Heks en haar nieuwe zesennegentigjarige vriend ontmoeten elkaar alweer. Deze keer hangt meneer zijn mondharmonica in de wilgen. En trekt hij vervolgens een berk omver. Zeventien keer om precies te zijn. Ik doe het hem niet na.

Hawk-Eye!’ schreeuwt Heks vorige week zondag door het Leidse Hout naar de oude man met de rijst met krentenhond in de verte. Het is m’n nieuwbakken hondenuitlaatvriend. Vorige week werd hij 96, maar Heks was te laat op zijn feestje. ‘Ik had mijn thuiszorg tot drie uur, ik kon pas daarna. En toen was jij alweer gevlogen…..’ ik zoen hem op beide wangen en diep een cadeautje op uit mijn fietstas. 

‘Oh, eh, wat leuk,’ verbouwereerd pakt Hawk het pakje aan, ‘Het was niet echt druk hoor, een paar vrienden, meer niet. Jammer dat je het net gemist hebt…’ We wandelen door het prachtige edoch blubberige winterbos. Opgewekt keuvelt Hawk over zijn feestje.

De honden rennen achter elkaar aan. Ze kunnen het prima met elkaar vinden. We kuieren langs het grote veld. ‘Ik ben je naam vergeten, ‘ bekent mijn nieuwe vriend. Hij baalt er overduidelijk van, ‘Ik loop al de hele weg te prakkiseren wat het ook alweer was….’ Snel fris ik zijn geheugen op.

‘Heks, kom mee, ik ga je iets laten zien,’ Hawk beent voor me uit naar een uithoek van het Hout. ‘Ik doe altijd oefeningen hier, eerst trek ik dit boompje omver,’ Hij gaat met zijn volle gewicht aan een jonge berk hangen. Met ijzeren discipline vouwt hij de onwillige stam in een bocht richting grond. Ondertussen telt hij zijn verrichtingen. ‘1,2,3,4…… ik doe er altijd zeventien,’ snel kijkt hij opzij of ik het allemaal wel volg, ‘en 15, 16, 17.’

‘Zo, dan ga ik me nu opdrukken,’ opgewekt schuifelt Hawk naar het metalen toegangshek aan de kant van Oegstgeest. Het geval is slechts een meter hoog. Een soort sluis bedoeld om fietsers te ontmoedigen om het park in te gaan. Mijn bejaarde maatje zet zijn handen op de ijzeren reling en laat zijn lijf richting hek dalen.

‘1,2,3…’ snel checkt hij of ik nog bewonderend toekijk, ‘6, 7, … hier doe ik er ook zeventien, 13,14,15,’ hij puft niet eens. Zo. Zeventien. Zijn dagelijkse oefening zit er weer op. We wandelen een stukje verder tot het punt waar onze wegen scheiden.

rollatorrace

‘Kom een keertje koffie bij me drinken,’ stelt hij tenslotte voor, ‘Ik woon vlak bij het Groene Kerkje, ken je dat?’ Heks kent het. Een prachtig lief huisje Gods helemaal aan de rand van Oegstgeest. Ik zet zijn telefoonnummer in mijn mobiel en Hawk leert mijn telefoonnummer uit zijn hoofd.

Dezelfde avond belt hij me om te checken of hij het goed heeft onthouden. Ik ben helaas te moe om te praten. ‘Laten we aan het eind van de week iets afspreken. Ik kan mijn week nog niet overzien, we bellen nog, OK?’

Donderdagavond overleggen we telefonisch. ‘Ik zou morgenmiddag kunnen, maar wel pas om een uurtje of half 4,’ zeg ik. ‘Als ik me haast red ik het wel, ik moet in Noordwijkerhout competitie spelen,’ Hawk tennist nog steeds. Ongelofelijk toch? ‘Zaterdag kan ook. Ik moet dan eerst naar de fysiotherapeut. Maar daarna heb ik alle tijd…..’

