Het grote verschil tussen een dood vogeltje. Zijn ene pootje even lang. Koolmees zingt zwanenzang. En Heks ruimt ouwe troep op. Eindelijk.

‘Heks, kijk nou eens wat ik uit de bek van de boskat vis,’ mijn onvolprezen hulp komt de keuken in lopen met een wollig wezentje verborgen in haar hand. Het is een jonge koolmees. Als ze haar hand opent zien we hem naar adem happen.

O jee. In no time zijn we in de weer met lepeltjes water, een eierdoosje en een ouderwetse zachte schone zakdoek. ‘Meelwormen, daar doen ze het goed op,’ vertelt ze me vervolgens, ‘Ik heb een keer twee koolmeesjes groot gebracht. Eentje is zelfs vijf jaar oud geworden……

‘Ik nam ze gewoon mee naar mijn werk, in mijn rugzak. Zo kon ik ze om de paar uur eten geven…….’

Dat klinkt hoopgevend. De aanblik van ‘Kooltje’ is dat geenszins. Ik heb sterke twijfels of we hem hier doorheen krijgen. ‘Hij heeft misschien wel inwendige verwondingen,’ Heks maakt zich zorgen.

Zo zit ik dan met een klein zielig vogeltje op mijn schoot heel zachtjes te trommelen. En te zingen. Kooltje luistert met zijn kope scheef. Hapt naar adem. Lijkt een beetje bij te komen…..

Het is zijn zwanenzang. Als ik terug kom van de dierenwinkel met een bak heerlijke kronkelige meelwormen ligt hij dood in zijn eierbedje. Oh, wat is hij mooi. Wat een prachtig schepseltje. Zijn gele vleugeltjes. Het geel aan zijn snaveltje. Zijn lieve kleine koppie……

‘Hoe ben je op mijn balkon terecht gekomen, schatje. Je bent nog zo klein. Je kunt vast nog niet vliegen……’ Misschien gepakt door een andere vogel en per ongeluk gedumpt op het dak van de berging? En ogenblikkelijk geannexeerd door de boskat? Of is ThayThay de hoofdschuldige?

’s Avonds stop ik hem in de vriezer. Mooi verpakt in een stukje wit papier en een blauw plastic diepvrieszakje. Ik ga de prachtige veertje bewaren heb ik besloten. ‘Teken hem een nieuw verenkleed,’ Heks krijgt duidelijke instructies in haar oor getoeterd. Ok. Komt voor elkaar.

Mijn kleine leventje met de dieren. De hele dag achter Snuitje aanlopen met lepeltjes eten. En ze eet. Minuscule hapjes weliswaar. De rest van de tijd ligt ze het liefst op mijn schoot te knorren. Of op de horizonbox van de televisie.

Mijn suffe bestaan met de dieren. Elke dag op stap met mijn viervoetige vriend. Ik moet het eruit persen momenteel. De recente griep heeft flink huis gehouden. De laatste restjes reserve energie opgesoupeerd.

Jammer, dat Kooltje het niet gered heeft. Het scheelt wel enorm veel werk. Elke dag op stap met een koolmeesje in je rugzak? Om de paar uur voeren? Ook weer een pittig klusje…….

Maandag werk ik met de dame van Cuprum aan mijn vangnet. Of beter gezegd, het gebrek aan vangnet. Het aan te leggen vangent. Steuntjes in de rug. Voor als ik val. Voor de zoveelste keer finaal onderuit ga. Of weer een half jaar griep heb….

Eerst stellen we een lijstje op van mensen, die in geval van nood mijn hond willen uitlaten. Als ik in bed lig te klapperen van de griep bijvoorbeeld. Vaak klim ik dan toch strontziek op de fiets. Gewoon omdat ik niemand vind, die het stokje over pakt. Zo’n blafbeest moet er u eenmaal uit.

Dan een lijstje met mensen, die wellicht een boodschapje willen halen als het me echt niet lukt. Zoals onlangs. Zodat ik niet weer dagenlang zonder de broodnodige sapjes en dropjes in bed lig te stinken.

En tot slot nog een kattenlijstje. Mijn dreamteam is onlangs verhuisd. ‘Natuurlijk blijven we gewoon je katjes verzorgen, hoor,’ zegt Joy hierover. Maar misschien is het toch wel handig om de buurman te vragen voor dit team. Zodat het haalbare kaart blijft om mijn dierentuin in de lucht te houden als ik bijvoorbeeld op vakantie ben.

