Het grote verschil tussen een dood vogeltje. Zijn ene pootje even lang. Koolmees zingt zwanenzang. En Heks ruimt ouwe troep op. Eindelijk.

‘Heks, kijk nou eens wat ik uit de bek van de boskat vis,’ mijn onvolprezen hulp komt de keuken in lopen met een wollig wezentje verborgen in haar hand. Het is een jonge koolmees. Als ze haar hand opent zien we hem naar adem happen.

O jee. In no time zijn we in de weer met lepeltjes water, een eierdoosje en een ouderwetse zachte schone zakdoek. ‘Meelwormen, daar doen ze het goed op,’ vertelt ze me vervolgens, ‘Ik heb een keer twee koolmeesjes groot gebracht. Eentje is zelfs vijf jaar oud geworden……

‘Ik nam ze gewoon mee naar mijn werk, in mijn rugzak. Zo kon ik ze om de paar uur eten geven…….’

Dat klinkt hoopgevend. De aanblik van ‘Kooltje’ is dat geenszins. Ik heb sterke twijfels of we hem hier doorheen krijgen. ‘Hij heeft misschien wel inwendige verwondingen,’ Heks maakt zich zorgen.

Zo zit ik dan met een klein zielig vogeltje op mijn schoot heel zachtjes te trommelen. En te zingen. Kooltje luistert met zijn kope scheef. Hapt naar adem. Lijkt een beetje bij te komen…..

Het is zijn zwanenzang. Als ik terug kom van de dierenwinkel met een bak heerlijke kronkelige meelwormen ligt hij dood in zijn eierbedje. Oh, wat is hij mooi. Wat een prachtig schepseltje. Zijn gele vleugeltjes. Het geel aan zijn snaveltje. Zijn lieve kleine koppie……

‘Hoe ben je op mijn balkon terecht gekomen, schatje. Je bent nog zo klein. Je kunt vast nog niet vliegen……’ Misschien gepakt door een andere vogel en per ongeluk gedumpt op het dak van de berging? En ogenblikkelijk geannexeerd door de boskat? Of is ThayThay de hoofdschuldige?

’s Avonds stop ik hem in de vriezer. Mooi verpakt in een stukje wit papier en een blauw plastic diepvrieszakje. Ik ga de prachtige veertje bewaren heb ik besloten. ‘Teken hem een nieuw verenkleed,’ Heks krijgt duidelijke instructies in haar oor getoeterd. Ok. Komt voor elkaar.

Mijn kleine leventje met de dieren. De hele dag achter Snuitje aanlopen met lepeltjes eten. En ze eet. Minuscule hapjes weliswaar. De rest van de tijd ligt ze het liefst op mijn schoot te knorren. Of op de horizonbox van de televisie.

Mijn suffe bestaan met de dieren. Elke dag op stap met mijn viervoetige vriend. Ik moet het eruit persen momenteel. De recente griep heeft flink huis gehouden. De laatste restjes reserve energie opgesoupeerd.

Jammer, dat Kooltje het niet gered heeft. Het scheelt wel enorm veel werk. Elke dag op stap met een koolmeesje in je rugzak? Om de paar uur voeren? Ook weer een pittig klusje…….

Maandag werk ik met de dame van Cuprum aan mijn vangnet. Of beter gezegd, het gebrek aan vangnet. Het aan te leggen vangent. Steuntjes in de rug. Voor als ik val. Voor de zoveelste keer finaal onderuit ga. Of weer een half jaar griep heb….

Eerst stellen we een lijstje op van mensen, die in geval van nood mijn hond willen uitlaten. Als ik in bed lig te klapperen van de griep bijvoorbeeld. Vaak klim ik dan toch strontziek op de fiets. Gewoon omdat ik niemand vind, die het stokje over pakt. Zo’n blafbeest moet er u eenmaal uit.

Dan een lijstje met mensen, die wellicht een boodschapje willen halen als het me echt niet lukt. Zoals onlangs. Zodat ik niet weer dagenlang zonder de broodnodige sapjes en dropjes in bed lig te stinken.

En tot slot nog een kattenlijstje. Mijn dreamteam is onlangs verhuisd. ‘Natuurlijk blijven we gewoon je katjes verzorgen, hoor,’ zegt Joy hierover. Maar misschien is het toch wel handig om de buurman te vragen voor dit team. Zodat het haalbare kaart blijft om mijn dierentuin in de lucht te houden als ik bijvoorbeeld op vakantie ben.

Na het maken van deze lijstjes gaan we naar mijn slaapkamer. Ik heb het in mijn hoofd gezet om een heleboel teringzooi, opgeslagen naast en onder het bed, weg te gooien. Zakken vol oude kleding, mijn oude tent en windscherm en een enorme tas met stokoude reisgidsen en vage studieboeken knikker ik de deur uit. Er ontstaat enorm veel ruimte!

De dame van Cuprum is perplex. Wat is er in Heks gevaren, dat ze zo gründlich aan het uitmesten slaat?

Ja, wat is er in mijn gevaren? Ben ik soms eindelijk eens verleden aan het loslaten. Laat ik me eindelijk niet meer verleiden tot lijden aan meer van hetzelfde?

Een hele stapel geborduurde tafelkleden van mijn grootmoeder verdwijnen richting kringloop. Ik heb ze altijd foeilelijk gevonden, maar ja. Gemaakt door oma….. En niet eens voor mij!

Mijn geliefde oma, die mij eng vond, nadat ik als zeer jong kind aan de valium verslaafd was gemaakt. Hele spooky ogen kreeg ik daar blijkbaar van…… Grote zuignappen van pupillen. Ze las de ene detective na de ander, maar haar eigen kleindochter was pas echt griezelig!

