Ken uzelf: Een furieuze naïeve idioot geeft zichzelf schoorvoetend bloot. Deze feeksige blinde Vink is eindelijk dan toch pislink. Haar duvels en kwelgeesten gaan vrijuit, compleet met de gemaakte buit. Maar Heks moet met zichzelf leven. En dat duurt nog wel even. Ze is beslist nog lang niet dood, de lieve naïeve klapperkloot.

Een paar jaar geleden ga ik naar een paragnost. Iemand heeft me zo verschrikkelijk belazerd in de liefde……. Ik wil er het fijne van weten. Is het waar? Staan er een paar gigantische horens op mijn kop?

Peter van der Hurk heeft er niet lang voor nodig. Een blik op de meegebrachte foto is genoeg om het doopceel te lichten van mijn kwelgeest. Hij maakt er weinig woorden aan vuil: ‘Het is een engerd en hij heeft je aan alle kanten belazerd…..’

Des te meer heeft de man te melden over Heks zelf. Vooral zijn antwoord op mijn wanhopige uitspraak, dat ik de engelen zag staan om het bed van mijn geliefde en mij, is me bijgebleven. ‘Echt waar. De eerste keer dat ik bij hem sliep zag ik hun gouden licht om ons heen. Heel bijzonder.’ Ik kon er toen nog steeds niet bij dat mijn ex zo’n eikel bleek te zijn.

‘Ja,’ zei Peter van de Hurk droog, ‘Dat zie jij! Zo ben jij! Jij bent een mens van het hart. Jij spreekt met engelen. Jij ziet energie. Jij ben een lichtwerker. Jij hebt altijd van alles en iedereen gehouden. Als kind al. Zo ben jij nu eenmaal altijd geweest! Maar hij is een engerd. Een griezel van de bovenste plank. Ik raad je ten sterkste aan om nergens meer op te reageren. Dan houdt dat ellendige gestalk vanzelf op!’

‘Jij kunt hetzelfde als ik, Heks, maar jij kunt er ook nog bij genezen. Daar kun je beter je energie in stoppen dan in zulke hopeloze types. Je bent nu eenmaal een magneet voor mensen met je stralende liefdevolle hart. Je trekt echter ook zulke vreselijke figuren aan! En daar moet je een echt beter mee uitkijken.’

Dat ‘Zo ben jij. Jij bent een mens van het hart, van liefde,’ hoor ik nog regelmatig nagalmen in mijn hoofd. Het is met name die opmerking, die heel veel teweeg heeft gebracht. Heks heeft namelijk nooit in de gaten gehad, dat er mensen zijn, die totaal niet vanuit hun hart leven. Ik dacht eigenlijk dat dat onmogelijk was.

images (1)

Intussen weet ik natuurlijk wel beter. Er zijn narcisten en psychopaten genoeg in de wereld. De politiek is ermee vergeven. Het bankwezen staat er bol van. Je struikelt erover in je familie- en vriendenkring. Er is geen werkvloer zonder dergelijke idioten om het te bevolken. En deze lieden zien nooit ergens ook maar 1 piepklein engeltje staan.

Dus mijn aanname, dat iedereen vanuit liefde redeneert, leeft en regeert is volstrekt bezopen. Dat houd ik tegenwoordig goed in mijn achterhoofd.

Het lukt me dan ook niet meer om eindeloos en onvoorwaardelijk van alles en iedereen te houden. Zoals ik vroeger moeiteloos deed. In sommige gevallen is het louter water naar de zee dragen. Paarlen voor zwijnen werpen. Het is een zinloze vertoning. Zonde van mijn toch al beperkte energie.

download-39

Daarnaast heb ik met hevige ongewenste gevoelens te maken. Sinds mijn mantel der liefde de drek uit mijn verleden niet meer afdekt, sinds ik haarscherp in beeld heb hoe niet engelen maar duivels hand in hand hebben gelopen met sommige dierbaren, lukt het me niet meer om hen onbekommerd lief te hebben. Een koude onverschilligheid maakt zich langzaam van me meester. Getsie.