Na het maken van deze lijstjes gaan we naar mijn slaapkamer. Ik heb het in mijn hoofd gezet om een heleboel teringzooi, opgeslagen naast en onder het bed, weg te gooien. Zakken vol oude kleding, mijn oude tent en windscherm en een enorme tas met stokoude reisgidsen en vage studieboeken knikker ik de deur uit. Er ontstaat enorm veel ruimte!

De dame van Cuprum is perplex. Wat is er in Heks gevaren, dat ze zo gründlich aan het uitmesten slaat?

Ja, wat is er in mijn gevaren? Ben ik soms eindelijk eens verleden aan het loslaten. Laat ik me eindelijk niet meer verleiden tot lijden aan meer van hetzelfde?

Een hele stapel geborduurde tafelkleden van mijn grootmoeder verdwijnen richting kringloop. Ik heb ze altijd foeilelijk gevonden, maar ja. Gemaakt door oma….. En niet eens voor mij!

Mijn geliefde oma, die mij eng vond, nadat ik als zeer jong kind aan de valium verslaafd was gemaakt. Hele spooky ogen kreeg ik daar blijkbaar van…… Grote zuignappen van pupillen. Ze las de ene detective na de ander, maar haar eigen kleindochter was pas echt griezelig!

Mijn moeder kon niet wachten om me dit allemaal in geuren en kleuren te vertellen. Je kunt het ook niet doen natuurlijk. Je kind een beetje ontzien. Ze heeft het al moeilijk genoeg met de chronische afwijzing en aanhoudende mishandeling door die narcistische vader……

Wat een opluchting. Weg met die oude zooi.

Het kleed, dat oma ooit speciaal voor mij borduurde besluit ik te houden. Als ik het nog kan vinden. Ik zie dat kakelbonte tafelkleed helemaal nergens meer…….

Koolmees splijt schedel van concurrent in nestkast

Klein Geluk door Groot Geluk: Joyful bruiloft tilt me een beetje op. We stijgen allemaal boven onszelf uit tijdens het bijwonen van de trouwplechtigheid, het aansnijden van de taart en de toost met champagne. Een knallend feest bekroont deze vrijdag de dertiende: Een lekkere heksige datum, die garant staat voor ultiem geluk!

bruidspaar-op-fiets

Joy en Boy

Vrijdag 13 oktober trouwt mijn vriendinnetje Joy. Het is prachtig weer die traditioneel als ongeluksdag beschouwde vrijdag de dertiende. Geen verkeerde dag om te trouwen in mijn heksenoptiek: De godin Freya geeft haar vruchtbaarheidszegen. En dertien is bovendien ook nog eens een Keltisch geluksgetal!

Omdat ik van mening ben dat het huwelijk om 11 uur ’s morgens voltrokken gaat worden overweeg ik om VikThor ergens onder te brengen. Anders kan ik nooit acte de présence geven op dat tijdstip. Maar nee. Mijn gekke hoofd heeft tijdstippen door elkaar gehusseld. Het is pas om 14.00 zover. Ik heb alle tijd om mijn ochtendprogramma rustig af te werken.

Even over half twee arriveert Heks in het trouwstraatje. Snel zet ik mijn fiets vast aan een lantarenpaal. Met zes sloten. Ik ben net op tijd, ondanks mijn warhoofd.

Met een boot arriveert het bruidspaar bij het stadhuis. Mijn fototoestel ligt nog op de oplader en ook mijn telefoon ben ik vergeten. Ik kan dan ook geen foto maken van de beeldschone bruid. Jeetje, wat ziet ze er mooi uit! Een prachtige klassieke  jurk met een kanten top. Blote rug. Sluier en sleep……

images-62

Het mooiste is echter Joys stralende gezicht. En dat van haar aanstaande man! Met een big smile op hun gezicht lopen ze voor het gezelschap uit richting de grote trap aan de voorkant van het stadhuis.

In een volgepropte trouwzaal geven mijn vrienden elkaar het jawoord. ‘We hebben een hele leuke ambtenaar, Heks, iedereen roept al tijden, dat we ons door hem moeten laten trouwen…’ vertrouwt mijn vriendinnetje me een week geleden tijdens een kopje koffie toe, ‘Dat lijkt me toch zo leuk om te doen, als buitengewoon ambtenaar van de Burgerlijke Stand mensen trouwen…….. Ik zou dat best zelf willen!’

