In memoriam onze grote vriend de Duitse herder Carlos van Nieuwlandshof.

De laatste weken heb ik het gevoel dat Ysbrandt om me heen loopt te draaien. Ik denk aan hem, mis hem….. En ook noem ik VikThor om de haverklap Ys. Vreemd.

Dan gaat Carlos hemelen. Het is nu toch echt afgelopen met onze grote harige Duitse vriend. Gelukkig heb ik nog afscheid kunnen nemen. Dat was er bijna bij ingeschoten…..

‘Ys is hem vast op komen halen,’ denkt Heks bij zichzelf. Ik geloof heilig in dit soort dingen. ‘Daarom voel ik hem steeds om me heen. Ze zijn heerlijk aan het spelen op de eeuwige jachtvelden…… Veel plezier lieve schatten!’

Afscheid nemen van je hondje is heel erg moeilijk voor de baasjes. Mijn hart gaat uit naar mijn vrienden. Carlos je wordt enorm gemist!

 

Patriottische patriarchale Vaderlandsliefde continueren met een fallus tot in de hemel of toch liever investeren in het gedachtengoed van Charlotte Perkins Gilman’s Moederland? Wat zijn we opgeschoten met een eeuw feminisme? Zijn we iets opgeschoten?

Oh, oh. De Verenigde Staten staan op zijn kop. Overal protesten. Weg met die racist, homohater, idioot….

Toen ik gisteren allerlei beledigende uitspraken debiteerde rondom de gemiddelde Amerikaanse kiezer, dikke Amerikanen in het algemeen en de extreme domheid van de mannelijke blanke Amerikanen die achter Trump aan hangen in het bijzonder, vergat ik even voor het gemak dat een groot deel van de bewoners van de Verenigde Staten faliekant tegen de man gekeerd zijn.

Aan de andere kant stemt een deel van de bevolking sowieso republikeins, omdat ze nu eenmaal altijd hun stem geven aan de behoudende zijde van het politieke spectrum. Al zou den duvel in eigenste persoon voor hun partij een gooi naar het presidentschap doen. Hetgeen maar weer eens is bewaarheid!

Kortom, het ligt iets genuanceerder dan mijn kort door de bocht ‘analyse’….

Wij hebben hier in Nederland ook niet bepaald de minister president die Heks graag zou zien. Onze leider is geen vrouwenhater gelukkig. Hij lijkt sowieso bijzonder weinig interesse in vrouwen te hebben, behalve in zijn moeder dan.

Als het aan mij lag was hier ter lande de Partij voor de Dieren aan de macht. Zelfs al geef je persoonlijk geen klap om andere dieren dan de homo sapiens, dan nog is het te prefereren om in een land te leven waar de rechten van dieren goed worden beschermd. Het schijnt het gehele ethische peil van een beschaving te verheffen. En dan nog: We zijn zelf ook beesten tenslotte. Hoe we ons ook verstoppen onder ons dunne laagje ‘beschaving’.

‘Ha Heks, even snel een kopje koffie? Carlos sleept me al de hele week naar jouw voordeur. Hij wil poesjes zien…..!’ Buurman staat voor de deur met zijn Duitse herder. Het is al een uurtje of tien ’s avonds. Ik heb een paar uur liggen slapen, een uitgebreide after dinner dip. Heb ik wel vaker last van. Dat de dag om is voordat ie echt om is. Dat de energie op is, maar de dag nog niet voorbij….

Al snel zitten we te lachen en flauwe grappen te maken. Natuurlijk komen de Amerikaanse verkiezingen ter sprake. ‘Ach, er is weer ergens een president gekozen, nou het zal me wat. Al die hysterische flauwekul op televisie. Er worden overal mensen verkozen en vaak is het tien keer niks. Neem nu Poetin….. ‘ Hij noemt nog een aantal dubieuze wereldleiders op uit de recente geschiedenis, ‘Het is van alle tijden, slecht leiderschap. Mij zal het in elk geval een worst zijn. Ik hou me er niet mee bezig!’

Hij heeft gelijk. Al sinds jaar en dag zijn er waar ook ter wereld de grootste gekken aan de macht. Af en toe zit er een goeie tussen, de hoofdmoot is echter megalomaan narcistisch. Waarom zou je anders een gooi doen naar de macht? Als je die niet lekker wilt misbruiken? Er zijn maar weinig werkelijk goede evenwichtige mensen, die ook nog eens leiding kunnen geven, de meeste medemensen zijn behoorlijk beschadigd…..

De koning van Thailand was bijvoorbeeld een fijne man naar het schijnt. Enorm geliefd bij zijn onderdanen. Nu is hij helaas dood. Zijn zoon is een darm van een vent. Corrupt tot op het bot, zelfzuchtig en in-en-in-slecht. Toch zitten die Thais nu met hem opgescheept. Je hoort er hier verder weinig over, maar ze balen vast als een stekker daar.

