Heksentoeren: Kristallen schedelmeditatie bij Maan. Loslaten van angsten gaat veel gemakkelijker met een draak op je schoot……

kristallen schedel meditatie, februari 2014, veld loslaten van angst, kristallen draken, kristallen elfen, ET's, stenen en kristal, meditatie met stenen en kristal

Het veld

 

Woensdagavond is het weer zover. Kristallen schedelmeditatie bij Maan. Heksjes uit de hele regio verzamelen zich in haar gastvrije huis. Iedereen mag maximaal drie schedeltjes inbrengen. Op de lage tafel staat al een hele opstelling klaar. Het ‘veld’ van deze maand gaat over het loslaten van angst. Mooi zo. Ik ben me onlangs een ongeluk geschrokken en heb daarmee een heleboel angstige gevoelens opgeharkt. Die kan ik afgeven aan dit magische raster sterrenstof. Zodat ik niet chronisch scheldend door het leven hoef……

De onoprechten schreeuwen boven zichzelf uit in een onverstaanbaar geblaat….. )De onoprechten schreeuwen boven zichzelf uit in een onverstaanbaar geblaat….. )

De onoprechten schreeuwen boven zichzelf uit in een onverstaanbaar geblaat….. )

In het midden een enorme Elestiaal van rookkwarts

 

Het is een bijzondere avond. De door Maan geleide meditatie is krachtig. Het is heerlijk om in deze dierbare groep te werken aan levensthema’s. Na de gezamenlijke meditatie gaan we individueel met de schedels aan de slag. Heks heeft bij binnenkomst al een paar geweldige draken zien staan. Eentje van Sodaliet, een blauwe steen met in dit geval, heel bijzonder, roze strepen erdoorheen. De ander is van Mookaiet. Een Jaspissoort. Heel rustgevend blijkt…….

 

De onoprechten schreeuwen boven zichzelf uit in een onverstaanbaar geblaat….. )

De jonge draak van Sodaliet

De onoprechten schreeuwen boven zichzelf uit in een onverstaanbaar geblaat….. )

Is het geen schatje?

De onoprechten schreeuwen boven zichzelf uit in een onverstaanbaar geblaat….. )

De draak van Mookaiet

 

Dat is altijd zo leuk van deze avonden. Soms komen er de meest bijzondere kristallen gasten langs. Altijd heel bijzonder om mee kennis te maken! Ja, het heeft absoluut zijn voordelen om met stenen te kunnen praten. Een schizofreen is nooit alleen, maar een heks ook niet!!!!! Overal om ons heen horen we het gefluister van bloemen, bomen, dieren, stenen en hier en daar een oprecht mens. (De onoprechten schreeuwen boven zichzelf uit in een onverstaanbaar geblaat….. )

 

De onoprechten schreeuwen boven zichzelf uit in een onverstaanbaar geblaat….. )

De schedels van Citrien en Fluoriet

 

‘Goeie hemel, wat een vol en druk veld!’ reageren de hekjes achteraf. Iedereen vond het prachtig, maar heftig. ‘Ik vond het ook nogal druk’, zegt Maan, ‘Maar toen ik het had opgesteld, realiseerde ik me, dat onze angsten ook heel complex zijn. Dus dit veld sluit prima aan bij al die chaotische angsten in ons mensen….’

Heks heeft het prima naar haar zin, maar ik hou dan ook wel van druk en chaotisch. Eerst zit ik heel lang met de jonge onbevangen en stoutmoedige draak van Sodaliet. Daarna knuffel ik zijn harmoniserende broer van Mookaiet. Ik maak kennis met een geweldige schedel van Fluoriet, Soul genaamd. En een tintelend vrolijke schedel van Citrien, Esaulien genaamd. Ik versta aanvankelijk Ezelin. Daar moet ik al om lachen. Met die dame op schoot zit ik heerlijk te grinniken. Ach, was de wereld maar van Citrien. Dan zag het leven er zonnig uit…..

