Een kat in het nauw maakt rare sprongen, maar die halen het niet bij de bokkensprong. Door zo’n sprong voel je je weer jong! Vooral als er een groen blaadje mee gemoeid is. Maar pas op voor de minder groene blaadjes. Die hebben praatjes! En die praatjes vullen geen gaatjes! Geenszins! Nee! Daar worden sowieso volstrekt geen gaatjes gevuld……..

Gisteren fiets ik voor het laatst naar Hawk. Ik weet het dan nog niet en hij al helemaal niet. Maar ik heb wel een vaag voorgevoel. Ik heb een beetje genoeg van zijn drang naar fysiek contact. Ik voel me niet meer op mijn gemak.

En ik betwijfel of mijn aanhoudende afwijzing afdoend is. De man heeft beslist een gigantische plaat voor zijn kop. Of het kan hem stomweg niet schelen. Dat is ook goed mogelijk. Misschien probeert hij gewoon maar eens wat. Hoe het ook zij. Ik voel me er niet wel bij.

‘Hawk heeft pikstraf,’ grap ik vorige week tegen mijn hulp, ‘Ik ga onze afspraak komend weekend afzeggen. Ik ben even helemaal flauw van die vent en zijn gedoe. God, wat word je daar moe van.’  ‘Ach,’ roept ze meewarend, ‘Die arme man. Hij mag al niks met dat ding en nu krijgt hij ook nog straf…..’

Maar wie schetst mijn verbazing als mijn oude vriend zelf onze afspraak afbelt: Hij krijgt familie uit het buitenland op bezoek. Dit afzeggen gaat gepaard met een eindeloze reeks telefoontjes en berichten op mijn antwoordapparaat. Dringende verzoeken om toch vooral even terug te bellen. Nog meer berichten.

Heks belt braaf een paar keer terug, maar ik krijg geen gehoor. Een antwoordapparaat heeft Hawk niet, noch een voicemail service. ‘Nou ja,’ denk ik na dagenlang proberen, ‘laat maar even waaien. Ik vind het allemaal best.’

Maar afgelopen woensdag beginnen de berichten weer binnen te stromen. Uiteindelijk krijg ik de man te pakken en ik laat me toch weer vermurwen tot een afspraakje op de oude vertrouwde zaterdagmiddag. ‘Alleen een broodje met haring en een kop koffie, Heks. Ik heb last van m’n hernia. Ik ben al uitgebreid bij mijn manueel therapeut geweest!’

Oh jee. Als hij maar niet weer gaat beginnen over massages en behandelingen van billen en boze bolletjes. ‘Dan is het klaar,’ besluit ik ter plekke, ‘Als de man nu nog niet begrepen heeft dat hij fysiek contact op zijn buik kan schrijven is het echt een hopeloze sukkel….’

Ik moet streng zijn.

Op weg naar Hawk, bij de fysiotherapeut, valt mijn prachtige gecraqueleerde bergkristallen ketting op een stenen vloer. Als een lichtgevende slang kronkelt hij het bureau van mijn behandelaar af. Alsof het ding een eigen leven leidt……

Verbijsterd sta ik ernaar te kijken. Grijp net mis. Hoor de stenen stukslaan op de harde ondergrond. Een ongunstig omen.

Ik ben dus al een beetje voorbereid op een slechte afloop van mijn bezoekje. Maar ja. Je wilt iemand nog een kans geven. ‘Ik vind het dan zo zielig voor zo’n oud mannetje. Hij is toch best veel alleen. Ik wil hem ook niet teleurstellen. En het is echt een grappige kerel. We hadden het toch ook heel gezellig….’ verzucht ik afgelopen vrijdag nog tegen mijn hulp.

Ze kent het. Zij is ook zo. Ook zij heeft al vaak het onderspit gedolven of aan het kortste end getrokken, omdat ze de ander geen pijn wilde doen. De ander, die over je heen walst, pist, kotst of anderszins onwenselijk gedrag vertoont.

