Genieten via anderen. Parasitair genieten van wat het leven je niet biedt is zo slecht nog niet. Het klinkt wel raar. Dat is waar. Indirect genieten dan? Worden we daar gelukkig van?

Epke Zonderland zit op televisie te praten met Beau van Erven Dorens. 5 jaar later. Meestal vermijd ik dit programma als de pest. In het verleden al helemaal, toen Jeroen Pauw het presenteerde. Ik heb door de jaren heen een allergie ontwikkeld tegen die man. Compleet met jeuk en Praagse lentekriebels.

Beau kan ik beter verdragen. Hij neemt zichzelf niet al te serieus. Dat scheelt. Maar Epke is toch wel erg leuk. Oh, wat een fijne jongeman. Eerlijk, nuchter, gedreven en succesvol kan dit jongmens gewoon tegen zijn verlies. En hij studeert ook nog eens medicijnen! Een toekomstige dokter!

Een heerlijk joch! Daar willen we er wel meer van. Als we dan toch zo nodig mensen willen klonen, laten we dat dan bij zulke fijne mensen doen.

Dirk Kuyt komt ook in aanmerking vindt Heks. Ik ben al sinds zijn debuut zwaar fan van deze authentieke Katwijker, ondanks het feit, dat mijn halve familie uit Noordwijk komt! Zoals iedereen weet kunnen Kattukkers en Nortukkers elkaar wel schieten……

Heks is dol op sport. Ik zit me stiekempjes al maanden te verheugen op de Olympische Winterspelen. Alles kijk ik dan. Vooral schaatsen natuurlijk. Maar van curling tot bobsleeën tot snowboarden of de reuzenslalom: Heks geniet met volle teugen.

Mezelf zie ik helaas niet meer dit soort dingen uithalen. Een paar jaar geleden kon ik nog redelijk schaatsen, maar intussen hangen mijn heupen en knieën bij tijd en wijlen uit de kom en dat komt mijn prestaties niet ten goede. Gelukkig kan ik uitstekend genieten va anderen. Dat doe ik al jaren. Indirect leven zogezegd. Parasitair genieten…..

Zo heb ik altijd heel veel lol gehad in mijn neefjes en nichtjes en de kids van vrienden, hoewel ikzelf geen kinderen heb gekregen. Had ik best gewild, maar het zat er niet in. Een goeie baan is ook nooit gelukt. Toch geniet ik ontzettend van het succes van mijn dierbaren. Als het hen lukt om hun dromen waar te maken ben ik ook blij. En trots!

Een leuke duurzame relatie is tot op heden ook niet voor me weggelegd. Toch ben ik blij dat er mensen om me heen bestaan, die wel hun zielsverwant aan hun zijde hebben. Niet dat dat nu altijd zaligmakend is. Zo’n zielsverwant kan soms behoorlijk veeleisend zijn!

Het is levenskunst om te genieten via anderen. Je moet het hen eerst gunnen om er zelf van te kunnen genieten. Voor jaloerse types is dan ook helaas niet weggelegd vrees ik.

Toen ik nog werkte, lang geleden alweer, fietste ik elke dag een stuk door de polder bij Alphen. Op een dag had het gesneeuwd. De wereld was opeens fris en nieuw. Onderweg kwam ik een man tegen in een scootmobiel. Hij kon zelf geen kant op, maar zijn roedel wel!

Drie uit de kluiten gewassen energieke honden waren als gestoorden door de sneeuw aan het rollen om vervolgens in een razend tempo achter elkaar aan te jagen. ‘Go for it, jongens!’ schreeuwde de man, ‘Zet em op, vooruit!’ Zijn stralende gezicht met een grijns van oor naar oor staat sinds jaar en dag in mijn geheugen gegrift.

Hij rende vliegensvlug via hen, rolde door de sneeuw met hun lichaam, genoot van de winter middels zijn dierbare roedeltje.

Ik voetbal via Kuyt, ik zwier aan de rekstok à la Epke, ik fiets een berg op in de geest van  Tom Dumoulin, ik schaats de tien kilometer zoals Sven. De 1500 met de benen van Wust……

Ook al lukt het me nauwelijks meer om een beetje fatsoenlijk te zwemmen, toch geniet ik nog steeds van sport. Ik weet het, het is niet zaligmakend, topsport. En ook verre van gezond. En ook is niet elke sporter een toonbeeld van sportiviteit. De beste prestaties worden soms neergezet door mensen die niet tegen hun verlies kunnen……

Maar uiteindelijk verliezen diezelfde winnaars ook wel weer een keer. Verliezen is inherent aan sport. Het is misschien wel de belangrijkste les, die eruit valt te leren.

Helaas is onze narcistische maatschappij vooral gericht op winnaars, zonder verliezers zijn er echter geen winnaars!!!

