Heks en haar nieuwe zesennegentigjarige vriend ontmoeten elkaar alweer. Deze keer hangt meneer zijn mondharmonica in de wilgen. En trekt hij vervolgens een berk omver. Zeventien keer om precies te zijn. Ik doe het hem niet na.

Hawk-Eye!’ schreeuwt Heks vorige week zondag door het Leidse Hout naar de oude man met de rijst met krentenhond in de verte. Het is m’n nieuwbakken hondenuitlaatvriend. Vorige week werd hij 96, maar Heks was te laat op zijn feestje. ‘Ik had mijn thuiszorg tot drie uur, ik kon pas daarna. En toen was jij alweer gevlogen…..’ ik zoen hem op beide wangen en diep een cadeautje op uit mijn fietstas. 

‘Oh, eh, wat leuk,’ verbouwereerd pakt Hawk het pakje aan, ‘Het was niet echt druk hoor, een paar vrienden, meer niet. Jammer dat je het net gemist hebt…’ We wandelen door het prachtige edoch blubberige winterbos. Opgewekt keuvelt Hawk over zijn feestje.

De honden rennen achter elkaar aan. Ze kunnen het prima met elkaar vinden. We kuieren langs het grote veld. ‘Ik ben je naam vergeten, ‘ bekent mijn nieuwe vriend. Hij baalt er overduidelijk van, ‘Ik loop al de hele weg te prakkiseren wat het ook alweer was….’ Snel fris ik zijn geheugen op.

‘Heks, kom mee, ik ga je iets laten zien,’ Hawk beent voor me uit naar een uithoek van het Hout. ‘Ik doe altijd oefeningen hier, eerst trek ik dit boompje omver,’ Hij gaat met zijn volle gewicht aan een jonge berk hangen. Met ijzeren discipline vouwt hij de onwillige stam in een bocht richting grond. Ondertussen telt hij zijn verrichtingen. ‘1,2,3,4…… ik doe er altijd zeventien,’ snel kijkt hij opzij of ik het allemaal wel volg, ‘en 15, 16, 17.’

‘Zo, dan ga ik me nu opdrukken,’ opgewekt schuifelt Hawk naar het metalen toegangshek aan de kant van Oegstgeest. Het geval is slechts een meter hoog. Een soort sluis bedoeld om fietsers te ontmoedigen om het park in te gaan. Mijn bejaarde maatje zet zijn handen op de ijzeren reling en laat zijn lijf richting hek dalen.

‘1,2,3…’ snel checkt hij of ik nog bewonderend toekijk, ‘6, 7, … hier doe ik er ook zeventien, 13,14,15,’ hij puft niet eens. Zo. Zeventien. Zijn dagelijkse oefening zit er weer op. We wandelen een stukje verder tot het punt waar onze wegen scheiden.

rollatorrace

‘Kom een keertje koffie bij me drinken,’ stelt hij tenslotte voor, ‘Ik woon vlak bij het Groene Kerkje, ken je dat?’ Heks kent het. Een prachtig lief huisje Gods helemaal aan de rand van Oegstgeest. Ik zet zijn telefoonnummer in mijn mobiel en Hawk leert mijn telefoonnummer uit zijn hoofd.

Dezelfde avond belt hij me om te checken of hij het goed heeft onthouden. Ik ben helaas te moe om te praten. ‘Laten we aan het eind van de week iets afspreken. Ik kan mijn week nog niet overzien, we bellen nog, OK?’

Donderdagavond overleggen we telefonisch. ‘Ik zou morgenmiddag kunnen, maar wel pas om een uurtje of half 4,’ zeg ik. ‘Als ik me haast red ik het wel, ik moet in Noordwijkerhout competitie spelen,’ Hawk tennist nog steeds. Ongelofelijk toch? ‘Zaterdag kan ook. Ik moet dan eerst naar de fysiotherapeut. Maar daarna heb ik alle tijd…..’