‘Ha Heks,’ Hawk staat in de keuken met zijn rug naar me toe bij de gootsteen te rommelen. VikThor pikt een tennisbal uit de bak in de hal. Ik leg mijn fietssleutels op tafel en loop de keuken in met mijn glutenvrije brood en lactosevrije melk.

Nog voor ik mijn jas heb uitgetrokken en nog voor ik mijn vriend met een zoen op de wang begroet heb grijpt Hawk met zijn eigen handen zijn kleine billetjes stevig vast.

Hij steekt ze parmantig een beetje naar achteren. ‘Kom Heks, pak mijn billen even beet voor een lekkere behandeling….’ Hij wrijft er eens goed over. Genietend.

‘Potverdomme Hawk,’ schiet ik uit mijn slof, ‘Hou nou eens op over massages, behandelingen van billen en andere uitnodigingen tot fysiek contact. Ik heb je toch al meermalen heel duidelijk gezegd, dat ik er niet van gediend ben. Ik word hier niet goed van,’ briesend stuif ik de tuin in. Wat een idioot is het toch.

Als ik de keuken weer in kom staat Hawk zich zieligjes te beklagen, dat het pas de tweede keer is, dat hij zoiets voorstelt. ‘Nee,’ zeg ik ferm, ‘Het is al de zoveelste keer en ik ben het zat. Het gaat niet gebeuren. Nooit. Knoop dat maar in je oren. De groeten.’

Nijdig ga ik buiten in een stoel zitten, terwijl Hawk koffie maakt. Ik was al bijna direct weer vertrokken, maar vanwege het ongewenste hoge dramatische gehalte van zo’n aftocht zit ik hier nu nog. De stemming is echter helemaal weg. Moeizaam zit ik de koffie en de haring uit.

Hawk gaat niet mee wandelen en ik wil nog eventjes naar de fietsenmaker, dus we nemen na een goed uur afscheid. Ik weet me eigenlijk geen houding te geven. Het is kapot, maar soms wil je dat nog niet toegeven. Hawk lijkt me zelfs een beetje de deur uit te werken op het laatst….

Wel staat hij me op straat na te zwaaien. ‘Hou je haaks,’ zeg ik hem bij het afscheid. Ik geef hem toch een paar zoenen op zijn ouwe wangetjes. We hebben het toch ook heel gezellig gehad. Allen jammer dat, zo jammer dat…… Hij hele andere dingen in zijn hoogbejaarde koppie  had.

In het Leidse Hout knalt mijn woede er pas echt uit. Vooral als mijn hondje schielijk voor me op een brug springt, waardoor mijn fietskar in de sloot beland. Ik heb echter zo’n noodvaart dat het ding tegen de kant knalt. En vervolgens tegen de achterkant van mijn fiets. Alles in de kreukels.

Ik kan er nog net min of meer mee naar de fietsenmaker reutelen. Die gaat kar en fiets weer helemaal opknappen. Ze waren net gerepareerd!

Ongeluk komt altijd in drieën toch? Nou, dan zit het er voorlopig weer op!

Rabobank, Rebbelbank, Broddelbank, Rob a bank: Nieuwsuur komt met choquerend item over deze van huis uit agrarische geldschieter. Heks heeft ook een vervelende ervaring met de bank waarbij ik al sinds mijn geboorte op het platteland vaste klant ben. 57 jaar trouw al je verplichtingen nakomen legt geen gewicht in de schaal bij deze botte boeren. Bovendien veranderen ze de regels gewoon waar je bij staat. Ook al zoiets! Ben je eventjes achter met betalen? Ze komen direct en accuut verhalen! Reageer je niet meteen? Laten ze je vallen als een baksteen! En dan ben ik nog niet eens Iraans! Mensen met die achtergrond zijn bij deze bank voorlopig helemaal nog niet jarig! Hoewel ze wel op rare telefoontjes worden getrakteerd…..