Mijn hart krampt ineen. Een wild verlangen om me helemaal hiervan los te maken overvalt me. Weg met die mensen. Het moet ophouden. Nu. Opzouten met die gekkigheid.

Tijdenlang herken ik mezelf niet meer. Dit kind van het hart. Het meisje met de engelen in haar kielzog. Degene die iedereen alles gunt. De zachtaardige. Mijn tijd als zachtgekookte ei is voorbij. Ik ben in een furie veranderd!

b4307eff4b2dac510637ac7ec630ab6b

Alle scheldwoorden ter wereld zijn niet smerig genoeg om de vieze smaak in mijn mond te verwoorden. De walging die ik voel, nu ik doorzie wat ik doorzie is onuitsprekelijk. Onbeschrijfelijk ook! Gelukkig maar voor jullie lezers.

Toch is het engelenkind in mij nog niet helemaal weg. Nog immer voel ik heel veel liefde voor alles en iedereen. Op die paar uitzonderingen na dan. Die kleine groep voormalige dierbaren, die genoeg streken met me hebben uitgehaald om te worden opgesloten in het gevang, zijn niet meer welkom in mijn leven.

904530158X_E8

Ze zoeken het maar uit met hun egocentrische handel en wandel. In Huize Heks hoeven ze zich niet meer te vertonen in elk geval. Hier mogen alleen nog maar vrienden komen. Mensen met liefde in hun hart en een beschermengeltje op hun schouders, benevens heksen, honden, katten, spinnen, kabouters, elfjes, draken en eenhoorns.

En dat is ook wat er al enige tijd gebeurt. Het is aanmerkelijk stiller geworden in mijn heksenhuisje. Soms is het best eenzaam en ik leef sowieso al zo’n geïsoleerd bestaan. Met die ziekte en het feit dat ik geen gezin heb.

Maar geen gezeik meer aan mijn kop en geen foute mensen meer over de vloer: Dat scheelt een slok op een borrel.

images (2)

Of het me helemaal gaat lukken om nooit meer bij de neus te worden genomen? Geen idee. Ik heb mijn persoonlijkheid niet echt mee in dit geval:

‘Ik ken je niet anders, Heks,’ zegt mijn ex Blonde Buur, ‘Jij ziet altijd alleen maar het goede in mensen. Je treedt zo lang als ik je ken de grootste idioten vol liefde tegemoet. In het volste vertrouwen. Je kunt het ook naïef noemen…….’

images-67

‘Niet iedereen is nu eenmaal zoals jij. De wereld zit vol inhalige gekken. Ja, het is heel moeilijk als het zelfs mensen in je eigen familie betreft. Dat verwacht je nu eenmaal niet. Dat is best verbijsterend op zich…..’

‘Ik kan me voorstellen, dat je daar in eerste instantie geen antwoord op hebt. In tweede instantie wellicht wel: Misschien lukt het je vanaf nu beter om het kaf van het koren te scheiden…..’

images (3)

 

 

 

Veelbewogen dag met louter tegenslag, maar ook veel mooie momenten. Emotioneel afscheid van geliefde tante. Het regent pijpenstelen, dat geeft de stemming aardig weer. Maar er is meer. Hoogtepunten zelfs!!! Heks ziet haar familie weer!

Sergei Polunin

Donderdagavond zie ik een documentaire over de danser Sergei Polunin. De balletdanser waar de zwaartekracht geen vat op lijkt te hebben. Vooral niet al hij cocaïne heeft gebruikt……

Hoe zijn hele familie kromlag om zijn studie te kunnen betalen. Zijn vader in Portugal, zijn grootmoeder in Griekenland. Zijn moeder bleef bij haar kind als zijn persoonlijke toegewijde verzorgster.

Hoe hij zijn motivatie haalde uit het voornemen om middels succes in de danswereld zijn familie weer te herenigen. En de neergang vanaf het moment, dat zijn ouders toch echt gaan scheiden…….