Mijn moeder kon niet wachten om me dit allemaal in geuren en kleuren te vertellen. Je kunt het ook niet doen natuurlijk. Je kind een beetje ontzien. Ze heeft het al moeilijk genoeg met de chronische afwijzing en aanhoudende mishandeling door die narcistische vader……

Wat een opluchting. Weg met die oude zooi.

Het kleed, dat oma ooit speciaal voor mij borduurde besluit ik te houden. Als ik het nog kan vinden. Ik zie dat kakelbonte tafelkleed helemaal nergens meer…….

Koolmees splijt schedel van concurrent in nestkast

Rabobank, Rebbelbank, Broddelbank, Rob a bank: Nieuwsuur komt met choquerend item over deze van huis uit agrarische geldschieter. Heks heeft ook een vervelende ervaring met de bank waarbij ik al sinds mijn geboorte op het platteland vaste klant ben. 57 jaar trouw al je verplichtingen nakomen legt geen gewicht in de schaal bij deze botte boeren. Bovendien veranderen ze de regels gewoon waar je bij staat. Ook al zoiets! Ben je eventjes achter met betalen? Ze komen direct en accuut verhalen! Reageer je niet meteen? Laten ze je vallen als een baksteen! En dan ben ik nog niet eens Iraans! Mensen met die achtergrond zijn bij deze bank voorlopig helemaal nog niet jarig! Hoewel ze wel op rare telefoontjes worden getrakteerd…..

Oh, oh, die Rabobank. Wat een K.U.T.bank is het toch. Ondanks al hun modernistische frauduleuze praktijken blijft het een bank vol wantrouwige nurkse controlefreaks. Botte eikels. Ja, ongelofelijke boeren, ze kunnen zo meedoen in het programma van Yvon Jaspers, wat wil je? Ze stammen lijnrecht af van de Boerenleenbank!

Vorige week vrijdag 17 februari  zie ik een item van Nieuwsuur over deze hopeloze geldschieter. Medewerkers bellen alle klanten op, die naast hun Nederlandse paspoort ook nog eens een Iraans paspoort hebben. Ze stellen de meest indiscrete vragen aan deze mensen. Volstrekt idiote vragen zelfs. Alleen maar omdat ze Iraans zijn van origine. Sommigen van hen wonen hier al een eeuwigheid…..

‘Ik ben al 18 jaar klant bij die bank. Gaan ze me opeens het mes op de keel zetten omdat ik een dubbel paspoort heb,’ een vrouw kijkt verontwaardigd in de camera. Ze herhaalt de stompzinnige vragen. Of ze op vakantie gaat naar Iran. Nee dus, maar waar bemoeien ze zich mee? Waar haar ouders wonen. Huh? Of ze geld overmaakt naar familieleden. En ga zo maar door. De meeste vragen zijn compleet belachelijk.

Ook een andere dame vertelt hoe ze is gebeld door een medewerker. Zij is echter juriste en heeft intussen een hele waslijst aan klachten van andere slachtoffers van die boerenleenlulpraktijken verzameld. ‘Er is een Nederlandse vrouw, die ze het vuur aan de schenen hebben gelegd, omdat ze Iran heet, het is haar voornaam!’ De interviewster krijgt de slappe lach. Het is ook te gek voor woorden, dit ‘beleid’ van de Rabobangk.

Een dame van de gewraakte kredietinstelling komt in beeld. Ze is woordvoerster natuurlijk. Heel modern en van deze tijd. Ze liegt of het gedrukt staat. Tussen haar representatieve koeienkiezen door. Daar is ze voor opgeleid.

Ze herkauwt zo gemakkelijk op haar leugens: Misschien gelooft ze ze zelf wel. Oh, het is allemaal volstrekt normaal en legaal. De Verenigde Staten hebben allerlei sancties tegen Iran en daar moeten wij ons ook aan houden.

Ja duh. Wat nou weer?

De ING heeft dat verdrag geschonden en moet 619 miljoen dollar aan de VS betalen,’ ik kan later niet geloven dat dit het exact juiste bedrag is, het is zo absurd hoog! Maar het is waar: 500 miljoen euro maar liefst. Goeie hemel, daar gaan dan al je spaarcentjes in rook op. Bij de ING moet je ook al niet zijn dus. Wat een gedoe.

‘Het spijt ons als er verkeerde vragen zijn gesteld aan de verkeerde mensen. Dat is echter verleden tijd, we hebben er iets aan gedaan,’ liegt de woordvoerster vrolijk verder. ‘Oh, is dat zo? Gisteren hebben jullie medewerkers nog lukraak mensen zitten bellen met die onzin,’ krijgt ze venijnig respons van de programmamaakster.

Afgelopen week wordt Heks achtervolgd door de Rabobank. Ze schrijven en bellen me non stop. Ik spreek eerst met een man, die me sommeert om mijn roodstand aan te vullen. Nu sta ik al jaren lekker rood en daar betaal ik fors voor. Maar onlangs hebben ze de regels veranderd. Waardoor ik opeens te lang rood sta.

Heks lag nogal onderuit de laatste tijd, dus dan schiet er wel eens een brief doorheen hier en daar. Een stapeltje in dit geval. De op het oog belangrijkste brieven pik ik er dan af en toe uit, maar de rest moet wachten tot ik weer ben opgeknapt.

Zo ook de post van de bank. Dat is toch meestal meer van hetzelfde. Onzin dus. Verkooppraatjes voor foute financiële prutproducten en enge wazige wurgleningen en dergelijke. Daar kan ik maar beter helemaal niet naar kijken. Veel te gevaarlijk voor een arme luis als Heks.