Oh, oh, die Rabobank. Wat een K.U.T.bank is het toch. Ondanks al hun modernistische frauduleuze praktijken blijft het een bank vol wantrouwige nurkse controlefreaks. Botte eikels. Ja, ongelofelijke boeren, ze kunnen zo meedoen in het programma van Yvon Jaspers, wat wil je? Ze stammen lijnrecht af van de Boerenleenbank!

Vorige week vrijdag 17 februari  zie ik een item van Nieuwsuur over deze hopeloze geldschieter. Medewerkers bellen alle klanten op, die naast hun Nederlandse paspoort ook nog eens een Iraans paspoort hebben. Ze stellen de meest indiscrete vragen aan deze mensen. Volstrekt idiote vragen zelfs. Alleen maar omdat ze Iraans zijn van origine. Sommigen van hen wonen hier al een eeuwigheid…..

‘Ik ben al 18 jaar klant bij die bank. Gaan ze me opeens het mes op de keel zetten omdat ik een dubbel paspoort heb,’ een vrouw kijkt verontwaardigd in de camera. Ze herhaalt de stompzinnige vragen. Of ze op vakantie gaat naar Iran. Nee dus, maar waar bemoeien ze zich mee? Waar haar ouders wonen. Huh? Of ze geld overmaakt naar familieleden. En ga zo maar door. De meeste vragen zijn compleet belachelijk.

Ook een andere dame vertelt hoe ze is gebeld door een medewerker. Zij is echter juriste en heeft intussen een hele waslijst aan klachten van andere slachtoffers van die boerenleenlulpraktijken verzameld. ‘Er is een Nederlandse vrouw, die ze het vuur aan de schenen hebben gelegd, omdat ze Iran heet, het is haar voornaam!’ De interviewster krijgt de slappe lach. Het is ook te gek voor woorden, dit ‘beleid’ van de Rabobangk.

Een dame van de gewraakte kredietinstelling komt in beeld. Ze is woordvoerster natuurlijk. Heel modern en van deze tijd. Ze liegt of het gedrukt staat. Tussen haar representatieve koeienkiezen door. Daar is ze voor opgeleid.

Ze herkauwt zo gemakkelijk op haar leugens: Misschien gelooft ze ze zelf wel. Oh, het is allemaal volstrekt normaal en legaal. De Verenigde Staten hebben allerlei sancties tegen Iran en daar moeten wij ons ook aan houden.

Ja duh. Wat nou weer?

De ING heeft dat verdrag geschonden en moet 619 miljoen dollar aan de VS betalen,’ ik kan later niet geloven dat dit het exact juiste bedrag is, het is zo absurd hoog! Maar het is waar: 500 miljoen euro maar liefst. Goeie hemel, daar gaan dan al je spaarcentjes in rook op. Bij de ING moet je ook al niet zijn dus. Wat een gedoe.

‘Het spijt ons als er verkeerde vragen zijn gesteld aan de verkeerde mensen. Dat is echter verleden tijd, we hebben er iets aan gedaan,’ liegt de woordvoerster vrolijk verder. ‘Oh, is dat zo? Gisteren hebben jullie medewerkers nog lukraak mensen zitten bellen met die onzin,’ krijgt ze venijnig respons van de programmamaakster.

Afgelopen week wordt Heks achtervolgd door de Rabobank. Ze schrijven en bellen me non stop. Ik spreek eerst met een man, die me sommeert om mijn roodstand aan te vullen. Nu sta ik al jaren lekker rood en daar betaal ik fors voor. Maar onlangs hebben ze de regels veranderd. Waardoor ik opeens te lang rood sta.

Heks lag nogal onderuit de laatste tijd, dus dan schiet er wel eens een brief doorheen hier en daar. Een stapeltje in dit geval. De op het oog belangrijkste brieven pik ik er dan af en toe uit, maar de rest moet wachten tot ik weer ben opgeknapt.

Zo ook de post van de bank. Dat is toch meestal meer van hetzelfde. Onzin dus. Verkooppraatjes voor foute financiële prutproducten en enge wazige wurgleningen en dergelijke. Daar kan ik maar beter helemaal niet naar kijken. Veel te gevaarlijk voor een arme luis als Heks.

