Genieten via anderen. Parasitair genieten van wat het leven je niet biedt is zo slecht nog niet. Het klinkt wel raar. Dat is waar. Indirect genieten dan? Worden we daar gelukkig van?

Epke Zonderland zit op televisie te praten met Beau van Erven Dorens. 5 jaar later. Meestal vermijd ik dit programma als de pest. In het verleden al helemaal, toen Jeroen Pauw het presenteerde. Ik heb door de jaren heen een allergie ontwikkeld tegen die man. Compleet met jeuk en Praagse lentekriebels.

Beau kan ik beter verdragen. Hij neemt zichzelf niet al te serieus. Dat scheelt. Maar Epke is toch wel erg leuk. Oh, wat een fijne jongeman. Eerlijk, nuchter, gedreven en succesvol kan dit jongmens gewoon tegen zijn verlies. En hij studeert ook nog eens medicijnen! Een toekomstige dokter!

Een heerlijk joch! Daar willen we er wel meer van. Als we dan toch zo nodig mensen willen klonen, laten we dat dan bij zulke fijne mensen doen.

Dirk Kuyt komt ook in aanmerking vindt Heks. Ik ben al sinds zijn debuut zwaar fan van deze authentieke Katwijker, ondanks het feit, dat mijn halve familie uit Noordwijk komt! Zoals iedereen weet kunnen Kattukkers en Nortukkers elkaar wel schieten……

Heks is dol op sport. Ik zit me stiekempjes al maanden te verheugen op de Olympische Winterspelen. Alles kijk ik dan. Vooral schaatsen natuurlijk. Maar van curling tot bobsleeën tot snowboarden of de reuzenslalom: Heks geniet met volle teugen.

Mezelf zie ik helaas niet meer dit soort dingen uithalen. Een paar jaar geleden kon ik nog redelijk schaatsen, maar intussen hangen mijn heupen en knieën bij tijd en wijlen uit de kom en dat komt mijn prestaties niet ten goede. Gelukkig kan ik uitstekend genieten va anderen. Dat doe ik al jaren. Indirect leven zogezegd. Parasitair genieten…..

Zo heb ik altijd heel veel lol gehad in mijn neefjes en nichtjes en de kids van vrienden, hoewel ikzelf geen kinderen heb gekregen. Had ik best gewild, maar het zat er niet in. Een goeie baan is ook nooit gelukt. Toch geniet ik ontzettend van het succes van mijn dierbaren. Als het hen lukt om hun dromen waar te maken ben ik ook blij. En trots!

Een leuke duurzame relatie is tot op heden ook niet voor me weggelegd. Toch ben ik blij dat er mensen om me heen bestaan, die wel hun zielsverwant aan hun zijde hebben. Niet dat dat nu altijd zaligmakend is. Zo’n zielsverwant kan soms behoorlijk veeleisend zijn!

Het is levenskunst om te genieten via anderen. Je moet het hen eerst gunnen om er zelf van te kunnen genieten. Voor jaloerse types is dan ook helaas niet weggelegd vrees ik.

Toen ik nog werkte, lang geleden alweer, fietste ik elke dag een stuk door de polder bij Alphen. Op een dag had het gesneeuwd. De wereld was opeens fris en nieuw. Onderweg kwam ik een man tegen in een scootmobiel. Hij kon zelf geen kant op, maar zijn roedel wel!

Drie uit de kluiten gewassen energieke honden waren als gestoorden door de sneeuw aan het rollen om vervolgens in een razend tempo achter elkaar aan te jagen. ‘Go for it, jongens!’ schreeuwde de man, ‘Zet em op, vooruit!’ Zijn stralende gezicht met een grijns van oor naar oor staat sinds jaar en dag in mijn geheugen gegrift.

Hij rende vliegensvlug via hen, rolde door de sneeuw met hun lichaam, genoot van de winter middels zijn dierbare roedeltje.