We besluiten af te spreken in het Theehuis van het Leidse Hout. Dan kunnen we direct de hondjes uitlaten. Heks heeft zin in haar afspraakje. Hawk is gewoon een geweldig leuke man. Hij heeft al mondharmonica voor me gespeeld en voor me gezongen. Ook heeft hij zich al behoorlijk uitgesloofd met zich opdrukken en bomen omver trekken. Waar vind je dat nog, zo’n superman? Het is niet van deze tijd!

Honderdjarige pakt goud op de sprint….

Heksentoeren: Kristallen schedelmeditatie bij Maan. Loslaten van angsten gaat veel gemakkelijker met een draak op je schoot……

kristallen schedel meditatie, februari 2014, veld loslaten van angst, kristallen draken, kristallen elfen, ET's, stenen en kristal, meditatie met stenen en kristal

Het veld

 

Woensdagavond is het weer zover. Kristallen schedelmeditatie bij Maan. Heksjes uit de hele regio verzamelen zich in haar gastvrije huis. Iedereen mag maximaal drie schedeltjes inbrengen. Op de lage tafel staat al een hele opstelling klaar. Het ‘veld’ van deze maand gaat over het loslaten van angst. Mooi zo. Ik ben me onlangs een ongeluk geschrokken en heb daarmee een heleboel angstige gevoelens opgeharkt. Die kan ik afgeven aan dit magische raster sterrenstof. Zodat ik niet chronisch scheldend door het leven hoef……

De onoprechten schreeuwen boven zichzelf uit in een onverstaanbaar geblaat….. )De onoprechten schreeuwen boven zichzelf uit in een onverstaanbaar geblaat….. )

De onoprechten schreeuwen boven zichzelf uit in een onverstaanbaar geblaat….. )

In het midden een enorme Elestiaal van rookkwarts

 

Het is een bijzondere avond. De door Maan geleide meditatie is krachtig. Het is heerlijk om in deze dierbare groep te werken aan levensthema’s. Na de gezamenlijke meditatie gaan we individueel met de schedels aan de slag. Heks heeft bij binnenkomst al een paar geweldige draken zien staan. Eentje van Sodaliet, een blauwe steen met in dit geval, heel bijzonder, roze strepen erdoorheen. De ander is van Mookaiet. Een Jaspissoort. Heel rustgevend blijkt…….

 

De onoprechten schreeuwen boven zichzelf uit in een onverstaanbaar geblaat….. )

De jonge draak van Sodaliet

De onoprechten schreeuwen boven zichzelf uit in een onverstaanbaar geblaat….. )

Is het geen schatje?

De onoprechten schreeuwen boven zichzelf uit in een onverstaanbaar geblaat….. )

De draak van Mookaiet

 

Dat is altijd zo leuk van deze avonden. Soms komen er de meest bijzondere kristallen gasten langs. Altijd heel bijzonder om mee kennis te maken! Ja, het heeft absoluut zijn voordelen om met stenen te kunnen praten. Een schizofreen is nooit alleen, maar een heks ook niet!!!!! Overal om ons heen horen we het gefluister van bloemen, bomen, dieren, stenen en hier en daar een oprecht mens. (De onoprechten schreeuwen boven zichzelf uit in een onverstaanbaar geblaat….. )

 

De onoprechten schreeuwen boven zichzelf uit in een onverstaanbaar geblaat….. )

De schedels van Citrien en Fluoriet

 

‘Goeie hemel, wat een vol en druk veld!’ reageren de hekjes achteraf. Iedereen vond het prachtig, maar heftig. ‘Ik vond het ook nogal druk’, zegt Maan, ‘Maar toen ik het had opgesteld, realiseerde ik me, dat onze angsten ook heel complex zijn. Dus dit veld sluit prima aan bij al die chaotische angsten in ons mensen….’