‘Ja, dat is echt iets voor jou,’ Heks is het helemaal met haar vriendin eens, ‘Een tante van me heeft dat jarenlang gedaan, ze had er enorm veel plezier in. Allebei mijn zussen zijn door haar getrouwd!’

9200000021202959

Het was sowieso een familietraditie bij ons. Mijn opa heeft het jarenlang gedaan, alsmede een oom…….. Mijn moeder is bijvoorbeeld door haar eigen vader in de echt verbonden!

‘En jij gelooft daar ook helemaal in,’ roep ik er enthousiast achteraan. Wat klinkt dat raar. Alsof een huwelijk zoiets is als God of Sinterklaas: Het bestaat bij gratie van ons geloof! En als je pech hebt trek je de Zwarte Piet. Hoewel dat tegenwoordig ter discussie staat…..

download-31

‘”Ik wil alleen maar bij Joy zijn, of we nu een geweldige reis maken of thuis op de bank zitten….. Zolang ik met haar samen ben is het goed,” zei Boy een paar weken geleden tegen me, toen ik hem aan de tand voelde over zijn aanstaande huwelijk,’ vervolgt de buitengewoon ambtenaar zijn betoog.

Heks zit het allemaal gade te slaan. Dit zit wel goed. Jeetje, wat is het lang geleden dat iemand op die manier van mij heeft gehouden. Onvoorwaardelijk.

De mannen in het leven van Heks hadden altijd allerlei voorwaarden. En restricties. En eisen. Waar ze zich zelf overigens helemaal niet aan hielden. Of aan voldeden. Geen wonder dat ik  niet meer zo warm loop voor een relatie.

Ik zou dan ook een waardeloze ambtenaar van de Burgerlijke Stand zijn. Gelukkig heb ik die ambitie geenszins.

Na de plechtigheid drinken we champagne op deze gouden verbintenis. Daarna ga ik als een gek met mijn hondje fietsen. Gevolgd door een paar uur in bed liggen. Vanavond is er nog een feest.

download-35

En ben je erheen geweest, Heks? Dat is toch eigenlijk een beetje teveel van het goede op 1 dag. Gezien je zeer beperkte voorraadje energie?

Ja, ik ben geweest op het feest. Het was namelijk op een steenworp afstand van mijn huis. In een prachtige ruimte van de Stadspodia! Een chique zaal met hoge plafonds, zuilen en lambrisering is gevuld met familie en vrienden. Iedereen is prachtig gekleed, in jurk of pak, maar de sfeer is zeer los.

L2hvbWUvY29uY2VwdC9kb21haW5zL2thYXJ0c2hvcHN0YXJ0ZW4ubmwvcHVibGljX2h0bWwvZHluYW1pYy9tZWRpYS81L2NhcmRzLzczMDQzL3Ryb3V3a2FhcnQtYnJ1aWRzcGFhci1ib290amUtaG91dC0xLnBuZzM1OV8zNTlf

Keiharde muziek knettert in mijn oren. Ik ben nog niet doof genoeg om er geen last van te hebben en niet meer jong genoeg om er echt van te genieten. Alhoewel: Heks heeft eigenlijk altijd moeite gehad om harde muziek te verdragen. Dientengevolge is mijn gehoor nog zo goed. Ik heb me altijd verre gehouden van een teveel aan decibellen.

Een paar DJ’s draaien voor elk wat wils en het duurt dan ook niet lang of we staan massaal op de dansvloer. Ik dans met de jeugdvriendin van de bruid en met oma. Tussendoor kruip ik eventjes in het pasfotohok.

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM

Een hele kist verkleedspullen staat klaar en iedereen takelt zich geweldig toe. Ook Heks zet zoveel mogelijk rare dingen op haar hoofd. Daarna maak ik een serie pasfoto’s voor in het fotoboek van Joy en Boy. Een vrolijke herinnering aan deze geweldige dag.