De familie is uiteengeslagen door de gebeurtenissen, terwijl dat juist niet de bedoeling was! En hoewel ze elkaar al jaren niet hebben gezien is de definitieve breuk tussen de ouders een enorme dreun voor de jongen. Vanaf dat moment komt hij in de problemen. Zijn drive is weg. Veelzeggend.

Zo zie je maar weer hoe belangrijk je familie is. En hoe ontregelend het kan zijn als die basis wegvalt.

Dan valt het beeld weg, storing bij Ziggo. Gelukkig maar, want ik moet gaan slapen. Morgen moet ik vroeg op. We gaan mijn tante Mar begraven. Heel plotseling is ze ertussenuit geknepen

Het regent pijpenstelen op de dag dat mijn tante naar haar laatste rustplaats wordt gebracht. Heks fietst door de gietende regen naar de dokter voor haar prikken. Dat red ik nog precies, gek eigenlijk. Ik dacht dat het niet zou lukken eerder deze week, toen ik de rouwkaart eens grondig bestudeerde.

Als ik weer naar huis wil gaan breekt mijn fietssleutel af in het slot. K.U.T. Wat nu? Het is de elektrische ebike van mijn moeder. Loodzwaar. En ik heb maar 1 sleutel. Waarvan de helft nu in het slot bivakkeert.

Paniekerig probeer ik de sleutel eruit te schudden, maar ja, schudden met een fiets van 300 kilo op zijn kant is natuurlijk niets voor een MEpatiënt. Ik vraag me af of er überhaupt mensen zijn die er bij een dergelijk sportief hoogstandje zonder kleerscheuren van af zouden komen. Heks voelt haar gewrichten piepen en kraken. Hier en daar valt er eentje uit de kom.

Dan komt de assistente op me af met een mes. Ze heeft me zien tobben en komt me te hulp. Strijdvaardig heft ze de vervaarlijke brievenopener, want dat is het, in de lucht om vervolgens het slot te lijf te gaan. Vakkundig wipt ze het restant sleutel uit zijn gevangenis. Dat is alvast iets. En iets is beter dan niets…..

Ik loop dus maar weer naar huis. Mijn hoofd tolt van de zich plotseling opstapelende problemen. Ik moet ten eerste een sleutel laten maken, maar ik ben hartstikke blut. Gelukkig kan ik poffen in de natuurwinkel. Voldoende voor een nieuw exemplaar en een paar liter benzine. Mijn tank is ook leeg……

Maar eerst ga ik naar de begrafenis van mijn tante, Heks is met deze vrouw en haar dierbaren opgegroeid. Ze woonde maar een paar huizenblokken bij ons vandaan, deze opgewekte rebbelende lakonieke dame met haar grote drukke gezin.

Ik moet nu echt opschieten. Als ik er de sokken niet in zet ben ik te laat. Snel schiet ik iets netjes aan en spurt naar mijn auto.

Dan begint er een martelgang om in Voorschoten te geraken. Hemelsbreed helemaal niet zo ver van Leiden, maar de stad is opgebroken, alsmede vol verdwaalde Duitse toeristen en trage lesauto’s. Mensen blijven stilstaan voor groene stoplichten of gewoon midden op straat. Invoegen is ook heel problematisch opeens. Heks vloekt tussen haar tanden. De minuten tikken genadeloos voorbij.

Sergei Polunin

Voorschoten is onlangs volledig op de schop gegaan, hetgeen de doorstroming van het verkeer in dit lintdorp niet ten goede komt. Zacht uitgedrukt. Ook is het marktdag. De Voorstraat, waar ik meestal parkeer, is vergeven van de kraampjes en winkelende mensen.

Het parkeerterrein erachter is volgebouwd met tenten vanwege een festivalletje. Mijn god, hier ook al? Het is een plaag dit soort activiteiten.

Alle omringende parkeerterreinen zijn zonder uitzondering stampvol. Heks rijdt intussen paniekerig van hot naar her, want het wordt steeds later. Wanhopig schiet ik een woonwijk in. En daar vind ik dan eindelijk de zo begeerde parkeerplek. Hoera!