Ach, Donald Trump. Ik had hem beter als gigantische baby kunnen afbeelden. Dat beeld treft de man nog het meest. Een slang aan de borst van de Verenigde Staten. Hij zal het land leeghalen en verzwakken om er zelf beter van te worden. Zoals hij altijd opereert.

Ik ben blij dat wij hier nog geen Trumpachtige aan de macht hebben. Je kunt erop wachten, want we apen de Verenigde Staten sinds jaar en dag na.

Een volwassen baby als wereldleider. Het is blijkbaar een geweldig beroep voor dit menstype. Ook onze premier heeft er als moederskindje wel wat van meegekregen. Alleen is onze versie beduidend minder malafide.

Onlangs las ik het boekje ‘Moederland’ van Charlotte Perkins Gilman uit 1905 opnieuw. Het is een juweeltje van een feministisch boekwerk vol idealistische nonsens. Dertig jaar geleden last ik het voor het eerst. Je had toen een geweldige feministische boekwinkeltje in de Pieterskerkchoorsteeg, waar ik vaak zat rond te snuffelen en heel soms iets kocht van mijn armoedje.

Ik studeerde zonder beurs, bepaald geen aanrader. Word je erg moe van en je kunt geen studieboeken kopen. Laat staan romans. Op een enkele uitzondering na.

Het is een grappig schrijfsel over drie mannelijke ontdekkingsreizigers, die een land vol vrouwen ontdekken. De mannen zijn nogal verschillend van karakter. Een soort Trump,  seksistisch tot en met, daarnaast een romanticus natuurlijk en tot slot de redelijk normale ‘schrijver’. Het boek is geschreven vanuit het perspectief van laatstgenoemde. Een geniale zet om een mannelijke hoofdpersoon te kiezen…..

De vrouwen in ‘Moederland’ krijgen spontaan kinderen. Zonder zaaddonatie. Ze baren louter meisjes. Een soort land vol Heilige Maagden……

Het boekje leest heel lekker weg, maar de inhoud is uiterst onwaarschijnlijk. Hoewel!

Vanaf het moment dat de vrouwen spontaan kinderen zijn gaan baren zijn ze totaal niet meer geïnteresseerd in seks. Dat is in onze wereld ook vaak zo. 😉

Maar die hele seksloze toestand in Moederland is nogal ongeloofwaardig. Alsof vrouwen geen seksuele wezens zijn. Resulteert het feit dat vrouwen er zo weinig plezier aan hebben beleefd door de patriarchale eeuwen heen in een totale afwezigheid van het fenomeen vrouwelijke seksualiteit in dit fantasieverhaal?

Dooft zo’n sterke levenskracht dan zo gemakkelijk uit in een vrouw? Werden er dan helemaal geen lesbische meiden geboren? Doen vrouwen dan alleen maar aan seks voor mannen?

moederland

Als er geen mannen in de buurt zijn verdwijnt de noodzaak tot seksueel contact? In de dagdagelijkse praktijk wijst niets hierop. Kijk eens in onze vrouwengevangenissen, daar gebeurt ook van alles…..

Het boekje is wel ruim een eeuw oud natuurlijk. Een halve eeuw voor de seksuele revolutie onze eierstokken opschudde. Lang voordat we een clitoris bleken te hebben. Waar je ook nog eens plezier aan kunt beleven, als ie niet weggesneden wordt tenminste. Decennia voor ‘baas in eigen buik’. Lichtjaren verwijderd van ‘alle vrouwen lesbisch’.

Maar goed, er staan ook hele waardevolle ideeën in: De vrouwen redden zich prima zonder mannen. Ze hebben een volwaardige maatschappij opgebouwd met alle gemak en techniek nodig voor een comfortabel leven. In die tijd werden vrouwen standaard als minderwaardig en incapabel gezien, dus dit tegengeluid was zeer verfrissend……

Ook het moederschap als centraal gegeven in hun leven maakt het werkje heel waardevol. Door hun dochters een geweldige jeugd te bezorgen, waarbij de opvoeding door de gehele gemeenschap wordt gedragen, kweken de dames een fantastische maatschappij met gezonde participanten.

In die tijd moet het boekje zijn ingeslagen als een bom. Maar ook nu is het zeker een aanrader. Die domme Trump zou het eens moeten lezen. Maar ik betwijfel of hij kan lezen…. Of hij het voor elkaar krijgt, zoveel betekenisgevende lettertjes achter elkaar. Vol nieuwe concepten vanuit een matriarchaal filosofische invalshoek…. Niets in de man wijst er op dat hij zich ooit in iets cultureels heeft verdiept. Al helemaal niet buiten de gebaande patriarchale paden….

Het lezen van tabellen en winstmarges telt niet mee. Zijn toren staat dan wel als een grote fallus in de hemel te prikken, als hij dood gaat kan ook hij niets meenemen. Naakt en zonder pruik zal zijn armzalige geest voor de Godin verschijnen. Opeens blijkt er zoiets als reïncarnatie te bestaan: ‘Je moet onmiddellijk terug naar de aarde als vrouw. Je wordt zo lelijk als de nacht, in die zin verandert er weinig. En Portoricaans of Irakees. Je mag kiezen….’