Om een uurtje of twaalf, half 1 sluip ik het gebouw uit. Ik ben doodmoe en kan het bruidspaar nergens vinden. Dan maar zonder afscheid wegpiepen……

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM

Met tutende oren zit ik thuis na te genieten. Wat een geweldige dag. Alles liep werkelijk gesmeerd. De sfeer zo ontspannen. Twee verliefde mensen in de echt verbonden. Een echt paar. Echt fantastisch!

 

 

 

‘Wat zou je doen als je twee piemels had?’ Geen idee. Het zou erg wennen zijn. Moeilijk gesprek vol pijn en droeve drek. Maar niet over deze zaken. Ik wilde jullie gewoon vermaken……

‘Heks, ik wil je mijn verontschuldigingen aanbieden voor ons laatste gesprek,’ een schorre stem kraakt me treurig tegemoet door de telefoon. Ik kan mijn gesprekspartner bijna niet verstaan. Ons laatste gesprek verliep inderdaad gek. En er werden dingen bij name genoemd, die je maar liever niet wilt weten. En anders zo snel mogelijk wilt vergeten.

Dingen die door de bodem van het bestaan zakken. Zaken zo zwaar als een dodenbaar. Een altaar voor geleden leed. En daar dan iemand op offeren. En vervolgens jezelf erbij.

‘Je bent zo lief, Heks, je bent echt een schat,’ luisteren naar iemand is wel het minste wat je kunt doen. Maar toch staan we vaak machteloos. Een oplossing zou zo prettig zijn. Maar iemand even optillen is het hoogst haalbare.

‘Ik weet dat mensen altijd hun ellende op jouw bord gooien, dat wil ik niet doen, ik wil je er niet mee belasten,’ klinkt het verder. Je belast me er niet mee, schat, ik houd van je. Heel veel. En al heel lang.

Vandaag praten we weer over al zijn verschrikkingen van de afgelopen paar jaar. Het gewicht van die dodenbaar. En nog is het niet klaar.

‘Wij dragen genetisch zoveel woede in ons mee, dus daar begin je al mee,’ Heks is er door schade en schande achter gekomen, dat dit met haarzelf het geval is en deze reisgenoot deelt die genetische woede met Heks.

We komen uit een vergelijkbare achtergrond. Boven zijn kinderhoofd hing hetzelfde zwaard van Damocles. De eerste klap was ook bij hem een daalder waard. En als er een ram over de dam was volgden er geheid meer!

Wij beiden hebben een bom in onszelf, die nooit ontploft. Daar zorgen we wel voor. Maar de zijne is in een kritische fase gekomen. Ik ruik lont. Iemand fungeert als trigger.

Geen medemens, maar een bak stront. Ik weet er alles van. Heb alle verhalen gehoord. Het is waar. Dat afschuwelijke afgrijselijke serpent van een medemens is echt vreselijk naar.

‘Een gemene heks is het, Heks. Een draak van een wijf……’

Wat is wijsheid? Die zorgvuldig onderdrukte woede de overhand laten krijgen en iets doms doen geenszins. Dat weet ik zeker. Wraak maakt altijd nieuwe onschuldige slachtoffers. Je geeft je pijn alleen maar door.

Maar verder begrijp ik het voor geen meter. Waarom krijgen sommigen het zo voor hun kiezen en wordt bij anderen alles in de schoot geworpen?

Gisterenavond zit ik een beetje te mijmeren. Over mijn pogingen om mijn vat vol woede aan te pakken. Die genetische opstapeling van nijd. Hoe ik er heel veel ongenoegen uit heb gegooid. Soms ook echt naar degenen bij wie het thuishoort.

Hoe ik de laatste tijd weer loop te zingen, omdat er weer ruimte komt. ‘Ik wil dat het hier eindigt, ik wil dat het klaar is met die woede,’ zeg ik tegen mijn homeopaat. ‘Heks, dat zou wel eens effect kunnen hebben op je hele clan. Je staat niet zo op jezelf als je altijd maar denkt. Alles is verbonden…..’

Ik mijmer over mijn recente aanbidder en zijn zelfmedicatie van gerstenat. Hoe jammer was dat! Maar ook hoe herkenbaar. Ik kom uit een geslacht waar een goeie borrel gedronken werd.

Op zondagmorgen na de kerk puilde het piepkleine voorkamertje van mijn oma uit van de bezoekers. De grote kolenkachel stond roodgloeiend paraat, terwijl er van alles in de ernaast geplaatste doofpot verdween…..