‘Ik haat dit stomme dorp,’ ligt dan al in mijn mond bestorven. Ik ken dit oord natuurlijk goed, ik ben er opgegroeid. Sputterend sprint ik naar de kerk. Onderweg probeer ik mijn stemming om te gooien. Zo kan ik toch niet Gods huis betreden? Vloekend en scheldend?

Nu ben ik extra vroeg opgestaan om op tijd te komen. De condoleance heb ik overgeslagen, want het wordt toch al een hele lange dag. Maar de dienst wil ik toch echt bijwonen. Ik schuif twee minuten te laat naar binnen. Wat gek. Iedereen zit al. De kist staat er al. De dominee staat volop te preken……

Een vreemde gang van zaken. Maar ik ben allang blij dat ik binnen ben. Het is altijd een hele bevalling om ’s morgens ergens acte de présence te geven. Ik kom dan uit de prehistorie zetten, dit gaat bovendien gepaard met stevige spierpijn en heftige griepverschijnselen. En vandaag ben ik ook nog door het lot tegengewerkt.

Het koor gaat zingen. Prachtig! Ik heb niet al teveel gemist gelukkig. Denk ik op dat moment nog. Maar als we even later gezamenlijk een lied gaan zingen, zie ik dat de dienst al bijna voorbij is. Huh? Ik ben maar liefst een uur te laat gekomen. Hoe is dat nu mogelijk?

Bij Heks is alles mogelijk. Mijn hoofd is een leuk aangeklede vergiet. Met een hoedje erop om mijn gedachten bij elkaar te houden. En zelfs dan kan het me nog gebeuren dat ik de plank helemaal mis sla. Zoals vandaag.

Gisterenavond heb ik nog even goed gekeken op de rouwkaart. Zo laat dit en dan dat. En tot slot zus en zo. Duidelijk. Behalve dat ik mijn bril niet ophad en het behoorlijk schemerig was in mijn woonkamer. Ik heb het dan ook niet goed gezien, tijden door elkaar geklutst en dan krijg je dit!

Op dat moment vind ik het niet zo erg. Het wordt toch al een lange dag en nu is ie gelijk iets korter. ‘Je hebt wel wat gemist hoor,’ hoor ik echter later. Mijn oom heeft prachtig gesproken. Een persoonlijk In Memoriam. Heel bijzonder.

De kerk is afgeladen vol. Wat een rijk leven! En dat hoor ik steeds terug deze dag. Mijn vrolijke kwebbel van een tante had gewoon een enorm netwerk van mensen om zich heen. Met haar 87 jaren stond ze nog midden in het leven. Ze zal enorm gemist worden.

Heks krijgt een overdosis familie te verstouwen, niet mijn sterkste punt. Toch sla ik me dapper door alle gesprekken heen. Hoe het met me gaat? Daar lul ik me dan uit. In werkelijkheid heb ik geen idee. Wat heb ik nu voor’n leven? Ik ben de risee van de familie. Althans, zo ervaar ik het vaak.

Vandaag kom ik echter allemaal lieve neven en nichten tegen en ooms en tantes en een zuster, die echt enorm blij zijn om me te zien. Een fijne ervaring.

Ons eigen gezin is helemaal uit elkaar gevallen. Of ik ben eruit gevallen. Uit het nest geduveld. Een beetje geduwd misschien? Ik heb me nog een hele tijd aan de rand vastgeklampt. Heb me terug naar binnen geprobeerd te wurmen. Iets dat het bij vogels meestal goed doet.

En uiteindelijk losgelaten. Noodgedwongen. Wegens vergaand verkrampte spieren. Wat moet je ervan zeggen? Het gebeurt. Zulke dingen. Best vaak zelfs. Het is mij gebeurd.