Ik heb een extra exemplaar van ‘Moederland’ van   Charlotte Perkins Gilman op de kop getikt: Voor de liefhebber. Ik verloot het onder gegadigden. Laat weten of je interesse hebt.

 

 

 

Een leven houdt op. Het leven gaat door. Confronterend hoor. Heks voelt zich onthand zonder haar hond. Ik loop maar wat verloren rond.

Nadat Ysbrandt zijn laatste adem heeft uitgeblazen lig ik dagenlang voor Pampus. Ik slaap me een slag in de rondte. Na een dag krijg ik ook geweldig veel trek. Niet verbazingwekkend: Ik heb een soort extreme vastenkuur gevolgd de laatste weken….

Op zondag neemt Hopla me mee naar ‘De Buurt‘, een zomerproject bij het station. Er is vandaag een kledingbeurs. Ook kun je er heerlijke hapjes eten. En er is zelfs een stadsstrand! Ys had het geweldig gevonden!

Ik loop wat verloren rond zo zonder hond. Toch heb ik mijn best gedaan op mezelf. Douchen, haartjes schoon, lippenstift en mooie jurk….. Hoedje natuurlijk. Varkentje zou trots op me zijn.

Op het terrein van ‘de Buurt’ vinden we allemaal leuke tweedehands kleren. Ik heb dit jaar de uitverkoop finaal gemist door alle toestanden in mijn dierentuin. Nu scoor ik een paar geweldige dingen voor een eurootje per stuk. Een jasje van 10 Feet, een jurkje van Tommy Hilfiger een ga zo maar door. Ik kikker er helemaal van op.

Een paar dames bij een kraam hebben lol in Heks. Ik koop er een heel mooi fleurig jurkje voor bijna niets. ‘Die hoed moet je ook even passen, ik vind het echt iets voor jou,’ de verkoopster plant een rare roze hoed op mijn hoofd. En ja hoor, het ding staat geweldig! ‘De krijg je erbij, van mij,’ knipoogt ze.

Had ik flink sjans? Volgens Hopla waren de dames hartstikke hetero, maar Heks weet het nog zo net niet. Hoe dan ook voel ik me gezien. En dat is altijd leuk!

Als we helemaal verzadigd zijn met nieuwe kledingstukken gaan we iets eten. Op het terrein staat een hele rij foodtruckachtige eetkraampjes opgesteld. Met picknicktafels er voor. Er is ruim keus en zelfs binnen mijn idiote dieet is er genoeg eetbaars te vinden. We hebben een heerlijke middag. Het zonnetje schijnt. De wereld is prachtig. Mijn hondje is dood.

Dat overvalt me zodra ik later de voordeur open doe. Geen wachtend ventje. Geen wandelrondje. Ik brand een kaarsje voor mijn hemelse gabbertje.

Maandag lig ik de hele dag in bed. Ik ga de deur niet uit. Dat is in geen honderd jaar gebeurd! ’s Avonds kom de vrouw van Buurman langs. Net op het moment dat Ysbrandt wordt gecremeerd. Terwijl in het crematorium de oven staat te loeien met daarin het lichaampje van Ys, zitten wij aan de wijn.

We praten over hem. En over hun honden. Over zijn vriendschap met hun huidige Duitse herder en de vijandschap met hun vroegere exemplaar. Terwijl het vuur oplaait praten we maar door. Af en toe laten we een traantje. Ys was gewoon erg geliefd.

Dinsdag komt Vlinder me opzoeken. De prachtige dochter van Trui en een grote kleine vriendin van mijn hondje. Ze was zeven toen ik op een goeie dag met een pup bij hen binnen kwam lopen. Vanaf het eerste moment was ze helemaal idolaat van mijn hondje. En vice versa!

Haar moeder en Heks lagen vaak in een deuk als we dat kleine meisje met mijn hondje zagen wandelen. Een naturel alpha: Ze was superstreng voor Ys.

Woensdag staat Trui zelf op de stoep. Ze sleept me de deur uit. Dus gaan we lekker naar buiten, maar niet naar strand of duinen. Daar heb ik geen zin in. We blijven in de stad.

Zo sla ik tijd stuk met een paar vrienden. Verder wil ik niemand zien. Ik krijg veel lieve mailtjes en berichtjes om me te troosten. Ontzettend lief. Het doet me goed.

Donderdag haal ik de as van Ysbrandt op. Ik heb hem laten cremeren bij Dierencrematorium Groenendijk, een prachtige oude boerderij in de polder bij Hazerswoude. De eigenaar ontvangt me hartelijk. Na wat formaliteiten krijg ik een strooibus met mijn hondje erin mee. Althans wat er van over is.

Ik heb met Frogs afgesproken om hem samen een mooi plekje te geven in de duinen. Bij een prachtig meertje, waar ik regelmatig een een gouden uurtje met mijn viervoeter heb doorgebracht.

Leven zonder mijn hondje. Het is geen doen.

Omgaan met het sterven van je hond.