Dan kwam de jenever op tafel. En voor oma een advocaatje.

Oma maakte ook zelf bessenjenever. De overgebleven blauwe bessen gooide ze op het grindpad voor de kippen. Die liepen dan waggelend te kakelen……..

‘Ik drink ook veel, Heks,’ klinkt het in mijn oor. Ik weet het. Ik weet het van zoveel mensen. ‘Het lost niks op, je krijgt er een probleem bij,’ zei mijn moeder altijd. Een wijze raad, waar ze zelf niet al te goed naar heeft geluisterd. Dat komt vaker voor dan je denkt.

natuur-christenen1

We weten het allemaal wel, maar jezelf koesteren en veilig stellen is er vaak niet bij. Dat geldt niet langer voor mij. Ik ben er als de kippen bij. Maar niet die kippen van mijn grootmoeder: De tijden van gezuip zijn echt helemaal voorbij.

Als de schellen van je ogen vallen zie je de wereld voor wat ie is. Er is zoveel mis. Het is geen kattenpis.

Toch loop ik dagelijks vol verwondering door ‘Die Welt an Sich‘. Die wonderlijke schepping, waar we zo weinig van afweten. Zelfs onszelf zijn we doorgaans een raadsel.

Heeft het goddelijke ons werkelijk naar zijn beeld geschapen? Moet je eens naar de mens kijken! Dat belooft toch eigenlijk niet veel goeds…….

Misschien is de aarde wel de eerste door haar gebaarde wereld. Zijn er betere versies elders in de kosmos: De eerste pannenkoek mislukt immers altijd!

 

 

We hebben een koning!!! En Maxima!!! Voorbeelden en boegbeelden in een wereld vol gemene prinsessen op de erwt, zieke zusterlijke verhoudingen en slechte, slappe kerels….

willem Alexander en maxima

Koning Willem Alexander en Maxima

‘Koning Willem Alexander en koningin Miximahuh Maxima’, verspreekt de verslaggeefster zich op TV. Ik lig brak op bed te kijken naar deze nationale poppenkast. Ik voel me beroerd en kan niet zo goed tegen alle emo-momentjes. Ferguut, die kutridder is nog steeds weg. Ik sta doodsangsten uit, met al die drukte en vrachtwagens overal.

erenwacht

Erenwacht

Gisterenavond had een historicus het over praktisch monarchisme. Een soort opportunistisch Oranjevevoel. Wat schuift het? Doen ze genoeg voor het Nederlands belang? Dan is het goed, dan mag het.

Afgelopen week vielen me drie verhalen op. Er was een vrouw op televisie, Antoinette Vlieger, die haar proefschrift over het lot van au pairs in emiraten, heeft omgezet in een boek. Hierin komen allerlei gruwelijkheden aan het licht. De meest Filipijnse,Indonesische en Nepalese meisjes worden mishandeld, verkracht en uitgebuit. Dit is meer regel, dan uitzondering. Hun verwanten offeren hen een aantal jaren op bij wijze van investering in het familiebelang.

boek over au pairs in emiraten

boek over au pairs in emiraten

‘Als au pair hebben ze min of meer de status van slavin. Hun werkgeefsters zijn onwaarschijnlijk rijk. Ze behandelen de meisjes als voetveeg. Wat dat verkrachtingen betreft: In deze streng Islamitische landen hebben jongemannen weinig mogelijkheden tot seksuele  handelingen. De moeders zijn allang blij, dat hun zonen niet op hun eigen dochters springen’, zo zei de onderzoekster.

mensenhandel

Het blijft natuurlijk mensenhandel

Deze puissant rijke dames, prinsesjes op de aardolie-erwt, storten hun zusters willens en wetens in het ongeluk. Veel van de mishandelingen worden door deze gefortuneerde vrouwen zelf toegebracht.

Een ander verhaal, dat bleef hangen is een bijbelverhaal. Afgelopen zondag, in de kerk waar god ook een vrouw is, preekte Christiane van den Berg-Seiffert over Genesis 16:1-16. 21:8-21, 25:7-10. Hier vind je de geschiedenis van Abraham en zijn onvruchtbare vrouw. Zij had ook een au pair, Hagar, een Egyptische slavin. Daar mocht Abraham bovenop van zijn vrouw. Om een zoon (waarom geen dochter?) te verwekken.