Heks heeft het prima naar haar zin, maar ik hou dan ook wel van druk en chaotisch. Eerst zit ik heel lang met de jonge onbevangen en stoutmoedige draak van Sodaliet. Daarna knuffel ik zijn harmoniserende broer van Mookaiet. Ik maak kennis met een geweldige schedel van Fluoriet, Soul genaamd. En een tintelend vrolijke schedel van Citrien, Esaulien genaamd. Ik versta aanvankelijk Ezelin. Daar moet ik al om lachen. Met die dame op schoot zit ik heerlijk te grinniken. Ach, was de wereld maar van Citrien. Dan zag het leven er zonnig uit…..

Aan het eind van de avond delen we onze ervaringen. Heerlijk om al die prachtige visioenen en inzichten mee te krijgen van elkaar. Het geeft een absolute meerwaarde aan de avond. Vanavond zijn we bijna de deur niet uit te krijgen. We kletsen eindeloos na in de woonkamer, drommen langzaam de gang op, plakken langdurig in het halletje, totdat Maan roept: ‘Er staat nog iemand binnen, die naar buiten wil, heksjes!’ Met andere woorden: ‘Maak plaats, wegwezen!’ Lachend zwermen we de straat op. Laatste afspraken worden gemaakt. Hier en daar nog een omhelzing. We stappen op onze bezemstelen en vliegen uit in alle richtingen in de maanverlichte nacht.

 

De onoprechten schreeuwen boven zichzelf uit in een onverstaanbaar geblaat….. )

Alles in het veld is gericht op het loslaten van angst

Mysterieuze vondst in brievenbus, synchroniciteit ten top, gevolgd door nostalgische lunch met jeugdvrienden.

jeugdvrienden

Jeugdvrienden

Vanmorgen kijk ik op mijn weg naar buiten in de brievenbus. Eigenlijk vreemd, want op zondag krijg ik nooit post…. Maar wie schetst mijn verbazing, als ik een boekje in de bus vind. ‘De renner’, van Tim Krabbé….. ‘Nou breekt mijn klomp’, denkt Heks. Geen afzender. Ik snuffel er even aan, duidelijk tweedehands!

vriendinnen

Veertig jaar geleden

vriendinnen

Nauwelijks veranderd toch?

Nu moet je weten, dat de bange fietsenmaker me bij zijn eerste bezoek een boek over wielrennen cadeau deed bij wijze van hofmakerij. ‘Helaas hadden ze niet het boekje van Tim Krabbé’, zei hij,’ maar dat krijg je nog wel eens van me!’ Ik denk dat dat boekje net zoiets is als de waterkoker van Tank. Alle exen hebben een exemplaar in de boekenkast staan!

vriendinnen in de douche

Heks en Appeltje dertig jaar geleden tijdens een toneelweekend

mooie dames

Appeltje en de schone Helena

Even schiet het door me heen, dat hij misschien dit exemplaar in mijn bus heeft gegooid tijdens een fietsronde. Maar waarom in godsnaam? Omdat het bij al zijn veroveringen op de plank hoort? Suffig sta ik naar dit stokoude exemplaar te staren. ‘Hij zou ook nooit zo’n oud boekje geven, het is een man van nieuw, nieuw nieuw’, mijmer ik.

mannen op terras

Staart, de man van Moeders en Eerhart

Met een slaperig hoofd komt mijn buurman de trap af. Ik zwaai het boekje heen en weer voor zijn neus. ‘Kijk eens wat ik in mijn brievenbus vind…’ Als snel blijkt, dat hij net een mailtje heeft ontvangen van een vriend, dat er een boek in zijn brievenbus is gedeponeerd. In de verkeerde brievenbus dus…. Vreemde synchroniciteit weer. Maar gelukkig wordt het mysterie snel ontrafeld….

oude vrienden op terras

Eerhart en Tacitus

Aan het begin van de middag lunch ik met mijn jeugdvrienden op een zonovergoten terras in de Vlietlanden. Het is heerlijk om elkaar weer eens uitgebreid te spreken onder het genot van een hapje en een drankje.

