Heks en haar nieuwe zesennegentigjarige vriend ontmoeten elkaar alweer. Deze keer hangt meneer zijn mondharmonica in de wilgen. En trekt hij vervolgens een berk omver. Zeventien keer om precies te zijn. Ik doe het hem niet na.

Hawk-Eye!’ schreeuwt Heks vorige week zondag door het Leidse Hout naar de oude man met de rijst met krentenhond in de verte. Het is m’n nieuwbakken hondenuitlaatvriend. Vorige week werd hij 96, maar Heks was te laat op zijn feestje. ‘Ik had mijn thuiszorg tot drie uur, ik kon pas daarna. En toen was jij alweer gevlogen…..’ ik zoen hem op beide wangen en diep een cadeautje op uit mijn fietstas. 

‘Oh, eh, wat leuk,’ verbouwereerd pakt Hawk het pakje aan, ‘Het was niet echt druk hoor, een paar vrienden, meer niet. Jammer dat je het net gemist hebt…’ We wandelen door het prachtige edoch blubberige winterbos. Opgewekt keuvelt Hawk over zijn feestje.

De honden rennen achter elkaar aan. Ze kunnen het prima met elkaar vinden. We kuieren langs het grote veld. ‘Ik ben je naam vergeten, ‘ bekent mijn nieuwe vriend. Hij baalt er overduidelijk van, ‘Ik loop al de hele weg te prakkiseren wat het ook alweer was….’ Snel fris ik zijn geheugen op.

‘Heks, kom mee, ik ga je iets laten zien,’ Hawk beent voor me uit naar een uithoek van het Hout. ‘Ik doe altijd oefeningen hier, eerst trek ik dit boompje omver,’ Hij gaat met zijn volle gewicht aan een jonge berk hangen. Met ijzeren discipline vouwt hij de onwillige stam in een bocht richting grond. Ondertussen telt hij zijn verrichtingen. ‘1,2,3,4…… ik doe er altijd zeventien,’ snel kijkt hij opzij of ik het allemaal wel volg, ‘en 15, 16, 17.’

‘Zo, dan ga ik me nu opdrukken,’ opgewekt schuifelt Hawk naar het metalen toegangshek aan de kant van Oegstgeest. Het geval is slechts een meter hoog. Een soort sluis bedoeld om fietsers te ontmoedigen om het park in te gaan. Mijn bejaarde maatje zet zijn handen op de ijzeren reling en laat zijn lijf richting hek dalen.

‘1,2,3…’ snel checkt hij of ik nog bewonderend toekijk, ‘6, 7, … hier doe ik er ook zeventien, 13,14,15,’ hij puft niet eens. Zo. Zeventien. Zijn dagelijkse oefening zit er weer op. We wandelen een stukje verder tot het punt waar onze wegen scheiden.

rollatorrace

‘Kom een keertje koffie bij me drinken,’ stelt hij tenslotte voor, ‘Ik woon vlak bij het Groene Kerkje, ken je dat?’ Heks kent het. Een prachtig lief huisje Gods helemaal aan de rand van Oegstgeest. Ik zet zijn telefoonnummer in mijn mobiel en Hawk leert mijn telefoonnummer uit zijn hoofd.

Dezelfde avond belt hij me om te checken of hij het goed heeft onthouden. Ik ben helaas te moe om te praten. ‘Laten we aan het eind van de week iets afspreken. Ik kan mijn week nog niet overzien, we bellen nog, OK?’

Donderdagavond overleggen we telefonisch. ‘Ik zou morgenmiddag kunnen, maar wel pas om een uurtje of half 4,’ zeg ik. ‘Als ik me haast red ik het wel, ik moet in Noordwijkerhout competitie spelen,’ Hawk tennist nog steeds. Ongelofelijk toch? ‘Zaterdag kan ook. Ik moet dan eerst naar de fysiotherapeut. Maar daarna heb ik alle tijd…..’

We besluiten af te spreken in het Theehuis van het Leidse Hout. Dan kunnen we direct de hondjes uitlaten. Heks heeft zin in haar afspraakje. Hawk is gewoon een geweldig leuke man. Hij heeft al mondharmonica voor me gespeeld en voor me gezongen. Ook heeft hij zich al behoorlijk uitgesloofd met zich opdrukken en bomen omver trekken. Waar vind je dat nog, zo’n superman? Het is niet van deze tijd!

Honderdjarige pakt goud op de sprint….

Puppies! Hondjes! Jong grut! De doktersassistente is weer aan de hond. Een hond maakt gezond. Mijn trouwe vriend en leermeester wijkt alweer elf jaar niet van mijn zijde.Waflied op onze viervoetige vrienden.