Die ouwe vond het geen punt, what’s new? Het lukte, maar voor zijn vrouw Sarah pakte het helemaal verkeerd uit. De zwangere Hagar begon haar te sarren en zieken met haar onvruchtbaarheid. Sarah, ook niet voor de poes, joeg haar zuster met die gekmakende dikke buik de woestijn in, een wisse dood tegemoet.

ismael.Zeer belangrijk in de islam, de zoon van dat kindermeisje!

Zeer belangrijk in de islam, de zoon van dat kindermeisje!

Ze werd gered door god, maar moest van diezelfde redder ook weer terugkeren naar haar rivale….. Daar beviel ze uiteindelijk van Ismaël. Hij wordt beschouwd als de voorvader van de profeet Mohammed. Van alle Arabische Islamieten eigenlijk. Uiteindelijk krijgt Sarah toch nog een kind, Isaäk. Een wonder! Zij en Abraham zijn dan al stokoud en je kon je eierstokken toen nog niet in Italië laten herstarten als vrouw…

Opnieuw wordt Hagar de woestijn in gestuurd. Door Abraham deze keer. Wat een watje, denk je als je het leest. Wat is dit voor’n goedpraterij van allerlei liefdeloos gekonkel? Van machtsmisbruik en gefrustreerde vrouwen met de broek aan. Onzusterlijk gekoketteer met je vruchtbaarheid.

Abraham jaagt de au pair met zijn zoon de woestijn in

Abraham jaagt de au pair met zijn zoon de woestijn in

Ik begrijp Sarah wel een beetje hoor, je moest eens weten wat ik naar mijn hoofd heb gekregen van mijn vruchtdragende zusters door de jaren heen, zelfs tijdens mijn vruchteloze pogingen zelf moeder te worden…. “Een vrouw, die haar meisjesfiguur houdt is nooit echt vrouw geworden’, bijvoorbeeld.

De vrouw in kwestie achtte zichzelf spiritueel zeer ontwikkeld. In die context werd de opmerking ook geplaatst, met een scheef oog naar mijn wespentaille. Dit alles vlak nadat er definitief een streep stond onder mijn moederschap-aspiraties. De spreekster had zelf problemen met haar moederlijke modderfiguur natuurlijk. Wat mij betreft sloeg ze daarnaast ook een figuurlijk modderfiguur.

‘Vrouwen, die nooit moeder zijn geworden kunnen eigenlijk nergens over meepraten’, (Huh, Nergens over? Ja, nergens over!!) zei een oud werkgeefster ooit. ‘Sorry heks,’ klonk het er halfslachtig achteraan. Ik moest het er maar mee doen. Denk nu niet, dat dit zelf briljant slimme vrouwen zijn, of voorbeeldige moeders. Geenszins. Wel zien ze hun vruchtbaarheid als iets dat hen verheft boven hun zielige zusters. De eeuwige meisjes, met hun mooie figuurtjes en onnozele praat…..

Wie praat er nu onnozel, denkt heks dan.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Het derde verhaal ging over miss verkiezingen onder vijfjarigen en tienjarigen. Met verbijstering zag ik weer zo’n over de top Amerikaans gebeuren op de televisie voorbij komen, tijdens één van mijn meltdown bedsessies. Moeders, die hun meisjesfiguur allang hadden ingeruild voor iets angstaanjagend robuusters, drilden hun dochtertjes tot miniatuur kindvrouwtjes. Compleet met pruillip. De meisjes gedroegen zich als verwende prinsesjes met maar één doel: Winnen. Als dat doel niet wordt gehaald, zijn er tranen en frustratie. Woede en achterklap.  Bij de moeders nog veel meer, dan bij de dochters.

Die archetypische drang om je als een prinses te profileren gaat vaak ten koste van onze zusters, lieve zusters. In die zin kunnen we nog een voorbeeld nemen aan onze oude koningin. Zij had het in haar laatste toespraak over de noodzaak ons te verbinden met iedereen in de wereld. Weg met het afgescheiden zelf. Want  innelijk prinses-op-de-erwt-schap kenmerkt zich door loyaliteit met al onze medezusters waar ook ter wereld.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERA

Helaas zijn we daar nog ver van verwijderd. We projecteren onze behoefte aan nobel leven op de koninklijke familie, maar zelf gedragen we ons als een beest. We zien andere vrouwen louter als concurrenten en slaan hen om de oren met hun tekortkomingen van vruchtbare aard. En ben je geen moeder, dan ben je een hoer. Ben je lesbisch, dan moet je maar eens goed gepakt worden.  Geef je dienstmeisje aan je zonen, dan zijn je dochters veilig. Geef je man z’n zin met de au pair, dan heb je zelf effe rust.