We besluiten af te spreken in het Theehuis van het Leidse Hout. Dan kunnen we direct de hondjes uitlaten. Heks heeft zin in haar afspraakje. Hawk is gewoon een geweldig leuke man. Hij heeft al mondharmonica voor me gespeeld en voor me gezongen. Ook heeft hij zich al behoorlijk uitgesloofd met zich opdrukken en bomen omver trekken. Waar vind je dat nog, zo’n superman? Het is niet van deze tijd!

Honderdjarige pakt goud op de sprint….

Ik bezoek mijn nieuwe vriend met ME. Blijkt toch een heel ander typje te zijn dan Heks! Zijn woning verschilt als dag en nacht met mijn heksenhuis. Hij is gewichtheffer, waar ik placht te duursporten. Kortom: Als ME zou worden veroorzaakt door je karakter, onzinnig geneuzel dat ik vaak te horen heb gekregen, dan zeg ik: Nee! ME veroorzaakt juist karaktermoord!

Zaterdag haal ik een boek op over ME: ‘ME/CVS/PVFS, An Exploration of the Key Clinical Issues’ geschreven door Dr Charles Shepherd en Dr Abhijit Chaudhurt. Eerstgenoemde was gastspreker tijdens de vertoning van Unrest onlangs hier in het LUMC. Ik wilde dat boek direct kopen, maar helaas: Portemonnaie vergeten!

Dan maar via een omweg. De organisator van de middag heeft een stapeltje in huis gehaald om achteraf nog exemplaren aan diverse mensen te kunnen verkopen. Ik heb er gelijk eentje gereserveerd. Wie weet staat er iets bruikbaars voor me in. Direct toen ik het boek opensloeg, tijdens de pauze die avond, zag ik al iets dat me hogelijk verbaasde.

Bepaalde klachten, waar ik eindeloos voor onder het mes ben geweest blijken ook direct verband te houden met ME. Het is voor het eerst dat ik het hoor. Reguliere artsen snapten niet dat ik zo jong dergelijke klachten ontwikkelde. En zo razendsnel! In het alternatieve circuit kreeg ik met enige regelmaat te horen dat ik gewoon te graag een kind wilde. Daar kwam al mijn ellende vandaan.

Alsof dat een abnormale wens is voor iemand rond de dertig. Alsof niet negenennegentig procent van de vrouwen biologisch gedicteerd die wens koestert.

‘Nou ja!’ roept Trui door de telefoon als ik het haar vertel, ‘Belachelijk!’ ‘Toe maar,’ beaamt Don Leo de idioterie van dergelijke beweringen. Maar evenzogoed ben ik er al bijna dertig jaar aan overgeleverd. Goddank heb ik ook altijd hele goeie mensen getroffen in het alternatieve. Maar er lopen ook kuddes absolute draken rond in die wereld. En niet het soort draken waar ik persoonlijk zoveel van houd.

Dat boek moet ik hebben. Ik wil gewoon meer weten over de huidige stand van zaken rondom ME. En hier in Nederland kom je niet veel verder dan stompzinnig geneuzel door niet goed geïnformeerde artsen. Dan maar liever een boek geschreven door een arts, die zelf lang geleden die ziekte kreeg. Hij is in elk geval niet bevooroordeeld.

Als ik aanbel doet een vriendelijke jongeman de deur open. Niets aan te zien. Leuke vent in een schitterend mooi nieuwbouwhuis. Heel smaakvol ingericht. Moderne kunst aan de muren. Lekker leeg, daar ben ik jaloers op. Mijn eigen huis lijkt wel een uitdragerij zo langzamerhand.

‘Wil je thee?’ we praten nederlands en engels door elkaar, zonder het in de gaten te hebben. Mijn nieuwe vriend komt uit de Verenigde Staten. Nadat hij afgestudeerd en gepromoveerd was kwam hij naar ons kikkerlandje voor een geweldige baan. Zijn leven was helemaal fantastisch, totdat hij griep kreeg.