Vandaag is het stralend weer. Tegen half elf sleur ik Varkentje door de stad richting dokter. Het is weer tijd voor mijn serie prikken. Twee keer per week B12, Gencydo ofwel citrus en Iscador ofwel Visca Album ofwel maretak.

Alle drie de prikken zijn loeders. Citrus prikt bijtend alsof je gestoken wordt door een megawesp. B12 is een kloterige spierprik. Vista Album heeft het in zich om een dode tot leven te wekken. Ingespoten ontstaan er een megamuggenbult, die dagenlang blijft zitten. Tegen de tijd, dat de zwelling eindelijk is verdwenen is het alweer tijd voor de volgende injectie….

Hoewel vervelend om te ondergaan is de uitwerking van deze serie fenomenaal. De citrus zorgt ervoor, dat ik verschoond blijf van bijholteontstekingen, de B12 doet wonderen voor mijn zenuwstelsel, de maretak tenslotte houdt me warm, werkt preventief tegen kanker en schroeft mijn immuniteit op. Pappen en nathouden, deze Heks.

‘Heb je al gehoord dat ik weer een hondje heb?’ De assistente kijkt me vrolijk aan. Ze heeft me al een tijdje niet geprikt, dus ik heb niets gehoord. Honden zijn voor veel mensen nu eenmaal geen onderwerp van gesprek. Behalve voor hondengekken, zoals wij.

‘Wat leuk, vertel, heb je een foto, is het een pup?’ Heks weet dat deze dame al jaren smacht naar een hondje nadat haar Jack Russel naar de eeuwige jachtvelden is vertrokken. ‘Nooit meer een Jack Russel!’ roept ze al tijden. Deze piepkleine hondjes zijn niet voor de poes. Ze hebben het karakter van een bloedhond. Niet in verhouding met hun kleine gestalte.

‘HIj is alweer vijf maanden hoor, maar wat een maanden! Het is toch zoveel werk, zo’n pup. Ongelofelijk!’ Heks herinnert het zich nog heel goed. Ik had een complete jet lag de eerste tijd met Ysbrandt. De godganse dag en nacht rende ik met een hondje onder mijn arm de trap af om hem een buiten een plasje te laten doen. Of een piepklein drolletje te laten draaien…..

Natuurlijk heeft ze foto’s. En ook een filmpje! Haar dochter van vijf staat naast haar nieuwe viervoetige vriendje. ‘Zit!’ roept moeder. De twee gaan zitten. ‘Lig!’ En hop, ze ploffen languit op de grond. ‘Buikje!’ Ze rollen allebei zijdelings een andere kant op. Wat grappig!

Mijn hondje is alweer een heer op leeftijd. ‘Loop een beetje door, oude man,’ mopper ik regelmatig als hij weer eens enorm loopt te sukkelen. Gelukkig is hij ook een beetje doof…..

Ik herinner me nog als de dag van gisteren, dat ik opeens met een hondje in een poezenmand naar huis reed. Een piepkleine pup. De eerste nachten sliep hij in mijn armen. Hij snikte als een kind om zijn moeder, broertjes en zusjes. Het is mijn beste vriend geworden. Eerst een kleuter, toen een peuter, toen een puber, jaren in de kracht van zijn leven en nu een oude man.

Ik dank godin op mijn blote knietjes dat dit ventje in mijn leven is gekomen. Elke ochtend staat hij te springen aan het voeteneind van mijn bed. ’s Avonds zit hij lekker tegen mijn knie geleund naast me. Dagelijks ben ik zielsgelukkig  als ik mijn kereltje achter een balletje zie rennen. Hij is mijn grote leermeester en mijn kleine schat. Woef!

Heks krijgt concert cadeau van oude vriend. Heerlijke avond in het Zuiderstrandtheater te Scheveningen met het Residentie Orkest: Symphonic Friday. Daar knapt een mens van op!

‘Heks, heb je zin om mee te gaan naar een concert van het residentieorkest? Symphonic Friday . Ik heb een abonnement met mijn zoon, maar hij is verhinderd.’ Ik kijk naar het berichtje op Facebook. Grappig. Ik ken deze man al jaren, maar we zien elkaar zelden. Het is meer dan vijfentwintig jaar geleden, dat we met elkaar optrokken….

Zijn zoon herinner ik me louter als peutertje. Niet als een jongeman, die klassieke concerten bezoekt met zijn oude vader! ‘Gezellig,’ schrijf ik terug, ‘Hoe laat en waar zal ik je treffen?’ ‘Ik kom je natuurlijk even afhalen,’ schrijft mijn oude vriend terug. De charmeur!