Rouwen om je lieve huisdier.

 

MAS: Museum Aan de Stroom in Antwerpen. Handjes op de gevel verwijzen naar Hand werpen in een oude legende over het ontstaan van deze stad. Met in de hoofdrol een reus in een foeilelijk kasteel! Elders in de stad zijn HANDtastelijkheden verplicht……

MAS, Museum aan de Stroom, Antwerpen, alternatief terrasje naast het MAS

Het MAS: Museum Aan de Stroom

Zaterdagmiddag strijken we neer op een heel apart terras naast het MAS,  Museum Aan de Stroom. Het is een aan elkaar geknutseld hippie-gebeuren. Als ik naar binnen loop om iets te bestellen slaat de zoete lucht van gefrituurde linzenburgers me in het gezicht. Helaas is het niet mogelijk om hier te pinnen. Dat wordt weer lopen naar de dichtstbijzijnde pinautomaat. Heks heeft het helemaal gehad na viereneenhalf uur in het museum. Cowboy is ook moe. Toch sleept hij zich nog eventjes naar de geldautomaat.

MAS, Museum aan de Stroom, Antwerpen, alternatief terrasje naast het MAS

handjes op de gevel

MAS, Museum aan de Stroom, Antwerpen, alternatief terrasje naast het MASMAS, Museum aan de Stroom, Antwerpen, alternatief terrasje naast het MAS

 

Ik raak aan de praat met mijn tafelgenoten. Twee leuke meiden uit Brabant. Zomaar een dagje in Antwerpen. ‘Niet vanwege de gay pride hoor’, verzekeren ze me, ‘ hoewel iedereen dat denkt hebben we gemerkt. Twee dames op stap …..’ Ze giebelen vrolijk.
Wij hebben ook al één en ander meegekregen van het homofestijn, dat zich dit weekend in deze stad vol’trekt’. Bij een feestterrein aan de Schelde kwamen we een wel heel bizarre waarschuwing tegen: ‘ betreding van het festivalterrein impliceert instemming met mogelijke aftasting. Bij weigering wordt de toegang verboden.’
Zo!
regalement gay pride Antwerpenregelement gay pride Antwerpen
regelement gay pride Antwerpen
Het MAS is een fantastisch gebouw. Ik had er al over gehoord van mijn goede vriend en buurman, de baas van Duitse herder Carlos. Sindsdien staat het bovenaan mijn verlanglijstje. En vandaag is het dan eindelijk zover.
MAS, Museum aan de Stroom, Antwerpen, alternatief terrasje naast het MASIMG_5965MAS, Museum aan de Stroom, Antwerpen, alternatief terrasje naast het MAS
Het geheel uit rode stenen opgetrokken gebouw maakt aan de buitenkant al een overweldigende indruk. Binnengekomen blijft het genieten. De entreeprijs is extreem laag. De voorzieningen goed. De verschillende exposities divers en boeiend. Helaas zijn er verschillende musea gesloten om dit paradepaardje te realiseren. Hele collecties zijn verdwenen in depots en kelders….. Dit verklaart het gebrek aan diepgang van het tentoongestelde…..

MAS, Museum aan de Stroom, Antwerpen, alternatief terrasje naast het MAS

Een vreemd bouwwerk met horecagelegenheid drijft pal naast het MAS in het water

Op een gegeven momentben ik wel erg moe. Ik ga op de grond zitten om van een filmpje over een Maori-kunstenaa te genieten. Plotseling komt er een klein meisje naast me zitten. Ze babbelt er lustig op los. We sluiten direct vriendschap! Die middag kom ik haar steeds weer tegen. Samen verbazen we ons over de vreemde voorwerpen, die worden geëxposeerd.
MAS, Museum aan de Stroom, Antwerpen, alternatief terrasje naast het MAS MAS, Museum aan de Stroom, Antwerpen, alternatief terrasje naast het MAS MAS, Museum aan de Stroom, Antwerpen, alternatief terrasje naast het MAS
Bij het afscheid zegt ze hoopvol: ‘ Misschien droom ik vannacht van je!’ ‘Ja,’ roep ik enthousiast, ‘dan gaan we samen vliegen!’ Haar prachtige blauwe kijkers glinsteren. ‘Hoog in de lucht….’ Diepe zucht. Een kinderhand is snel gevuld……
MAS, Museum aan de Stroom, Antwerpen, alternatief terrasje naast het MASMAS, Museum aan de Stroom, Antwerpen, alternatief terrasje naast het MAS
Wat een heerlijke dag. De zo’n schijnt. Er staat een verfrissend briesje. We picknicken bovenop het MASGebouw. En nu zitten we op een uitgelezen plekje met wijn en bier. Straks gaan we verrukkelijk uit eten.want het weekend pakt financieel zo gunstig uit, dat het er vanaf kan…. Het leven is een feestje vandaag.
MAS, Museum aan de Stroom, Antwerpen, alternatief terrasje naast het MAS