‘Dat is nu vijf jaar geleden. Ik ben nog steeds niet beter. Ik werd eigenlijk alleen maar zieker. Heel raar vond ik dat. Ik was daarvoor altijd super gezond. En dan die vreemde fysieke verschijnselen!  Pas afgelopen januari kreeg ik de diagnose ME. Sindsdien ben ik in behandeling daar en daar. Ik slik Carnitine. Dat helpt een beetje….’

Een druppel op een gloeiende plaat. Heks heeft ook wat dingen die iets doen. Een hele keukenkast vol lapmiddeltjes. Beter word ik er echter niet van.

‘Weet je wat ik nu zo gek vind? Eens in de drie, vier maanden ben ik een dag bijna normaal. Opeens doet alles het weer. Lijkt die ziekte mijlenver weg. Natuurlijk heb ik de neiging om dan van alles te gaan doen. Daar hebben de behandelaars me vanaf geprobeerd te helpen. Middels cognitieve therapie. Dat is ook het enige wat ik aan die therapie heb gehad.’

‘Ik moest ook zwaar sporten en daar werd ik dan weer heel ziek van. Vroeger deed ik aan gewichtheffen, dus ik ben wel wat gewend….’

We zitten intussen gezellig aan de thee. Al snel wisselen we allerlei ervaringen uit. Wat fijn om eens met iemand te praten, die niet kijkt alsof ie water ziet branden als ik het over mijn rare leventje heb. Hij leidt zelf ook zo’n vreemd bestaan. Pas een paar jaar. In mijn optiek nog maar net. Maar als je nooit ziek bent geweest is vijf jaar achter de geraniums echt heel lang!

GIS EN GUITIG IN MIJN GEVAL…..

We gaan een stukje wandelen met VikThor. En daarna is het alweer tijd om naar huis te gaan. ‘Wat fijn dat je zo dichtbij woont,’ mijn nieuwe vriend is in zijn nopjes. ‘Kom lekker een keertje eten,’ Heks is ook blij, ‘Ik kook zonder gluten, lactose en soja. Maar wel met vlees. Voor de carnitine,’ grijns ik erachteraan.

We geven elkaar een hug en nemen afscheid. Het dikke paarse boek vol wetenswaardigheden over de slappe slaapziekte zit in mijn tas. Het blijkt niet misselijk te zijn, dat boek. Niet speciaal bedoeld voor leken. Vol vakjargon dus. En ook nog eens in het engels.

Toch koester ik het exemplaar als een schat. Misschien ontdek ik en passant nog een paar dingen die werken tegen de algehele malaise.

Voorlopig zal ik het moeten doen met de lapmiddeltjes, want alle goede bedoelingen ten spijt heeft het relatief geringe onderzoek naar deze invaliderende ziekte nog steeds geen remedie opgeleverd.

 

 

Poep, schijt, kak, stront: Neem een hond. Met een kikker in zijn kont. Heks sprint een hele nacht door de steeg om ter plekke uiteindelijk een geweldig leuk mens te ontmoeten. En guess what: We zitten al een jaar te kletsen op de chat!

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM  Zen cirkel. Nog even oefenen……

Maandagavond in de schemer in het park van Noord kom ik Rooie tegen. Haar gezellige rolmops van een hulphond kwispelend naast haar rolstoel.

‘Hij is afgelopen week hartstikke ziek geweest! Niet meer besmettelijk hoor, Heks, de incubatietijd is ruim voorbij’ we maken natuurlijk een praatje, terwijl onze honden over elkaar heen rollen van plezier, ‘Zeker negen keer heeft hij het huis ondergekotst. En elke keer op de bank of op een kleedje. Ik bleef wasjes draaien. Goeie hemel. Waarom doen ze dat toch? Waarom kotst zo’n mafkees niet gewoon op de houten vloer?’

Ja, daar vraag je me wat. Dieren zitten nu eenmaal vol verrassingen! Mijn katten piesen ook bij voorkeur op een kleedje of hondenkussen. Hetgeen ook steevast ontaardt in eindeloos wasjes draaien!

Een dag later ligt VikThor slapjes op de bank. ‘Wat is je hondje toch stilletjes, ik ben het niet van hem gewend,’ merkt mijn hulp op. Er ontgaat haar nooit zoveel.

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM No mud, no lotus

Als ik later een rondje met hem loop sukkelt hij naast de fiets. Hij rent niet door struiken en jaagt hooguit twintig eenden de sloot in. In plaats van tweehonderd. Omdat zijn ontlasting ook niet om over naar huis te schrijven is geef ik hem preventief wat norrit en een homeopatisch middeltje bij zijn eten.

’s Avonds laat echter stort hij zich op een onder de stoel gevonden bot. Voor ik het in de gaten heb heeft hij een enorm stuk runderhuid naar binnen gewerkt. Verdorie, dat was niet de bedoeling, ik wilde hem vandaag juist een beetje strak in het voer houden.

Midden in de nacht kom ik bij uit een terugkerende droom. Nog voordat ik kan proberen me die droom te herinneren hoor ik Vikkel de Bikkel onrustig schuiven in zijn bench. Piept hij nu een beetje? Ik zit direct rechtop in mijn bed. Er was iets. Oh ja. Het heersende honden-maag/darmvirus. Een minuut later sta ik buiten met een heel gestrest hondje aan de lijn.

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM Snuitje

In mijn pyama met trui erover ren ik door de steeg naar het eerste beste stukje groen in de buurt. Daar laat ik hem los. Direct hurkt mijn ventje bij een boom. Zijn samengeknepen billetjes ontspannen en een vreselijke stank trekt over het eeuwenoude in maanlicht gedompelde pleintje. Arm kereltje. Hij is zo ziek als een hond.

Een paar uur later begint mijn monster ook te kotsen. Het feest is compleet. Diezelfde nacht trek ik nog een paar sprintjes richting park. De dag erop lig ik compleet gestrekt.

Gelukkig is mijn hondje ook niet vooruit te branden. Sneu lig hij in zijn hokje. Ik laat het hem maar uitzieken, want ik weet natuurlijk dat het een onschuldig virusje betreft. In de loop van de middag loop ik maar weer eens een rondje door de buurt.

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM De vrolijke buurman

Plotseling ik een bekend gezicht opduiken bij 1 van de vele hofjes hier in de steeg. Maar waar ken ik dat gezicht van? Opeens weet ik het! Het is de grote kattenvriend, die me vorig jaar heeft helpen zoeken naar Snuitje. ‘Hallo kattenman, hoe gaat het met je?’

De man kijkt me aan alsof hij water ziet branden. Wie is die vrouw? En wat moet ze van me?

‘Ik ben de moeder van Snuitje, we hebben vorig jaar maanden zitten app’en over die kat. Je hebt me helpen zoeken. Weet je nog?’ Ja, hij weet het nog heel goed. Direct informeert hij naar haar gezondheid. Geanimeerd praat ik hem bij.

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM De weg

Als ik na ons afscheid weg loop ziet hij de achterkant van mijn sweatshirt. ‘Wat een mooie Zencirkel staat er op je shirt. Prachtig!’ roept hij enthousiast. Ik vertel hem dat het een kalligrafie van Thich Nhat Hanh betreft. ‘Wat leuk, ik zit in een filmhupperdepupclub en we organiseren binnenkort een avond met een film over zijn leven,’ ik kijk hem stomverbaasd aan.

Hij weet gewoon over wie ik het heb. Al snel zijn we in een diep gesprek gewikkeld. Maar ik heb helemaal geen tijd nu! Over precies drie minuten staat Blonde Buurman op de stoep om me te helpen met mijn administratie.

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM Zen cirkel,

Mijn nieuwe vriend heeft zijn sporen verdiend in een andere Boeddhistische traditie. En daar wil ik natuurlijk alles over weten. We nemen afscheid met de wens nog eens verder te kletsen.

Even later krijg ik een app’je met alle informatie over de film. ‘Dank je wel. Ik heb net heerlijke kweeperenjam gemaakt en ik wil je graag een potje brengen als bedankje voor al je hulp vorig jaar,’ schrijf ik terug.