Nu ik een beetje bijtrek probeer ik de achterstand op administratief gebied in te lopen. Ik vertel de man, dat ik er werk van ga maken, maar dat het eventjes kan duren. Een paar dagen hooguit. Hoe erg kan het zijn? Ik ben al 57 jaar klant bij hen!

Binnen een uur ligt mijn hele rekening plat. Paniekerige medewerkers bellen me opeens om de haverklap. Dreigen met deurwaarders. Vragen me het hemd van het lijf en maken vreemde opmerkingen en rare notities.

Dat laatste merk ik dan weer in een volgend gesprek, dan krijg ik die informatie volledig vervormd terug. Ik zou bijvoorbeeld helemaal geen eigen inkomsten hebben. En totaal niet kunnen beschikken over mijn eigen geld….

Mijn god, hebben ze soms stront in hun boerenflaporen? Ik herken mezelf amper in het verhaal.

Uiteindelijk krijg ik een dame aan de lijn, die ook alweer zo zit te panieken. Ze zet het mes op mijn strot en probeert me echt schrik aan te jagen. Het is allemaal heel erg verschrikkelijk ontzettend en ze kan niets meer voor me doen, want het systeem gaat me ontegenzeggelijk te grazen nemen blablabla.

Ik krijg een BKR registratie als ik niet uitkijk en dat is niet al te best. Brrrrr, wat ben ik bang. Nog een stigma erbij. Ik sta tenslotte ook al als psychiatrisch patiënt te boek op grond van mijn ME.

‘Ik heb nog ergens genoeg geld staan om dit aan te vullen, maar daar zit iemand op. Als het ware. Daar betaal ik me blauw aan overigens. Geheel vrijwillig. Hoewel tegen mijn zin. En die persoon is nu op vakantie. Dat heb ik vorige week ook al gezegd.’

‘En wat betreft het computersysteem van de Rabobank: Ik, met al mijn psychiatrische stoornissen, heb jarenlang geprogrammeerd en weet dat je in een procedure elke trigger kunt aansturen met een simpel PL/SQL-commando. Ik kan het nog wel voor u in elkaar knutselen ook. Maar dat hoeft niet, want het bestaat al. Uw collega heeft me er eerder deze week al over vertelt.’

De vrouw heeft nog nooit over zulke complexe materie nagedacht. Waarschijnlijk heeft ze überhaupt nog nooit haar provinciaalse hersenpannetje zo intensief gebruikt. Laat staan dat ze weet waar ik het over heb. Ze staat met haar mond vol grote gele paardentanden. Ik kan het niet zien door de telefoon, maar ik voel het. Snel gaat ze haar collega bellen. De hopeloze boerentrien. Heks staat weer eens in de wacht.

Uiteindelijk krijg ik het per gratie Gods voor elkaar, dat niet morgen de deurwaarder mijn huis leeghaalt. Ik moet praten als Brugman. Ik weet niet of ik er eigenlijk goed aan doe, want het zou wel lekker opruimen natuurlijk, zo’n gratis ontruiming. Mijn huis is veel te vol en ik heb zelf niet de energie om orde op zaken te stellen.

Maar ik bepaal toch maar liever zelf wat ik wegsmijt, anders krijg je net zo’n opruimactie als van de Stelende Thuiszorg Schaamhaar Stampiesloer een vijftal jaar geleden: Ben je al je allermooiste spulletjes kwijt en laten ze een complete puinhoop achter.

Dat enge wijf was in dienst van de meest vreselijke thuiszorgorganisatie ter wereld genaamd Activite. Die club heeft me overigens gewoon laten barsten achteraf. Ondanks het feit dat Stampiesloer ook nog 250 gouden sierraden van anderen had gestolen. Ik heb mijn spulletjes niet teruggezien door de lakse houding van Activite……Hup, alles in de doorpot en mevrouw Toverheks is goddank op grond van haar ME uitgeroepen tot psychiatrisch patiënt. Dus die is gek. Wij niet.