Aan het eind van de avond delen we onze ervaringen. Heerlijk om al die prachtige visioenen en inzichten mee te krijgen van elkaar. Het geeft een absolute meerwaarde aan de avond. Vanavond zijn we bijna de deur niet uit te krijgen. We kletsen eindeloos na in de woonkamer, drommen langzaam de gang op, plakken langdurig in het halletje, totdat Maan roept: ‘Er staat nog iemand binnen, die naar buiten wil, heksjes!’ Met andere woorden: ‘Maak plaats, wegwezen!’ Lachend zwermen we de straat op. Laatste afspraken worden gemaakt. Hier en daar nog een omhelzing. We stappen op onze bezemstelen en vliegen uit in alle richtingen in de maanverlichte nacht.

 

De onoprechten schreeuwen boven zichzelf uit in een onverstaanbaar geblaat….. )

Alles in het veld is gericht op het loslaten van angst

KERSTIMPRESSIES VAN DE TOVERHEKS….

vriendinnen door dik en dun

Love you. Twee heksjes

Traitioneel heb ik met Tanneke gelucht op 2e kerstdag. Ik ken haar nu zo’ 6 of 7 jaar. Sinds ik met Ysbrandt dagelijks langs haar huisje kwam en we begonnen te zwaaien naar elkaar. En gebaren. En onze hondjes gingen blaffen, het zijn geen vrienden, helaas.

Ik ken haar familiegeschiedenis nu aardig...

Koloniaal verleden

Waar je ook kijkt

Olifantjes

Op een goede dag, de ochtend na het inwijdingsfeest van Frogs nieuwe huis, liep ik brak richting parkje, toen ze me binnen wenkte voor koffie. Sindsdien is het aan. Regelmatig vertoef ik in haar huisje. Heel soms gaan we er op uit, Krak en Mik. En 2e kerstdag brunchen we samen. Vroeger hier in mijn mooie kersthuisje. Ze hees zich dan tegen alle regels van de zwaartekracht in eigenhandig mijn trap op. En dan genoten we een heerlijke maaltijd  samen. Ze heeft zelfs wel eens een groot feest hier meegemaakt. Onverstoorbaar zat ze tussen vogels van allelei pluimage, ik heb een kunstzinnige vriendenkring, te genieten.

En ze praten terug!!

Tanneke praat met haar Orchideeën

We hebben het gewoon naar ons zin...

Ze krijgt haar plantenvrienden altijd weer in bloei

Het is een heksje, net als ik. Geboren in de mysterieuze gordel van smaragd. Met een hele rij koloniale voorouders aan de muur. We hebben nog iets gemeen. In mijn huis wonen overal kikkers, Tanneke’s huis is bevolkt met olifanten. We gaven elkaar een kerstcadeautje, drie keer raden… Een olifantenmok voor haar en prachtige kikkers voor de heks!

Tanneke houdt van tradities

Speeldoos uit 1961

wat een fijne sfeer

Inkijkje in de keuken

Kwarteleitjes op verzoek van Tanneke

Elk jaar komt er meer op tafel

hallo lief heksje

Boterkerstmannetje van Tanneke

Tanneke is er klaar voor

We kleden ons altijd feestelijk

De schaduw is mijn hand met dat lekkers...

Beertje ziet lekkers

uit 1640

Oude, zeer oude tegeltjes

Toen ik de foto’s, die ik van haar had gemaakt achter haar raam, liet zien, herkende ze zichzelf niet. In haar beleving is ze nog piepjong. Je kunt dat zien in haar ogen! Vroeger had ze 17 katten en een hele lieve man.: Hij vond dat prima. Nu heeft ze alleen nog Beertje, een heel klein, heel lief manneke van een hondje. Met een dik Boeddhabuikje van alle lekkere dingetjes, die hij krijgt. Hij is alweer veertien. Hij blaft niet meer in het raamkozijn, zoals vroeger. Die sprong is te hoog. Maar de stoel op lukt nog wel. Voor een snoepje….

(Volgende dag)

Dus

Vandaag

leef ik traag

als slak

op teerton

reptiel onder

hoogtezon