Ik ga maar eens naar buiten met mijn hondje. Elke dag een flinke ronde lopen of fietsen, dat is mijn topsport. En geloof me, voor iemand met ME is dat echt zo. Mijn hondje is mijn trainer, motivator en zen meester. Hij dwingt me om dagelijks naar buiten te gaan en om te bewegen.

Door hem houd ik een zekere basisconditie. Als hij er niet zou zijn was ik vanmorgen niet eens mijn bed uitgekomen. Nu heb ik alweer anderhalf uur met hem getoerd. En nog is het niet gedaan. We gaan er nog heerlijk eventjes tegenaan!

En het mooie is: Ik ren door het bos via hem, spring zonder meer in de eerste beste blubbersloot. Ik rol door het gras en speel met andere honden. Alleen het ruiken aan kontjes en drollen laat ik aan hem over. Daar geniet hij honderdduizend keer meer van dan ik.

 

HOERA! VikThor is jarig. Zondag 18 juni wordt mijn mannetje alweer één jaar. Een jaar geleden nog maar moest ik Ysbrandt drie hele weken missen…. Even later was hij dood. Alles is anders nu. Ik leid een heel nieuw leven. Maar een beestenbende is het hier in Huize Heks gewoon gebleven.

HONDJES, engelse springer spaniël,

De eerste foto van VikThor die ik zag op internet

Een jaar geleden zat ik lekker te mediteren bij de nonnetjes in Plumvillage. De retraite was rondom deze tijd alweer bijna voorbij. Zo ook de ergste kou en regenbuien. We hadden het bepaald niet getroffen met het weer die keer. De laatste dagen echter was het bloedheet. Tijdens het afscheidsfeest dansten we rond een kampvuur, maar echt nodig was die verwarming niet.

HONDJES, engelse springer spaniël,

Ysbrandt zelfs met kap achter de bal aan………

Eenmaal thuis was ik erg blij om mijn hondje weer te zien. Drie weken elkaar missen is best lang als je bijna twaalf jaar dag en nacht samen bent. Ik had nog geen idee, dat ik hem zeer binnenkort voorgoed zou moeten missen. Ysbrandts dagen waren op dat moment geteld. Hij had er nog maar een stuk of zestig te gaan……..

HONDJES, engelse springer spaniël

Ys op volle toeren…….

Vandaag is VikThor jarig. Mijn ventje is alweer een jaar oud. In dat jaar heeft hij zich ontwikkeld van piepkleine hondenbaby tot een ondeugende puber. Superslim als hij is kan ik gewoon met hem praten. Hij zwemt, duikt, maakt bommetjes, apporteert ballen, nep-eenden en dummies. Hij vangt balletjes zo uit de lucht.

HONDJES, engelse springer spaniël

Ook weet hij overal in de stad de weg. Ik zou hem als een postduif kunnen loslaten aan de andere kant van het centrum en hij rent moeiteloos naar huis. Hij heeft overal vrienden en iedereen vindt hem aardig. De katten zijn stuk voor stuk stapeldol op mijn vrolijke flierefluiter. Wat heb ik het getroffen met deze schat.

HONDJES, engelse springer spaniël,

Ysbrandt zit echter op zijn schouder. En in Heks. Regelmatig hoor ik hem als het ware iets zeggen betreffende de opvoeding van mijn pup. Of ik krijg diep inzicht in wat er werkelijk speelt bij mijn hondje. Ysbrandt heeft mij tijdens zijn leven al heel veel geleerd over de problemen waar je tegen aan kunt lopen bij je viervoetige vrienden. Heks is door schade en schande wijs geworden……

HONDJES, engelse springer spaniël,

Ysbrandt heeft me ook veel over mezelf geleerd. Honden laten je in de spiegel kijken. Altijd een beetje schrikken, gewend als we zijn om onszelf niet aardig te vinden. ‘Ik leg de lat gewoon ongelofelijk hoog Heks,’ zegt mijn vriendin Kras afgelopen week tegen me. Zeer herkenbaar. ‘Ook voel ik me vaak moreel verplicht om allerlei problemen van anderen op me te nemen…. Nou, als je die twee combineert, dan kun je jezelf geweldig in de nesten werken!’

HONDJES, engelse springer spaniël

Ysbrandt beschermde me tegen de boze buitenwereld. Als het hem te gortig werd hing hij in een been. Heks was daar natuurlijk niet blij mee, maar zijn houding heeft wel veel voor me betekend. Het is altijd fijn als een kerel je verdedigt in plaats van afvalt. Zelfs al is het een blafman. Liever een blafman dan een boeman.

Ysbrandt heeft enorm veel gedaan voor mijn persoonlijke veiligheid. Als hij naast me liep kwam je echt niet in mijn buurt. Geen gezellige nachtelijke gesprekken met de zwervers uit de straat. Grommend hield hij Jan en Alleman bij me vandaan. En dat heeft me goed gedaan!

HONDJES, engelse springer spaniël,

Met zijn grote vriend Carlos

Hij was mijn leermeester en zenmeester. Hem ging geen zee te hoog en geen bal was te ver beneden zijn stand om in te bijten. Vraag maar aan de wijkagent.

Nu ik me zelf met mijn woede bezig houdt hoeft mijn hondje het niet meer te doen. Er is een geheel andere periode aangebroken met VikThor. Dit vrolijke goedmoedige gezellige hondje. Ik mis mijn oude knar nog steeds, maar geniet ook met volle teugen van mijn kleine wonderhondje. VikThor met zijn YinYang snor.

HONDJES, engelse springer spaniël

 

HONDJES, engelse springer spaniëlHONDJES, engelse springer spaniël

HONDJES, engelse springer spaniël

Lotje en VikThor hier nog even groot……

HONDJES, engelse springer spaniël

Zingen maakt blij. Wees niet bang voor samenzang, zet je zorgen opzij: Valt er ergens iets te zingen? Wees er als de kippen bij!

Amandel/abrikozentaart van Nigella, glutenvrij, lactosevrij, sojavrij. Heks vervangt de pistachenootjes door peccannoten en de abrikozenjam door kweeperngelei en doet er aanmerkelijk minder suiker in.

‘Kijk eens, lieverd, kweeperenjam!’ Heks diept een pot van dit gouden goedje op in haar handtas. Mijn zangmaatje kijkt stomverbaasd. ‘Waar heb ik dat aan te danken?’ glundert ze: Het heeft zo zijn voordelen om naast Heks te zitten in het koor. Je zit direct eerste rang bij haar magische kookpot.

Ook mijn achterbuurvrouw krijgt een pot. Zij heeft hem op vele manieren verdient. Ten eerste is ze enorm goedlachs. Elke gortdroge grap van Wim de dirigent beantwoordt zij met vrolijk geschater. Geweldig aanstekelijk. Ons koorhoekje is zodoende wekelijks een epicentrum van virale pretexplosies: De lachsalvo’s zijn niet van de lucht!

Naast deze geweldige aangeboren lachspierversterkende  kwaliteiten bezit deze dame ook het vermogen om ongezien veel voor anderen te doen. Onder andere voor Heks en haar naaste zangmaatje. Even een CDtje branden of wat partituren kopiëren? Ze doet het vanzelfsprekend en met veel plezier voor ons. Het geheel wordt dan ook nog mooi in plastic hoesjes afgeleverd. Fantastisch toch!

Ik weet het. Ik zit met enige regelmaat te schelden op mijn medemensen, terwijl er genoeg te genieten valt natuurlijk. Als je er maar oog voor hebt! Yep!

In de pauze zit ik met mijn vaste clubje dames te giebelen en te kletsen. ‘Waar is je hondje? Hoe gaat het met hem?’ Sommige zanglijsters vinden het wel erg jammer dat VikThor er niet bij is vanavond. Het is toch wel erg leuk zo’n jachthondje als publiek wanneer je ‘Hört das laute Getön’ ofwel ‘Het Jagerslied’ van Haydn aan het instuderen bent!

Vanavond storten we ons op het ‘Juhe, Der Wein Ist Da’: Het Wijnlied. We worden er heel vrolijk van. ‘Ik ben niet ontevreden, maar met een glaasje op zou het vast nog beter gaan…….’ grapt Wim, onze onvolprezen dirigent. Hij vertelt een anekdote over een beroemde contratenor die er zeker drie noten in de hoogte bij pakte met een borrel op. ‘Hij weigerde ooit een altpartij te zingen om die reden. Zonder borrel was er geen beginnen aan…..’

Kweebpeerjam/gelei: Kook de kweeperen met schillen en pitten. Door een roerzeef halen en nog eens koken met wat geleisuiker en een scheut kirsch. Mmmmmm…….

Wat heb ik het toch weer naar mijn zin vanavond. Na drie dagen in mijn eentje rondsmurfen is het heerlijk om weer onder de mensen te zijn. Ik geniet met volle teugen. Een heksenhand is gauw gevuld.

Later haal ik mijn kleine hondje op bij Frogs. Suikeroompje is al helemaal verkikkerd op mijn Kleutertje Luister. Lachend vertelt hij wat kleine anekdotes over VikThor. Ze hebben een lekkere wandeling gemaakt. ‘Vorige week heeft hij op weg naar huis stiekem die hele bak voer leeggevroten,’ antwoord ik. Mijn kikkervriend hikt van de lach. Oh, wat een ondeugend hondje.

Heel ondeugend, maar zo lief!

Nigella’s Amandeltaart met abrikozen, kardemon en rozenwater. Glutenvrij, lactosevrij, sojavrij. 

kweepeertjes uit de oven: Gewoon anderhalf uur op 150 graden. Heerlijk snoepgoed!