Vrijdagavond stipt op tijd staat hij op de hoek van de straat. We rijden de stad uit. ‘ Ben met Y op weg naar Den Haag,’ sms ik Fiederelsje als we onderweg zijn. Zij kent deze man ook. Ik ken hem in feite via haar. Wat zal ze raar opkijken dat we op stap zijn!

‘Titip salam’ krijg ik terug. Mijn oude vriend komt uit Indonesië. En laat Fiederelsje nu vloeiend Bahasa Indonesia spreken! ‘Ik was inderdaad stomverbaasd, dat jullie samen uit waren,’ vertelt ze me een paar dagen later.

Het concert vindt plaats in het Zuiderstrandtheater in Scheveningen. Bij de oude haven. We vinden een plekje voor de auto aan de andere kant van een enorm parkeerterrein. Zodoende tornen we tegen de stormachtige wind op om bij de ingang te komen. Tegen die tijd ben ik vernikkeld.

BRUCKNER

Het concert valt in een eindeloze reeks voor scholieren met hun ouders. Mijn oude vriend en zijn zoon doen al acht jaar mee aan dit project. Overal zie je piepjonge mensen met een volwassen en soms bejaard familielid. Keurige kinderen. Schatjes.

De zaal zit afgeladen vol. Het programma begint met Diepenbrock: ‘Elektra’. Een verfrissend stuk. We zijn aangenaam verrast. Op de achtergrond worden architectuurfoto’s geprojecteerd van onze grote architect des vaderlands: Cuypers. De componist en laatstgenoemde waren neven en goede vrienden. Wij mogen nu de verbanden tussen de compositie en de gebouwen ontdekken….

Hartstikke leuk. Cowboy zou hiervan genoten hebben….

philharmonisch orkest

Hierna volgt een mooi pianoconcert van Mendelssohn. We zwijmelen weg. Elk stuk wordt uitgebreid ingeleid. Ook heb ik een flink pak papier gekregen met informatie over de uit te voeren composities. Dat geeft het concert veel diepgang.

In de pauze drinken we een lekker glas wijn. Wat is het toch heerlijk om zo op stap te zijn. En het mooiste gedeelte van het concert moet nog komen! Een symfonie van Bruckner in Es. Vier enorme gedeelten lang. De structuur wordt uitgelegd op een achterdoek. Het is een soort college muziekgeschiedenis vanavond.

philharmonisch orkest

Wat is het toch fantastisch om te luisteren naar zo’n groot orkest. Want het is een enorm gezelschap: Het Residentie Orkest. Ik tel de bassen, de contrabassen, de altviolen, violen, de hoorns, fluiten, hobo’s en andere blazers. Vijf enorme pauken staan achterin opgesteld. Pure klankrijkdom!

Tijdens het laatste zeer heftige gedeelte van Bruckner gaat mijn borstkas volledig open. De muziek rolt naar binnen en vult mijn hart met zijn woeste klanken. Mijn borst zwelt helemaal op. Barst bijna open onder dit welkome geweld. Heerlijk, heerlijk!

Aan het eind van de avond word ik weer voor de deur afgezet. ‘Dank je wel, lieve Y. Het was supergezellig. Je hebt me echt een enorm plezier gedaan. Ik hoop dat je zoon het eens vaker laat afweten….’

philharmonisch orkest

Symfonische muziek. Overdonderend. Laat ons de start zijn van het weekend. Een klassiek avondje uit in het nieuwe theater aan zee: het Zuiderstrandtheater.

In de serie Symphonic Friday draait het om, de naam zegt het al, symfonische concerten op vrijdag. Mara Oosterbaan, eerste violiste: ‘Juist met zo’n compleet orkest, dat behalve strijkers ook houtblazers, koperblazers en slagwerk bevat, kun je kleuren, klanken en sferen creëren die anders niet mogelijk zijn.’ In dertien concerten laat het Residentie Orkest je een breed scala horen van de mooiste symfonische muziek, voorzien van verhalende, visuele of theatrale elementen. Een lust voor het oor en het oog!

Diepenbrock – Suite ‘Elektra’
Mendelssohn – Pianoconcert nr. 1
Bruckner – Symfonie nr. 4 ‘Romantische’

De Nederlandse componist Alphons Diepenbrock was een neef en bewonderaar van Pierre Cuypers, architect van o.a. het Rijksmuseum. Anton Bruckner geldt als de grootste bouwmeester van de klassieke muziek. Tijdens dit concert laten we de verwantschap tussen Diepenbrock en Cuypers zien en gidsen we u tijdens de muziek door de muzikale bouwtekening van Bruckners Vierde symfonie.