Allereerst brengen we een toast uit op Moeders. Deze bijeenkomst heeft ze toch maar weer mooi bewerkstelligd. Wat zou ze ervan genoten hebben als ze er bij had kunnen zijn!  Ze is erbij, niet fysiek, maar in al onze harten is ze aanwezig.

man op terras

Tacitus met zijn scherpe tong

De moeder van mijn jeugdvriendin is er ook! Wat heb ik haar al lang niet meer gesproken. Ik was jarenlang kind aan huis bij hen. Door haar toedoen heb ik die diepe liefde voor Schotland opgevat. Zij is een halve Schotse. Ik ben een aantal keren met haar naar haar moederland gereisd en heb daar de beste herinneringen aan.

vrouw op terras

Kittekat, de moeder van mijn jeugdvriendin

Gedurende mijn hele middelbare schooltijd kwamen we met alle schoolvriendinnen op vrijdagmiddag bij haar op de thee. Ze leerde ons haar eigenwijze levenslessen. ‘Zorg dat je op eigen benen staat, je moet ooit in je adolescente leven het gevoel kennen, dat niemand weet waar je uithangt en wat je doet!’ Ik heb heel goed naar haar geluisterd. Zelfs nu weet meestal niemand waar ik uithang en wat ik doe…… 🙂

Er lopen allemaal kinderen rond te springen. Welk kind is van wie? Wat zijn ze al volwassen! Gelukkig is er één vriendin, die pas laat aan kinderen is begonnen. Dus er loopt ook nog wat heerlijk jong spul tussendoor.

lachende  Indische man

Staart

Het is onmogelijk om iedereen te spreken in die paar uurtjes. Veel te snel is het tijd om op te stappen. ‘We gaan dit snel weer doen!’, hoor ik links en rechts. Dat lijkt Heks wel wat. Dan is ze weer van de partij. Als ze haar niet vergeten uit te nodigen tenminste…..

Op weg naar de auto sta ik nog ruim een half uur met Appeltje te praten op een straathoek. We hebben vroeger lief en leed gedeeld, jarenlang. Ook nu vertonen onze levens een opmerkelijke paralel. We zijn allebei veel met Boeddhisme bezig. Appeltje reist zelfs regelmatig naar Japan, scheert haar hoofd kaal en vervangt dan tijdelijk de abt van een klooster in de buurt van Hiroshima.

mooie vrouw op terras

Heks geniet

Intens tevreden rijd ik naar huis. Als ik mijn auto parkeer, zie ik één van mijn vrienden aan komen peddelen op zijn fiets. Weer zo’n grappig geval van  synchroniciteit. Ik ben hem in geen twintig jaar waar dan ook tegen gekomen. En nu lunchen we met elkaar en kom ik hem een uur later op een andere plek weer tegen.

Het leven zit vol magie.

hippiestel

Staart met rood haar, geverfd en geknipt door Heks.
Een uniek kapsel, zijn moeder schrok zich dood

Besneeuwde paasdagen, engeltje met twee gezichten, de vele gezichten van het goddelijke en gemis is niet mis.

geliefd en aanbeden

MOOI MEISJES

Pasen en heks kijkt TV. Met een half oog. Er is een programma over een meisje met twee gezichten. Een baby nog. In India. Ze wordt aanbeden, gezien als een godheid. Dit kleine Siamese engeltje. Er is ook een arts, die het wel een heel interessant geval vindt.

Hij maakt zich zorgen over deze baby, wil haar onderzoeken in zijn ziekenhuis. Op weg naar haar toe waadt hij zo ongeveer door andere gehandicapte baby’s. Intussen stromen bij de familie de pelgrims toe…. Het gezin houdt van hun kleine meid. Ze zijn overweldigd door het hele circus. De wereld in een notendop.

vandaar dat aanbidden

Indiase goden met vele gezicten

Vandaag tijdens m’n namiddagronde met Ysbrandt  dansten sneeuwvlokjes tergend rond mijn voeten. Wat is dit voor’n klimaat? Ik herken het niet…. Ik kleed me nog steeds warm genoeg voor een poolexpeditie. Onder al die lagen had ik vandaag ook iets paasbest aan. Het was verspilde moeite. De vesten en sjaals wonnen de strijd.

doet me aan iemand denken....

Godin op olifant…….

Vanavond sprak ik de dochter van Tanneke. Dat was heel fijn. Ik mis m’n heksenvriendinnetje verschrikkelijk. Ofwel ‘Je bent nu niet meer leuk’, zoals haar dochter het uitdrukte. Toch is het haar van harte gegund, de hemel en het dansen daar. Maar ja, ik zou zo graag morgen lekker op de koffie gaan…

ook

en godinnen

Het is een postzegeldag. Leven op de millimeter. Ik ben er een kei in geworden. En zelfs op zo’n klein oppervlak gebeurt er nog van alles! Zo liggen de twee katers VREDIG aan weerszijden van me in bed. Een doorbraak!

vaak scheren....

Drie baarden

Morgen ga ik een dagje Indiaas zingen. Dat is toch wel weer superleuk. Wat ben ik een bofferd, dat ik dat ik daar zo van geniet. Voor hetzelfde geld vond ik nooit ergens iets aan en zat ik me naast het ziekzijn ook nog eens dood te vervelen…..

 een engeltje

Lali heeft het niet gered

MO ZAAK: Der heer W.E.R.K. Tegenberg is er uit! Ik moet meer therapeutisch bewegen om te beginnen in het huishouden. JA DUH!

zonder armen....

Voor huishouden

Gisterenmiddag net toen ik op het punt stond mijn blog online te gooien belde de man van de MO zaak. Ze waren eruit wat mij betreft. Goed nieuws volgens hem…. Na zes jaar en ongelofelijk veel manuren aan artsenverklaringen, rapporten van specialisten, gezeik en gezeur, rechtszaken en nog meer rapporten van andere behandelaars: Ik had thuiszorg nodig. Ja, duh. Dat is oud nieuws. Ik  heb al thuiszorg, maar niet genoeg.

Groente is gezond!!!!!! Schijf van 5, raar wijf....

U ziet wel wat groen inderdaad

Van al dat geld, dat dit gekost heeft, had ik jaren urenlang per week meer zorg kunnen ontvangen….. Simpele rekensom, duh!

DUH DUH EN NOG EENS DUH

JA, DUH!!!!!!

Ook was de MO arts, -ken ik niet, die gast, nooit gezien-, ervan overtuigd geraakt, dat ik uitbehandeld was. Ja, duh. Ik word niet behandeld. Ik ben mijn eigen arts. Werd ik maar behandeld. Kreeg ik maar een lekkere chemokuur, dan knapte ik misschien op, zoals 70% van de MEpatiënten in Noorwegen.

huh huh huh?

Huh? DUH!

In meer cognitieve therapie zien ze dus uiteindelijk ook geen heil. Mafkezen. Voor straf moet ik wel therapeutisch aan de gang in het huishouden. Lekker bewegen met de stofdoek in de hand. Beetje dansen schter het aanrecht. Creatief figuurzagen in je vingers tijdens het koken. Alles uit je handen laten vallen en dan elegant door je knieën zakken. Met heel veel moeite weer overeind. Duizelen. Glimlachen. Einde oefening.

waarom ben ik er ooit aan begonnen?

Verspilde energie die MO zaak

Van mijn advocaat weet ik, dat ze er geen uren af konden halen. Juridisch niet mogelijk. Dus restte hen niets anders, dan mij voor de zoveelste keer een K.U.T.gevoel te bezorgen: Stel je niet aan en zoek het uit.

DUh

Lekker PUH

Ik gun mijn ergste vijand geen ME, maar voor sommigen in de gezondheidszorg en politiek zou een paar jaartjes geen kwaad kunnen. Om het eens aan den lijve te ervaren. En dan eens kijken of ze nog zo stom lopen te lullen.

duh duh duh

uh

In mijn familie is een jaar geleden iemand ziek geworden. Hersenafwijkingen, hartafwijkingen, hormonale onbalans, uitgeput, genoeg vreemds te vinden. Geen aanwijsbare oorzaak echter. Het lijkt exact op mijn vliegende start met deze ziekte ooit. Daardoor dringt het eindelijk door in mijn familie, hoe vreselijk voorbij je leven is met deze diagnose. Aan de buitenkant zie je niets, maar je wordt gedwongen tot een soort vegeteren achter de geraniums. In een stoffige vensterbank in mijn geval.

MWuhhuhhuh

Niets aan toe te voegen….

Iemand raadde me aan om op de barricades te klimmen. Een goedbedoeld maar onzinnig advies. Daarvoor heb je goeie benen en veel energie nodig. Heks slaat nog geen deuk in een pakje boter. Ik krijg mijn gewone post nauwelijks tot niet weggewerkt. Laat staan weer allerlei officiële brieven en gedoe….Het flintertje energie, dat ik heb gebruik ik om te zingen. Iets fijns en positiefs. En om blogjes te schrijven. Vanuit mijn bed, zodat mijn hele lijf kan rusten, terwijl mijn vingers ondersteund typen…

tegen windmolens en bierkaai?

Ja duh, vechten dan maar?

Via dit medium kan ik in elk geval mijn ongenoegen uiten met de gang van zaken. En misschien wat ogen openen voor deze vergeten groep mensen zonder leven. Ik heb na al die jaren geleerd mezelf een beetje in de lucht te houden. Met kunst en vliegwerk. Daar komt die bezemsteel goed bij van pas. Mijn hart breekt echter bij de gedachte, dat mijn geliefde nichtje zo’n leven als het mijne te wachten staat. Vol eenzaamheid, onbegrip,  lichamelijk lijden en tegenwerking vanuit de maatschappij.

dan zit je wel even bij de pakken neer, duh....

Geen feest zo’n diagnose

In mijn kerk heeft een jaar geleden iemand zich van het leven beroofd, vanwege deze ziekte. Ik was ontzettend geschokt, maar begreep het heel goed. Het is echter vreselijk voor degenen, die je achterlaat. En ook zo gewelddadig. Zelf heb ik wel eens alles uitgezocht rondom vrijwillige euthanasie. Iets, waar ik ook alweer niet voor in aanmerking kom overigens. Dat was na jarenlang zo vreselijk ziek zijn, dat ik het gewoon niet meer volhield.

zijn dus duhst

Duh en Duher

Voorlopig ziet het er niet goed uit voor MEpatienten in Nederland. Het advies om deze ziekte te erkennen is weer niet overgenomen door de regering. En nog steeds wordt cognitieve therapie op grote schaal ingezet, ondanks bewezen slechte resultaten. Als je het niet wilt volgen, krijg je sancties. Of lullige opmerkingen. Dat je beter je best moet doen. Of je moet dan bij wijze van vervangende therapie lekker in de huishouding aan de slag.

en te schelden

Tijd om tanden te laten zien

Zes jaar strijd voor niets. Dat is niet niks. Daar moet ik even van bijkomen. En schelden natuurlijk. Want dat is wat ons machtelozen overblijft. Fulmineren tot je gezicht er zuur van trekt….

Of zal ik het maar over mijn schouder gooien en lekker naar de Mattheus gaan luisteren met True? Beetje snotteren bij het “Erbarme dich” kan enorm goeddoen.

nog even dit

Tot besluit