MAS, Museum aan de Stroom, Antwerpen, alternatief terrasje naast het MAS

Helaas moet dit leuke initiatief binnenkort het veld ruimen. Zoals zoveel in deze leuke stad sinds de enorme verrechtsing

Wat zijn we rijk, in onze warme huizen. Er valt genoeg te klagen, zoals altijd. Ellende van anderen: We houden het liever op afstand. Pleidooi voor iedereen je partner met gezonde afstand.

joy joy

Maandag aan het eind van de ochtend wandel ik uitgebreid met varkentje door het Leidse Hout. Na een kwartiertje komen we mijn goede vriend, buurman en Dikkertje Tromkoorgenoot tegen met zijn hond Carlos, de Duitse herder met flapoor. Een hele grote vriend van Ysbrandt. Hij loopt me bijna ondersteboven van enthousiasme. Ysbrandt raakt ook door het dolle en gezamenlijk lopen we verder.

Zoals altijd zijn mijn vriend en ik in no time de vreemdste gesprekken aan het voeren. Voor anderen is dit gezelschap nauwelijks te harden, maar wij vermaken ons altijd prima samen. Vandaag vertelt hij over zijn werk als financiële man bij vluchtelingenwerk. Hoe ze momenteel mensen in caravans proppen in Duinrell. ‘Soms wel drie mensen in 1 kleine ruimte. Echt Heks, loop je daar met iemand naar binnen, zo van: “Hier gaat u dan wonen.” Heftig hoor. Soms stoppen ze mensen bij elkaar, die elkaar de kop wel kunnen inslaan.’

pain pain

Dat laatste heb ik ook wel eens voorbij zien komen bij een vluchtelingvriendinnetje van me. Als Hutsi zat ze met een stel Tutsies opgescheept in een huis hier om de hoek. Of andersom, het is maar vanuit welk perspectief je het bekijkt…..

‘Ach, die mensen bij vluchtelingenwerk doen enorm hun best. Er gebeurt heel veel vrijwillig en soms krijgen die vrijwilligers ook helemaal niet de aansturing en waardering, die broodnodig is. De verwachtingen zijn vaak ook nog eens huizenhoog.’ Ook dat heb ik wel eens aan den lijve ondervonden.

Je doet iets voor iemand in die situatie en voor je het weet word je overspoeld met allerlei verzoeken, variërend van het opknappen van een tuin, tot fungeren als privé taxi….. Absurd natuurlijk in geval van Heks. Die heeft genoeg aan haar eigen praktische sores. Mensen met vreselijke ervaringen en verhalen opvangen valt om de dooie dood niet mee. Een vriend van me heeft zich er jarenlang intensief mee bezig gehouden. Hij heeft daar zelfs een secondair emotioneel trauma aan over gehouden.

pain pain

Huh? Ja, dat bestaat. Als je maar genoeg rauwe ellende van mensen over je heen krijgt, kun je daar zelf post traumatische stressverschijnselen aan over houden. Misschien is dat wel de belangrijkste reden, dat velen zich afzijdig houden van andermans ellende. Bang om ermee besmet te raken. Slechts weinigen durven die last werkelijk te dragen. Thay heeft het in dat kader over ‘my joy and pain are one’ in dat prachtige gedicht van hem:

joypain

My joy is like Spring, so warm 
it makes flowers bloom all over the Earth. 
My pain is like a river of tears, 
so vast it fills the four oceans.

Please call me by my true names, 
so I can hear all my cries and my laughter at once, 
so I can see that my joy and pain are one.

Please call me by my true names, 
so I can wake up, 
and so the door of my heart 
can be left open

joy pain

Door dat allebei te voelen, toe te laten, kan je hart open blijven. En als je hart open is, is elk mens je partner, je medemens. Je kunt om geen enkel mens meer heen. Zelfs eikels en idioten kun je niet meer zomaar afserveren. Al mag je ze best een beetje op afstand houden, heb ik ontdekt.

joy

Zondag in de kerk ging ik helemaal achterin zitten, in een rij met lege stoelen. Voor me was ook een vrij lege rij. Een man schoof, zodra hij me in het oog kreeg, zo’n vijf plaatsen opzij om schuin voor me te gaan zitten. Met zijn hoofd half omgedraaid zat hij me in de gaten te houden. Aandacht te trekken. Na de eucharistie kwam hij naast me zitten. Bovenop mijn hoed. Gelukkig had ik de stoel naast me vol tas en jas liggen. Kijk, die meneer mag Heks best op afstand houden. Beleefd en vriendelijk en met een open oog voor de eenzaamheid en frustratie, die uit zijn poriën ademt. Maar desalniettemin: Gezonde afstand. Heerlijk.

speaking_of_joy_by_marielliott

Rode haren wapperen in wind op Het Stenen Hoofd. Of is het mimicry? Wapperen ze wel synchroon met mijn geluidsbeleving? Een kijkje in de keuken van geluidskunstenaars….

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

Rode haren

Zaterdag sta ik brak op. Te kort geslapen. Eerst maar een fietsronde met varkentje. Sloom peddel ik de straat uit. Opeens gaat het koppie van Ys omhoog. Zijn speurneus heeft een bekende geur opgepikt. En ja hoor, daar staat mijn goede vriend en buurman, tevens baas van…. Met zijn Duitse herder Carlos. De grote vriend van mijn monster.

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

Een kraam met een mand vol koptelefoons

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

Uitleg

Carlos bespringt me zoals altijd. Deze enthousiaste woesteling loopt me bijna ondersteboven van blijdschap. Ik bind mijn fiets aan een lantarenpaal en we besluiten samen een flinke wandeling te maken. Iedereen blij. Op een schip aan het Galgenwater halen de heren honden een lekker snoepje bij een oude vriend. We kuieren richting Zeevaartschool. Het is prachtig weer.

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

Ruig landje

Zoals altijd zijn mijn vriend en ik vreemde gesprekken aan het voeren. Elk onderwerp wordt binnenstebuiten gekeerd, tot het absurde trekken begint te vertonen. Dan pas zijn we tevreden. Als we alle heilige huisjes op zijn kop hebben gezet. Wat heerlijk om zo te dollen. Ik knap er helemaal van op.

Eenmaal thuis besluit ik mijn plan om een project van geluidskunstenaars in Amsterdam te bezoeken door te zetten. Ik trek wat fleurigs aan en ga op pad. Ysbrandt mag mee, want het geheel vindt plaats op een soort honden-uitlaat-gedoog-plek. Hij vindt het maar wat spannend allemaal. ‘Waf waf’, blaft hij tegen dat grote gele monster, dat het station in rolt. En dan moet hij er nog in ook!

Braaf zit hij uiteindelijk de show te stelen in een volle trein. In Amsterdam klap ik mijn vouwfiets weer uit en in no time zijn we bij’Het Stenen Hoofd’. Daar vindt het allemaal plaats. Wat allemaal? Van alles. Een soort zoveeljarig bestaansfeest. Een aantal kunstprojecten, een soort buurtfeest, een koor dat liederen  van The Les Humpries Singers zingt….. En dus ook de geluidswandeling van mijn vriendin,Janneke van der Putten . Het duurt even, voordat ik haar gevonden heb. Opeens zie ik rode haren wapperen in de wind. Daar staat ze, druk in gesprek….

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

Iemand ondergaat het kunstproject

Ik besluit eerst eens rond te kijken. En de geluidswandeling uit te proberen. Achter een kraampje staan de collega’s geluidskunstnaars. Uit Berlijn en Nottingham…. Een heel internationaal gezelschap. De heren overhandigen me een koptelefoon en geven instructies. Er staan drie composities op. Ik begin te lopen. Ik hoor: Wind keihard in mijn oren blazen. Geluiden van   water? Gesprekken over soortgelijke stukjes braakliggend niemandsland in andere landen.

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

Fantastisch uitzicht

Later spreek ik de makers uitgebreid. Mijn vriendin heeft de gedachte van mimicry toegepast. Ze heeft zich laten inspireren door de geluiden op deze desolate pier en deze met haar stem nagebootst. Geen wonder, dat ik dacht, dat de wind keihard om m’n oren sloeg. Later bedenk ik me, dat het leuk zou zijn, om die geluiden na te bootsen op een onwaarschijnlijke plek. In een kelderbox bijvoorbeeld! Je doet je ogen dicht en de componiste draagt haar werk voor: Je waant je op het Stenen Hoofd!

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

Stenen Hoofden steken uit het water

Ik heb een CDtje gekocht, dus vanaf nu kan ik overal desolaat zijn……

Plotseling hoor ik mijn naam roepen. Een studiegenoot Theaterwetenschappen van lang, lang geleden staat voor m’n neus. We zien elkaar sporadisch bij een gemeenschappelijke vriend. Maar dat is alweer eventjes geleden. We doen een update. Zij en haar man blijken zich ook bezig te houden met geluidswandelingen! Dat vraagt om een connectie met Janneke! Ik stel hen aan elkaar voor. Wat grappig toch weer. De kleine grote wereld…..

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

Vrolijke activiteiten op dit stukje vergeten grond

Opeens duikt mijn nieuwverworven vriend op tussen de feestende menigte. Hij komt ook een kijkje nemen. Ik geef hem een koptelefoon. Wat bevreemd loopt hij ermee op zijn hoofd. Wat is dit in godsnaam?

Na wat extra uitleg door de makers geeft hij het een tweede kans. Op zijn gemak dwaalt hij het hele terrein rond, rustig luisterend en misschien wel genietend…..?

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

Fantastisch uitzicht

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

Heks geniet ook

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

Janneke van der Putten

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

Reclame maken

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

Heks en haar hondje

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

‘Ik deed vroeger experimentele fonetiek. We onderzochten ruis en de invloed op communicatie. Daar deed jouw werk me een beetje aan denken….’ zegt Heks

‘Zullen we iets gaan drinken?’  Surfcowboy zet de koptelefoon af en kijkt me ondoorgrondelijk aan. ‘Niet hier’, Heks heeft het koud gekregen ‘Laten we een terrasje pakken in de stad.’ Zo zitten we dan lekker te chillen en te kletsen. Zwijgen mag ook in deze combi. Ysbrandt vindt het allemaal super. Wat beleeft hij weer veel op zo’n dag.

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

drie schoonheden

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

De kunstenares ondergaat haar eigen schepping…..

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

Rechts de geluidskunstenaar uit Engeland

Uiteindelijk wordt er ook nog heerlijk voor Heks gekookt. Gezond, lekker, binnen mijn dieet! Intussen lig ik al aardig voor pampus op de bank. Val zelfs eventjes in slaap. Ja, vind je het gek? Als ik weer aanspreekbaar ben is het eten klaar. Wat een timing!

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

Mijn oude studievriendin

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

Met haar man. Even voorstellen…..

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

van alles te doen

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

Dit koor zong liedjes van The Les Humpry singers!!!!!!

De terugweg verloopt nagenoeg vlekkeloos. Als ik het station binnenkom herinner ik me opeens, dat er alleen treinen over Haarlem rijden vandaag. Werkzaamheden aan het spoor…. Over twee minuten vertrekt die trein. Ik trek een sprint met Ys zeulend achter me aan en vouwfiets onder mijn arm. Op hele hoge hakken! Sleur het varkentje een roltrap op! Normaal gesproken nemen we de lift….. Weet ons nog net op tijd de trein in te manoeuvreren.

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

Kinderen beschilderen figuren met landsvlaggen

IMG_2448 IMG_2446 IMG_2445IMG_2449 IMG_2452 IMG_2451 IMG_2450 IMG_2453

Helemaal lekker kom ik thuis. Wat een fijne dag. Wat een inspirerende mensen heb ik ontmoet. Wat een fijne nieuwe vriendschap ontspint zich. En ook: Wat een geschenk als iemand een beetje voor je zorgt.

En: Wat hebben de poezen er een zootje van gemaakt, terwijl ik weg was! Ach een beetje ergernis is ook niet weg…..Voor het evenwicht.

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

Genietend van het project…..Is het wat?

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

Vrolijke boel

De Cd (kleine oplage van 100) is te koop voor 3 euro (exl. verzendkosten). Email Janneke voor de details: info@jannekevanderputten.nl

Hier kun je het project beluisteren!!!!

“A composition that creates time and space for contemplation and which is inspired by mornings spend on the little beach of Het Stenen Hoofd, a wasteland located at the Westerdoksdijk in Amsterdam, The Netherlands. Field recordings made on the site are mimicked, filtering the sonic landscape through the voice. It becomes a theatre, as much as this specific place.”

Dit geluidswerk was onderdeel van ‘Recreation Ground’, eerder gepresenteerd op 5 September in W139 in Amsterdam en mede mogelijk gemaakt door Wasteland Twinning Network en het ECF. Het geluidswerk is gemasterd door Dj Urine in Den Haag in 2013. Op 7 september is het stuk op het braakliggend grondgebied, dat ter inspiratie diende voor het werk, gepresenteerd tijdens het 25-jarig bestaan van Het Stenen Hoofd. Zie ook over de locatie: Wasteland Twinning, informatie over het project.

De website van Janneke van der Putten vind je hier.

Janneke van der Putten, Het Stenen Hoofd, geluidskunstenares

EHBO staat stand by

Ysbrandt en de ballen van de wijkagent…..Een trieste geschiedenis, die al veel hilariteit heeft veroorzaakt

Vandaag was het een snotterfestijn in huize heks. De griep heeft me in zijn ijzeren greep. Al dagen bel ik alles af, ik voelde me zelfs te ziek om naar de dokter te gaan.

Dan is er natuurlijk mijn hondje. Die laat zichzelf niet uit. Gisteren was ik nog met zekere overmoed naar buiten gegaan met hem, maar ik voelde de winter mijn longen in slaan. En dat vonden mijn longetjes niet leuk. Maar het is niet altijd makkelijk om iemand te vinden, die dat varkentje even meeneemt.

Afbeelding 2

Kom op , gooi die bal eens…

Gelukkig woont een grote vriend van Ysbrant hier om de hoek, een enorme Duitse herder met een flapoor, Carlos. Zijn baasje is weer een goede vriend van mij. En gisterenavond en vanmiddag is Ysbrandt met hen mee geweest. Feest natuurlijk! Als de twee vrienden samen zijn gelden er andere regels. Ze gaan zich enorm voor elkaar uitsloven. Ysbrandt, de kattenvriend, jaagt achter zijn eigen roedeltje katten aan door het huis: ‘Kijk mij eens stoer doen!’  En tijdens de wandelingen misdraagt Carlos zich….

Al  ruim voor hij thuiskomt hoor ik Ys tekeer gaan op straat:’Vrouw, ik kom er aan! Wraf!’ En ik krijg een heel druk en tevreden hondje terug. Hij heeft avonturen beleeft met zijn grote vriend! Terwijl mijn buurman en ik nog iets drinken samen, ligt Carlos als een enorme harige sfinx mijn katten te observeren, althans, degenen die zich vertonen. Hij vind dat toch spannend! Elke avond loopt hij met zijn baasje langs mijn huis. Dan zit er altijd wel een kat op het dak hem flink uit te dagen. En nu zit hij er met zijn neus bovenop!

Maar hij houdt zich altijd rustig, hetgeen niet bepaald van Ysbrandt kan worden gezegd. Als Carlos er is moet ik hem vaak streng toespreken en menigmaal eindigt hij in zijn bench met de deur dicht.

Afbeelding 4

rennen, rennen, rennen als een gek

Morgen komt ome Frogs het varkentje ophalen: Weer feest! Frogs is de suikeroom van Ys, die twee hebben een hele sterke band. Ys is stapeldol op zijn oompje. Als ik zijn naam al noem wordt hij helemaal wild en als Frogs op reis is, wat nogal eens gebeurt, dan mist Ys hem echt. Soms heb ik Frogs aan de telefoon, die ik altijd op speaker heb staan vanwege de zwaartekracht en en een pijnlijke arm. Opeens staat dan varkentje naast me met een doordringende blik.Alsof hij wil zeggen:’Geef mij hem nu maar even…’

Ach, mijn hondje, zo’n goed hondje. Als ik ziek ben is hij altijd extra beschermend. Je komt dan echt niet zomaar in mijn buurt. Nou ja, hij heeft ook een zekere reputatie natuurlijk. Vraag maar aan Brigadier Wijkagent. Het is alweer jaren geleden en tijd heelt alle wonden. Maar ik denk niet dat Brigadier Wijkagent die bewuste zaterdagmorgen, toen mijn hondje hem in zijn ballen beet, ooit nog zal vergeten.

Afbeelding 3

nog een keer, nog een keer

En hij had het nog helemaal aan zichzelf te danken ook! Hij negeerde mijn instructies, liep recht op mijn hond af, nadat hij hem eerst helemaal over de zeik had gejaagd door een half uur achter elkaar aan te bellen….Ik zal het beeld ook nooit vergeten. Ys hief zijn enorme kop, hij bestaat voor de helft uit hoofd, en hap, zo vlug. Het was voorbij voordat ik het wist. En Brigadier Wijkagent?

‘Au, hij bijt in mijn zak, hij bijt in mijn kloten’, enigszins op zijn Katwijks. Ja, wat doe je dan? IJszak erop? Gek genoeg heeft hij nog een half uur met me zitten praten over datgene waar hij eigenlijk voor kwam….

Daarna kreeg ik toch problemen, hij dreigde mijn hond weg te laten halen. Gelukkig was de hondenbrigade van de politie het daar helemaal niet mee eens. Hij had daar al toegegeven, dat hij niets over honden wist en mijn bevelen in de wind had geslagen.

jachthond met enorme tong, hond koelt af door tong

De arme man is echter zo gepest door zijn collega’s, dat hij er een emotioneel trauma aan heeft overgehouden. Aldus de hondenbrigade. Ja, daar kan Ysbrandt dan natuurlijk ook niets aan doen. Hij heeft alleen maar lichtjes zijn tanden gezet in een plek, die in de mannelijke pikorde tot veel jolijt leidt. Nou ja, iedereen moet eigenlijk altijd vreselijk lachen om dit verhaal. Dat is het gekke. Jong, oud, man, vrouw, alle nationaliteiten. Het is gewoon universeel grappig blijkt.

Mijn hondentrainers, de Roedel, ik zal een linkje toevoegen, noemen hem de ballenbijter. En er zijn moslimjongeren hier in de buurt, die bij het zien van Ys hun hand op hun hart leggen en zeggen: ‘Respect!’

Het is me er eentje, Ysbrandt. Maar voor mij is hij goud. Ik kan bij nacht en ontij over straat, zolang hij maar naast me loopt. Hij is zeer waaks, je komt hier niet onopgemerkt binnen. En mocht je al binnen staan en je bent niet uitgenodigd, dan heeft hij altijd nog zijn castratietechnieken achter de hand.

Afbeelding 12

even bijkomen

Bovenal is het mijn maatje, al 8 jaar delen we lief en leed. We zijn bijna altijd samen. Nu ik ziek ben komt hij af en toe met zijn voorpoten op het bed, daar ligt de grens, om te kijken hoe het met me is. Hij geeft kopjes (van de katten geleerd) aan mijn voeten en houdt me nauwlettend in de gaten. Het is geen allemansvriend. Hij moet je eerst kennen en dat duurt gewoon even. Maar als hij je in zijn hart sluit dan is dat voor het leven. En dan ben je een gelukkig mens, zoals ik, met zo’n trouwe, loyale viervoetige vriend.

De foto’s zijn van Rik van Boeckel, genomen tijdens 1 van de vele wandelingen en balgooisessies met varkentje. …..Zie je wat een grote kop hij heeft in vergelijking met zijn lijf?

Hondje zwemt met tennisbal., zwemmende jachthond