Genieten via anderen. Parasitair genieten van wat het leven je niet biedt is zo slecht nog niet. Het klinkt wel raar. Dat is waar. Indirect genieten dan? Worden we daar gelukkig van?

Epke Zonderland zit op televisie te praten met Beau van Erven Dorens. 5 jaar later. Meestal vermijd ik dit programma als de pest. In het verleden al helemaal, toen Jeroen Pauw het presenteerde. Ik heb door de jaren heen een allergie ontwikkeld tegen die man. Compleet met jeuk en Praagse lentekriebels.

Beau kan ik beter verdragen. Hij neemt zichzelf niet al te serieus. Dat scheelt. Maar Epke is toch wel erg leuk. Oh, wat een fijne jongeman. Eerlijk, nuchter, gedreven en succesvol kan dit jongmens gewoon tegen zijn verlies. En hij studeert ook nog eens medicijnen! Een toekomstige dokter!

Een heerlijk joch! Daar willen we er wel meer van. Als we dan toch zo nodig mensen willen klonen, laten we dat dan bij zulke fijne mensen doen.

Dirk Kuyt komt ook in aanmerking vindt Heks. Ik ben al sinds zijn debuut zwaar fan van deze authentieke Katwijker, ondanks het feit, dat mijn halve familie uit Noordwijk komt! Zoals iedereen weet kunnen Kattukkers en Nortukkers elkaar wel schieten……

Heks is dol op sport. Ik zit me stiekempjes al maanden te verheugen op de Olympische Winterspelen. Alles kijk ik dan. Vooral schaatsen natuurlijk. Maar van curling tot bobsleeën tot snowboarden of de reuzenslalom: Heks geniet met volle teugen.

Mezelf zie ik helaas niet meer dit soort dingen uithalen. Een paar jaar geleden kon ik nog redelijk schaatsen, maar intussen hangen mijn heupen en knieën bij tijd en wijlen uit de kom en dat komt mijn prestaties niet ten goede. Gelukkig kan ik uitstekend genieten va anderen. Dat doe ik al jaren. Indirect leven zogezegd. Parasitair genieten…..

Zo heb ik altijd heel veel lol gehad in mijn neefjes en nichtjes en de kids van vrienden, hoewel ikzelf geen kinderen heb gekregen. Had ik best gewild, maar het zat er niet in. Een goeie baan is ook nooit gelukt. Toch geniet ik ontzettend van het succes van mijn dierbaren. Als het hen lukt om hun dromen waar te maken ben ik ook blij. En trots!

Een leuke duurzame relatie is tot op heden ook niet voor me weggelegd. Toch ben ik blij dat er mensen om me heen bestaan, die wel hun zielsverwant aan hun zijde hebben. Niet dat dat nu altijd zaligmakend is. Zo’n zielsverwant kan soms behoorlijk veeleisend zijn!

Het is levenskunst om te genieten via anderen. Je moet het hen eerst gunnen om er zelf van te kunnen genieten. Voor jaloerse types is dan ook helaas niet weggelegd vrees ik.

Toen ik nog werkte, lang geleden alweer, fietste ik elke dag een stuk door de polder bij Alphen. Op een dag had het gesneeuwd. De wereld was opeens fris en nieuw. Onderweg kwam ik een man tegen in een scootmobiel. Hij kon zelf geen kant op, maar zijn roedel wel!

Drie uit de kluiten gewassen energieke honden waren als gestoorden door de sneeuw aan het rollen om vervolgens in een razend tempo achter elkaar aan te jagen. ‘Go for it, jongens!’ schreeuwde de man, ‘Zet em op, vooruit!’ Zijn stralende gezicht met een grijns van oor naar oor staat sinds jaar en dag in mijn geheugen gegrift.

Hij rende vliegensvlug via hen, rolde door de sneeuw met hun lichaam, genoot van de winter middels zijn dierbare roedeltje.

Ik voetbal via Kuyt, ik zwier aan de rekstok à la Epke, ik fiets een berg op in de geest van  Tom Dumoulin, ik schaats de tien kilometer zoals Sven. De 1500 met de benen van Wust……

Ook al lukt het me nauwelijks meer om een beetje fatsoenlijk te zwemmen, toch geniet ik nog steeds van sport. Ik weet het, het is niet zaligmakend, topsport. En ook verre van gezond. En ook is niet elke sporter een toonbeeld van sportiviteit. De beste prestaties worden soms neergezet door mensen die niet tegen hun verlies kunnen……

Maar uiteindelijk verliezen diezelfde winnaars ook wel weer een keer. Verliezen is inherent aan sport. Het is misschien wel de belangrijkste les, die eruit valt te leren.

Helaas is onze narcistische maatschappij vooral gericht op winnaars, zonder verliezers zijn er echter geen winnaars!!!

Ik ga maar eens naar buiten met mijn hondje. Elke dag een flinke ronde lopen of fietsen, dat is mijn topsport. En geloof me, voor iemand met ME is dat echt zo. Mijn hondje is mijn trainer, motivator en zen meester. Hij dwingt me om dagelijks naar buiten te gaan en om te bewegen.

Door hem houd ik een zekere basisconditie. Als hij er niet zou zijn was ik vanmorgen niet eens mijn bed uitgekomen. Nu heb ik alweer anderhalf uur met hem getoerd. En nog is het niet gedaan. We gaan er nog heerlijk eventjes tegenaan!

En het mooie is: Ik ren door het bos via hem, spring zonder meer in de eerste beste blubbersloot. Ik rol door het gras en speel met andere honden. Alleen het ruiken aan kontjes en drollen laat ik aan hem over. Daar geniet hij honderdduizend keer meer van dan ik.

 

Poep, schijt, kak, stront: Neem een hond. Met een kikker in zijn kont. Heks sprint een hele nacht door de steeg om ter plekke uiteindelijk een geweldig leuk mens te ontmoeten. En guess what: We zitten al een jaar te kletsen op de chat!

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM  Zen cirkel. Nog even oefenen……

Maandagavond in de schemer in het park van Noord kom ik Rooie tegen. Haar gezellige rolmops van een hulphond kwispelend naast haar rolstoel.

‘Hij is afgelopen week hartstikke ziek geweest! Niet meer besmettelijk hoor, Heks, de incubatietijd is ruim voorbij’ we maken natuurlijk een praatje, terwijl onze honden over elkaar heen rollen van plezier, ‘Zeker negen keer heeft hij het huis ondergekotst. En elke keer op de bank of op een kleedje. Ik bleef wasjes draaien. Goeie hemel. Waarom doen ze dat toch? Waarom kotst zo’n mafkees niet gewoon op de houten vloer?’

Ja, daar vraag je me wat. Dieren zitten nu eenmaal vol verrassingen! Mijn katten piesen ook bij voorkeur op een kleedje of hondenkussen. Hetgeen ook steevast ontaardt in eindeloos wasjes draaien!

Een dag later ligt VikThor slapjes op de bank. ‘Wat is je hondje toch stilletjes, ik ben het niet van hem gewend,’ merkt mijn hulp op. Er ontgaat haar nooit zoveel.

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM No mud, no lotus

Als ik later een rondje met hem loop sukkelt hij naast de fiets. Hij rent niet door struiken en jaagt hooguit twintig eenden de sloot in. In plaats van tweehonderd. Omdat zijn ontlasting ook niet om over naar huis te schrijven is geef ik hem preventief wat norrit en een homeopatisch middeltje bij zijn eten.

’s Avonds laat echter stort hij zich op een onder de stoel gevonden bot. Voor ik het in de gaten heb heeft hij een enorm stuk runderhuid naar binnen gewerkt. Verdorie, dat was niet de bedoeling, ik wilde hem vandaag juist een beetje strak in het voer houden.

Midden in de nacht kom ik bij uit een terugkerende droom. Nog voordat ik kan proberen me die droom te herinneren hoor ik Vikkel de Bikkel onrustig schuiven in zijn bench. Piept hij nu een beetje? Ik zit direct rechtop in mijn bed. Er was iets. Oh ja. Het heersende honden-maag/darmvirus. Een minuut later sta ik buiten met een heel gestrest hondje aan de lijn.

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM Snuitje

In mijn pyama met trui erover ren ik door de steeg naar het eerste beste stukje groen in de buurt. Daar laat ik hem los. Direct hurkt mijn ventje bij een boom. Zijn samengeknepen billetjes ontspannen en een vreselijke stank trekt over het eeuwenoude in maanlicht gedompelde pleintje. Arm kereltje. Hij is zo ziek als een hond.

Een paar uur later begint mijn monster ook te kotsen. Het feest is compleet. Diezelfde nacht trek ik nog een paar sprintjes richting park. De dag erop lig ik compleet gestrekt.

Gelukkig is mijn hondje ook niet vooruit te branden. Sneu lig hij in zijn hokje. Ik laat het hem maar uitzieken, want ik weet natuurlijk dat het een onschuldig virusje betreft. In de loop van de middag loop ik maar weer eens een rondje door de buurt.

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM De vrolijke buurman

Plotseling ik een bekend gezicht opduiken bij 1 van de vele hofjes hier in de steeg. Maar waar ken ik dat gezicht van? Opeens weet ik het! Het is de grote kattenvriend, die me vorig jaar heeft helpen zoeken naar Snuitje. ‘Hallo kattenman, hoe gaat het met je?’

De man kijkt me aan alsof hij water ziet branden. Wie is die vrouw? En wat moet ze van me?

‘Ik ben de moeder van Snuitje, we hebben vorig jaar maanden zitten app’en over die kat. Je hebt me helpen zoeken. Weet je nog?’ Ja, hij weet het nog heel goed. Direct informeert hij naar haar gezondheid. Geanimeerd praat ik hem bij.

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM De weg

Als ik na ons afscheid weg loop ziet hij de achterkant van mijn sweatshirt. ‘Wat een mooie Zencirkel staat er op je shirt. Prachtig!’ roept hij enthousiast. Ik vertel hem dat het een kalligrafie van Thich Nhat Hanh betreft. ‘Wat leuk, ik zit in een filmhupperdepupclub en we organiseren binnenkort een avond met een film over zijn leven,’ ik kijk hem stomverbaasd aan.

Hij weet gewoon over wie ik het heb. Al snel zijn we in een diep gesprek gewikkeld. Maar ik heb helemaal geen tijd nu! Over precies drie minuten staat Blonde Buurman op de stoep om me te helpen met mijn administratie.

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM Zen cirkel,

Mijn nieuwe vriend heeft zijn sporen verdiend in een andere Boeddhistische traditie. En daar wil ik natuurlijk alles over weten. We nemen afscheid met de wens nog eens verder te kletsen.

Even later krijg ik een app’je met alle informatie over de film. ‘Dank je wel. Ik heb net heerlijke kweeperenjam gemaakt en ik wil je graag een potje brengen als bedankje voor al je hulp vorig jaar,’ schrijf ik terug.

Een afspraak is snel gemaakt. Wat leuk! Zo zie je maar dat Gods wegen ondoorgrondelijk zijn. Of in dit geval Boeddha’s weg…….En elk nadeel z’n voordeel heb. Misschien kunnen we wel een speciale wijk-sangha gaan beginnen…… 😉

TOVERHEKS.COM

TOVERHEKS.COM Wijk Sangha Haha

 

 

 

Inspirerende familiereünie! Heks wordt helemaal gelukkig van samenzijn met nazaten van haar voorouders. Lang leve de organisatoren!

Icoon, geborduurd door Lammert Segaar, borduurwerk, Icoon

Icoon, geborduurd door Lammert Segaar

Zondagmiddag ga ik met mijn liefje naar de familiereünie. Het is in een school in Oegstgeest, dus we hoeven niet al te ver te rijden. Als we aankomen worden we allerhartelijkst verwelkomt door de vrouw van de neef van mijn vader. Zij en haar man organiseren nu al voor de tweede keer dit festijn. De vorige keer voor een beperkter tak van deze clan. Vandaag zijn wij er ook bij.

Ik hang mijn jas op een kinderkapstok en krijg een naamkaartje opgespeld. De kleur geeft aan aan welke tak in de familieboom ik ben ontsproten. De oranje tak. Het past wonderwel bij mijn outfit….. In het zaaltje zitten overal mensen druk met elkaar te praten. Verheugde kreten, als deze of gene een bekende ontwaart.

Icoon, geborduurd door Lammert Segaar, borduurwerk, Icoon

Icoon, geborduurd door Lammert Segaar

Ik ga eerst tante Nella begroeten. Zij is de alleroudste stamhouder hier. En de jongste zus van mijn oma. Ze scheelden maar liefst 22 jaar! Al 92 is ze nu. maar ze oogt nog piepjong en kwiek, ondanks haar rolstoel. ‘U bent helemaal niets veranderd!’ roept Heks uit.

Ze moet we drie keer kijken voor ze me herkend natuurlijk. Ik leg uit, dat ik de dochter ben van … Oh ja, nu ziet ze het. Haar opgewekte dochter en man herinner ik me ook nog goed. Altijd als deze mensen op bezoek waren in het pannenkoekenhuisje van mijn grootouders, was het een gegiebel van jewelste. Met name de vader was een ongelofelijke grappenmaker. En nog steeds heeft hij een prethoofd.

Ik zie neven en nichten, de broer en een zuster van mijn vader. Wat leuk! Van je kwek, kwek, kwek en hahaha gaat het vervolgens. We slaan een paar geweldige uren stuk samen. Ook wordt er gepraat over degenen, die er niet bij zijn. Door ziekte of simpelweg omdat ze er het aardse hebben verlaten. Zo gonst ook hun aanwezigheid door de kleuterspeelruimte deze middag.

Icoon, geborduurd door Lammert Segaar, borduurwerk, Icoon

Icoon, geborduurd door Lammert Segaar

‘Eet maar niets van de grond, scholen zijn ongelofelijk smerig tegenwoordig,’ zegt een volle neef van me, die in het onderwijs heeft gezeten. Met hem speelde ik vroeger in een combo in de kerk. Vreselijk oubollige muziek. Heks op de dwarsfluit en mijn neef op contrabas. Samen met zo ongeveer de halve familie van mijn huidige zwager. Toen nog een stille aanbidder van mijn oudste zus…..

Mijn neef haalde allemaal toeren uit met zijn bas. Hij liet hem om zijn as draaien en speelde dan gewoon door bijvoorbeeld. Hij heeft de mimiek van een komiek. Iedereen lag dan dubbel. Bij de dames had hij zo veel succes…… Enorm belangrijk op die leeftijd!

In die tijd heb ik kilometers gemaakt op die fluit. We traden overal op. Ik stond soms uren te toeteren. Ik heb er een absoluut gehoor aan over gehouden en het vermogen te improviseren in elke toonsoort. Met name de meest lastigen. Dit omdat mijn zwager als autodidact alleen maar op de zwarte toetsen piano kon spelen…. Maar dat dan weer wel geniaal!

Intussen lopen de puberkinderen van de neven van mijn vader, in feite op gelijke hoogte als ik in de stamboom, rond met allerlei lekkere hapjes. We worden echt vertroeteld. Zelfs Heks vindt iets eetbaars binnen haar rare dieet.

Icoon, geborduurd door Lammert Segaar, borduurwerk, Icoon, kat Icoon, geborduurd door Lammert Segaar, borduurwerk, Icoon, kat Icoon, geborduurd door Lammert Segaar, borduurwerk, Icoon, kat

De zus van mijn vader verkoopt prachtige ansichtkaarten voor een goed doel. Het zijn foto’s van de borduurweken van haar man. Hij is onlangs naar zijn schepper vertrokken. En heeft een schat aan geborduurde kunstwerken nagelaten. Ik kies een aantal iconen. Als ik ze later thuis nog eens bewonder, wordt ik opnieuw geraakt door de schoonheid van deze vrucht van zijn geduld.

Natuurlijk heb ik niet iedereen gesproken. De middag is voorbij gevlogen. Grappig genoeg heb ik nu mensen uit de familie leren kennen, die ik alleen van naam kende. Ook zag ik een neef van mijn vader terug, die vroeger heel veel bij ons thuiskwam. Mijn moeder gaf hem als oud-verpleegster prikken tegen allergie. Als hij zijn T shirt uittrok, de injecties werden in zijn rug gegeven, konden mijn zusters en ik zijn gespierde rug bewonderen! Hij was maar een paar jaar ouder dan wij en wij vonden hem erg knap en intrigerend!

Heel dierbaar is ook het nichtje, waarmee ik ben opgegroeid. Soms waren waren we water en vuur. In feite verschillen we als dag en nacht. Maar oh, wat hebben we ook veel pret gehad. Logeerpartijen bij oma, waarbij we de hele SRV-wagen leeg kochten aan snoep…..

Dan waren we twee handen op één buik! Een buik vol snoep!

Hoe koud het was op die zolderkamer waar we geacht werden te slapen en hoe we dan een kruik mee naar bed kregen. ‘Haha, dat ding was zo gloeiendheet! Daar gingen we dan mee overgooien. Levensgevaarlijk! Hihihi.’ Totdat er natuurlijk een grootouder je op je kop kwam geven. ‘Nu slapen! En ik wil niks meer horen!’ Om vervolgens nog uren zachtjes te giechelen…..

Icoon, geborduurd door Lammert Segaar, borduurwerk, Icoon

Icoon, geborduurd door Lammert Segaar

Met haar zusje maak ik de afspraak om eens iets leuks samen met onze moeders te gaan doen. Wat een positieve inspiratie gaat er uit van deze middag!

Ja, mooie jeugdherinneringen en nieuwe initiatieven. Met een hart vol liefde keer ik terug naar huis. Bij het afscheid krijgen we nog een leuk presentje. Het familiewapen van deze clan. Het staat op tafel naar me te lachen.

Cowboy en Heks zitten onder het genot van een glas wijn nog een tijdje na te praten. Over onze afzonderlijke ervaringen deze middag en wat blijkt? We hebben het allebei enorm naar onze zin gehad!

Dank jullie wel, lieve Peter en Jolanda voor het organiseren van deze sfeervolle bijeenkomst. Het was super!

Icoon, geborduurd door Lammert Segaar, borduurwerk, Icoon

Icoon, geborduurd door Lammert Segaar