Een afspraak is snel gemaakt. Wat leuk! Zo zie je maar dat Gods wegen ondoorgrondelijk zijn. Of in dit geval Boeddha’s weg…….En elk nadeel z’n voordeel heb. Misschien kunnen we wel een speciale wijk-sangha gaan beginnen…… 😉

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM Wijk Sangha Haha

 

 

 

Zwarte Pieten spreken incognito af in de kerk. Er valt veel te bespreken zonder het toeziend oog van Sint. Die zit al lang weer in Spanje…… Maar Degene, Die Er Zal Zijn is er! Zoals altijd……

twee vrienden doen lekker gek, man en vrouw, vrouw met bontmuts

Wat een heerlijke dag had Heks vandaag. Vanmorgen bijtijds uit de veren, hondje uitlaten en dan naar de kerk. In het park krijg ik al een sms van mijn jeugdvriend Pluim. Hij zit al in god’s huis op me te wachten. Ik moet me haasten! Snel fiets ik naar huis, geef Varkentje eten, smeer wat lippenstift op mijn gezicht en hop, de deur weer uit.

twee vrienden doen lekker gek, man en vrouw, vrouw met bontmuts

Als ik de kerk binnenkom word ik direct omhelst door deze leuke man. Gezamenlijk lopen we naar achteren, waar een glimmende Jip en Janneke ons verwelkomen. ‘Ze denken, dat je m’n nieuwe vriend bent’, fluister ik in zijn oor. En inderdaad. Enthousiast stellen ze zich voor tijdens een gaatje in de liturgie. ‘Wat zie je er stralend uit, Heks’, zeggen ze. We helpen het misverstand uit de wereld….

Later drinken we uitgebreid koffie met mijn vrienden. Dan besluiten we naar het strand te gaan. In Huize Heks gebruiken we een snelle lunch, daarna het hondje in de auto en gaan. Het is heerlijk weer. Vanouds buffelen we tegen de wind in en kletsen honderduit. Wij zijn samen opgegroeid, maar ontdekken hoe weinig we werkelijk weten van hoe het leven toen voor ons was. Gek eigenlijk. Je kent elkaar door en door, maar hebt geen weet van hele belangrijke gebeurtenissen indertijd.

twee vrienden doen lekker gek, man en vrouw, vrouw met bontmutstwee vrienden doen lekker gek, man en vrouw, vrouw met bontmuts

Veel te snel vliegt de middag voorbij. We rijden terug naar Leiden, nog steeds in diep gesprek. ‘Wat heerlijk, Heks, om je weer te zien.’ ‘Dat vind ik ook, lieve Pluim.’

twee vrienden doen lekker gek, man en vrouw, vrouw met bontmuts

In de auto maken we nog snel een paar foto’s. Helemaal vergeten op het strand. Als ik ze later bekijk, moet ik lachen. Zoals altijd zitten we lekker gek te doen. Goh, wat hebben we toch altijd pret gehad samen. Een tienjarig jubileum als Zwarte Piet, compleet met aangeboden etentje, hebben we erop zitten. Op de kleuterschool van zijn moeder.

Ze was dol op deze enthousiaste Pieten-combi, maar we waren tevens haar nachtmerrie…. We deden echt hele stoute dingen. Keihard met strooigoed smijten. Kinderen lekker opjutten, zodat ze goed druk waren. Konijnen loslaten in de klas. Of ik stopte Pluim in de poppenwieg. Die was niet berekend op een volwassen man….

twee vrienden doen lekker gek, man en vrouw, vrouw met bontmutstwee vrienden doen lekker gek, man en vrouw, vrouw met bontmuts

Blonde Buurman weet er alles van, hij is een keertje Sint geweest in deze context. Eerst moest hij al op een paard rijden, niet echt zijn hobby. Vervolgens had hij te maken met twee onhandelbare ADHD-Pieten. Tot onze verbazing en grote vreugde kon hij voor geen meter orde houden. Het dak ging eraf ! Ik meen met te herinneren, dat we ook daadwerkelijk op het dak zijn geklommen die dag, niet geheel zonder gevaar…..