Ja, alsof je psychiatrisch patiënten zomaar mag bestelen… Die weerloze groep mensen.

Hopeloos.

Als het tekort op mijn bankrekening is aangevuld krijg ik weer een medewerker aan de lijn. Mijn rekening is nog steeds geblokkeerd. Je zou toch denken dat die blokkade door het zo gevreesde systeem zou worden verwijderd……

Poeslief staat ze me te woord. Zal ik het woord Iran terloops laten vallen in ons gesprek? Vertellen dat ik er heen ga op vakantie. Of uit mijn duim zuigen dat mijn kat Iranja heet en mijn hond Irakeessie….. Kijken wat er dan gebeurt……

Ik ga maar eens op zoek naar een andere bank. Ik ben wel klaar met deze club. Vooral na het zien van dat televisieprogramma. Het zijn echt eikels. Ze stellen echt impertinente vragen. Ze hebben echt onopgevoede botterikken in dienst. En de interne communicatie is inderdaad hopeloos! Al mijn eigen ervaringen bevestigd…..

Het ligt niet aan mijn perceptie!

Of wacht, ik heb een veel beter idee: Ik stop mijn geld gewoon weer in een oude sok!

images-38

 

 

Heerlijke foto’s van een oud hondje. En Ys. Ook niet meer de jongste. Heks is vandaag zelf hoogbejaard, na een weekend lekker aan de zwier te zijn geweest met mijn lief!

oud hondje met grijze snoet oud hondje met grijze snoet

Heks zit in bed. Uit the puffen van een heerlijk weekend. Goeie hemel, wat voel ik me beroerd. Ik ben ergens toch over mijn grenzen gegaan. ‘Dat moet je ook niet doen’, zei Cowboy vanmorgen. Ja, ik weet het. Maar het is soms zo moeilijk om te voelen waar die grens zit met dit rampenlijf. Echt spijt heb ik ook niet. Het waren vrolijke zonnige dagen.

oud hondje met grijze snoetoud hondje met grijze snoetoud hondje met grijze snoetoud hondje met grijze snoetoud hondje met grijze snoet

Vandaag ga ik weer in het stramien. Prikken halen, zwemmen (sla ik over), thuiszorg. De fysio is op vakantie, dat scheelt. Vanavond repeteren met het projectkoor. Geen idee hoe ik dat voor elkaar ga krijgen. Ik zal blij zijn als ik daarna kan crashen……

Wat een gemopper nou weer. Ja, het is niet gauw goed….. Heks is moe. Enerzijds is het leven zo heerlijk. Ik heb niet de hele tijd griep, maar wel een heerlijk liefje. Het is al maanden voorjaar. Mijn nieuwe thuishulp houdt van katten. (Ze heeft er zelf 6!) Ik ben gezegend met vrienden, die van me houden!

hondje in gras met rode pannedaken

 

‘Tel je zegeningen’, zei mijn grootvader altijd. Anderzijds is er veel, waar ik mijn hoofd over breek. Sommige dingen kun je nu eenmaal niet oplossen. Je kunt ze nauwelijks bevatten. Jammer genoeg vreet die poging alleen maar energie. Niet aan te raden dus in mijn situatie…..

hondje rollend  in grashondje rollend  in grashondje rollend  in gras

 

En dan heb ik nog te maken met allemaal praktische ergernis. Problemen rond pijnmedicatie, gedoe rondom de afhandeling van de whiplash, de allergie van Ysbrandt, die opeens heel heftig is, rekeningen, rekeningen, rekeningen…… Een eindeloze stroom uitgaven, om mezelf in de lucht te houden. En nu dus weer een aankomende dierenartsenrekening…….

Maar ja, over zulke dingen moet je ook niet nadenken als de batterij zo leeg is. Alles ziet er altijd veel zonniger uit na een dagje tegen de vlakte liggen 🙂

hondje rollend  in gras hondje rollend  in grashondje rollend  in grashondje tussen fluitenkruid