Ik kijk naar die grote drukke familie. Luidruchtige mensen. Wat een lawaai toch altijd! Saai is het in elk geval nooit bij ons…… Mensen proosten op het rijke leven van mijn tante. Heks luistert naar alle ontroerende verhalen rondom haar dood.

Lachsalvo’s schieten links en rechts uit groepjes omhoog. Ja, lachen kunnen ze als de beste, die familieleden van Heks. Het is één van de mooie erfenissen van mijn voorouders. Naast een vat vol woede is er ook een groot potentieel aan humor doorgegeven.

Dit is de familie van vaderskant, maar de clan van mijn moeder is nog veel erger. Hun humor is bijkans dodelijk. Vraag maar aan mijn exen.

Sergei Polunin

Na een paar uur ben ik helemaal gaar. Om me heen eten mensen taartjes, soep en broodjes. Ik heb ook trek gekregen. Het is dan ook al vier uur intussen. Heks gaat naar huis.

Daar wacht me nog de ondankbare taak om een nieuwe sleutel te laten namaken van dat afgebroken exemplaar. Met de nieuwe sleutel op zak wandel ik weer met VikThor naar de dokter. Het giet bakken van de hemel. Later lees ik dat er op één dag net zoveel regen valt in Leiden en omgeving als normaal gesproken in een maand. Arme tante. Ze treft het niet haar eerste nacht buiten.

Ik stop de sleutel in het slot, maar nee. Hij past niet. Potverdorie.

Weer schelden natuurlijk, want ik ben intussen doodmoe. En helemaal doorweekt. Toch ga ik mijn auto halen. Dus weer lopen naar huis….. Met mijn halvezolige oververmoeide lijf. Ik durf die fiets daar niet de hele nacht te laten staan.

Tierend rijd ik vervolgens met mijn kanariepiet door de stad. Ik moet enorm omrijden, vanwege de idiote onlogische rijrichtingen in de binnenstad. Vik kijkt me verbaasd aan. Wat heeft de Vrouw toch?

Met een enorme kreun til ik die loodzware fiets in mijn achterklep. Ik heb het eerder gedaan, dus het kan. daar houd ik me aan vast.

Daarna rijd ik stapvoets naar huis. Af en toe moet ik stoppen om de achterklep weer omlaag te doen, want ik heb geen stuk touw bij me. Helemaal afgedraaid zit ik wat later in mijn stoel.

Ik bel de Don. Geduldig luistert hij naar mijn verslag van deze rampendag. Het duurt uren voordat ik weer een beetje mens ben. Dan ga ik eten. Eindelijk. Om vervolgens nog uren wakker te liggen. teveel prikkels, indrukken en emoties. Daar ben ik dan weer eventjes zoet mee.

Later lees ik een raar berichtje op de familie app. Zitten ze me nu te dissen? Ja, het is zo. Of niet? Of toch wel? Mijn god. Het houdt ook nooit op.

 

 

De tuin van True is een stukje paradijs aan de rand van Leiden! Elfjes, fauntje, kabouters, bosgeesten en een wasbeer bevolken deze lusthof……

Molly's tuin

Frogs en Trueman tussen het groen, op de achtergrond de tent

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden

Van de andere kant

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden, sla tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden

Aalbessen onder een fleurig net

Aalbessen onder een fleurig net

Heks is gammel, haar lijf is van slag. Van de warmte? Ik vrees van wel. Terwijl ik ook zo geniet van dit zomerse weer. Mijn onwillige lichaam raakt echter de kluts kwijt. Mijn innerlijke thermostaat werkt sowieso voor geen meter. Ik heb het bijna altijd ijskoud bijvoorbeeld. Nu ben ik rillerig. Vreemd toch weer.

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden

Een piepklein kasje gemaakt van gevonden materialen

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden

Overal Indische kers

Op de televisie gaat psychiater Bram Bakker geweldig tekeer over treurige seksualiteit, pornoficatie van de samenleving en de gemiddeld hopeloze seksuele opvoeding van kinderen. Heerlijk. Een verademing tussen alle stomme kutlulverhalen, waar je gewoonlijk mee wordt doodgegooid! Dit programma is zeer de moeite waard om eens te bekijken. Hij benoemt exact de dingen, waar ik ook helemaal de balen van heb. Het is, dat ik tegen het celibaat ben, anders werd ik non!