Nu ik een beetje bijtrek probeer ik de achterstand op administratief gebied in te lopen. Ik vertel de man, dat ik er werk van ga maken, maar dat het eventjes kan duren. Een paar dagen hooguit. Hoe erg kan het zijn? Ik ben al 57 jaar klant bij hen!

Binnen een uur ligt mijn hele rekening plat. Paniekerige medewerkers bellen me opeens om de haverklap. Dreigen met deurwaarders. Vragen me het hemd van het lijf en maken vreemde opmerkingen en rare notities.

Dat laatste merk ik dan weer in een volgend gesprek, dan krijg ik die informatie volledig vervormd terug. Ik zou bijvoorbeeld helemaal geen eigen inkomsten hebben. En totaal niet kunnen beschikken over mijn eigen geld….

Mijn god, hebben ze soms stront in hun boerenflaporen? Ik herken mezelf amper in het verhaal.

Uiteindelijk krijg ik een dame aan de lijn, die ook alweer zo zit te panieken. Ze zet het mes op mijn strot en probeert me echt schrik aan te jagen. Het is allemaal heel erg verschrikkelijk ontzettend en ze kan niets meer voor me doen, want het systeem gaat me ontegenzeggelijk te grazen nemen blablabla.

Ik krijg een BKR registratie als ik niet uitkijk en dat is niet al te best. Brrrrr, wat ben ik bang. Nog een stigma erbij. Ik sta tenslotte ook al als psychiatrisch patiënt te boek op grond van mijn ME.

‘Ik heb nog ergens genoeg geld staan om dit aan te vullen, maar daar zit iemand op. Als het ware. Daar betaal ik me blauw aan overigens. Geheel vrijwillig. Hoewel tegen mijn zin. En die persoon is nu op vakantie. Dat heb ik vorige week ook al gezegd.’

‘En wat betreft het computersysteem van de Rabobank: Ik, met al mijn psychiatrische stoornissen, heb jarenlang geprogrammeerd en weet dat je in een procedure elke trigger kunt aansturen met een simpel PL/SQL-commando. Ik kan het nog wel voor u in elkaar knutselen ook. Maar dat hoeft niet, want het bestaat al. Uw collega heeft me er eerder deze week al over vertelt.’

De vrouw heeft nog nooit over zulke complexe materie nagedacht. Waarschijnlijk heeft ze überhaupt nog nooit haar provinciaalse hersenpannetje zo intensief gebruikt. Laat staan dat ze weet waar ik het over heb. Ze staat met haar mond vol grote gele paardentanden. Ik kan het niet zien door de telefoon, maar ik voel het. Snel gaat ze haar collega bellen. De hopeloze boerentrien. Heks staat weer eens in de wacht.

Uiteindelijk krijg ik het per gratie Gods voor elkaar, dat niet morgen de deurwaarder mijn huis leeghaalt. Ik moet praten als Brugman. Ik weet niet of ik er eigenlijk goed aan doe, want het zou wel lekker opruimen natuurlijk, zo’n gratis ontruiming. Mijn huis is veel te vol en ik heb zelf niet de energie om orde op zaken te stellen.

Maar ik bepaal toch maar liever zelf wat ik wegsmijt, anders krijg je net zo’n opruimactie als van de Stelende Thuiszorg Schaamhaar Stampiesloer een vijftal jaar geleden: Ben je al je allermooiste spulletjes kwijt en laten ze een complete puinhoop achter.

Dat enge wijf was in dienst van de meest vreselijke thuiszorgorganisatie ter wereld genaamd Activite. Die club heeft me overigens gewoon laten barsten achteraf. Ondanks het feit dat Stampiesloer ook nog 250 gouden sierraden van anderen had gestolen. Ik heb mijn spulletjes niet teruggezien door de lakse houding van Activite……Hup, alles in de doorpot en mevrouw Toverheks is goddank op grond van haar ME uitgeroepen tot psychiatrisch patiënt. Dus die is gek. Wij niet.

Ja, alsof je psychiatrisch patiënten zomaar mag bestelen… Die weerloze groep mensen.

Hopeloos.

Als het tekort op mijn bankrekening is aangevuld krijg ik weer een medewerker aan de lijn. Mijn rekening is nog steeds geblokkeerd. Je zou toch denken dat die blokkade door het zo gevreesde systeem zou worden verwijderd……

Poeslief staat ze me te woord. Zal ik het woord Iran terloops laten vallen in ons gesprek? Vertellen dat ik er heen ga op vakantie. Of uit mijn duim zuigen dat mijn kat Iranja heet en mijn hond Irakeessie….. Kijken wat er dan gebeurt……

Ik ga maar eens op zoek naar een andere bank. Ik ben wel klaar met deze club. Vooral na het zien van dat televisieprogramma. Het zijn echt eikels. Ze stellen echt impertinente vragen. Ze hebben echt onopgevoede botterikken in dienst. En de interne communicatie is inderdaad hopeloos! Al mijn eigen ervaringen bevestigd…..

Het ligt niet aan mijn perceptie!

Of wacht, ik heb een veel beter idee: Ik stop mijn geld gewoon weer in een oude sok!

images-38

 

 

Wonderhondje in de hondenhemel gunt zijn droevige Vrouwtje een nieuwe viervoetige vriend om haar gezelschap te houden. Plotseling komt er een pup op mijn pad. Toeval? Ys lijkt daar de poot in te hebben. Varkentje heeft nog steeds een flinke hondenteen in mijn mensenpap!

Vorige week ben ik op zoek naar puppy’s op internet. Onbewust bijna. Ik betrap mezelf er als het ware op. Ik verdiep me in zowel de Engelse Springer Spaniël als de Epagneul Breton ofwel Bretoense Spaniël. Dit omdat Ysbrandt een mix was van deze twee geweldige rassen.

Ik vind van alles, onder andere genetische ellende bij de Springers. Heupdysplasie, progressieve retina atrofie en ga zo maar door. Je kunt voor een habbekrats een pup kopen, maar daar zitten dan geen papieren bij. Je hebt geen idee wat je in huis haalt. Misschien wel een heleboel genetische ellende.

 

Een paar fokkers springen er uit. Eentje heeft pups, die op het punt staan het nest te verlaten. In een opwelling schrijf ik dinsdagavond een mail met de vraag of er nog beestjes te vergeven zijn. Zodra ik de mail heb verstuurd bedenk ik me dat dit waanzin is. Ja, er komt een nieuwe pup, ooit, maar laat ik eerst even bijkomen. Op vakantie gaan bijvoorbeeld….

Ik hoor niets meer terug op de mail en maak plannen om een midweek naar Buitenkunst te gaan. Ik heb al een paar afspraken omgezet, als ik donderdagavond plotseling toch een mailtje zie van de fokker. Ze hebben nog precies 1 reutje, zwart/wit. Lief dapper ventje, overgebleven omdat anderen teefjes wilden, of de bruin/witte variant.

Vlijmscherpe tandjes

Als ik de foto’s zie smelt ik. Hij is precies wat ik zoek! De volgende ochtend bel ik op om een afspraak te maken. Ik wil dit ventje bekijken.

De rest van die vrijdag ben ik bezig met het checken van de fokker, bellen met de Raad van Toezicht, de Nederlandse ‘Engelse Springer Spaniël  Club’ enzovoorts. Kennel van de Hazelberg blijkt een uitstekende naam te hebben. ‘Het zijn gezonde en hele goeie zachte hondjes, die daar vandaan komen. Ik heb ze regelmatig gezien op Springerdagen…..’ vertelt de dame van de Nederlandse Springer vereniging.

Eind van de middag lig ik op tafel bij de fysiotherapeut. Ze haalt me grondig uit de knoop. Hierna prop ik snel een maaltijd naar binnen. Gevolgd door een straffe bak koffie.

En zo rijd ik dan aan het begin van de avond naar het wonderschone Brabant. Een pak geld in mijn tas. Voor het geval dat. Het is bijna anderhalf uur rijden. Gelukkig is de weg zo goed als leeg.

Ik voel me kalm en vastberaden. Ja, er komt een up. En misschien wel deze. Het is razendsnel, dat wel. Maar Ysbrandt is het ermee eens. Sterker nog: Hij wil dit echt graag. Het is voor mijn trouwe kameraad veel gemakkelijker om me los te laten als hij weet dat er weer een hondje in mijn leven is. Niets zo ellendig voor een honden-engel als een treurend baasje.

‘Vier mijn leven met je nieuwe hondje, Vrouw. Loop waar wij liepen, doe wat wij deden, ik ben een engeltje op zijn schouder…..’ hoor ik hem als het ware zeggen.

Tegen achten ben ik ter plaatse. Een prachtige verbouwde boerderij in the middle of nowhere. Ik word hartelijk ontvangen. We gaan direct naar de pup kijken.

VikThor zit in een ren met een nest dashonden van vier weken oud. ‘Wel zo gezellig voor hem,’ lacht de man. Zodra ik het kereltje zie ben ik verkocht. Hij loopt zo parmantig door de tuin te rennen! Ook de ouders van de pup zijn aanwezig. Schitterende honden.

Ysbrandt als pup, precies even oud toen als zijn kleine ‘broertje’ nu……

Paps vlijt zich neer in het gras en laat zich uitgebreid aanhalen. Wat een schat! Ik zou hem zo inlijven! Het ziet er goed uit! Alle dingen waar je op moet letten als je een pup aanschaft zijn hier dik in orde.

‘Wil je een kop koffie?’ We gaan aan de tuintafel zitten. Ik heb een kleine pup op schoot. Goeiig laat hij zich aaien. Even later valt hij in slaap. Daar smelt Heks natuurlijk helemaal van, dat begrijp je.

De fokker vertelt me een heleboel dingen, waarvan ik helaas ook alweer één en ander vergeten ben. Gelukkig kan ik dat altijd navragen. We vullen een formulier in, waarbij de pup van eigenaar wisselt. De koop wordt gesloten.

Ik krijg een pakket voer, een prachtige stamboom en een stapeltje paperassen mee. Het blad van de Engelse Springervereniging zit ook in het pakket. De deal is rond!

‘Ik ga natuurlijk weer jachttraining doen met hem, net zoals met mijn vorige hond,’ vertel ik de man. Ik laat hem een foto zien van Ys. ‘Oh, wat een prachtige hond, maar een kruising Springer/Epagneul? Wat bezielt mensen toch? Dat zijn toch volstrekt tegengestelde karakters? De Epagneul in de verte en de Springer dicht naast je…..’

Goh, zo leer ik postuum nog van alles over mijn geliefde Varkentje! Hij had gewoon een enorme genetisch gedicteerde tegenstrijdigheid in zijn karakter….. Zijn naam was dus inderdaad zeer goed gekozen!

‘Ik ga maar eens terug rijden, het is al over negenen.’ Heks komt overeind. De fokker neemt de pup mee en zo lopen we naar de auto. De moeder van het jong verblikt of verbloost niet. Wat haar betreft zit haar taak er op. Ze heeft geen zin meer in hondjes met scherpe tandjes hangend aan haar tepels. Als VikThor het eerder die avond nog een keertje enthousiast probeert schudt ze hem geïrriteerd af.

Ik heb een kattentas meegenomen en daar past dit piepkleine diertje met gemak in. Enigszins overdonderd zit hij te kijken. Dan rijden we weg.

‘Piep, piep,’ hoor ik naast me. Heks maakt sussende geluidjes. Als ik de snelweg opdraai steek ik mijn hand in de mand. Het kleine hondje gaat er direct op liggen. Zo rijden we het hele stuk saampjes terug. Tegen het eind van de rit poept hij van de stress. Een verschrikkelijke stallucht vult de auto. Gelukkig zijn we bijna thuis.

Als ik de mand binnen zet zitten er direct vijf katten omheen. Met grote ogen bekijken ze het monstertje. VikThor geeft geen krimp. Hij is duidelijk de aanwezigheid van allerlei beesten gewend.

Die nacht heb ik een heel klein hondje in mijn armen. Hij piept en snikt een beetje, maar hij weet al wie de Vrouw is. En dat hij bij haar veilig is. Een paar keer ren ik met hem naar buiten. Dan moet hij eventjes een poepie doen.

Om een uurtje of 2 s’nachts sms’t Frogs dat hij is geland. Ik vertel hem over VikThor. Oh, wat gek voor mijn kikkervriend. Toen hij een paar weken geleden op vakantie ging leefde Ysbrandt nog. ‘Neem maar goed afscheid van hem,’ zei Heks. Ik had een vreemd voorgevoel. En nu woont er alweer een andere viervoetige vriend in Huize Heks!

Frogsie moet nog tot de volgende morgen wachten om ons nieuwe makkertje in zijn armen te sluiten. Tegelijkertijd is er geen Ysbrandt meer bij de voordeur. Geen ‘ogen op stokjes’. Geen klein opgewonden Varkentje superblij dat zijn suikeroom weer in het land is…….

Mijn kleine hondje VikThor verzacht de pijn enorm. Als ik met hem wandel danst Ysbrandt in zijn voetspoor achter ons aan. Als ik hem knuffel geniet mijn engel-hondje mee. Ysbrandt is blij dat zijn Vrouwtje weer een hondje heeft. Ik verdenk hem er zelfs van er de hand in te hebben gehad. Of beter gezegd de poot…..

Het is toch wonderbaarlijk dat er binnen een week weer zo’n heerlijk kereltje hier woont. Heks heeft sterk de indruk dat Ysbrandt hem voor me heeft uitgezocht……..

Schuldenaar Heks krijgt woningcorporatie Portaal op haar dak. Het gaat om een luttel bedrag, maar ik krijg een behandeling alsof ik al in geen jaren mijn huur heb betaald! Typisch……

Als Heks zoveel zit te schrijven ligt ze meestal in bed. Zo ook nu. Ik heb een zomergriepje onder de leden. De mussen vallen van het dak en ik kijk naar de Tour de France. Rillerig dobberend in mijn waterbed. Het is niet anders.

Misschien kan ik eens lekker op Portaal gaan mopperen. Ze doen weer raar. Niet heel raar. Hun gewone hebzuchtige ongeïnteresseerde raar.

Vorige week vrijdag schrijven ze een bedrag van mijn rekening af, ik heb geen idee wat het is, maar opeens sta ik rood. Mijn bank protesteert. Dus haal ik het geld terug voor de bank het doet. Eerst maar eens achterhalen waar dit over gaat. Die club maakt tenslotte zoveel fouten.

Maandag bel ik de teringlijers op. Ik worstel me door het menu en na een tijdje krijg ik zowaar een medewerker aan de lijn. Hij vertelt me dat het over een gemeenschappelijke energierekening betreffende ons portaal gaat. Aha. ‘U heeft er begin juni een brief over gekregen,’ beëindigt de man zijn verhaal.

Ik leg hem uit dat ik op vakantie was in die periode. ‘Waarschijnlijk is de brief me ontgaan,’ ik lieg niet eens. Alle brieven uit die periode liggen nog ongeopend in een doos. Ik heb nog niet eens al mijn spullen uitgepakt. Al weken houd ik me vooral bezig met bijkomen van mijn vakantie. Zodoende is de boel nogal achterstallig: Komende week ga ik maar eens aan de administratie.

Met de belofte het bedrag weer over te maken hang ik op. Een paar uur later gaat de telefoon. Een gemelijk kereltje begint een verhaal over een openstaande rekening, deurwaarders en meer van dat fraais.

Het gaat om dertig euro, maar de man maakt bombarie alsof ik al jaren mijn huur niet heb betaald. Wat een lamstraal. Ik schrik me aanvankelijk rot. Is er soms nog een openstaande rekening? Zijn me nog meer brieven ontgaan?

Maar nee. Als je verwarming het niet doet of je zit zonder keuken dan laten ze je gewoon barsten. Telefoontjes worden niet beantwoord of ze smijten de hoorn op de haak! Er gaan soms weken overheen voordat je wordt geholpen. Het is een volstrekt inefficiënt bedrijf als het aankomt op service en nakomen van afspraken.

Maarrrrrrr…….. als ze geld kunnen halen dan zitten ze er bovenop. Opeens functioneert het bedrijf als een geoliede machine blijkt : Vrijdagmiddag boek ik het bedrag terug. Maandagmorgen ligt er al een brief bij Heks in de bus en diezelfde middag heb ik een uiterst onaardige eikel aan de lijn. Dit nadat ikzelf al heb gebeld en heb toegezegd dat ik het bedrag binnenkort zal betalen!

De man blijft knorrig. Alsof hij de zaak niet vertrouwt. ‘Wanneer maakt u het bedrag over? Kan ik noteren dat het morgen binnen is?’

‘Mijnheer. Ik huur al meer dan dertig jaar bij uw woningcorporatie of wat daarvoor doorgaat. Nog nooit heb ik een maand de huur niet betaalt of ben anderszins een verplichting niet nagekomen. Hetgeen ik bepaald niet van jullie kan zeggen. Ik heb een paar weken de tijd volgens de brief om aan mijn betalingsverplichting te voldoen. Derhalve zal ik het binnen die terwijl betalen.’

‘Uw telefoontje komt op mij zeer onaangenaam over. Het gaat om een uiterst luttel bedrag en u gaat mij zitten bedreigen alsof ik een enorme wanbetaler ben! Bovendien heb ik zelf al een keer contact met jullie gehad vandaag! Communiceren jullie dan helemaal niet onderling?’

De man heeft geen boodschap aan mijn verhaal. Een excuus kan er niet af. Gepokt en gemazeld in de slechte gedragsregels van Portaal geeft hij een ongeïnteresseerd antwoord. Wat een onaangenaam sujet. Hij zit helemaal op zijn plek bij Portaal!

Goedesmorgens allemaal. Heks heeft er zin in vandaag. Eerst met Varken de bossen bij Endegeest in. Herinneringen aan mijn tijd in dit gesticht. Lekker wandelen over de markt, beetje flirten…… En de dag is nog niet eens om! Vanavond naar het theater!

images-371

Goedesmorgens gekke Ysbrandt, goedesmorgens maffe Panter, goedesmorgens rare Boskat, kom eens lekker hier Rooie Miep, Snuiterd, Bolster, Lapje en Pippi. Ik knuffel mijn katten en dol met mijn hond. Heks is in een goed humeur. Ik stap zomaar met mijn goede been uit bed! Goed onthouden wel been dat is, ik vergis me nogal eens tegenwoordig.

Als ik de woonkamer in loop spettert zonlicht door de gordijnen. Ik trek ze open: Wauw! Wat een prachtig weer! Door mijn gisteren gelapte ramen is het goed naar buiten kijken. Toch open ik de balkondeur en snuif de frisse voorjaarslucht op. Heerlijk!

Eerst maar eens een koppie koffie, pijnstillers en een broodje met Tahin. Ik check mijn statistieken. Door het plafond, alweer. Voor de zoveelste keer. Wat gek, zo vroeg op zaterdagmorgen. Iedereen ligt dan toch nog op 1 oor? In Amerika niet. En daar hebben ze verwoed zitten lezen vannacht….

Opeens is het leven niet meer zo’n opgave. Er lijkt iets verschoven te zijn vanbinnen. Tevreden stap ik onder de douche.

Even later ben ik op weg naar fysiotherapie. Mijn martelmeesteres is een weekje op vakantie geweest. Met haar zus. Naar New York. ‘Hoe was het in The Big Apple?’ Brede lach ‘Geweldig Heks! Het vloog natuurlijk voorbij. We zijn lekker naar musea geweest en vooral heel veel naar mooie muziek gaan luisteren.’

Haar zuster is jazzsaxofoniste en heeft jarenlang in New York gewoond en gewerkt. En gestudeerd natuurlijk. En opgetreden….. Wat moet het geweldig zijn om met zo’n gids op stap te gaan in de stad die nooit slaapt!

‘Gelukkig is het niet zover, in verband met het tijdsverschil. Had je last van een jetlag?’ Mijn kwelgeest schatert het uit, ‘Welnee, ik ben direct doorgegaan naar de carnaval. In Tilburg! Ik heb net zo lang gefeest totdat ik zo moe was, dat ik in één klap over die jetlag heen was.’ Oh, oh. Wat een energie! Intussen heeft ze ook nog eens al haar tentamens gehaald! Knap hoor.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Met Varkentje duik ik vervolgens de bossen rond Kasteel Endegeest in. Hier kun je heerlijk wandelen. Gek eigenlijk, die naam in combinatie met het gekkengesticht, dat hier is gevestigd. Het einde van je geest….. Het zal oorspronkelijk wel iets hebben betekent als het einde van Oegstgeest. Of het einde van de geestgronden…… Het is een prachtig landgoed. Opeens zijn we eventjes helemaal weg uit de stad.

Als kind ben ik hier ambulant behandeld bij kinderpsychiatrie. Om af te kicken van de valium. Ik bleek er niets te zoeken te hebben, met mijn koppetje was niets mis. Alleen had iemand het nodig gevonden om me valium en dergelijke voor te schrijven. Eén of andere neuroloog. Na een reeks hersenschuddingen en een kleine hersenbloeding. Littekenweefsel in mijn hersenen zou de ondraaglijke hoofdpijn veroorzaken waar ik aan leed, vandaar.

Rijksmonumentnummer 515002: IJskelder kasteel Endegeest

Ja, een jong kind jarenlang op de valium, dat kan natuurlijk niet goed gaan. Ik viel dan ook wel eens zomaar uit de ringen op gymnastiek. Of van mijn fiets: Hopla,  weer een hersenschudding!

Uiteindelijk heb ik wel iets gehad aan mijn behandeling  bij dit instituut. Niet direct. Eerst moest ik nog langs een idioot van een psychiater. ‘Masturbeer je wel eens?’ vroeg hij nieuwsgierig. Ik was piepjong en rete-naïef. Waar had die man het over? Hij liet me ontspanningsoefeningen doen op zo’n slaapbank. Ik voelde me doodongelukkig bij die kerel.

Hierna kwam ik in handen van een betweterige drilsergeant van een vrouw. Het was een kolossaal wijf en ik was een beetje bang van haar. Haar goedbedoelde opmerkingen dat ik toch een mooi en lief en slim meisje was kwamen niet over, want ze wekte bij mij sterk de indruk, dat ze zichzelf dik en lelijk vond. Ze walste over me heen!

Maar tot slot kwam er een hele tere zachte vrouw. Een geurende bloem. Zij wist mijn vertrouwen te winnen en heeft me destijds overeind geholpen en genoeg hulpmiddelen  meegegeven om te kunnen overleven in mijn leven. Ik was niet eens zelf het probleem heb ik uiteindelijk ontdekt. Zo’n twintig jaar later pas!

Vandaag lijkt mijn leven nieuw en fris. Rare herinneringen ploppen op en verdwijnen weer. Ik loop door een tuin met bloeiende krentenbomen. Hele hoge. Prachtig. Iets verder is de aarde ouderwets omgespit met een schop. Ik zie het aan de vierkantige brokken grond. Het ruikt heerlijk naar onze Grote Moeder.

Vanmiddag loop ik over de gezellige Leidse markt. Een knappe kerel loopt met me te flirten. Er hangt een beetje kwijl aan zijn kin……Toe maar! Ik doe boodschappen voor vanavond: Heks gaat lekker koken voor iemand en daarna naar het theater! Ik kom duidelijk weer enigszins tot leven!

Gisterenavond at ik bij Frogs. Na het geven van het wekelijkse gifbad aan Ys inclusief een paar enorme wandelingen met het Varken heeft hij ook nog voor me gekookt. Wat een schat!

Later die avond zet hij vuilniszakken voor me buiten. Terwijl ik ze dicht sta te knopen, trekt hij zijn jas aan. Plotseling hoor ik een nummer van Polo Montañés in mijn hoofd. ‘Oh, Frogs, ik heb zin om even lekker salsa te dansen….’ roep ik enthousiast. Perplex kijkt mijn vriend me aan. ‘Dat liep ik net te denken,’ zegt hij verbluft.

De jas gaat uit en de vuilniszakken moeten wachten. Even later zwieren we door de kamer. Frogs heeft een pittig hoedje opgezet. Trots zie ik hem voor de enorme spiegel heen en weer draaien. Ik moet erom lachen. ‘Loop je jezelf te bewonderen?’ plaag ik hem. Mijn kikkervriend grijnst me toe. ‘Natuurlijk, Heks. We zien er geweldig uit!’

 

 

 

Cowboy ontsnapt aan ziedende discuswerpster van Olympische allure. Een drol kan veel teweeg brengen. Maar laten we wel wezen, als hondeneigenaar word je verantwoordelijk gehouden voor elk achtergebleven uitwerpsel van wie dan ook! Ria heeft groot gelijk! Vrolijke treinreis en Wensboom in het Oosterpark in Amsterdam….

Wensboom, Oosterpark, Amsterdam, april 2014

Wensboom in het Oosterpark, Amsterdam

Vanmorgen slaap ik uit. Cowboy laat als verrassing het hondje voor me uit, de schat. Als hij me niet had gewekt lag ik nu waarschijnlijk nog te slapen….. We drinken uitgebreid koffie, maar mijn lief heeft het druk. Ik begin mezelf bij elkaar te rapen. Spullen te verzamelen. Ik wil niet weer van alles vergeten….. Dan drinken we nog meer koffie, Cowboy klessebest….

Free Tibet,Wensboom, Oosterpark, Amsterdam, april 2014Alles wird eintreffen,Wensboom, Oosterpark, Amsterdam, april 2014

‘Ik had geen poepzakjes bij me, toen ik dat varken uitliet’, zegt hij, ‘en toen kwam ik Ria Stalman tegen met haar hondje, net toen Ysbrandt eens eventjes uitgebreid ging poepen.’ Heks grijnst. ‘”Wel opruimen!” riep ze streng’, vervolgt mijn vriend, ‘maar ja, ik had geen zakje, dus ik stond daar maar bij die drol…..’ Ik lig dubbel. Een boze Olympisch Kampioene Discuswerpen. Een hondendrol. En een vertwijfelde Cowboy….

‘Ik zag haar vervolgens met krijt op de stoep schrijven: Ruim uw hondenstront op!’ Daar kijkt Heks toch van op. ‘Naast een andere hoop van een andere hond!’, besluit hij, ‘maar wel zo, dat ik het zag!’

Wensboom, Oosterpark, Amsterdam, april 2014 Wensboom, Oosterpark, Amsterdam, april 2014

‘Maar heb je haar dan niet om een poepzakje gevraagd?’ Dat is mijn truc. Het werkt beide kanten op. Als ik per ongeluk geen zakjes bij me heb, vraag ik het de eerste de beste hondeneigenaar. En andersom roep ik in geval van doorlopen direct:’ Wilt u soms een zakje?’

En inderdaad, mijn lief had ook dat idee. Hij kreeg een zakje van onze Olympisch Kampioene. En kwam er zonder kleerscheuren vanaf. Want reken maar dat ze nog niet voor de poes is. Haha. Ik blijf het voor me zien, een vliegende Cowboy…..

A WORLD WITH NO ARMIES, Wensboom, Oosterpark, Amsterdam, april 2014Wensboom, Oosterpark, Amsterdam, april 2014

Vanmiddag pak ik de trein terug naar Leiden. Ysbrandt krijgt zijn muilband om en dat is maar goed ook, want het is druk met de fietsen in de trein. Direct in Amsterdam stapt er een leuke dame in met een elektrische fiets. Zij heeft een overfitte man, die fietst zo’n 40 kilometer per dag. ‘Zonder een beetje ondersteuning houd ik hem niet meer bij’. Manlief fietst momenteel al ergens in Zeeland. Zij gaat lekker een stukje met de trein….

Ik ken het, ik heb ook zo’n superfit liefje.

Wensboom, Oosterpark, Amsterdam, april 2014MONYPLAY A LESSER ROLE, Wensboom, Oosterpark, Amsterdam, april 2014

Station Schiphol. Twee enorme hybrides schuiven naar binnen. Bagage achterop en een sportief echtpaar in wielerkleding….. Ys gromt waarschuwend tegen al die fietsfanaten. En zit veilig tussen de knieën van Heks geklemd. Ik ga me een beetje zorgen maken over het uitstappen straks in Leiden. Het balkon staat propvol koffers, fietsen en mensen. Gelukkig biedt de man aan om me te helpen.

Wensboom, Oosterpark, Amsterdam, april 2014Wensboom, Oosterpark, Amsterdam, april 2014

‘Ik til die fiets er wel even uit voor je,’ belooft hij. Ze zijn op vakantie geweest in Bulgarije. Het echte werk. Bergen en lange afstanden. Slapen in hotelletjes of wat daarvoor doorgaat. ‘Zo kom je op de gekste plekken’, verzekert hij me. Ze hebben het heerlijk gehad!

Zie je? Je hoeft niet ver te reizen voor een goed verhaal. Van Amsterdam naar Leiden volstaat in mijn geval!

wens je lol en gezelligheid,Wensboom, Oosterpark, Amsterdam, april 2014Wensboom, Oosterpark, Amsterdam, april 2014, ik wens dat ik weer in Middelharnis woon

 

Wensboom, Oosterpark, Amsterdam, april 2014, happy with little thingsWensboom, Oosterpark, Amsterdam, april 2014Wensboom, Oosterpark, Amsterdam, april 2014, I wish the world were mineWensboom, Oosterpark, Amsterdam, april 2014, i wish for strenght, peace, equality, empathyWensboom, Oosterpark, Amsterdam, april 2014, wens mijn familie gezondWensboom, Oosterpark, Amsterdam, april 2014, I hope it turns out okWensboom, Oosterpark, Amsterdam, april 2014, mir für meine Familie und Freunde viel Gluck, Gesundheit, , Freude, zum träumen Wensboom, Oosterpark, Amsterdam, april 2014, for a more consious society

Wensboom, Oosterpark, Amsterdam, april 2014, ik wens, liefde, slappe lach, knetterende ruzie, , goedmaakseks, dit alles met Anna

In mijn geliefde Sleutelstadje loods ik Varkentje snel de trein uit. Dat valt nog niet mee. Ik wurm me tussen hutkoffers en beautycases door. De man zwaait mijn bepakte vouwfiets nog net niet boven zijn hoofd en zet em opgevouwen en wel op het perron. Hopla! Alleen Ria had het hem verbeterd……

Ys is blij dat het avontuur weer achter de rug is. Voor het station trakteer ik hem op een haringstaart. En een paar stukken kibbeling. Vergenoegd schrokt hij de lekkernijen naar binnen. Hij is de reis alweer vergeten. Nog even door een park wandelen op weg naar huis. En dan een paar uur heerlijk crashen…..

Wensboom, Oosterpark, Amsterdam, april 2014, wens geen grote festivals in Oosterpark

 

Wensboom, Oosterpark, Amsterdam, april 2014Wensboom, Oosterpark, Amsterdam, april 2014, voor iedereen natuurlijk

De katten hebben er een zootje van gemaakt. De pakjes leeg kattenvoer liggen versnipperd door het hele huis. Ik vermoed dat Cowboy ze niet in het vuilnisvat heeft gekieperd…… Toen hij zo lief was ze eten te geven voor vertrek.

De koelkast staat op een kier. Kunnen ze die nu ook al openmaken? Ik vind een pak aangevreten kattenvoer in de kast. ( ?) Niet verklaarbaar. Ook hebben ze mijn glutenvrije brood uit het pak gehaald en door de keuken gesmeten.

Wensboom, Oosterpark, Amsterdam, april 2014, VEEL GELUK, LIEFDE , SON, GEZONDHEID, VREDE, HARMONIE Wensboom, Oosterpark, Amsterdam, april 2014Wensboom, Oosterpark, Amsterdam, april 2014 Wensboom, Oosterpark, Amsterdam, april 2014 Wensboom, Oosterpark, Amsterdam, april 2014, IK WENS DAT IK EEN PRINSES WORD Wensboom, Oosterpark, Amsterdam, april 2014Wensboom, Oosterpark, Amsterdam, april 2014Wensboom, Oosterpark, Amsterdam, april 2014

Ferguut heeft de buurvrouw uit haar slaap gehouden, door ’s nachts keihard in de hal te zitten mauwen. Kortom: Ze hebben me gemist!

Dus lig ik de rest van de middag lekker in bed te dweilen. Met alle poezen om me heen. Even grondig bijkomen van een weekend niets doen!

Wensboom, Oosterpark, Amsterdam, april 2014, HAPPY AS IT ISWensboom, Oosterpark, Amsterdam, april 2014Wensboom, Oosterpark, Amsterdam, april 2014

IMG_5087