Ik voetbal via Kuyt, ik zwier aan de rekstok à la Epke, ik fiets een berg op in de geest van  Tom Dumoulin, ik schaats de tien kilometer zoals Sven. De 1500 met de benen van Wust……

Ook al lukt het me nauwelijks meer om een beetje fatsoenlijk te zwemmen, toch geniet ik nog steeds van sport. Ik weet het, het is niet zaligmakend, topsport. En ook verre van gezond. En ook is niet elke sporter een toonbeeld van sportiviteit. De beste prestaties worden soms neergezet door mensen die niet tegen hun verlies kunnen……

Maar uiteindelijk verliezen diezelfde winnaars ook wel weer een keer. Verliezen is inherent aan sport. Het is misschien wel de belangrijkste les, die eruit valt te leren.

Helaas is onze narcistische maatschappij vooral gericht op winnaars, zonder verliezers zijn er echter geen winnaars!!!

Ik ga maar eens naar buiten met mijn hondje. Elke dag een flinke ronde lopen of fietsen, dat is mijn topsport. En geloof me, voor iemand met ME is dat echt zo. Mijn hondje is mijn trainer, motivator en zen meester. Hij dwingt me om dagelijks naar buiten te gaan en om te bewegen.

Door hem houd ik een zekere basisconditie. Als hij er niet zou zijn was ik vanmorgen niet eens mijn bed uitgekomen. Nu heb ik alweer anderhalf uur met hem getoerd. En nog is het niet gedaan. We gaan er nog heerlijk eventjes tegenaan!

En het mooie is: Ik ren door het bos via hem, spring zonder meer in de eerste beste blubbersloot. Ik rol door het gras en speel met andere honden. Alleen het ruiken aan kontjes en drollen laat ik aan hem over. Daar geniet hij honderdduizend keer meer van dan ik.

 

Olifanten zijn familiedieren net als wij mensen: Ze overleven niet als eenzame cel buiten het familielichaam. Wij kunnen een voorbeeld nemen aan deze medezoogdieren, ze doen dat veel beter dan wij, maar in plaats daarvan schieten we ze dood. Waarom? WaarVOOR? IVOOR! Statussymbool en potentieverhogend middel. Dat is onze beschaafde maatschappij: Een paradijselijke samenleving opgeofferd voor de stijve lul van één of andere IMPOTENTE slappe zak……

Het hele afgelopen weekend breng ik grotendeels door in mijn eigen fantastische gezelschap. Nou ja, erg gezellig ben ik niet. Doordat er nog steeds kwartjes vallen rondom al het onlangs ontdekte bedrog voel ik me druilerig. En kwaad ook. Jeetje, wat zijn me de horens opgezet! En dom. God, wat heb ik die persoon volstrekt ten onrechte volkomen vertrouwd……

En wat heb ik voor lul gezeten op dat feestje, waar ik me nog gigantisch voor heb lopen uitsloven ook: Urenlang eten koken bijvoorbeeld. En later alles afwassen en opruimen. Met dit lijf….. Wat zullen ze achteraf gelachen hebben! Een aantal andere gasten waren namelijk wel op de hoogte van de ontrouwe praktijken van mijn toenmalige partner.

En wat heeft die trouweloze griezel me een rad voor ogen gedraaid. Waanzinnig gewoon. Geniale praktijken van een gestoorde gek. En waarom? Het is me gelukkig een raadsel.

Niet alleen over deze inzichten maak ik me druk. Ook het feit, dat ik aan alle kanten tegen ander geëikel aanloop maakt mijn stemming er niet beter op. Mijn hele leven lijkt op losse schroeven te staan. De manier waarop ik altijd met bepaalde situaties ben omgegaan lijdt schipbreuk: Het lukt met niet meer om er een mooi verhaal van te maken…..

Sterker nog: Ik kan gewoon niet eens meer luisteren naar de verschrikkelijke scheve oordelende manier waarop ik te woord wordt gestaan door mensen waar ik zelf de poten voor uit mijn lijf heb gelopen.

The Elephants Always Line Up To Hug This Old Lady. The Reason? SPEECHLESS

Elephant Orphans… Wisdom of the Wild

Vanmorgen zie ik een mooi filmpje op Facebook. Het gaat over een oude dame, die haar hele leven wijdt aan het opvangen en groot brengen van olifantenweesjes. Ze heeft een olifantenmoedermelkformule ontwikkeld, waar ze het heel goed op doen. ‘Het belangrijkste is echter hun familieband. Die is zo sterk bij deze dieren. Daar kunnen wij mensen nog wat van leren: Zoals olifanten voor elkaar zorgen, zo hoort het. Ze kijken met hun hart! En ze lezen jouw hart! Het is de ideale maatschappij.’

Een net gered babyolifantje is er erg slecht aan toe. Hij wil bijna niet eten en is erg gestrest. Hij gaat zienderogen achteruit. Als het diertje echter bij andere olifanten wordt geplaatst gaat het direct een stuk beter. Het beestje ontspant en begint te eten. Terwijl ik ernaar kijk druppen de tranen uit mijn ogen. Ze laten een treurig spoor na op mijn wangen.

Mijn persoonlijke olifantenfamilie is ver te zoeken momenteel. Daarom eet ik natuurlijk zo slecht: Ik voel me alleen en in de steek gelaten. Ontheemd. Ik ben heel veel dierbaren kwijtgeraakt de laatste jaren. Sommigen zie ik nog wel, maar het voelt allang niet meer goed. Anderen zie ik nog nauwelijks en als ik toch contact met hen heb krijg ik geheid de wind van voren. Hun wind wel te verstaan. Stinkend en wel.

Zo zit ik dit weekend dan maar uit. Ik zou nergens liever zijn dan thuis. In mijn kleine heksenhuisje. En daar ben ik. Met iemand, die me heel dierbaar is: Ikzelf. Niks mis met dit heksje, ook al is niet iedereen het daarmee eens.

Voor velen ben ik steeds het projectiescherm van hun eigen onvermogen geweest. Of het vuilnisvat van hun zieke geest. Of het voorwerp van hun pathologische bedrog. En nu ik dat niet meer wil zijn moet ik van sommigen zelfs kapot. Of op zijn minst tot de orde worden geroepen. Of op de vingers getikt. Of in de hersens genaaid!

Ik ben gelukkig mijn eigen grootste en meest trouwe schat. Geen betweter, die dat nog uit mijn kop praat. Geen idioot, die het nog eens beschaamt. Geen nepolifant, die me ooit nog uitvreet en in de steek laat.

Het komt allemaal goed met me, dat weet ik in elk geval zeker. Over een paar maanden ben ik door het ergste zeer heen. Een paar oude trouwe olifanten zijn er over in mijn roedel. En ik vind vast wel weer een paar nieuwe van die slurfdragende dikhuidige zoogdieren voor wederzijdse adoptie….

Waarom ivoor nog cool is bij impotente Chinese mannetjes…..

Hier nog een broodje aap over een olifantenkind……

Heks sponsort ’Lopen voor Lyme’ en dan met name ’Team Vera’! Deze moedige jongedame bindt de strijd aan met chronische Lyme. In onze bananenmonarchie Nederland doet men liever of onze nationale neus bloedt dan mensen met deze slopende ziekte ter zijde te staan. Voor een behandeling moet je dus naar het buitenland en dat kost geld. Veel geld……. .

Woensdagmiddag fiets ik naar de apotheek met een recept in de hand. Als ik het vanmiddag inlever heb ik mijn medicijnen hopelijk voor het weekend in huis. Het leven van een chronisch zieke zit vol met dit soort klereklusjes. Het is een complete dagtaak: Zorgen dat je alle medicatie in huis hebt, behandelaars bezoeken, griepaanvallen doorstaan en toch de hond uitlaten, dieet houden en koken binnen dit dieet en ga zo maar door. Doodziek word je ervan…..

Doglady woont om de hoek, dus ik wip eventjes bij haar aan om wat afspraken te maken. Ik ben niet de enige bezoeker van dit hondenparadijsje blijkt: Een jong stel staat in de kleine woonkamer met een enorme tweelingbuggy. Het blijkt de nieuwe wandelwagen te zijn voor dit roedeltje honden met een beperking.  Gevonden via Marktplaats. Helaas aan de andere kant van Nederland…….. De man en vrouw hebben em opgehaald in Limburg!

‘We kwamen elkaar onlangs tegen bij de dierenarts en toen kwam dit ter sprake. Doglady heeft natuurlijk geen enkele mogelijkheid om dat ding met openbaar vervoer op te halen en wij bleken er langs te rijden op weg naar familie!’ Wat een wonderbaarlijke samenloop van omstandigheden! Dat kan geen toeval zijn!

Heks maakt een praatje met deze lieve schatten. Iets voor een ander doen is fijn, maar niet iedereen heeft dat in de gaten. Deze mensen wel. Ze willen er niets voor terug. ‘Kan ik jullie echt niets geven?’ Mijn hondenvriendin behoort ook tot het gevende menstype. Ze wil graag laten blijken hoe dankbaar ze is voor dit onbaatzuchtige gebaar. ‘Als je echt graag wilt mag je iets bijdragen aan de actie ‘Lopen voor Lyme’, ik doe mee met ‘team Vera’.’

Doglady grabbelt in haar portemonnaie. Ook al heeft ze zelf geen knoop, toch wil ze iets bijdragen….. Heks’ belangstelling is ook gewekt. ‘Heb je de ziekte van Lyme? Wat ontzettend vervelend voor je….’ Ik stel nog wat meer gerichte vragen, want ik weet hoe gevaarlijk deze aandoening kan zijn voor de getroffene: Ik heb ooit een geliefde gehad met een zeer zware vorm van Lyme. Hij had er een ernstige hartconditie aan overgehouden. En een lijf vol dichtgeslibde bloedvaten….

Deze nog zeer jonge vrouw heeft jarenlang met de ziekte rondgelopen zonder dat ze het in de gaten had. ‘In Nederland testen ze je niet op Lyme. Ik heb dat uiteindelijk in België laten doen. Daar bleek ik chronische Lyme te hebben opgelopen. Behandelingen worden in Nederland ook niet vergoed. Ik ben nu aan het sparen voor een behandeling in een multidisciplinair centrum in het buitenland.’

Oh, oh, Nederland. Onze bananenrepubliek. Waar bepaalde ziektes naar het land der mysteriën worden verwezen, omdat een behandeling wel eens geld zou kunnen kosten. En dat geven we hier liever uit aan allerlei onzin-dingen. Het koningshuis, bonussen, paradepaardjes van bouwprojecten…….Heks is ook wel eens door een teek gebeten. Met mijn klachten wilde ik ook een test natuurlijk, maar die heb ik nooit gekregen. Nu denk ik niet dat ik ook nog eens Lyme heb, maar zeker weten zal ik het nooit. Of ik moet me in het buitenland laten testen.

‘Ik heb ME,’ vertel ik de vrouw, ‘Mijn ziekte wordt in Noorwegen succesvol bestreden met chemotherapie. 70% geneest. Dit is per toeval ontdekt doordat iemand met ME Hodgkin erbij kreeg. Op zich niet uitzonderlijk, deze groep patiënten heeft duizend keer meer kans op deze vorm van kanker dan de gemiddelde mens. Er gaat nogal eens een MEpatiënt  de pijp uit door dit bijverschijnsel…… Denk je echter dat wij hier in Nederland worden behandeld? Of dat ze überhaupt in de gaten houden of wij er geen kanker bij ontwikkelen? Of dat we naar Noorwegen mogen voor een lekkere chemokuur? Ik heb wel een kaal bolletje over voor genezing, hoor!’

Maar nee, wij moeten in cognitieve therapie! Want het zit tussen onze oren. Dat is ook wel zo, er zijn ontstekingen in de hersenen gevonden bij mijn ziekte, maar gek zijn we niet! Ik zie persoonlijk nooit een psychiater, maar ik heb zogenaamd een psychiatrische aandoening. Gelul natuurlijk.

Post-Lyme

Een doeltreffende behandeling krijgen we niet. Bevindingen uit het buitenland worden zo van tafel geveegd. Maar er wordt wel flink geld uitgegeven aan iets dat niet werkt: Cognitief therapeuten strijken per patiënt zo’n 50.000 euro op, dus zij beweren natuurlijk dat hun methode helpt! Hun evaluatieformulieren zijn zodanig opgesteld, dat wat je ook invult, er komt uit dat het heel goed werkt…… Schandalig natuurlijk.

Ik heb het traject van voor naar achter doorlopen en ik kan je zeggen: Je wordt er alleen maar beroerder van en de enige die er beter van wordt is de therapeut. Die zak vult zijn zakken.

De jonge vrouw tegenover me heeft ook te maken met deze afschuwelijke tendens in de uitgeklede Nederlandse rotzorg. Ze moet maar zien hoe ze het redt. Het is echter een vechter, dat kan ik zo zien. Ze wil dolgraag beter worden! En daarom doet ze mee aan de actie ‘Lopen voor Lyme‘. Er zijn verschillende teams om te steunen. Haar team is ‘team Vera‘.

‘Ik ga een stukje schrijven over jouw actie,’ belooft Heks. Ik heb zelf geen rooie rotcent momenteel, want mijn eigen ziekte slobbert al mijn geld op. Toch gaat ook Heks voor een klein bedrag meedoen. En wie weet, zitten er tussen mijn lezers wel mensen, die deze geweldige jonge vrouw een hart onder de riem willen steken. Als je de link aanklikt kun je je aanmelden als sponsor. Doen!

.

JA, IK KEN DE MOSSELVROUW, ze komt uit België !! ONZE ENIGE ECHTE DOG LADY KEN IK OOK….

Ze komt uit België

IK KEN DE MOSSELVROUW

Vanavond mosselen gegeten met Fiederelsje! Dit is altijd een geweldig vreetfestijn. We beginnen met rauwe mosselen, een in ons land vrij onbekende delicatesse! Gelukkig komt mijn vriendin uit het Bourgondische België, daar weten ze wel raad met rauwe schelpdieren.

met een beetje peper en citroen.....

RAUWE MOSSELEN

Afgelopen week tijdens een hondenronde kwam ik de vrouw tegen met wie ik een aantal weken terug een heel leuk gesprek had. Over het geluk, dat onze viervoetige vriend in ons leven heeft gebracht.  Zij riep die dag, 26 januari, uit tot Dag van de Hond.

Vannacht kon ik niet slapen.  Het is weer zover, mijn lichaam stampt ’s nachts, dat het een lieve lust is. Een bijverschijnsel van ME. ’s Morgens ben ik gebroken.

Wel kom ik dan tot goede ideeën. Vannacht leek het mij opeens geweldig om allemaal verhalen te verzamelen van mensen en hun viervoeter in het kader van ‘een hond maakt gezond’. Verhalen over hoe zo’n kameraad je leven uit het slop kan trekken en isolement kan doorbreken. En je leven kan veranderen en verrijken. Al deze individuele geschiedenissen optekenen en uiteindelijk natuurlijk een keer afspreken met al die gelukkigen om te wandelen….. Op de Dag van de Hond!

redt zich prima

ROLSTOELHONDJE

staat daar naar me te lonken

WAT EEN LIEVE SCHAT

Vanmiddag tijdens het boodschappen doen zag ik een heleboel hondjes bij elkaar voor een winkel rustig wachten. Een klein hondje met wieltjes onder haar achterpootjes, een grote liggend in een handkar. Sommigen ken ik, anderen zijn nieuw, maar dit is ongetwijfeld de roedel van Dog Lady. Lokaal bekend onder deze naam. Ik zie haar binnen bij de kassa bezig en even later voegt ze zich bij ons. We praten uitgebreid bij.

keihard werken, zo'n wandeling...

DOG LADY EN HAAR ROEDEL

Ze vertelt over de hondjes: ‘This one is from Spain, that one is on special medication, one passed away….’ Helemaal alleen runt ze een klein opvanghuis voor afgedankte honden. Sommigen zijn oud en dement en genieten van een verzorgde oude dag, Anderen weet ze op te lappen zodat ze kunnen worden herplaatst. Totaal toegewijd leeft ze voor haar dieren. Elke cent, die ze bezit spendeert ze aan dierenartsenrekeningen en hondenvoer. Ze is voortdurend bezig om karretjes op te lappen, zodat de dieren mobiel worden. En dan nog de dagelijkse verzorging…..

de hond aaien en knuffelen

PLOTSELING KOMT ER EEN OUDE MAN

helemaal verfrommeld...

DEZE LIEVE GRIJSAARD HEEFT ZULKE GRAPPIGE OREN

Ik heb wel eens een keurige mevrouw heel lelijk over haar horen praten. Want sommige mensen kraken graag alles wat mooi en uitzonderlijk is af. De meesten raken echter vertederd en komen de hondjes aaien. Vanmiddag was er opeens een oude man aan het praten met de beestjes en ze allemaal even lekker aan het knuffelen.

Zo loopt Dog Lady als hartverwarmend boegbeeld van liefde met haar roedeltje door de stad. Overal kom ik haar tegen. En altijd tovert dat een glimlach op mijn gezicht. Zoals op vele gezichten.

alle boodschappen ingepakt?

MOOI STEL VOOR DE HONDENWAGEN

de roedel komt in beweging...

DAN KUNNEN WE VERTREKKEN

Wandeling in de onschuldige sneeuw met witwassende Lance Armstrong: Iedereen maakt weleens een foutje…

TOUR DE KLINK

KLINK

VERZADIGEN ZIEL

PRACHTIGE KLEUREN

Vanmorgen op mijn nuchtere maag werd ik getrakteerd op het interview van Oprah met Lance Armstrong. Deze man, die kanker overwon en daarna 7 keer de Tour won, deze winnaar heeft gelogen. De kluit belazerd. Zich ernstig misdragen.

Hij werd dan ook streng toegesproken door Oprah. Haar stem klonk laag en vlak en zakelijk. Helaas weet ze te weinig van wielrennen om door te hebben, dat hij nog steeds zit te liegen. Over jaartallen en feiten. Jammer genoeg voor hem verdringen de deskundigen zich op tv en radio om 1 en ander toe te lichten. Zo komt menig aap alsnog uit de mouw van dit wielerjack.

ZIJ RUNT SUCCESVOLLE UITLAATSERVICE

HONDEVRIENDIN EN HAAR ROEDEL

IK HEB EEN ENORM ZWAK VOOR KIMMY

MET KIMMY, DE KLEINE COCKER

HONDENHEKSJE

HONDENFLUISTENARES

HELAAS IS ALFA CINDY ER NIET BIJ WEKENS ZIEKTE

WAT ZEG JE?

De gevallen renner begon direct zijn gebruik af te zwakken. Hij had epo gebruikt, maar een heel klein beetje. En wat bloeddoping en testosteron. Ja, begrijpelijk. De man heeft natuurlijk tijdens zijn ziekte zulke hoeveelheden chemo moeten incasseren, dat dit er ook nog wel bij kon. Vergeleken daarmee is epo peanuts….

Lance wist uiteindelijk zijn misstappen terug te brengen tot 1 verkeerde beslissing. Dat is grappig genoeg misschien wel de enige waarheid als een koe, die zijn mond verliet, tussen alle huichelachtige geloei en mekkerende goedpraterij.  Zoals “Iedereen doet het” om maar iets te noemen.

HIER WORDT NOOIT GESCHAATST

HET WATER IS TE DIEP OM TE BEVRIEZEN

VERLATEN NU

HONDENSTRANDJE

EN STRUCTUUR

KLEUREN

Het is 1 hele verkeerde beslissing, die de bodem vormt voor een zee van verkeerde beslissingen. Deze keuze maakte de weg vrij voor een gang over lijken naar roem. Er doen al jaren indianenverhalen de ronde over deze man en zelfs zonder al die nieuwe informatie scheppen ze vaak een weinig sympathiek beeld.

Door de huidige ontwikkelingen worden die anekdotes echter schril en uiterst pijnlijk. Hij heeft mensen behoorlijk aangepakt om te voorkomen, dat dit allemaal uitkwam. Ook daar zijn vreselijke verhalen over bekend. Nu doet hij het af als 1 verkeerde beslissing. Alsof hij niet verantwoordelijk is voor de ondergang van een aantal van zijn tegenstanders.

IK BEN NOG IN DE GROEI!

PUPPY VAN 8 MAANDEN , 53 kilo.

GROTE VROUW, LEUK VOOR YS

AVINA, EEN HEEL NIEUWSGIERIG MEISJE

MET HAAR KEKKE JAS

SCHATJE LUISTERT AL GOED

Ook het nobele feit, dat hij alleen voor zichzelf spreekt en niemand erbij wil lappen is dubbel. Als hij openheid van zaken geeft loopt hij de kans in de bak te belanden. Het is nu eenmaal verboden mensen aan te zetten tot dopinggebruik.

Voor veel mensen is het echter rampzalig om aan te zien: Hun held valt van z’n voetstuk. En door 1 verkeerde beslissing! Iedereen doet het!  Anderen haasten zich om vreemde uitspraken te doen: Het zou goed zijn voor de sport, hierdoor wordt de Tour weer schoon. En meer flauwekul.

Rest natuurlijk de vraag waar we nu we eigenlijk getuige van zijn, als we enthousiast de Tour volgen. Wat speelt daar echt in het peloton? Al die prestaties zijn waarschijnlijk te danken aan het gebruik van epo, testosteron, bloeddoping en andere verboden snoepgoed. Dus mijn niet aflatende bewondering voor het 3 keer sterven op de Alpe d’Huez draagt  bezorgdheid in zich. Of die renner het wel overleefd. Regelmatig valt er ergens iemand dood van zijn fiets. Die heeft dan ook 1 keer een verkeerde beslissing genomen.

Lance zelf gaat vanaf nu alles in het werk stellen om vertrouwen terug te winnen, zegt hij.  Wiens vertrouwen? Waar heeft hij het over? Er lijkt me geen beginnen aan. Hij beseft wel dat dat even gaat duren. Maar hij gaat er alles aan doen. Zoals wat? Nog meer leugens?

Toch blijf ook ik van wielrennen houden, ik verheug me alweer op de komende Tour. Ik heb geen enkele illusie, dat doping kan worden uitgebannen uit die sport. Het is net zoals met computervisussen. Tegen de tijd, dat ze succesvol worden bestreden is er alweer een nieuwe variant in omloop….En zolang iemand niet wordt betrapt op doping, gebruikt ‘ie niet.  Komt het toch uit, dan geef je gewoon die ene fout toe….En iedereen doet het toch? Wat zitten we dan te zeuren?

EN KNOTWILGEN

SNEEUW OP IJS, MOOI MAAR SHIT

HET WAS EEN HEERLIJKE WANDELING

GELE GEVAAR DOEMT OP