tropisch drankje te nuttigen. Iets met rum en kokosnoot.

Het duurt een eeuwigheid voor ik aan de beurt ben. Met een half oog kijk ik naar de band. Wat later lopen we naar beneden. De bandleider trakteert ons op een college sufrockmuziek door de eeuwen heen. Hij laat moeiteloos allerlei voorbeelden van andere bands horen, om vervolgens zijn eigen interpretatie ten gehore te brengen. Het publiek gaat uit zijn dak. Heerlijk!

Hyperblaster Surfcowboys,

Na de show gaan we kennis maken met de muzikanten. Cowboy geeft hen allemaal een CD van zijn eigen band, de Hyperblaster Surfcowboys. We prijzen hun verrichtingen en spreken de wens uit een keertje te komen optreden in Italië op het door hen georganiseerde internationaal befaamde surfrockfestival.

Ik klets nog een beetje met de bassist. Hij vertelt me, dat ze nog een heleboel optredens voor de boeg hebben. Zo’n 15 in Duitsland komende week……

Hyperblaster Surfcowboys,

Er zit dus nog steeds muziek in de surfrock! ‘Ik ga mee hoor, naar Italië!’ roep ik enthousiast op de terugweg. Ja, dat zou leuk zijn. Wie weet gaan de Cd’tjes hun werk doen en staan de cowboys plotseling op de internationale surfrockkaart. Wij hebben in elk geval een hele leuke avond gehad. Ondanks het verschrikkelijke beestachtige weer. Tussen de omgevallen bomen door peddelen we voldaan huiswaarts.

Heks, we horen maar niks van je. Waar zit je met je hoofd? In de wolken soms? Nee, eerder onder de grond. Diep in de aarde, waar mijn minerale vrienden huizen……… Inspirerende aankopen bij mijn Afghaanse handelaar in edelstenen en mineralen….… En Heks schrikt zich een hoedje, want haar hoofddeksel waait van de weg weg…… Gelukkig tref ik Anna Rotteveel met haar mooie wollen creaties!

vrouw met hond

De laatste weken ben ik helemaal in de ban van stenen, mijn minerale vrienden. Er komen allemaal nieuwe exemplaren op mijn pad. Dagelijks ruk ik wel een paar boeken over dit onderwerp uit mijn rijkgevulde boekenkast om me te laven aan alle beschikbare informatie.

Afghaanse steenhandelaar, marktkoopman, kristallen, Afghaanse stenen en kristallen

Het begint op de vrijmarkt afgelopen Koningsdag. Daar stuit ik op mijn Afghaanse stenenvriend met zijn kraam vol schatten. ‘Ik heb thuis nog prachtige vuuropalen voor je, Heks. Ik zal ze meenemen naar de braderie in de Herenstraat op Bevrijdingsdag.  Samen met enorme kralen van bergkristal met toermalijn ….’ Intussen koop ik een paar strengen kleurige fluoriet.

Afghaanse steenhandelaar, marktkoopman, kristallen, Afghaanse stenen en kristallen

Op 5 mei ga ik tijdens mijn ochtendronde met Varkentje op zoek naar mijn favoriete marktkoopman. We lopen de hele braderie af, maar ik kan de goede man niet vinden. Potverdorie. Waar zit hij nou?

Ik ben alweer op de terugweg als ik opeens zijn stand ontdek tussen de overdaad aan kraampjes met troep. En kunst. Maar toch vooral kitsch. Zoals altijd begroet hij me stralend. Hoewel we elkaar gemiddeld hooguit 1 à 2 keer per jaar zien herkent hij me direct. Maar de opalen is hij vergeten. Helaas. ‘Ik heb ze vanmorgen nog in mijn handen gehad, maar weet niet waar ik ze heb gelaten,’ verklaart hij.

Anna Rotteveel, hoedjes, couture,

Intussen laat hij me andere stenen zien. Ik koop de bergkristal/toermalijn kralen en een snoer vreemde opaliet/opaal/goud/zilver/glaskralen gecombineerd met maansteen. Ik heb net te weinig geld bij me. ‘Ik ga wel even pinnen….’ In die drukte. En waar?

‘Breng het maar komende zomer langs, tijdens de Lakenfeesten,’ wuift hij alle bezwaren weg. ‘Ik ben vergeetachtig hoor,’ waarschuw ik hem. Het maakt geen indruk. Dat geld komt wel….

Anna Rotteveel, hoedjes, couture, Anna Rotteveel, hoedjes, couture,

’s Middags loop ik met mijn drie heren, Varkentje, Cowboy en Frogs, lekker door de zonnige stad. We struinen een beetje langs de gracht. Plotseling waait mijn hoed van mijn hoofd. Ik ren erachteraan en kan nog net voorkomen, dat het ding in de gracht belandt……

Op de braderie staat een vrouw met een kraam vol prachtige hoedjes van vilt. Er hangt ook een schitterende loden jas op een paspop. Het blijkt dat deze pittige dame, Anna Rotteveel, alles in de kraam zelf maakt. Ze betrekt de wol van schapen uit de omgeving. ‘Kijk, van de bruine wol van deze schapen heb ik die jas gemaakt.’ Ze laat me een fotoboek zien van kuddes uit ‘Het Groene Hart’. Gepassioneerd vertelt ze me hoe ze uit dit streekproduct prachtige hoedjes en jassen tovert. Wat leuk!

Anna Rotteveel, hoedjes, couture,

Natuurlijk zet ik een paar hoeden op mijn hoofd. Ze staan geweldig en zitten heerlijk! Zo warm. Een roze exemplaar steelt mijn hart. Omdat ik zonder hoed loop vanwege de stormachtige wind laat ik me verleiden tot een aankoop. En ik heb er geen spijt van. Intussen loop ik alweer twee weken non stop met deze prachthoed op mijn kop! Een aanrader….

‘Kom jongens, ik ga nog eventjes geld brengen bij mijn stenenman. Hij staat een stukje verderop met “Mortaza-Haider Afghaanse sieraden”.’ We lopen gezamenlijk langs bandjes en kraampjes. De heren drinken een biertje.

Afghaanse steenhandelaar, marktkoopman, kristallen, Afghaanse stenen en kristallen

Mijn Afghaanse vriend begint te stralen als hij me ziet. ‘Ik heb de vuuropalen gevonden!’ Geheimzinnig rommelt hij in een bakje. Even later geeft hij me een plastic zakje met een half snoer en wat losse kralen. ‘Ik heb ze aan mijn vrouw gegeven, maar kreeg ze terug. Ik geef haar altijd de allermooiste stukken uit mijn collectie. Maar soms krijg ik iets weer terug en dan verkoop ik het. Zoals deze gebroken ketting!’

Ik hou de stenen in de zon. Hier en daar schiet een rode vlam door het snoer. We onderhandelen over de prijs. Intussen laat hij me ook een ring zien met een Boulderopaal. De onderhandelingen gaan verder. Ik lever de toermalijn/bergkristalkralen weer in. Net als we er bijna uit zijn, herinnert de koopman me eraan, dat hij nog geld van me krijgt…..

Afghaanse steenhandelaar, marktkoopman, kristallen, Afghaanse stenen en kristallen

Uiteindelijk maken we een geweldige deal. Cowboy krijgt een prachtige ring met labradoriet van hem cadeau. ‘Jeetje, dank u wel,’ zegt hij verwonderd, niet gewend aan zoveel gulheid van een wildvreemde….

Hierna zoek ik een terrasje in de zon met mijn mannen. Ysbrandt is helemaal in zijn nopjes: Op stap met zijn drie favoriete mensen!

De weken erna ben ik druk met allerlei stenen. Ik rijg de vuuropalen weer tot een mooie ketting. Wat een power zit er in die kleine steentjes! Ik herstel oude snoeren. Snor een grote Boulder/vuuropaal op, die ik ergens in een laatje had gegooid. Maar welk laatje? Breng een oude ring met saffier naar de juwelier om hem groter te laten maken…..