twee vrienden doen lekker gek, man en vrouw, vrouw met bontmuts

Daar dachten we overigens geen seconde bij na: We werden nogal overmoedig in elkaars gezelschap. Onze Pieten-chemie is nog springlevend blijkt, tijdens het maken van de foto’s. Maar over daken klimmen zit er niet meer in vrees ik.

twee vrienden doen lekker gek, man en vrouw, vrouw met bontmutstwee vrienden doen lekker gek, man en vrouw, vrouw met bontmuts

Weekendje Brussel, klein reisverslag. Heks begint voor de verandering halverwege……

Oxfam Novib winkel in Brussel

Met onze nieuwe vriend

Zaterdagavond zit ik met Cowboy bij de Libanees in Brussel. De tip voor dit geweldige restaurant kregen we van onze nieuwe vriend, een vrijwilliger in de lokale wereldwinkel, Oxfam Novib. We eten onze buikjes rond met allemaal verrukkelijke liflafjes en salades. Daar waren we wel aan toe, wat groenvoer. Gisteren zijn we ook uit eten geweest, maar dat was een zo goed als groentevrije maaltijd……

oxfam Novib Brussel

Hij zoekt het voor ons op

Nu zijn we aan het uitbuiken. Cowboy leest in het ongelofelijk grappige boek van John Cleese: ‘Hoe overleef ik mijn familie?’ Een relativerend verslag van gesprekken, die hij ooit voerde met zijn therapeut.

Ik heb er jaren geleden van gesmuld, misschien moet ik het ook nog maar eens inzien. Ik herinner me, dat er geweldig veel troost uitgaat van de humor, waarmee het onderwerp wordt behandeld. Lachen is wezenlijk om gezond in het leven te staan. Van huis uit heb ik dit ook meegekregen. We hebben wat afgelachen vroeger……

Oxfam Novib winkel in Brussel, vrijwilliger

Kijk, hier kun je lekker eten

Zo kreeg ik bij mijn opvoeding direct het instrument mee om met de bijbehorende trauma’s om te gaan! Een dag niet gelachen…..

Intussen zijn we verkast, Heks zit in een echt authentiek Belgisch café , tussen de Belgen met een glas zalige witte wijn. We beraadslagen wat we verder gaan ondernemen vanavond. We wikken en wegen en komen tot niets. Op een gegeven moment moeten we met openbaar vervoer naar het station om de laatste trein te halen richting hotel. Heks is te moe om nog een stap te zetten.

Het duurt een eeuwigheid voor de tram komt. We stappen haltes te laat uit en moeten het hele eind weer terug lopen. We gaan die trein nu zeker missen. Heks heeft een blaar en benen als zuurstokjes. Ze zit er doorheen. Cowboy is chagrijnig.

Libanees eten, Brussel

Hij heeft niets teveel gezegd

IMG_4010IMG_4008

Goddank komt er plotseling als door een engel gezonden, een bus aanrijden, die vlakbij het hotel stopt. Dat weten we van een eerdere ervaring met trein missen. Nou ja, vlakbij, toch nog ruim een half uur strompelen met die blaar. Hij stopt vlak voor onze neus, sissend gaan de deuren open. Snel springen we er in. Het moet maar. Alles beter dan met de taxi voor deze armoedzaaiers.

In onze hotelkamer beschikken we over een bad. Dat spoelt de ontberingen weer weg. We zorgen er goed voor, dat we onze innerlijke kinderen niet met datzelfde badwater wegspoelen…… Nee, die komen juist weer helemaal tot leven!

Morgen nog een hele dag. Eindelijk hebben we een goede kaart en weten we de weg. Heerlijk hoor, zo’n weekend weg. Maar veel te kort voor het echte werk. We moeten gewoon nog eens terug komen……

IMG_4011 IMG_4015

EENHEID, EENHOORN, CHRISTUSBEWUSTZIJN EN ONEERBARE VOORSTELLEN…… Verlicht leven in notendop.

Raffaello Sanzio

Het is me wel bekend, dat na een paar dagen werken voor Alex Orbito, je een heel speciaal veld om je heen hebt. Wellicht lichtgevend…..Jaren geleden stapte ik hier om de hoek uit de auto na zo’n weekend. Een dronken droppie liep  voorbij. Hij zag Heks. Bleef als aan de grond genageld staan.

images-119 Legend+Unicorn

‘Oh, schoonheid!’, bracht hij uit. En probeerde me te omhelzen. Ik deed een stap in zijn richting, om hem heen. Een golf leek uit me te komen. Ruggelings tuimelde hij achterover. Nog net kon ik voorkomen dat hij over een listig muurtje viel. Zo op de stoep bij goede burenvrienden….

images-118 images-117

Vanmorgen wandelt Heks door een park met Ysbrandt. Ik ben onderweg naar zangles. Hobbezakkleren en een duf hoofd. Geen spoor make-up. Er zit een junk op een bankje, ik ken hem wel. Een zombie. Meestal sist hij een beetje om zich heen, vooral korrelig naar honden. Nu splijt zijn gezicht open in een lach. ‘Goedemorgen mevrouw’, glimt hij me toe. Heks zendt hem een hele lieve glimlach terug….

cluny1

Een stukje verderop wenkt een heel oud mannetje. Hij zit te chillen op een bankje, zijn rollator staat werkeloos in het gras. Enthousiast klopt hij op een plekje naast zich. ‘Kom even lekker bij me zitten!’ Ik leg hem uit, dat ik onderweg ben naar zangles. Ga toch even bij hem zitten.

‘Fijn’, glundert hij. ‘Wat heb je een vreselijk knap koppie, mag ik dat zeggen?’ Trouwhartig kijkt hij me aan met zijn kale vogelhoofd. “Ik zou wel lekker met je willen zoenen’, diepe zucht, ‘maar ja, dat kan hier natuurlijk niet,’ vervolgt hij als hij m’n gezicht ziet….

image_phpa66z6W images-116 jonkvrouw_eenhoorn

“Nee, dan worden we opgepakt en belanden nog in de bak’, pareer ik. Dat vind hij wel een lollige gedachte op zijn leeftijd. En dat dan samen met Heks. Voor een ‘zedendelict’. Overmoedig nodigt hij me uit om met hem mee naar huis te gaan. Daar kunnen we natuurlijk vrijelijk zoenen wat we willen. “Ik wil er zelfs wel voor betalen!’ Hoor ik dat nu goed? Hoe komt ‘ie er op?

images-115 images-114

‘Zo steek ik niet in elkaar, meneer.’ Verschrikt kijkt hij me aan. ‘Nee, zo bedoel ik het niet’, zegt hij ontdaan. ‘Ik bedoel te zeggen, dat ik het zo graag wil, dat ik er zelfs geld voor over heb!’ Ik weet niet of de zaak er zo beter op wordt…. Maar ik besluit het op te vatten als een compliment. Wellicht is het een notoire krent. En is geld uitgeven wel het laatste, dat hij doet. Waarschijnlijker is, dat hij geen cent te makken heeft. En dan wil hij z’n laatste knoop geven voor een kus van deze heks!

images-113 images-112lady-unicorn

‘Ach, mijn man zou het niet leuk vinden, als ik dat deed, zoenen met een ander’, vervolgt Heks. Keihard natuurlijk. Maar ook lief, want nu wijs ik hem niet af, maar mijn partner! ‘Ik heb een hele knappe man’, verzin ik ter plekke. ‘Een drummer in een band!’ Hoe kom ik er op? Mijn nieuwe vriend kijkt me bedenkelijk aan. Dat compliceert het geheel. Zijn plannetjes vallen in duigen…. Jee, een popster, daar kan hij niet tegenop. Hij moet er maar van af zien.

16x20-Baby-Dragon-with-Maiden-and-UnicornUnknown-26 clip_image001

Ik raak zijn arm aan en kijk naar deze oude snoeper. Wat een eenzaamheid ademt er uit zijn poriën. Wat is hij blij met wat scherts en geflirt. ‘Tot ziens Herman!’ ‘Tot zoens, Heks’.