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden

True leidt me rond in haar paradijs

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden, artisjok tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden

True bezig sporen van de varen te verspreiden…..

Gisterenavond was ik te gast in een andere wereld. Al maanden wordt  Heks regelmatig uitgenodigd in de tuin van haar vriendin True. Door de aanhoudende kou kwam het maar niet van een bezoekje. Op deze zwoele zomeravond is het dan eindelijk zover. Samen met Frogs en varkentje ga ik op pad. Aan de rand van Leiden draaien we een kleine rommelige woonwijk in. Pal daarachter loopt een landweggetje. Midden tussen snelweg, woonwijken, industrieterreinen en een drukke stad ligt hier een stukje verloren gewaand paradijs.

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden

True in haar onderaardse veldkeuken

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman gardentuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden

Voor de ingang van haar grotwoning….

Als ik het terrein betreed overvalt me een diepe ontroering. Wat een bijzondere plek. Ik kijk mijn ogen uit. Overal is wel iets te zien. Vol trots leidt True me rond. Hoewel het oppervlak gemiddeld is oogt de tuin gigantisch. True heeft een uitgekiend plan gemaakt met hoogteverschillen en aparte ruimtes. Door de jaren heen heeft ze dit met noeste arbeid uitgewerkt. Heel bijzonder is, dat ze alle materialen, stoelen, tafels, planten, stenen heeft gevonden of gekregen.

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden

Wat is dit ? Een gevonden voorwerp in elk geval

IMG_1580 IMG_1586 IMG_1584 IMG_1582

“When I need something, the universe will provide me!’ licht ze toe. Ze laat wat frappante voorbeelden zien. Een prachtige glazen tafel bijvoorbeeld. Stukken steen. Golfplaten…. Ik loop ademloos rond en verbaas me over alle kleine details. Achterin heeft mijn vriendin een enorm gat in de grond gegraven en daaroverheen een soort hut gebouwd. Het is er heerlijk koel. Het fungeert als een soort veldkeuken.

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden

Frogs en Trueman in het struweel

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden, framboostuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden, sedumtuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden,  campanulatuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden, kamperfoelie lonicera

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden, hond, chiwawa

Max, het piepkleine door en door verwende schatje van mijn vrienden

Ook staat er een tent. Mijn vrienden bivakkeren een paar dagen in hun paradijs. Normaal gesproken heeft True op deze plek haar labyrint. Ze laat me het ontwerp zien. Prachtig! Heks houdt van doolhoven. Al jaren intrigeren de mysterieuze verhalen over deze kunstige ontwerpen me mateloos.

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden,borago officinalis, komkommerkruid

Borago officinalis ofwel komkomeerkruid.

vruchtbaarheidsgodin

weer zo’n vreemde bewoner van deze Hof van Eden

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden,, artisjok

artisjck metbezige bijtjes

wasbeer

‘This is probably the only garden in Holland with a Raccoon living in it’, zegt True

Na de wandeling over haar landgoed nemen we plaats aan een prachtig gedekte tafel. True tovert een heerlijke maaltijd uit haar grotwoning tevoorschijn. We lachen en praten. De tijd staat stil. Na het eten verkassen we naar weer een andere locatie in de tuin. De heren gaan uit wandelen met de hondjes. De dames genieten van het lage avondlicht.  De tuin lijkt te gloeien.

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden,

Doorkijkje bij de eettafel

IMG_1562IMG_1560IMG_1608

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden,

Prachtige gedekte tafel

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden,

True met geschenk uit Plumvillage van Heks op haar hoofd

IMG_1649IMG_1635

Het is één van de mooiste tuinen, die ik in mijn leven heb bezocht. Helemaal een tuin naar mijn hart. Overal spelen elfjes en fauntjes. Vreemde beeldjes en ornamenten hebben er een plekje gevonden. Het houten hert is op eigen kracht de tuin in gewandeld. ‘One morning he was there out of the blue’, vertelt True, ‘I once chanced his place, the next day he was back on his old spot…’ Heks gelooft haar direct. In mijn huis zijn ook op onverklaarbare wijze bepaalde stenen opgedoken ooit…..

IMG_1597 IMG_1595IMG_1647IMG_1610

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden,

Ysbrandt met zijn suikeroompie

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden,

Onwerkelijke kleuren

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden,

Trueman als oerman op de foto

De man van True vind het allemaal onzin, hij moet lachen om onze verhalen. Hij is wiskundige en bekijkt de wereld vanuit zijn eigen logica. Tja, niet iedereen heeft heksenbloed. En dat is maar goed ook.

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden,

True en Heks aan de thee

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden,

welke kopjes zullen we eens nemen?

IMG_1637 IMG_1638

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden,

En lachen wat af

Bij de thee in de vallende schemering zingt True een aria uit Tosca van Puccini. In het Italiaans! Hier de engelse vertaling:

I lived for art, I lived for love,
I never harmed a living soul!
With a discreet hand
I relieved all misfortunes I encountered.
Always with sincere faith
my prayer
rose to the holy tabernacles.
Always with sincere faith
I decorated the altars with flowers.
In this hour of grief,
why, why, Lord,
why do you reward me thus?
I donated jewels to the Madonna’s mantle,
and offered songs to the stars and heaven,
which thus shone with more beauty.
In this hour of grief,
why, why, Lord,
ah, why do you reward me thus?

We zijn er stil van.

‘Die tekst is je op het lijf geschreven, lieve True,’ zegt Heks uiteindelijk. ‘Behalve de wanhoop, daar zie ik hier niets van terug,’ ik wijs om me heen,’ Deze tuin is een loflied op liefde, kunst, schoonheid en leven!’

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden,

Vlak voordat de zon ondergaat gloeit de tuin op

IMG_1653 IMG_1666 IMG_1662 IMG_1659

Bij het afscheid krijg ik een takje van de sterk geurende kamperfoelie. En een plattegrond van het labyrint. We verlaten deze mystieke plek en rijden even later de warme binnenstad weer in. Hoe is het mogelijk, dat dit beloofde land slechts op een steenworp afstand van de drukke stad ligt!

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden,

De leukste kopjes staan hier op tafel

tuin, sprookjestuin, paradijs, Molly Ackerman garden,

Het ontwerp van True’s labyrinth

Het was een heerlijke avond. Dank jullie wel, lieve vrienden!

MOZART? Heks geniet van hemels concert met haar moedertje!!!! MAROKKANENDEBAT? Exotisch Roodkapje is aanwinst voor het stadsbeeld!

Op een hele mooie avond!

Proost moeders!

Vanmorgen rende een beeldschone moslima als een exotisch Roodkapje, een knalrood hoofddoekje om haar mysterieuze krullen geknoopt, over het Noordeinde. Ze probeerde een bus te halen. Buiten adem danste ze de stadsbus in, die haar als een gemoderniseerde, mechanische versie van de wolf sissend opslokte. Zou ze bij haar grootmoeder op bezoek gaan? De Islamitische gemeenschap staat bekend om de hechte familiebanden….

Het Groot Marokkanendebat. Ik heb er weinig van meegekregen. Ik ben er eigenlijk alweer over uitgepraat. Nog één dingetje dan. Hoe is het toch mogelijk, dat een Indische jongen zo tegen buitenlanders is? Mijn invalhulp dacht vandaag dat Wilders half Zweeds was. Gefopt door zijn gebleekte haardos. Maar nee. Een jongen uit de gordel van smaragd. Met een Hongaarse vrouw… Mij hoor je niet klagen. Ik hou wel van een beetje variatie. Maar toch…

De avond is begonnen

Daar zitten we dan eindelijk!

Vanavond was het dan eindelijk zover: Het langverwachte uitje met mijn moeder! Ik pikte haar even voor zessen op en nam haar mee de stad in. Op de Lange Mare in restaurant ‘ De Brasserie‘ lieten we ons flink verwennen. Mijn moeder is hier kind aan huis. Het is dat speciale restaurantje uit de begindagen van de relatie met haar man. Hun wittebroodsweken…Haar ogen twinkelen als ze erover vertelt.

Dat weet de gastheer al, ze hoeft niets te zeggen....

Gebakken geitenkaas is favoriet!

jammie

Heks heeft lamsburger met truffelmayonaise

We worden enorm in de watten gelegd. Wat een fijne mensen werken hier toch. Echt, heel bijzonder. Veel te snel nemen we alweer afscheid en lopen op ons gemak naar de Aalmarkt. Het is om de hoek! Daar, in de nieuwe Aalmarktzaal gaan we naar een prachtig concert luisteren. Ik zag de musicus laatst bij ‘Vrije Geluiden’ op TV en werd getroffen door een stuk van Mozart, dat hij speelde. “Daar wil ik heen met mamma”, dacht ik.

Entrecôte

Hoofdgerecht met frietjes….

Wij hebben in ons gezin een enorm muzikale opvoeding genoten. Allemaal op blokfluitles, koortjes, pianoles. Ik ging ook nog dwarsfluit spelen… We musiceerden vaak samen. Het hele gezin rond de piano…

Dat stuk van Mozart, Sonate in C-Andante KWV545, heb ik uit den treure gespeeld. Ik hou echt van die muziek. Alleen daarvoor wilde ik al naar het concert. En wel met de aanstichtster van al deze muzikale honger, mijn moedertje.

zie ik nu weer lichtbolletjes?

zaal is stampvol

De zaal was stampvol en er hing een heerlijke elektrische vonk in de lucht. Door de hoge ramen zagen we de stad blauwig worden. De lichten doofden en het begon. Wat heerlijk om naar al die oefenstukken te luisteren, die Kristian Bezuidenhout voor de pauze ten gehore bracht. Muziek, die Mozart heeft gecomponeerd voor zijn leerlingen. En late leerlingen, zoals ik.

ja verdomd

Er vonkt iets in de lucht

Bovenin zit Mozart commentaar te geven

Het plafond

Na de pauze werd zijn spel virtuoos. Mede omdat hij concertstukken speelde van de grote componist. Hier hoor je Mozarts’ genialiteit in elke frase. Wat een feest der herkenning voor moeder en dochter! Wat een genot voor onze oren. Helaas had hij Sonate in C-Andante KWV545 niet gespeeld en het concert was afgelopen. Iedereen stond als één man (vrouw!) op en droeg de vertolker op handenvol applaus.

We kregen een toegift. Rustig ging hij weer zitten en dromerig kalm begon hij te spelen:

Sonate in C-Andante KWV545

De tranen sprongen in mijn ogen. Wat hou ik toch van dit stuk. Hoe vaak ben ik er zelf niet helemaal ingedoken. De lastige gedeelten, de zangerige ondertoon. De vingervlugge variaties….

Helemaal voldaan rijd ik later met mijn geliefde mamaatje richting polderdorp. Daar woont ze in een supermodern en strak penthouse. Je zou niet zeggen, dat ik haar dochter was wat dat betreft. Maar tijdens het concert pakte ze opeen mijn handen en hield ze naast de hare. ‘Dezelfde handen!’, zei ze en het is zo. Wij hebben dezelfde handen en dezelfde voeten. En dezelfde ronde toet.

En dezelfde humor, we lachen altijd wat af….

Ik lever haar veilig af en kijk hoe ze naar binnen loopt. Dan laat ik het varkentje nog even uit, die is gezellig mee oma wegbrengen. Hij is dol op mijn moeder. En ik mijmer… Wat een gouden avond. Dank je wel ma, voor dit fantastische verjaardagscadeau!

zelfde bolle toet

Zelfde handen en voeten