HONDJE OP BEVRIJDINGSDAG

De stenen zijn blij. Ze kwebbelen vrolijk tegen me. Zelfs als de piepkleine saffier later uit de ring valt raak ik hem niet kwijt. Ik hoor hem onbewust vallen en vind hem later moeiteloos terug. Alsof hij me heeft geroepen……

Cowboy begint ook in de gaten te krijgen dat stenen over bijzonder krachten beschikken. Als hij weer eens helemaal niet kan slapen geef ik hem een paar Moqui Marbles. En raad eens? Hij slaapt hierna als een os!

YSBRANDT mannen op terras BOOM, lichtgevende boom

MONBOS, een prachtig oud kerkje uit de tijd van de Godin. Toen seks nog niet uit den boze was en gewoon bij het leven hoorde. Net als de dood.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Vrijdag 27 juni. Vanmorgen krijgt ik een verschrikkelijk bericht. Eén van mijn vriendinnen is gisteren verongelukt.

Toen ik zondag terug reed, dat enorme stuk vanuit de Dordogne, heb ik flink in de file gestaan. Een paar keer vanwege een ongeluk. Een keer vlak bij de plek, waar mijn vriendin werd aangereden. Wel zeven auto’s met zwaailichten zag ik afgetekend in de nacht.  Schokkend. ‘What happens when we die’ krijgt nu toch wel een geheel andere lading.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAMonbos, kerkje uit de 11e eeuw, pre christenlijke afbeeldingen, heidense kerk Vorige week vrijdag ga ik een dagje op stap met mijn lievelingszuster. Na de talk van Thay nemen we de benen . Of beter gezegd, het ‘Gele Gevaar’. In de buurt van het klooster is een heel oud kerkje, nog van voor de christelijke tijd.

Omdat er een gebeeldhouwde afbeelding in te vinden is van een mythisch beest met ‘Het Boze Oog’,  hebben de katholieken dit heiligdom destijds niet durven verwoesten. Zoals ze verder bijna alles hebben geëlimineerd, dat verwijst naar de Grote Moeder.

Monbos, kerkje uit de 11e eeuw, pre christenlijke afbeeldingen, heidense kerk Monbos, kerkje uit de 11e eeuw, pre christenlijke afbeeldingen, heidense kerkMonbos, kerkje uit de 11e eeuw, pre christenlijke afbeeldingen, heidense kerkMonbos, kerkje uit de 11e eeuw, pre christenlijke afbeeldingen, heidense kerk

Eerst picknicken we in de schaduw van de oude muren van een belendend gebouw. We kijken uit over het prachtige landschap met een kasteeltje.

‘Daar woont een oude dame, een markiezin’, vertelt mijn vriendin. ‘Zij onderhoudt het kerkje, best veel werk. Maar ze is niet in voor hulp vanuit Boeddhistische hoek. Dat gaat haar dan toch weer te ver, ondanks de heidense tendensen binnen dit kerkje.’

Monbos, kerkje uit de 11e eeuw, pre christenlijke afbeeldingen, heidense kerk Monbos, kerkje uit de 11e eeuw, pre christenlijke afbeeldingen, heidense kerkOLYMPUS DIGITAL CAMERA

Het kapelletje is wel opgeslokt door het Katholieke geloof, maar de heidense afbeeldingen zijn nog intact en levendig aanwezig.

Een aantal copulerende echtparen op de pilaren rondom het altaar. een mannetje met een enorme hoorn in de hand, naast hem een gat in de muur, waar mensen van oudsher hun vinger in staken. Om vruchtbaarheid af te roepen? Wie zal het zeggen. Dat er een oude vruchtbaarheidscultus heeft geresideerd op deze plek lijkt me evident.

Monbos, kerkje uit de 11e eeuw, pre christenlijke afbeeldingen, heidense kerkOLYMPUS DIGITAL CAMERA

Mijn non-vriendin en ik dwalen geruime tijd door het kleine gebouw. Heks maakt foto’s van de prachtige overblijfselen uit de tijd voor de inquisitie. We zitten rustig te genieten van de fijne sfeer in dit kleine goed onderhouden heiligdom.

Daarna dwalen we over het lieflijke kerkhof. Het is allemaal van een ongekende schoonheid. En de rust in de omgeving is een verademing, na alle drukte van de retraite…… Wat een heerlijk plekje om eeuwige rust te vinden….. Monbos, kerkje uit de 11e eeuw, pre christenlijke afbeeldingen, heidense kerkMonbos, kerkje uit de 11e eeuw, pre christenlijke afbeeldingen, heidense kerkMonbos, kerkje uit de 11e eeuw, pre christenlijke afbeeldingen, heidense kerk We drentelen, dreutelen en talmen, maar uiteindelijk is het echt tijd om terug te gaan naar ons klooster.

Op de terugweg praten we over de dharmatalk van Thich Nhat Hanh. Over hoe hij heel vanmorgen vroeg ‘What happens when we die?’ Om daarop heel guitig te roepen: ‘Nothing!!!!’ Iedereen lag in een deuk. Monbos, kerkje uit de 11e eeuw, pre christenlijke afbeeldingen, heidense kerk ‘Ik vond het niet zo grappig,’ zegt mijn vriendin, ‘Je zult maar net iemand verloren hebben, dan kan zo’n statement behoorlijk pijn doen!’ Haar rake opmerking dreunt na, galmt door mijn versufte hoofd.

Want alle gekke Zen-wijsheid op een stokje: We willen onze dierbaren niet missen en afscheid doet zo verdomd veel pijn. Vooral als het zo onverwacht is, zoals nu. Een moeder, vrouw, dochter, tweelingzus, vriendin. Weggerukt. Ontnomen. Monbos, kerkje uit de 11e eeuw, pre christenlijke afbeeldingen, heidense kerk

Uit liefde en respect voor mijn vriendin vandaag de mooie foto’s van Mombos. Zij kon als geen ander schoonheid in al haar facetten waarderen. Zij had er haar beroep van gemaakt.

Tijdens één van de vele missies voor haar werk is dit fatale ongeluk op haar pad gekomen. Haar man, kinderen, familie en vrienden….. we zijn verbijsterd. Ik denk overigens niet dat er na de dood niets is. Thay zou nog wel eens raar kunnen opkijken als het voor hem zover is…..

Monbos, kerkje uit de 11e eeuw, pre christenlijke afbeeldingen, heidense kerk Monbos, kerkje uit de 11e eeuw, pre christenlijke afbeeldingen, heidense kerkMonbos, kerkje uit de 11e eeuw, pre christenlijke afbeeldingen, heidense kerkOLYMPUS DIGITAL CAMERAMonbos, kerkje uit de 11e eeuw, pre christenlijke afbeeldingen, heidense kerk

Lome vertellingen over kleine belevenissen in een bloedhete Dordogne. Heks maakt het goed, beetje oververhit, dat wel…….

Donderdag 12 juni

20140613-200705-72425214.jpg

Het is bloedheet. De hele middag lig ik uitgeteld in mijn hangmat tussen de bomen. Mijn tent is een no go area. Ondanks het feit, dat ik em helemaal heb bedekt met slaapzakken en dekens teneinde de warmte buiten te houden. ’s Avonds ga ik mediteren in de grote hal. Het zweet loopt in straaltjes van mijn rug.

Het lezen van de sutra, soort Boeddhistische versie van bijbeltekst, laat ik voor wat het is. Ik moet die hele tent nog organiseren, alle dekens en dergelijke naar binnen. Mijn hangmat ontmantelen. De was binnen halen. Er zou wel eens een heel welkom donderbuitje kunnen ontstaan…..

20140613-200755-72475130.jpg

Ik neem een lauwe douche. Althans, ik probeer het. Het water is dan weer loeiheet, dan weer ijskoud, naar gelang of er iemand in de douches naast me de kraan open of dichtdraait. Dan slenter ik nog even naar de schuur, ingericht als theetafel, annex eetzaal. Het klooster zit midden in een grote verbouwing. Het is een behoorlijk geïmproviseerde retraite….

‘Mauw’, hoor ik achter me. Harmony, een schat van een kat, komt me eventjes begroeten. Ze laat zich lekker achter haar oren kroelen. Ik heb het rijk alleen. Iedereen is uitgevloerd door het warme weer en ligt al op 1 oor.

Op de terugweg naar mijn tent kom ik Little One tegen, ook een kat. Hij begint te snorren, als ik even naast hem neerhurk. Terwijl ik hem lekker over zijn koppie kroel, zie ik in de verte een bekende gestalte met wapperende pij aan komen lopen. haar tred heeft iets van een dans. Het is een mij zeer dierbare zuster. Gisteren tijdens Lazy Day, een soort zondag in de zin van rustdag binnen deze orde, hebben we vier uur lang zitten kletsen. Onder het genot van een kopje koffie. En nog eentje….

20140613-200851-72531918.jpg

“Ik zocht jou!’ roept ze enthousiast. We mogen eigenlijk niet meer praten, behalve als het echt niet anders kan, want na de avondmeditatie heerst er Noble Silence. Kop houden dus. Ik weet al waarvoor ze me zoekt. Morgenochtend gaan we naar een ander klooster, 25 kilometer verderop. Voor het vervoer zijn bussen geregeld. Maar dat is altijd een heel gedoe. Wachten in de hitte, je kunt em ook missen. Ik ben wel eens te laat geweest voor de bus terug….. Ooit.

Maar Heks gaat lekker met de auto. En deze non wil graag meerijden.Samen met nog een paar gegadigden. We spreken af en staan ondanks de verplichte stilte nog even zachtjes te giebelen. Vanmiddag zijn we op excursie geweest samen, naar een huisje waar ze ooit heeft gewoond. Hier in de buurt. Zo kom je op de meest speciale plekjes.

Stel je voor: Een oud bakkerijtje in een middeleeuws dorpje met hooguit twintig huizen. En een kasteel. Bovenop een berg. Uitzicht over de Dordogne. Idyllisch!
De huidige bewoner ontvangt ons allerhartelijkst. We krijgen een rondleiding. Er zijn veel dingen verbeterd intussen. Een grotere kachel, het dak is geïsoleerd….

20140613-201033-72633296.jpg

Wat een schattig huisje. Muren van een meter dik zorgen dat de hitte buiten blijft. In de winter is het er stervenskoud. En het is behoorlijk primitief.

Een paar jaar geleden gaf ik deze non een lichtgevende lotus en een vogeltje cadeau. Allebei werkend op zonne-energie. Het vogeltje fluit, als je er langs loopt. En de lotus verandert van kleur. Ze vond het prachtig. Want ondanks de bruine habijt, is deze dame dol op alles wat kleur en fleur heeft.

‘Weet je dat die lotus en dat vogeltje steeds met me meereizen. En ze doen het nog steeds!’ vertrouwde ze me gisteren tijdens onze koffiesessie toe. ‘Niet iedereen in het klooster kan die dingen waarderen, vaak wordt dat vogeltje verplaatst, of uitgezet…’

We lachen. Ja, ook in een omgeving als deze, waar mensen vanuit idealen werkelijk proberen de wereld een betere plek te maken, ontstaan wel eens spanningen. Maar in plaats van elkaar te lijf te gaan, is er een ander protocol om dit soort dingen op te lossen.

Afgelopen week kregen we daar les in. ‘Opnieuw beginnen’. Maar dat is stof voor een volgend verhaal…….

20140613-201111-72671040.jpg