Ach, er is zoveel banaliteit in de wereld. Ik begrijp die behoefte aan sprookjes wel. Het is ook best leuk om naar te kijken. Nu weer het journaal bijvoorbeeld. De erewacht krijgt druivensuiker tegen het flauwvallen. Als makke schapen openen deze stoere mannen hun mond en laten de druivensuiker als een hostie op hun tong leggen. Bij de weersverwachtingen hebben ze het zelfs over Maxima van dertien graden!

Ik blijf het belachelijk vinden, dat Maxima koningin genoemd wordt. Minachting van de titel koningin wat mij betreft. Walgelijk gewoon. Maar ik ben een roepende in de woestijn. Samen met Hagar…. Vrouwen , die ik ken zijn het unaniem met me eens op één uitzondering na. Hier en daar een incidentele man ook.

KONINGINNEDAG KONINGINNEDAGKONINGINNEDAGKONINGINNEDAG

Emancipatie in Nederland, breek me de bek niet open. We hebben allerlei meningen over hoofddoeken. Dit kleine lapje stof onderdrukt vrouwen en moet dus verboden worden. Een partij, die VROUWENKIESRECHT WIL VERBIEDEN mag gewoon bestaan! Als ik mag kiezen,(ja, het mag nog),  doe mij maar die hoofddoek. Ben je gelijk verlost van Bad Hair Days. Voor veel mannen lijkt het me ook wel wat. Beter dan die kale blotebillenkoppen, die tegenwoordig in de mode zijn.

Sinds het koningschap louter ceremonieel is geworden heeft het een sterk Idolsgehalte gekregen, Het bestaat bij gratie van degenen, die erin geloven. Zoiets als met god….

chupa chups

Chupa Chups: Gezond, want vetvrij

Nu gaan ze straks nog het koningslied zingen. Dat dure lied, waar iedereen wat van vindt. Heks ook natuurlijk. Persoonlijk vindt ik het jammer dat Paul de Leeuw meezingt. Ik ben allergisch voor zijn stemgeluid. En ik vindt het een zeeplied. Met een zeikmelodie. Geef mij maar wat pittigers.

En Daphne Dekkers heeft aan de tekst geschreven. Sinds het optreden  van deze zelfbenoemde opvoedgoeroe in een reclame voor Chupa Chups, vertrouw ik haar uitspraken helemaal niet meer. Een bol bol van de kleurstof staande suiker op een stokje werd aangeprezen als gezond, want gegarandeerd vrij van vet. Duh!!!

Geef ik zelf ook eens een zuster een veeg uit de pan…. Maar ja, had Heks het geschreven, dan had je de poppen pas goed aan het dansen in deze nationale poppenkast…….

Al die controverse rondom dit lied verbroedert ons poldervolkje ook weer, dus in die zin werkt het prima als nationaal bindmiddel….

KONINGINNEDAG KONINGINNEDAG

Na al dit geschrijf heb ik zowaar nog een uurtje met Frogs door de stad gewandeld. Het was koud. Niet heel druk. ‘Toen koning Willem Alexander in Leiden studeerde woonde hij bij me in de buurt’, zegt mijn kikkervriend, ‘Op een dag stond hij opeens naast me bij drogist Bik op de Douzastraat, met zo’n mannetje voor de deur’. ‘Wat kocht hij, Frogs? Condooms?’ suggereer ik ondeugend. Kikker lacht. Hij heeft niet zo’n goed geheugen voor dit soort dingen…. ‘Paracetamol, tegen de kater’, gokt hij. Prins Pils had een zekere naam in dit stadje.

KONINGINNEDAG KONINGINNEDAG

koninginnen binnen in me

wat moet ik ermee beginnen, zusters

ben ik blij?

Ik als koninginnenbij?

Keer me liever

buitenstebinnen…..

POESJES kittens

Kijk eens

POESJES kittens

luister

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA