Help! Handhaving! Zondagmorgen nog voor ik mijn ogen goed open heb is het weer raak! Heks heeft het aan de stok met zo’n draak. Het komt nog net niet tot een bon, maar het scheelt niet veel. Redelijkheid, tact en onderhandelen? Zinloos is mijn ervaring. Je maakt je nog het beste snel uit de voeten!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Zondagmorgen fiets ik met mijn hondje door de steeg. Het is rustig in de stad en al helemaal in dit kleine achterafstraatje. VikThor draaft opgewekt naast de fiets. Hier en daar deponeert hij een plasje tegen een paaltje of boom. De straat is opgebroken, dus ik loods hem snel langs verleidelijke hopen zand.

Een drolletjes leggen op zo’n heuveltje is natuurlijk het summum. Voor mijn hondje dan. Niet voor de stratenmakers, die morgen weer met dat zand gaan knutselen. Voor hen is het zielig……

Alhoewel niet iedereen mijn mening deelt. Ik ken een dame, die het liefst hoogstpersoonlijk zo’n drol zou draaien en achterlaten voor een zekere stratenmaker……..

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Aan het eind van de steeg staat een busje fout geparkeerd. Midden op straat! ‘Goh,’ denk ik nog, ‘Wat een rare plek om je bolide achter te laten.’ Dan zie ik dat het een handhaaf-busje is. Een handhaaf-mannetje en wijfje lopen door de steeg te paraderen. Met ernstige en belangrijke smoelwerken waggelen ze richting het Elizabeth Gasthuishof.

‘Snel m’n hond aanlijnen, voordat die kwibussen me zien,’ schiet het door me heen. Want ook al is er geen sterveling op straat en staan ze zelf fout geparkeerd, handhavers zijn notoir gestoorde idioten. Ze denken niet na, maar voeren bevelen uit. En Befehl ist Befehl! Waar ken ik dat ook alweer van?

Helaas ben ik te laat. Ze hebben mijn dartele hondje al gezien. Gelukkig ben ik wel al zeker twintig meter bij hen vandaan gefietst, dus kunnen ze me niet in de kraag vatten. Noch zijn ze in staat om met hun logge lijven snel genoeg in mijn richting te bewegen. Ik bevind me al bijna buiten gehoorsafstand.

Evenzogoed begint het reutje te schreeuwen, dat ik mijn hond los heb lopen. Alsof ik dat niet weet!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Snel lijn ik VikThor aan. Gelukkig luistert mijn hondje uitermate goed naar zijn baasje. Binnen twee seconden staat hij naast me met zijn snoet geheven voor zijn gentle leader. Het blauwe mannetje in de steeg staat nog steeds te schreeuwen, terwijl ik me uitput in vriendelijke antwoorden.

‘Ik weet het. We lopen net de deur uit. Kijk, hij is al aangelijnd, mijnheer,’ roep ik opgewekt, ‘Koekepeer’, denk ik er achteraan. ‘Ja, als je het zo goed weet, weet je ook hoeveel boete hierop staat,’ brult het ventje op ruzieachtige toon. Geen idee, maar het is vast een exorbitant hoog bedrag.

‘Ik moet hier wegwezen, want voor je het weet heb ik die prent in mijn klep,’ zeg ik tegen mezelf. Dit gesprek gaat in elk geval helemaal de verkeerde kant op.

Heks fietst met haar hondje aan de riem vliegensvlug de staat uit. Ik roep nog sussend iets over mijn schouder, zodat ik niet kan verstaan wat de leiperd in uniform intussen staat te bazelen. Misschien sommeert hij me om stokstijf stil te staan? Geen idee! 😉

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik rijd een stukje tegen het verkeer in, je mag hier wel fietsen, zodat ze me niet kunnen volgen met hun suffe busje. Daarna peddel ik richting Leidse Hout. De stad uit. Weg bij die hopeloze ordehandhavers.

Achter me hoor ik nog wat kabaal, maar zodra ik de straat uit ben is het gevaar geweken. Mooi. Het is al de tweede bijna bon van deze maand. Fietsen in de berm van de Singel heeft me ook al eens in de problemen gebracht.

Toen had ik te maken met twee agenten. Altijd heel wat beter om mee te dealen. Die blijven gewoon beleefd en voeren een normaal gesprek. Maar ook toen moest ik verbaal op eieren lopen…….

Ja, het is toch wat. Automobilisten en fietsers rijden me dagdagelijks al SMSend bijna van de sokken; Dat vind niemand erg. Maar een loslopende hond in een opgebroken steeg is genoeg voor een vette prent.

Vooral als je je net als Heks geweldig hebt opgedoft met een leuke outfit en een kek hoedje. Ik zag werkelijk de stoom uit de oren komen van die handhaver in zijn apenpakkie. Mijn uiterlijk werkt als een lap op een stier in zo’n geval. Ieder ander zouden ze laten wegkomen met een klein vergrijp. Maar Heks is altijd de klos.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik breng maar eventjes de onterechte bon voor het aan de verkeerde kant de straat inrijden op weg naar een koorrepetitie in herinnering. 150 euro maar liefst, waar alle andere leden van het koor er van afkwamen met een waarschuwing!

Het verbodsbord was onzichtbaar geplaatst en een ander verkeersbord waren ze vergeten weg te halen. De boete werd dan ook kwijtgescholden door de rechter, maar ik moest toch 50 euro betalen. Huh? Ja, echt.

Voorkomen is beter dan betalen. Als ik in de verte apenpakkies ontwaar fiets ik sowieso direct een stukkie om. Zo ook afgelopen week. Ik kar weer eens lekker door de berm van de Singel als er plotseling een verdacht busje langzaam naast me gaat rijden en vervolgens stopt iets verderop. Hij staat op een hele rare plek geparkeerd, dus het zal wel weer zo’n handhavertje zijn.

Snel neem ik een toeristische route via de rechtenfaculteit. Heks neemt geen enkel risico. De hele week heb ik al last van geüniformeerde mannen en vrouwen. Het lijkt wel een vloek. Misschien moet ik gewoon verkering nemen met een corrupte politieman. Kan hij al mijn toekomstige bonnen uit het systeem wegpoetsen………..

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ja, hoera! Vanavond rappen we de spreekkoren uit de Matthäus Passion van Bach. Altijd een feestje, repeteren met mijn oratoriumkoor. In de pauze krijgt Heks welverdiende complimenten van haar medezangers. Lekker hoor.

Zoals elke week ga ik natuurlijk weer een avond repeteren met mijn koor. Ik trek mijn nieuwe rode jurk aan met een paar geweldige cowboylaarzen. Gedecoreerd met speelkaarten. Tarot! Echt iets voor een toverkol! Een hoedje, vest en knalrode sjaal completeren mijn look. Stylen kun je wel aan Heks overlaten. De andere alten kijken zoals gewoonlijk weer hun ogen uit.

‘Leuk hoedje, Heks!’ ‘Staat je goed!’ ‘Ik vind je sjaal zo prachtig, zelf gebreid?’ Uitgebreid wordt mijn outfit besproken in de pauze. ‘Mooie ketting, die staat er geweldig bij!’ Het is inderdaad een prachtig sierraad, onlangs cadeau gekregen van een hele lieve man!

Vanavond repeteren we de spreekkoren, die geweldige hiphopachtige elementen in de Matthäus-Passion. Wat is het toch een fantastisch muziekstuk. Bij een bepaald zinnetje zegt de dirigent: ‘Kijk, hier staat allegro. Het is de enige tempoaanduiding in de hele Matthäus. Bach heeft daar ongewijfeld een bedoeling mee gehad: Het moet licht blijven, maar de tekst doet je neigen naar zwaar…’

Zo leer ik altijd wel weer iets bij over deze intrigerende passie.

Jaren geleden ben ik naar een lezing geweest van Kees van Houten over de Kruisvorm in Matthäus-Passion. Hoe het gedeelte voor de pauze de horizontale balk vormt en het gedeelte na de pauze de verticale. Het verklaart direct ook waarom de pauze in dit stuk tegen alle traditie in zo idioot vroeg ligt…….

Het eerste stuk na de pauze is heel ‘hoog’ gecomponeerd, het laatste juist zeer laag. Dan zitten we naast het graf. Op de barre grond.

Daar waar de balken elkaar kruisen, precies op die plek, wordt het ‘Erbarme dich’ gezongen. Het hart van de Matthäus Passion. De aria, die volgt op het verraad van Petrus. Het lied over de feilbare mens: ‘Heer ontferm U!’ Deze aria heeft ongeveer deze hele ellendige winter in mijn hoofd gezeten. Het is een heel droevig lied van ongekende schoonheid……

Erbarme dich,

Heb medelijden,

Mein Gott,

Mijn God,

Um meiner Zähren willen !

Omwille van mijn tranen.

Schaue hier,

Zie toch,

Herz und Auge weint vor dir

Hart en ogen wenen

Bitterlich.

Bitter om U

 

‘Goh,’ dacht ik na die lezing, ‘En hoe zit dat dan met de Johannus Passion? Want als Bach zoiets voor de ene passie verzon, dan zal het ongetwijfeld ook terug te vinden zijn in die andere werken van zijn hand.’

Maar goed, wij zijn nu eenmaal een Matthäuslandje. Dus ook onze onderzoekers blijven gefixeerd op dit speciale stuk. Heks vindt het best. Al had Bach nooit iets anders geschreven dan alleen dit stuk, dan kon ik er nog een heel leven mee toe!

Later lees ik dat Kees van Houten deze twee passies van Bach naast elkaar heeft gelegd. Ook daar geeft hij nu lezingen over…..

De gehele avond ploeteren we op de spreekkoren. De bassen hebben een virtuoze partij met ‘Sind Blitze, sind Donner in Wolken verschwunden’. Alleen loopt het nog niet erg.

‘Ik laat jullie eerst wat stemoefeningen doen, voor de soepelheid.’ Onze dirigent Wim de Ru weet altijd precies hoe hij het beste uit zijn zangers kan halen. ‘Hahaha, huhuhu, uhuhuhuh’ zingen de bassen. Wij alten zitten hen uit te lachen. Het klinkt zo grappig!

‘Jaja, lach maar,’ roept Wim, ‘Dat vinden jullie wel leuk hè, als de bassen foutjes maken…’

Wat is het toch heerlijk, zo’n avondje zingen. Op de heenweg zat ik scheldend in de auto. Ik heb last van een kort lontje, dus als automobilisten als een slak door de stad kruipen in hun bolide erger ik me kapot. ‘Laat me erlangs, rijd nu eens door,’ foeter ik tussen mijn tanden. Op de terugweg zing ik het hoogste lied. Steevast!

In de garderobe op weg naar buiten spreek ik een sopraan, die ook in ‘de Schola’ zingt. ‘Ik wist wel dat je niet zou komen,’ lacht ze me toe, ‘Gewoon een voorgevoel. Maar je mist wel iets hoor, Heks.’

Ze heeft me enthousiast gemaakt om mee te zingen in een passie, ws. het Christus Oratorium, van Liszt. Vorige week zou ik eigenlijk een avondje op proef gaan, maar ik lag natuurlijk weer eens om. De slimmerd laat me nu geloven, dat ze overtuigd is, dat ik het toch niet ga doen. Zodoende ben ik er natuurlijk op gebrand het tegendeel te bewijzen.

Kijk, zo gaat dat met ons mensen. Juist als je overtuigd bent, dat iemand het niet in zich heeft om iets bepaalds te bewerkstelligen, kom je nog voor verrassingen te staan. Verwachtingen worden zelden waargemaakt. Maar goddank is het leven wel wonderbaarlijk!

 

True en Trueman geven fleurig feestje in hun verborgen paradijs in de periferie van Leiden…..Kunst, nog meer kunst en oude bekenden!!!!

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

In de verte de Event Tent

IMG_2290

Zondagmiddag geven True en Trueman een feestje. Heks zet een lekker hoedje op en meldt zich halverwege de middag. Helaas wil het weer niet helemaal meewerken. Liggen we regelmatig flauw van de hitte, zondag waait er een zuur windje. Het feest is er helemaal op berekend. Op het terrein prijkt een ‘Event Tent’. Speciaal aangeschaft voor de gelegenheid.

‘Je kunt er ook prima mee kamperen, hebben we ontdekt’, vertrouwt Trueman me toe.’ We zetten em gewoon over onze tent heen!’ Haha, lijkt me een leuk gezicht.

Het is een gezellige drukte. Overal zitten mensen lekker te klessebessen in het struweel. In de Event Tent staat een enorme tafel, afgeladen met bloemen en voedsel. Al snel staat Heks te snoepen van al dat lekkers.

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

True en Heks

Blonde Buurman en zijn vrouw zijn er ook. We bespreken de mogelijkheden van een strenge winter en nemen ons voor om te gaan schaatsen op de ijsbaan. Bij wijze van voorbereiding. ‘Hou op!’ roepen de omstanders. Zij willen niet herinnerd worden aan kou en narigheid.

Opeens wordt ik aangesproken door een man. Hij herkent me van de studentenvereniging, waar ik ooit lid van was. Toen een links bolwerk. Vol blowende anarchisten. Nu een ballentent….

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

De Event Tent met een enorme tafel, kroonluchter, bloemen

Hij blijkt mijn toenmalige vriend Staart te kennen, studeerde wiskunde met hem. En mijn hartsvriendinnetje van toen, Appeltje. De zus van Appeltje… Ik weet nog steeds niet wie het is, maar we kennen iedereen om elkaar heen. Grappig is dat. We praten een hele poos over lang vervlogen dagen. Het rakelt allerlei herinneringen op aan die tijd.

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

Fruit, bloemen

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

Zomerkoninkjes

Mijn buurman, de fotograaf Willem Overtoom, is er ook. Hij laat ons recent werk zien op een Ipad., SCHIER, HIER & VERWEGGISTAN. Het is afgelopen voorjaar geëxposeerd.

Wauw, wat is het weer smullen. Deze man heeft een zeer speciale persoonlijke belichter: Onze Lieve Here God himself…. Kijk maar naar zijn werk. Spectaculair toch?

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

De Russische geeft True een prachtig geschenk

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

Trueman in de struiken

Ik dwaal een beetje door de tuin en zie groepjes mensen in prieeltjes chillen. Achterin de tuin ontdek ik het toilet. Een emmer achter een kamerscherm. Compleet met rolletje papier  en wasgelegenheid met lampetkan. Het ziet er allemaal zo geinig uit. De tafels met drank en eten. De ligbedden met luipaardvellen.

Een enorme teil met flessen wijn en fris staat in de aanslag. Taartjes en aardbeien….. Zelfgemaakte quiche. Links en rechts vang ik wat gesprekken op. Het gaat er soms pittig aan toe. Lachsalvo’s klinken op uit de verspreidde groepjes.

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

Discussies alom

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

Wat een prachtplaatje!!!!!

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

Onde een parasol kun je een tukje doen op dit zebrabed

IMG_2268

The famous Dutch Raccoon

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

Chillen op luipaardvel

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

Idyllisch

Ik raak aan de praat met een Russische kunstenares, Olga Romanoff. Zij vertelt een verhaal, dat me niet meer loslaat. Over een icoon, dat zij ooit schilderde, terwijl de onderzeeër de Koersk verongelukte. Hierbij kwamen alle 118 opvarenden om. Een aantal van hen heeft nog een tijd geleefd, terwijl ze niet meer te redden waren.

Tijdens dit afschuwelijke drama stond deze vrouw op het strand van Katwijk in weer en wind te schilderen. Bij wijze van gebed. ‘Een icoon is een gebed, het is voor alle mensen, het hoort in de kerk’, zegt de maakster van dit kunstwerk.

Daarom schonk ze het aan een organisatie, die zou zorgen, dat het in een Russische kerk zou komen te hangen.’Maar het kwam via via (Hier volgt een verhaal, dat ik niet zo 1,2,3 kan reproduceren, vol Russische politiek en intriges) in een Russisch museum terecht.’

In een depot nog wel, waar niemand het kon zien….

Daar was dit werk niet op zijn plaats. Ze vertelt me hoe op wonderbaarlijke wijze het werk uiteindelijk, na allerlei inspanningen van velerlei mensen, toch in een Russische kerk terecht kwam. Als enig modern icoon ooit!!!!

Terwijl ze aan het schilderen was, begon er rode verf over het doek te lopen. Teveel terpentine gebruikt. ‘Ach’, dacht ze, ‘Ik laat dat zo. Het klopt wel.’ Nu komen de berichten uit Rusland. De bewuste kerk is een bedevaartsoord. Het Icoon bloedt….

“Ik heb dat icoon niet geschilderd’, zegt de vrouw. ‘Het is door me heen geschilderd’. Wat heerlijk om eens iemand te spreken, die er zo in staat. Niks ik wil beroemd worden en mezelf blijven. (Dat zeggen mensen er altijd achteraan, zo grappig). Deze kunstenares zet zichzelf opzij. Leent zichzelf uit. Aan iets groter dan haar hart. En schildert een levend icoon! In de harten van haar medemensen…

Helaas kan ik het kunstwerk niet vinden online. Ik heb het op haar telefoontje kunnen bewonderen. Het is prachtig! Binnenkort hoop ik het met jullie te kunnen delen.

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuintuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

Trueman

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

In de Event Tent

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

Mooi he?

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

Een vuurtje erbij

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

Ken jij hem Staart? Appeltje wie is dit?

De Russische had overigens ook een geweldig cadeau voor True. Een enorme kristallen sneeuwschudbol met haar voormalige woonplaats New York erin. Zij weet natuurlijk als geen ander hoe het is om heimwee te hebben.

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

Drank genoeg

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

mysterieuze vrouw

Aan het begin van de avond wordt het fris. Er brandt een vuurtje en we kruipen eromheen. Na een uurtje ruik ik als een gerookte paling. De lucht hangt een dag later nog in mijn haar. Een smokey herinnering…

Met nog een hondenronde voor de boeg neem ik tegen acht uur afscheid. De gastvrouw knuffelt me plat. Ik neem haar in een heksenberegreep. Dank jullie wel lieve vrienden. Het was heerlijk. Terwijl ik de tuin verlaat zie ik allemaal enorme rode pluchen harten langs het pad liggen.

In dit paradijs, het hart van True’s bloemenhart, is het heerlijk feesten. Met moeite scheur ik me los……

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

Ruiken heerlijk

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

I know, Heks, I am loud!!!!!

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

tuin van Molly Ackerman, feest, paradijs, droomtuin

Bey darling, knuffeldeknuffel

Heks drijft tent uit, zakt door haar enige stoel en wordt gestoken door een wesp op de koop toe. Een dagje zingen met Anna Majchrzak maakt alles weer goed!

20130808-192021.jpg
Ons optreden gisterenavond was een groot succes. Heks is de bovenste octaaf van haar stem kwijtgeraakt door vermoeidheid en weersomstandigheden, dus ik zing al twee dagen bas, maar dat mag de pret niet drukken. Ik geniet van het samen zingen. Met veel plezier zong ik dan ook mijn zeer eenvoudige partij: bom, bom, kuleh!

20130808-192546.jpg
We werden begeleidt op conga door een medecursist met op haar hoofd een hoedje uit mijn uitgebreide collectie! Leuk! Het stond haar fantastisch! Daarna zijn Tromvrouw en Heks de ‘kroeg’ ingedoken. Heerlijk gedanst en gesjanst. ‘Goh,’ zei mijn vriendin, toen we weer richting tent zwabberden, ‘ Jij krijgt echt heel veel aandacht van mannen….’ Dat weet Heks al jaren. Vooralsnog heeft het echter weinig relationele consequenties gehad. Op een bindingsangstig verschrikt konijn na, hier en daar. Heks geeft ook veel aandacht. Aan al haar partners, niet alleen de mannelijke variant.
20130808-192603.jpg
In mijn tent was het een klamme ellendige toestand. Ondanks dat sliep ik redelijk, volledig uitgeput natuurlijk. Vanmorgen zakte ik door mijn enige stoel. Daarna werd ik geprikt door een wesp. De dag begon weer goed. Ik voelde dan ook weinig voor keihard werken met de Belgische juf aan een ingewikkeld lied met een uitvoering vanavond. In plaats daarvan ben ik lekker een dagje stemoefeningen, ademtechnieken en ingetogen zang gaan volgen bij Anna Majchrzak. En daar heb ik geen spijt van!

20130808-195549.jpg
Op haar eigen rustige wijze heeft deze frêle verschijning ons in die ene dag heel veel bijgebracht. Af en toe kregen we de slappe lach van de oefeningen.

20130808-200502.jpg
Snuivend door je neus zingen bijvoorbeeld. Of met je kont omlaag en je stuit naar voren zingen. Zie je het voor je? Wat me echt aansprak was gemeen heksig zingen, heerlijk om anderen mijn geluid te horen maken! Er zijn wel een paar kwartjes gevallen bij dit Heksje.
Deze heerlijke dag hebben we afgesloten met het gezamelijk zingen van ingetogen religieuze liederen. Vierstemmig of in canon.

20130808-193734.jpg
Mijn tent is weer opgedroogd, ik heb het water tussen het grondzeil en het plastic weggooifolie min of meer opgedweild. Morgen is er weer regen voorspeld, dus het was water naar de zee dragen deze actie.
Vanavond ga ik weer naar het theater, Tromvrouw treedt op, ik ga haar aanmoedigen! Daarna gaan we weer uit hier op het terrein. Heerlijk! Daar knapt een mens van op…..

20130808-203407.jpg

Tromvrouw roert haar toverstokje: Een vakantie wordt geboren….. Zon, zee, strand en goed gezelschap! Dolblije Dolfijnen dartelen in golven…

vakantie

Het is volop zomer! Joepie. Rond het middaguur haal ik Tromvrouw van het station. Na een heerlijke lunch Chez Sorcière gaan we met het hondje naar het strand. Wat een uitgelezen dagje voor deze toverheksjes! Onderweg komen we op het idee om samen op vakantie te gaan. Of eigenlijk gaat het weer precies zoals drie jaar geleden. Tromvrouw boekt een zangtrip met haar gezin en heks vliegt in haar kielzog mee!

dolfijnen

We raken een beetje door het dolle van al deze plannen en springen als dartele dolfijnen door de golven. Het water is verrukkelijk en geen kwal te bekennen vandaag. Ysbrandt zwemt met ons mee. Zijn natte zeehondensnoet staat serieus. Hij voelt geen grond onder zijn poten en na een tijdje houdt hij het voor gezien en gaat onze spullen bewaken.

fijen vakantie

Lui liggen we een uurtje op het strand te kletsen. Daarna vinden we een goed plekje op een terras. Geluk zit in hele kleine dingen. Plezierig gezelschap bijvoorbeeld. Lekker samen zingen. “Goh”, zegt Steenvrouw, ‘Ik dacht dat die vakantie een redelijk brave week zou worden, maar met jou erbij wordt het een heel ander verhaal!’ We grijnzen ondeugend naar elkaar. We hebben intussen al heel wat zangavonturen beleefd. Dit wordt weer iets geheel anders. Een nieuwe ervaring.

tot na de vakantie

Heks moet nu als de donder een plekje reserveren en alle dieren links en rechts onderbrengen. Of iemand in mijn huis uitnodigen. Ach, het zal wel lukken denk ik. Deze vakantie komt als geroepen. Even helemaal weg van mijn postzegelbestaan. Nieuwe energie opdoen voor de winter. Lekker creatief bezig zijn samen met m’n zielemaatje Tromvrouw. Het valt allemaal op z’n plek.

Enthousiasme is toch een fantastisch fenomeen. Echt warm lopen voor iets of iemand. Of zoals in mijn geval voor beiden. Tromvrouw en Heks hebben al vele stormen samen doorstaan. En evenzovele hoogtepunten gedeeld. En nu gaan we dus weer op avontuur.

Op het diepst van de nacht begint de dag. Een vogel zingt haar eerste lied. Liedje van verlangen. En Heks hoort dit deuntje zoemen. Tussen regels en rochels. Komt gulden reisje opdoemen.

fijne vakantie

Aan het eind van de middag zet ik mijn vriendin in Voorschoten af bij de boezemvriendin van haar overleden zuster. Eén van de stormen, die heeft gebeukt. Ze gaan lekker samen eten. Heks rijdt door een deel van haar geboortedorp, dat pas vijf jaar bestaat. Waar eens weilanden zich uitstrekten is nu een moderne wijk neergesmeten. Vol grote vreemde huizen en flats. Met een zekere Architectonische kwaliteit. Vijvers en lanen.

zingen

Op de terugweg kom ik door bekend gebied. De straat, waar Heks jarenlang pianoles had van Juffrouw Ensink. Ze woonde met haar vriendin, Juffrouw Lehnen,  in een huis vol piano’s, vleugels en sprookjesboeken. Als de dames de deur uitgingen hadden ze allebei een hoedje op. Ze deinsden niet terug voor model ‘Vliegende Schotel’. De dames zouden trots zijn op Heks en haar collectie vreemde hoeden. Vandaag had ik weer een mega exemplaar op mijn hoofd geplant. Ik knipoog naar het huis van de al lang overleden dames en breng een groet met mijn hoed.

zingen maakt blij

Thuis gekomen stuiter ik nog een beetje na van deze geweldige dag. Mijn haar zit vol zand. Ik ben zilt en plakkerig. Ysbrandt laat een complete zandbak vallen op de vloer van mijn woonkamer. Op mijn computer zoek ik de informatie over de aanstaande vakantie op. Nog veel te regelen en te organiseren. Het gaat vast lukken. Ik voel het aan mijn heksteroog……

huisdieren alleen laten in vakantie? NEE

Heks vecht met negen spoorwegbeambten en komt als winnaar uit de strijd. Niet zonder kleerscheuren echter.

tweeling

Heks en haar tweelingbroer

Vanmorgen verslaap ik me, dus te laat voor m’n prikken. Ik mag wat later komen, heel lief. Moeizaam kleed ik me aan. M’n linkerarm fladdert als een pijnlijk vogeltje in de weg. Heks is gewond. Ik ben gisterenavond letterlijk slaags geraakt met een legertje mannetjes in het blauw op Amsterdam Centraal.

Er was weer van alles mis met de dienstregeling, er werd aan het spoor gewerkt en elders was er weer eens iemand voor de trein gesprongen. Nergens werd het fatsoenlijk aangekondigd. Dus Heks stond op het verkeerde perron, toen ze er achter kwam, dat er nog een laatste trein zou vertrekken binnen een paar minuten aan de andere kant van het station.

Anders werd het via Utrecht, Den Haag en een bus hier of daar. Geen prettig vooruitzicht midden in de nacht. Ook was ik helemaal afgebrand, voelde me misselijk van moeheid en ziek. Dus op een holletjes door de stationshal met mijn fietsje. Weet je wat, ik doe een stukje op mijn fietsje, het is rustig, dus dat kan best.

knappe mensen in de opera

En de lieve vriendin van Fiederelsje

Plotseling werd ik hardhandig door een ambtenaar in functie van mijn fiets gerukt. Ok, het mag niet, ik ga wel lopen, ik moet die trein halen. ‘Nee, mevrouwtje, komt U maar eens mee, legitimatie!’ De man trok aan mijn arm en probeerde mijn fiets af te pakken. Heks gaf hem van katoen. Opeens sprongen er wel tien mannetjes van alle kanten in blauwe spoorwegpakjes bovenop het gebeuren.

Schreeuwend als een viswijf heb ik me van hen losgerukt. Hoe ze het godverdomme in hun hoofd halen om een vrouw midden in de nacht niet de kans te geven veilig thuis te komen en dergelijke. Ze stonden raar te kijken, maar ik wist weg te komen en uiteindelijk op het nippertje mijn trein te halen. Helaas heb ik er een hele pijnlijke arm aan over gehouden. Het was al niet veel, nadat ik een paar uur een boek moest vasthouden tijdens ons concert twee weken geleden. Maar nu ie ‘ie helemaal naar de kloten.

lachende mensen

Lekker grappen en grollen

Kijk, dit is nu weer zo’n typisch voorbeeld van de harde aanpak, die de heks vaak krijgt, terwijl ze in wezen een heel kwetsbaar wezen is. Die kerels vonden het maar wat leuk om zich op die opgetuigde vrouw met haar hoedje te storten. Sukkels.

Vanmorgen ook aan de dood ontsnapt, toen een vrouw zonder kijken opeens achteruit ging rijden met haar enorme SUV, richting Heks en haar hondje. Weer schreeuwen, op het laatste moment stopte ze. ‘Kijk uit je doppen, stomme taart’, riep ik. Ik kreeg bijval van een man, die het hele gebeuren had gadegeslagen. ‘Je hebt helemaal gelijk, Heks’, beaamde hij. De vrouw zat met een stomme koeienblik te roepen dat het haar speet. Ja, Mwoehoe. Gebruik je spiegels, domme koe.

Ach, Heksje is gewoon zo moe van alle tikken en klappen links en rechts. Wie komt er nu eens met een leuk verhaal? Iets brengen? Zonder dubbele agenda?

Fiederelsje kwam iets brengen gisteren. Een kaartje voor de opera. Samen met haar lieve vriendin. Het was geweldig! Mijn tweelingbroer en zijn lief waren er ook. Wat studiegenoten uit een ver verleden. En de voormalige koningin. Compleet met valhelm. Heks was helemaal in stijl gekleed, een mooi hoedje prijkte op mijn hoofd. Dus ik moet niet zo zeuren. Er is een handvol mensen, die me koestert. En daar moet ik het gewoon mee doen.

vrouw met hoedje

Ja, mooi hoedje hoor heks

Verder heb ik ontdekt, dat een grote bek opzetten effect sorteert. Je houdt er mensen mee van het vege lijf. Wel loop ik er zelf ook schade bij op. Kijk maar naar mijn arme linkerarm. Nu heb ik helemaal geen goede arm meer. M’n rechter is al jaren van het pad af. Ik doe veel met mijn linkerarm, zoals autorijden. Aankleden was al lastig, maar nu weer bijna onmogelijk.

Morgen naar mijn geweldige fysiotherapeut voor een martelbehandeling. En dan maar hopen, dat het bijtrekt…..

Muziek is toch zo helend. Ondanks de gewelddadige terugtocht en mijn gemolesteerde arm, heeft het me toch weer in de zachtheid van mijn hart gebracht. Na een paar dagen in de dichtgevroren vijver van mijn persoonlijke hel is het een ware zegen weer verbinding te voelen. Met alles en iedereen.

knappe lachende mensen

Nog even dan met z’n allen op de foto

Vandaag houd ik mijn gemak. Ik moet nodig een paar vervelende administratieve klusjes doen. Daar ga ik me maar een beetje op focussen. En een lekker soepje koken. Als m’n arm het toestaat…..

MOzaak dicteert heks: Schoonmaaktherapie. Poetsploeteren voor een gezonde geest. Mijn gezonde geest in een bijzonder pijnlijk lichaam achteraf….

schoonmaken vrouw sjagrijnig

Ik heb er geen hekel aan op zich

Vandaag heb ik weer therapeutisch lopen opruimen. Het knapt wel op, maar ik knap af. Sputterend fiets ik aan het begin van de avond een verplichte hondenronde door de stad. Mijn lijf is na deze poetstherapie, -meer therapie, die me een poets bakt eigenlijk,- zo’n ontwrichte vergaarbak van pijn, dat het iets lachwekkends krijgt. Kreun, steun.

hoe schoon is jouw huis?

Het mijne weer iets schoner

Nou ja, het is maar pijn. De zon schijnt en in het park laat een vrouw haar kat uit. Ik zie haar wel vaker met deze stadstijger. Dan zit ze in het namiddagzonnetje te lezen terwijl het monster haar gezelschap houdt.

tijger maakt schoon

Konden die stadstijgers maar meehelpen

Ysbrandt geeft totaal geen sjoege bij deze kat. Zijn eigen katten laat hij ook met rust, maar elke andere kat kan rekenen op zijn volle aandacht. Behalve dit exemplaar dus.

boze vrouw maakt schoon

Grrr, het moet gebeuren….

Onderweg kom ik Steenvrouw tegen, ze is helemaal oranje! Haar haren, zoals altijd. En dan nog een knaljas daarbij. Ze kijkt bezorgd naar mijn witte gezicht onder een kek hoedje. ‘Gaat het wel een beetje met je?’ ‘Pruttelpruttel’, doe ik verslag. Maar al snel staan we gelukkig weer te glimlachen om de kattenverhalen.

vrouw doodmoe maakt schoon


Dweil ik zo even na met mijn tong

Thuis hang ik in een stoel moed te verzamelen om de beesten eten te geven. Na een uurtje ben ik zover. Hierna nog even uitrusten in de stoel, moed verzamelen om zelf te gaan eten. Ik geef het op en plof ik op bed. Bewegingloos blijf ik liggen tot half twaalf. Er wapperen wat kroningsgerelateerde programma’s voorbij op de televisie. Ik heb, zoals altijd wanneer ik zo kapot ben, last van mijn ogen. Mijn blik is wazig. Het geluid staat vrij zacht. Ik luister meer dan dat ik kijk.

vrouw met spuitbus

Tralala, de olijke huisvrouw

Af en toe gluren er kleine kattekoppige  kattenkopjes boven de werpkist in bed uit. Nieuwsgierig observeren ze me met hun ronde nachtblauwe oogjes. Eén is ook aan het oefenen met gevaarlijke bekkies trekken. Hij probeert mijn vinger te imponeren, eigenlijk alles wat beweegt. Maar ook laat hij zich lekker kriebelen en knuffelen.

soppende sopster

Of wat dacht je hiervan? Soppend soppen!!!!

Om kwart voor twaalf laat ik de hond uit en roep Ferguut. Die etterbak is er alweer een hele dag vandoor. Vanavond zag ik hem even op straat, maar hij is nog niet thuis geweest. Hij gaat ook koninginnenacht vieren ben ik bang….. Dan trek ik iets uit de vriezer en zo kan het gebeuren, dat ik nu net pas gedineerd heb.

vrouw maakt schoon

Zaligmakende vervulling

Raar leefschema heeft die heks toch vaak. Niet te bevatten voor de gemiddelde mens. Geloof me, ik streef ook naar een normaal ritme. Maar regelmatig is er teveel dag voor de energie. En dan krijg je dit dus….

Morgen ga ik heerlijk uitslapen en ’s middags bandjes beluisteren. Ik heb glutenvrij bier in huis gehaald, dus ik ben er klaar voor……

schoonmaken is een vak

En heks is arbeidsongeschikt!
Afgekeurd op fysieke gronden.

Wat doet heks op een slappe dag? Fietsen met hondje en tassen lente aan haar stuur…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Na een vermoeiende slechtslaapnacht moest ik toch een rondje met het hondje. Op het Noordeinde bij een bloemenkraam kocht ik wat lente in een pot. Ik werd helemaal vrolijk van m’n uitzicht. Met een slakkegangetje sukkelde ik de Singel af en belandde in het van der Werfpark.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERA

Daar was de lente echt in volle gang. Een merel zat zich verzaligd tegoed te doen aan een veld krokussen. Lekker hoor, al die verse knoppen, sappige bloemen en hemelse stampertjes, jammie. Hij trok zich weinig aan van mijn gefotografeer, hij waande zich in het paradijs. Waar geen geweld is en genoeg voor iedereen. Ik zette me op het bankje vlak bij mijn nieuwe vriend en trapte een balletje met Ys.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Plotseling werd de rust verstoord door een zwarte tornado. Deze dolle hond luistert naar de naam Cas. Vanaf dag 1 is ze helemaal weg van Ysbrandt. Hij laat het zich zo’n beetje aanleunen, maar vindt het stiekem wel erg leuk. Het zijn allebei ontzettende knuffelkonten. Op een gegeven moment zaten ze aan weerszijden stijf tegen het vrouwtje van Cas aan. De bazinnetjes van dit hondenspan hebben ook iets gemeen: Ze hebben allebei altijd een hoofddeksel op!

“Leuk hoedje heb je op” zei ze bij het afscheid, ‘Zelf gemaakt?’ Nee, niet zelf gemaakt, maar op magische wijze op de kop getikt. Jaren geleden alweer. Het is inderdaad een prachtig hoedje, maar geloof me, die van haar mocht er ook zijn!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA