Help! Handhaving! Zondagmorgen nog voor ik mijn ogen goed open heb is het weer raak! Heks heeft het aan de stok met zo’n draak. Het komt nog net niet tot een bon, maar het scheelt niet veel. Redelijkheid, tact en onderhandelen? Zinloos is mijn ervaring. Je maakt je nog het beste snel uit de voeten!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Zondagmorgen fiets ik met mijn hondje door de steeg. Het is rustig in de stad en al helemaal in dit kleine achterafstraatje. VikThor draaft opgewekt naast de fiets. Hier en daar deponeert hij een plasje tegen een paaltje of boom. De straat is opgebroken, dus ik loods hem snel langs verleidelijke hopen zand.

Een drolletjes leggen op zo’n heuveltje is natuurlijk het summum. Voor mijn hondje dan. Niet voor de stratenmakers, die morgen weer met dat zand gaan knutselen. Voor hen is het zielig……

Alhoewel niet iedereen mijn mening deelt. Ik ken een dame, die het liefst hoogstpersoonlijk zo’n drol zou draaien en achterlaten voor een zekere stratenmaker……..

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Aan het eind van de steeg staat een busje fout geparkeerd. Midden op straat! ‘Goh,’ denk ik nog, ‘Wat een rare plek om je bolide achter te laten.’ Dan zie ik dat het een handhaaf-busje is. Een handhaaf-mannetje en wijfje lopen door de steeg te paraderen. Met ernstige en belangrijke smoelwerken waggelen ze richting het Elizabeth Gasthuishof.

‘Snel m’n hond aanlijnen, voordat die kwibussen me zien,’ schiet het door me heen. Want ook al is er geen sterveling op straat en staan ze zelf fout geparkeerd, handhavers zijn notoir gestoorde idioten. Ze denken niet na, maar voeren bevelen uit. En Befehl ist Befehl! Waar ken ik dat ook alweer van?

Helaas ben ik te laat. Ze hebben mijn dartele hondje al gezien. Gelukkig ben ik wel al zeker twintig meter bij hen vandaan gefietst, dus kunnen ze me niet in de kraag vatten. Noch zijn ze in staat om met hun logge lijven snel genoeg in mijn richting te bewegen. Ik bevind me al bijna buiten gehoorsafstand.

Evenzogoed begint het reutje te schreeuwen, dat ik mijn hond los heb lopen. Alsof ik dat niet weet!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Snel lijn ik VikThor aan. Gelukkig luistert mijn hondje uitermate goed naar zijn baasje. Binnen twee seconden staat hij naast me met zijn snoet geheven voor zijn gentle leader. Het blauwe mannetje in de steeg staat nog steeds te schreeuwen, terwijl ik me uitput in vriendelijke antwoorden.

‘Ik weet het. We lopen net de deur uit. Kijk, hij is al aangelijnd, mijnheer,’ roep ik opgewekt, ‘Koekepeer’, denk ik er achteraan. ‘Ja, als je het zo goed weet, weet je ook hoeveel boete hierop staat,’ brult het ventje op ruzieachtige toon. Geen idee, maar het is vast een exorbitant hoog bedrag.

‘Ik moet hier wegwezen, want voor je het weet heb ik die prent in mijn klep,’ zeg ik tegen mezelf. Dit gesprek gaat in elk geval helemaal de verkeerde kant op.

Heks fietst met haar hondje aan de riem vliegensvlug de staat uit. Ik roep nog sussend iets over mijn schouder, zodat ik niet kan verstaan wat de leiperd in uniform intussen staat te bazelen. Misschien sommeert hij me om stokstijf stil te staan? Geen idee! 😉

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik rijd een stukje tegen het verkeer in, je mag hier wel fietsen, zodat ze me niet kunnen volgen met hun suffe busje. Daarna peddel ik richting Leidse Hout. De stad uit. Weg bij die hopeloze ordehandhavers.

Achter me hoor ik nog wat kabaal, maar zodra ik de straat uit ben is het gevaar geweken. Mooi. Het is al de tweede bijna bon van deze maand. Fietsen in de berm van de Singel heeft me ook al eens in de problemen gebracht.

Toen had ik te maken met twee agenten. Altijd heel wat beter om mee te dealen. Die blijven gewoon beleefd en voeren een normaal gesprek. Maar ook toen moest ik verbaal op eieren lopen…….

Ja, het is toch wat. Automobilisten en fietsers rijden me dagdagelijks al SMSend bijna van de sokken; Dat vind niemand erg. Maar een loslopende hond in een opgebroken steeg is genoeg voor een vette prent.

Vooral als je je net als Heks geweldig hebt opgedoft met een leuke outfit en een kek hoedje. Ik zag werkelijk de stoom uit de oren komen van die handhaver in zijn apenpakkie. Mijn uiterlijk werkt als een lap op een stier in zo’n geval. Ieder ander zouden ze laten wegkomen met een klein vergrijp. Maar Heks is altijd de klos.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ik breng maar eventjes de onterechte bon voor het aan de verkeerde kant de straat inrijden op weg naar een koorrepetitie in herinnering. 150 euro maar liefst, waar alle andere leden van het koor er van afkwamen met een waarschuwing!

Het verbodsbord was onzichtbaar geplaatst en een ander verkeersbord waren ze vergeten weg te halen. De boete werd dan ook kwijtgescholden door de rechter, maar ik moest toch 50 euro betalen. Huh? Ja, echt.

Voorkomen is beter dan betalen. Als ik in de verte apenpakkies ontwaar fiets ik sowieso direct een stukkie om. Zo ook afgelopen week. Ik kar weer eens lekker door de berm van de Singel als er plotseling een verdacht busje langzaam naast me gaat rijden en vervolgens stopt iets verderop. Hij staat op een hele rare plek geparkeerd, dus het zal wel weer zo’n handhavertje zijn.

Snel neem ik een toeristische route via de rechtenfaculteit. Heks neemt geen enkel risico. De hele week heb ik al last van geüniformeerde mannen en vrouwen. Het lijkt wel een vloek. Misschien moet ik gewoon verkering nemen met een corrupte politieman. Kan hij al mijn toekomstige bonnen uit het systeem wegpoetsen………..

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Van top tot teen gestrekt voor de TV: Als een apparaat in de oplader. Dat is heks ten voeten uit!!!

springende vrouw

Energiek zijn is heerlijk

‘Jij gaat ook vaak heel laat slapen’, zei mijn klasgenoot Lieveken gisteren tegen me. Zij leest mijn blog en ziet regelmatig hele late posts. Vandaag wordt ook weer een latertje. Om een uur of half acht vanavond ben ik in slaap gevallen en tegen twaalven schoot ik weer wakker. Waar ben ik? Slaapkamer…..Waarom zijn er van die rare programma’s op de televisie? Oh, het is avond….. Oh, ik ben volledig aangekleed….

uitgeput mens

Zoiets

Omdat ik nog niet gegeten had ging ik maar eens zo’n lekkere roti ontdooien. Het was wel weer afzien, al dat gekook vorige week, maar nu ben ik blij. Heerlijk troost-eten en nog gezond ook. Dan moet Ysbrandt natuurlijk worden uitgelaten. Alle katten krijgen nog wat brokjes en het hondje een pensstaafje. Even spelen met de kittens. Voor je het weet is het half twee ’s nachts. Schrijft die heks weer een blog tijdens het spookuurtje….

voeten met gezichten

Hele lijf slaapt

Pippi’s baby’s groeien als kool. Ze worden lekker donzig en pluizig. Uit hun kleine keeltjes klinkt pieperig gemiauw en soms volwassen gesnor. Een vreemd gehoor, zo’n fors geluid uit zo’n klein hompiedompie. Ysbrandt vind het allemaal reuze spannend. Als hij de kans krijgt springt hij op bed, zeer verboden gebied voor hem. Dan steekt hij zijn enorme neus in de werpkist.

‘SSSsssss’, sist een minitijgertje. ‘Oh, wat leuk’, snuift Ys. Hij heeft bolle wangetjes van opwinding. Als het haar te gortig wordt duwt Pippi hem met een beslist pootje naar achteren. Ze is dol op mijn varkentje, maar ziet wel, dat hij zijn krachten niet kent. Het liefst zou hij zo’n kleintje eventjes in zijn bek nemen, mee zijn bench in en helemaal aflebberen.

hond en kitten

Ysbrandt is ook een kattenvriend

Ik heb hem vorig jaar wel eens betrapt met Aafje in zijn bek, toen ze nog piepklein was. Heel voorzichtig droeg hij haar aan haar nekvel. Toen hij mij in het oog kreeg zette hij haar schuldbewust weer op de grond.

meerkoet jong

Wat een kleurenpracht bij die meerkoetbayby’s

Wat een verademing, dat het eindelijk lente is. Het is een genot om door de lauwe natuur te dwalen. Vanmiddag zag ik een meerkoeten-echtpaar met zeven kotertjes. Hun prachtige rooie kopjes glanzend in de zon. De familie ging uit zwemmen in de grote vijver in het Leidse Hout. Ysbrandt ook, maar een stukje verderop. Hij moest van de heks, want hij was zo zwart als een tor na een duik in een geweldig vieze moddersloot….

Hier in huis is het ook lente. De balkondeur staat lekker open, katten lopen in en uit. Ferguut springt van het dak en schuimt als vanouds door de buurt. En komt daarna weer naar huis!!!!! Gelukkig.

mannetje met wekker alaapt

Het duurt een hele tijd

Morgen een hele lege dag. Misschien zingen ’s avonds. Lege dagen zijn onontbeerlijk in mijn suffe leventje. Ik breng dan soms uren onbeweeglijk door op mijn bed. Als een apparaat in de oplader. Mijn batterij is gewoon heel snel leeg en doet er tien keer zo lang over om weer op niveau te komen, als bij een gemiddeld mens. Het is frustrerend. Het went nooit. Maar ik heb geleerd om het uit te zitten. Zoals een nierpatiënt regelmatig gedwongen aan de dialyse hangt, zo hang ik voor de TV. In de spaarstand. Op te laden….

mens met stekker

Als een apparaat in de oplader