De rest van de dag blijf ik grinniken om dit vermetele oude baasje. Bepaald voor de duvel niet bang. En al helemaal niet van deze Toverheks. Mijn leugentje om bestwil vergeef ik mezelf grif. En zijn financiële toenadering leg ik naast me neer. Ach, zovelen hebben deze Heks al verkeerd ingeschat.

eenhoorn27 eenhoorn_gr fantasiegyeb12eenhoorn-plaatje-063

Dat komt omdat wij vroeger priesteressen waren van de Godin. Als er problemen waren, ook seksuele, dan kwamen mensen naar de tempel en kregen advies. Les zelfs. Deze dames waren zelfstandig, krachtig en zeer vrij. Ze beschikten over hun eigen seksualiteit. Waren niemands bezit…. Tegenwoordig zit je dan opeens in de hoek van de prostitutie. Erg toch. Het zegt meer over de maatschappelijk waardering van de vrouw, haar kracht en haar seksualiteit, dan over mij. Een heks.

b717798c-3e3b-11e2-ad8d-4e4ea016f798_web.jpg.h380.jpg.568

Vandaag ben ik voornamelijk Indiaas gaan zingen vanwege het heerlijke eten! Pas laat arriveerde ik, maar precies op tijd om alle schalen leeg te schrapen. De man van mijn lerares zat me vergenoegd gade te slaan. Hij gaf me de heetste pickles en ging vervolgens smakelijk zitten lachen om mijn bezweette gelaat. Mijn god, wat kan hij toch geweldig koken!

fb-25-ws puzzel-magische-eenhoorn-300

Het was een heerlijke zangdag met een nieuwe melancholieke nacht-raga. Heks was te moe om te denken, maar dat bevorderde haar prestaties, gek genoeg. Vooral toen we gingen improviseren…..

De kerfjes op de overgang van mijn neus naar voorhoofd hebben ook een interessante ontwikkeling doorgemaakt. Ze zijn nu horizontaal. Heel bizar. Ziet er raar uit. Mijn juf en medestudenten keken er vreemd van op. Misschien transformeer ik tot eenhoorn……

Unknown-24 Unknown-25Eenhoorn

Wat doet heks op een slappe dag? Fietsen met hondje en tassen lente aan haar stuur…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Na een vermoeiende slechtslaapnacht moest ik toch een rondje met het hondje. Op het Noordeinde bij een bloemenkraam kocht ik wat lente in een pot. Ik werd helemaal vrolijk van m’n uitzicht. Met een slakkegangetje sukkelde ik de Singel af en belandde in het van der Werfpark.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERA

Daar was de lente echt in volle gang. Een merel zat zich verzaligd tegoed te doen aan een veld krokussen. Lekker hoor, al die verse knoppen, sappige bloemen en hemelse stampertjes, jammie. Hij trok zich weinig aan van mijn gefotografeer, hij waande zich in het paradijs. Waar geen geweld is en genoeg voor iedereen. Ik zette me op het bankje vlak bij mijn nieuwe vriend en trapte een balletje met Ys.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Plotseling werd de rust verstoord door een zwarte tornado. Deze dolle hond luistert naar de naam Cas. Vanaf dag 1 is ze helemaal weg van Ysbrandt. Hij laat het zich zo’n beetje aanleunen, maar vindt het stiekem wel erg leuk. Het zijn allebei ontzettende knuffelkonten. Op een gegeven moment zaten ze aan weerszijden stijf tegen het vrouwtje van Cas aan. De bazinnetjes van dit hondenspan hebben ook iets gemeen: Ze hebben allebei altijd een hoofddeksel op!

“Leuk hoedje heb je op” zei ze bij het afscheid, ‘Zelf gemaakt?’ Nee, niet zelf gemaakt, maar op magische wijze op de kop getikt. Jaren geleden alweer. Het is inderdaad een prachtig hoedje, maar geloof me, die van haar mocht er ook zijn!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA