Ik baal! Ik baal van die Bengaal. Die KUT-Bengaal haalt dagelijks verhaal bij mijn kat. De schat wordt geterroriseerd! En bezeerd. Volstrekt verkeerd: Zo’n wilde kat hier in de stad…….

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Heks, Ik heb allemaal kattenspulletjes voor je,’ Schilder belt me onverwachts op. Een aantal jaar geleden alweer. Toen hij nog onder ons was. ‘Een hele chique bak, kattengrit, een zak super voer….’ Goh, ik wist niet dat hij weer een kat had. ‘Ik heb zo’n Savannah kat genomen, Heks. Een monster. Het is nog maar een kitten, maar wat voor eentje…..’

‘Hij breekt de boel compleet af hier binnen. Hij rent tegen de muren omhoog en bespringt me vervolgens. Hij slaat zijn klauwen in me! Ik ben gewoonweg bang voor die piepjonge kat. Een kitten! Nog nooit zoiets meegemaakt. Het is een prachtig beest, maar volstrekt gestoord. Niet te houden in een normaal huishouden. Ik heb hem na drie weken aanmodderen dan ook maar weer teruggebracht….’

Mijn oude vriend heeft zijn leven lang katten gehad, dus Heks is nogal verbaasd. Wat zijn dat voor’n katten, die Saharakatten? Half wild? Waarom willen mensen in godsnaam zo’n beest in huis hebben? Prestige? Algehele gekte? Wat bezield hen?

Een paar maanden geleden kom ik de voordeur uit met VikThor en Ferguut. We gaan een plasrondje wandelen door de wijk. Vanuit het niets vliegt een uit de kluiten gewassen kat door de lucht naar ons toe. Het is een schitterend dier. Vier klauwen strekken zich uit door de lucht.

Hij probeert op mijn kat te landen. Of mijn hond. Of misschien zelfs wel op Heks. Ik wacht het niet af en ga met maaiende armen op het monster af.  Schreeuwend. De katachtige draait zich om in de lucht(!) en verdwijnt in een steeg. Het is die verdomde Bengaal van de buren. Dat beest is onlangs volwassen geworden. Hormonaal geladen valt hij mij en de mijnen aan. Het is een prachtig dier. In de jungle. Niet hier. 

Maandag ben ik alweer bij de dierenarts. Met drie katten deze keer. ‘Ik neem eerst de ouwetjes mee, want ik maak me zorgen over alledrie eigenlijk. Pippi wast zich al jaren niet goed en ze hoest af en toe als een ouwe zwerver. Snuitje wast haar achterhand niet, ik vermoed artrose. En Ferguut……

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Mijn dolende ridder doet enigszins vreemd. Er is iets met hem, maar ik weet niet wat. Volgens mij heeft hij vorige week twee keer op mijn bed gepiest. De tweede keer betrapte ik hem min of meer. Dus vandaar dat ik hem verdenk. En toen dacht ik natuurlijk direct aan blaasgruis. Daar ben ik wel eens bijna een kat door kwijtgeraakt. Die schrik zit er nog steeds in!

Het heeft wat voeten in de aarde om met het hele spul op het juiste tijdstip acte de présence te geven. Vooral omdat ik door een vorige week reeds verstuurde bevestigingsmail op het verkeerde been wordt gezet. ‘Vergeet uw afspraak om 13.30 niet,’ lees ik in de bewuste mail. Wel gek dat ze em drie keer sturen. Oh ja, ik heb natuurlijk ook drie afspraken. Vorige week eentje, volgende week nog eentje en vandaag…..’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Heks loopt op haar tandvlees. Ik moet nodig eens een dagje crashen, maar dat komt er niet van met mijn nieuwe bezigheden. Vanavond heb ik bijvoorbeeld cursus Klezmer zingen. Het is ook hollen of stilstaan bij Heks. Ja, vind je het gek. Na vijf maanden voornamelijk in bed wil ik zoveel mogelijk genieten van de iets meer armslag die ik heb qua energie. En de daarbijbehorende bewegingsvrijheid!

Om kwart voor 1 ga ik het spul verzamelen. Ik kan de vervoersmanden nergens vinden. Ik heb er zeker zes. Oh jee. We hebben vorig jaar de berging opgeruimd. Die dingen zijn natuurlijk grondig opgeborgen. Slechts twee exemplaren weet ik tussen de opnieuw ontstane troep vandaan te vissen. ‘Ik stop Ferguut gewoon in de vervoersbench van VikThor. Het is wel een gesjouw, maar vooruit maar…..’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Het zit me toch niet lekker dat de afspraak om half twee is, terwijl mijn agenda piept dat het om 1 uur is. Ik heb met enige regelmaat ruzie met de agenda op mijn Iphone. Als hij niet synchroniseert met mijn computer bijvoorbeeld. Als afspraken verdwijnen en weer verschijnen, zonder dat ik snap waar het aan ligt. Wantrouwig bekijk ik nog eens de mailtjes.

Em ja, je raadt het al. Warhoofd Heks heeft weer eens lopen kloten. De drie mailtje gaan over de drie afspraken met drie katten vandaag. Voor elke kat een mail. Een geval van overbureaucratie. Verwarrend tot op het bot voor ongeorganiseerde types zoals ik. Die het moeten hebben van duidelijke informatie. Die geen mail teveel lezen.

De eerste afspraak is al om 1 uur en het is intussen vijf voor 1. Ik ga het met geen mogelijkheid redden: Katten vangen, in auto stoppen, erheen rijden, dat hele tuincentrum doorkarren met een winkelwagen voor protesterend miauwende huisgenoten…..

©Toverheks.com

©Toverheks.com©Toverheks.com

Snel bel ik de dierenarts. Leg uit wat er aan de hand is. Haast me vervolgens een slag in de rondte. Worstel met die enorme bench, hij past niet in de auto, wat gek, is dat ding opeens gegroeid? Nee, ik moet em half inklappen herontdek ik. Bijna ontsnapt de panter me. Ik kan hem nog net in zijn kladden grijpen……..

Ik win al met al 7 minuten met al dat gehaast. Maar ik raak een jaar van mijn leven kwijt. Zucht.

Gelukkig is het konijn, dat na mij gepland staat, weer gaan eten. Dus die afspraak gaat niet door. We hebben alle tijd  voor het consult.

Mijn zorgen rond Pippi en Snuitje blijken ongegrond. Beide dames zijn in prima conditie. ‘Pippi is waarschijnlijk gewoon een kat, die zichzelf iet wast,’ aldus de dierenarts. Ik had haar beter Floddertje kunnen noemen, alhoewel Pippi Langkous ook niet bepaald uitblinkt in persoonlijke hygiëne……

‘Snuitje heeft flink artrose. Kijk maar. Als ik haar hier probeer te strekken, doet dat echt zeer. Ik zie het aan haar reactie. Ik stel voor om haar op een dosis pijnstiller/ontstekingsremmer te zetten. Groot kans, dat ze er enorm van opknapt.’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Verder zijn de dames zo gezond als een vis. Maar dan Ferguut. Vorige week heeft hij twee keer op mijn bed gepiest. Ik zou hem nooit hebben verdacht, als ik hem niet op heterdaad had betrapt. ‘Ik heb hem toen linea recta naar buiten gebonjourd. Maar het heeft me wel aan het denken gezet. Zou hij soms last hebben van blaasgruis?’

Ik heb geprobeerd een plasje op te vangen, maar dat is helaas mislukt. Meneer piest liever buiten. Hij heeft intussen wel een volle blaas constateert de dierendokter. Geroutineerd kijkt ze mijn panter na. Op de plek waar het laatste abces heeft gezeten steekt nu een bot uit. ‘Die spier is aangetast door dat enorme abces. Dat komt helaas niet meer goed.’

Dan kijkt ze zijn gebit na. Tot onze schrik zien we dat er een groot bloedend gat gaapt waar eerst een grote voortand zat. ‘Die is er uit geslagen door een enorme kat. Het is echt met veel geweld gebeurd……’ Een klamme hand sluit zich om mijn hart.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Kijk, katten vechten. Een rafelig oor of een winkelhaak hier of daar? Een keertje een abces? Het kan gebeuren. Maar vier keer op rij een behoorlijk ernstige verwonding binnen een half jaar? Toegebracht door een katachtige? Dat is echt niet normaal. 

Heks heeft een hoofdverdachte: De Bengaalse kat van een koppel op de Lange Mare. Het dier is afgelopen jaar volwassen geworden en dat is goed te merken. Geen enkele kat is meer veilig voor het monster, maar hij heeft het vooral voorzien op mijn zwervende boerenridder Ferguut. 

‘Geen enkele huiskat is ook maar een beetje partij voor zo’n Bengaal,’ zegt de dierenarts bij het eerste ongeluk. “Eigenlijk zouden mensen zulke katten niet moeten houden hier in Nederland. Het zijn wilde katten. Totaal niet geschikt om rond te laten lopen in een buurt vol huiskatten….’

Heks spreekt na een knakstaart en twee abcessen de bewuste buurvrouw aan op haar kat. ‘Hahaha, ja, wat wil je dat ik eraan doe? ik kan hier echt niks mee,’ het mens maakt zich bepaald niet druk om het gedrag van haar halve wilde kat. 

Ook als ik afgelopen week bij haar aan de deur sta om verhaal te halen, nadat de dierenarts heeft geconstateerd dat er met geweld een tand uit de bek van mijn kat is geslagen, is ze niet onder de indruk. Haar man gooit zelfs de deur dicht in mijn gezicht. Wat een lompe eikel. De vrouw zelf lacht me hartelijk uit.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Nadat ze eerst met een uitgestreken smoelwerk zegt dat we niet gaan schreeuwen. Heks heeft inderdaad haar stemgeluid verheven, nadat buurvrouw verbaal haar kont afveegt met mijn zorgen om mijn kat. Schreeuwen is iets anders. Ik ben niet buiten zinnen. Noch bedreig ik de vrouw.

‘Wat wil je dat ik er aan doe?’ schreeuwt de boze buurvrouw me na. Apart toch weer. Zegt ze een minuut eerder nog op betuttelende toon dat we niet gaan schreeuwen, nu doet ze het zelf. ‘Ik kom geen ruzie met je maken, ik kom je aalleen vertellen, dat ik de wijkagent en dierenpolitie op de zaak ga zetten,’ zeg ik rustig tegen de schreeuwlelijk.

‘Er bestaat in Nederland een gedoogbeleid voor dit soort katten om hen buiten te laten rondlopen. Bengaalse katten zijn verboden, maar vanaf de zoveelste generatie kruisen mogen ze wel gehouden worden. Maar naar buiten gaan is een ander verhaal. Dat valt dus onder dat gedoogbeleid…. Zondag ga ik bovendien aangifte doen van mishandeling op advies van de Dierenbescherming….’

‘Nou, ik zie die wijkagent wel verschijnen,’ teemt de buurvrouw, om schaterenlachend te vervolgen dat ze het wel zielig vindt voor mijn kat. ‘Wat wil je dat ik er aan doe?’

‘Zal ik er dan maar wat aan doen?’ ben ik geneigd te zeggen. Ik heb al dagen visioenen om dat klotebeest te vangen en uit te zetten op een waddeneiland…….

De politie komt langs om over die kat te praten. Ze kunnen niet veel doen en ook zij raden me aan om aangifte te doen. ‘Bereid het goed voor. Neem zoveel mogelijk informatie mee over wat er gebeurd is.’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

De dierenarts schrijft op mijn verzoek een verslag van alle verwondingen en behandelingen van het afgelopen jaar. Ook hierin gaat weer dat het niet wenselijk is om zulke dieren op straat te laten lopen. ‘Het is zoiets als wanneer ik een halve wolf hier in de wijk loslaat. Daar maak ik ook geen vrienden mee,’ zeg ik tegen Buurman. 

Hij woont naast de baasjes van de kutkat. Zij is al uitgebreid verhaal komen halen bij hem. Ja, lekker is dat.

Maar alles goed en wel. Intussen loopt die rot Bengaal nog steeds hier door de buurt te paraderen. Gisterenmorgen hoor ik een hels kabaal in de steeg. Mijn panter zit onder een vuilcontainer te wachten totdat hij naar binnen kan. De Bengaal probeert hem aan te vallen.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

De eigenaresse van de bloemenwinkel rent verschrikt naar buiten. Heks schreeuwt als een viswijf tegen de Bengaal. Hij gaat er als een haas vandoor. Snel ga ik naar beneden om mijn panter op te halen.

‘Zag jij ook dat die Bengaal mijn kat aanviel?’ vraag ik aan de bloemenvrouw. Ze zag het. ‘Maar dat doen toch alle katten?’ bagatelliseert ze het geziene. Ze is namelijk geen fan van Heks. Het heeft een tiental jaar geduurd voordat ik het in de gaten had, maar na de zoveelste ongenuanceerde schreeuwpartij zonder reden richting mij viel het kwartje. Het mens kan me niet uitstaan.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Sinds ik dat ontdekt heb mijd ik haar zoveel mogelijk. Tegen mij wordt niet meer geschreeuwd. Ik heb dan ook helemaal niets aan deze getuige vrees ik. 

Later zie ik dat het oor van Ferguut flink is opengehaald door die kolere Bengaal. Hij bloedt als een rund. Het is nu elke week raak intussen.

Oh, wat ben ik moe van al dat gedoe met mijn beesten. De hele week ben ik al in touw met mijn dierentuin. Maak ik me zorgen om mijn panter. Ben ik druk met de verzorging van de poot van VikThor. Ik zal blij zijn als die Bengaal van het toneel verdwijnt. Als de rust weerkeert in deze buurt vol katten.

‘Ik ben vast niet de enige, die last heeft van die kat. Ik heb al links en rechts geïnformeerd bij andere kattenbezitters. Tot nu toe zonder succes. Maar ik verwacht echt meer slachtoffers te vinden, Ferguuts situatie staat vast niet op zichzelf…..’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

 

Heks en Hawk spreken weer af. Bepaald geen straf. Nieuwe rituelen schieten als paddestoelen uit de bevroren bosgrond. Een bord veldsla hier, een half glas rode wijn daar……. Of een thermos thee mee! En alweer een bosje bloemen voor mij! Heks geniet met volle teugen en is bij thuiskomst zeer tevree en blij.

Zaterdagmiddag fiets ik naar de fysiotherapeut. Het is heerlijk weer. Stervenskoud met een zonnetje. VikThor loopt naast de fiets te rennen. De grote rode fietskar stuitert leeg achter ons aan. Heks zit zachtjes in zichzelf te pruttelen, want ik kan maar niet op gang komen vandaag.

Geroutineerd haalt Anna Suzanna me uit de knoop. Geniepig rekt ze mijn nek. Duwt tegen mijn heupgewricht en onderrug. Trekt aan mijn benen, zodat ze weer even lang zijn. Haar gemene handjes wandelen langs mijn wervelkolom. Links en rechts ploppen ontspoorde werveltjes weer in hun bedding. ‘Zo,’ verzucht ik tot slot, ‘Zo goed als nieuw. Ik kan er weer eventjes tegen…….’

Heks heeft een compleet fysiotherapeutisch dreamteam intussen. Anna Suzanna voor mijn heupen en rug. Orthopedische Pierrot voor mijn armen en schouders en andere absolute knelpunten. Mevrouw Toverkol met haar fantastische cranio sacraaltherapie voor de subtiele hersenvloeistoffen en soepel bindweefsel.

En sinds kort een piepjongedame, ook orthopedisch, die heel goed is in vastgelopen gewrichten en verknoopte pezen. Resoluut pakt ze Heks op haar meest pijnlijke triggerpoints.

Even later fiets ik door het Bosje van Bosman. VikThor rent door het kale struikgewas. Op een bankje eet ik een boterham bij wijze van lunch. Daar ben ik nog niet aan toe gekomen vanmorgen. Een kop koffie met een crackertje waren het hoogst haalbare.

Zo. En nu naar Hawk. Het is alweer de tweede keer dat ik hem thuis ga opzoeken. ‘Neem je mayonaise mee, Heks,’ drukt hij me van te voren op het hart. Hij gaat een salade maken. Eindelijk. Vorige week stond die al op de rol, maar toen kwamen we er niet aan toe. ‘Ik heb die zak veldsla uiteindelijk weggegooid, Heks,’ vertelde hij me woensdag. Dat gaat hem niet nog eens gebeuren!

Even later parkeer ik kar en fiets op zijn stoep. De voordeur springt open. Hawk zat al op de uitkijk. VikThor vliegt naar binnen. Hij stopt zijn snoet direct in de bak met tennisballen. ‘Hij weet al waar ze staan, Heks, hij is al helemaal thuis hier, grappig he?’

Ik ben ook al helemaal thuis hier. ‘Kijk een bosje bloemen voor je, Hawk.’ Ik geef hem een gevlochten lavendelflesje. ‘Oh, wat heerlijk. Heb je dat zelf gemaakt? Ik heb ook een bos bloemen voor je. Niet vergeten mee te nemen, hoor!’ Heks krijgt alweer een bos bloemen van hem. Vorige week witte papagaaientulpen en nu een waterval roze en witte anjers!

Druk scharrelt mijn vriend in zijn kleine gezellige keukentje. De salade ligt al fijn gesneden op twee borden. Veldsla, wortel, lente uitjes en paprika. Nu moet er nog mayo overheen en olijfolie. ‘En ik maal er nog wat verse walnoot uit eigen tuin overheen, kijk!’ Hawk heeft een ingenieus apparaatje uit Zwitserland speciaal voor dit doel.

Even later zitten we in zijn stampvolle woonkamer. ‘Vind je het hier vol?’ vroeg hij de vorige keer. ‘Het is lood om oud ijzer wie er meer frutsels heeft, Hawk. Mijn huis lijkt wel een uitdragerij, maar jij kunt er ook wat van!’

Geen wonder dat ik me hier zo thuis voel.

We smikkelen van de salade en praten over van alles en nog wat. We hebben nooit gebrek aan gespreksstof. ‘Kom, we gaan met de honden op stap. Ik haal even Charlie de Dalmatiër op. Dan zie ik je in het Leidse Hout.’

Hoe kun je zo snel een nieuwe traditie instellen? Hoe kan het na een paar zaterdagmiddagen in het Hout met Hawk, de Dalmatiër, de Ierse wolfshond en nog wat oude bekenden al een gewoonte zijn geworden? De hondjes rennen en spelen op het grote veld. Wij zitten op de enorme bank in het zonnetje met een kopje thee en een glutenvrij gebakje.

Elke keer als ik met Hawk op stap ga kom ik helemaal blij thuis. Maar ook hij knapt er naar eigen zeggen enorm van op. ‘ Bedankt voor de heerlijke middag. Je hebt me tevens een hele fijne avond bezorgt,’ roept hij altijd bij het afscheid.

Afgelopen donderdag treffen we elkaar in het theehuis voor een half glas wijn. Bij binnenkomst zie ik een oude vaste klant uit mijn horeca-verleden aan een tafeltje bij het raam zitten. De man goot dagelijks een paar stevige Burchtmaatjes whiskey naar binnen onder het uitkramen van allerlei seksistische onzin. ‘Heks. met je goddelijk lichaam, doe mij eens even dit of dat….’

MET EEN HALF GLAS RODE WIJN

‘Dat is die patholoog anatoom uit het ziekenhuis hier tegenover, waar ik weleens mee praat,’ vertelt Hawk me even later, ‘Ken je hem?’ Heks schiet in de lach. ‘Het is geen patholoog, Hawk,’ help ik hem uit de droom, ‘Dat heeft hij je wijsgemaakt. En hij werkt ook niet in dat ziekenhuis op de snijkamer. Nee, dit ouwe lijk is al jaren met pensioen!’

‘Hij is psychiater. En een hele rare ook nog. Schreef gewoon receptjes uit aan de bar voor wie het maar wilde! De grapjas heeft je bij de neus gehad…. Maar: Je bezorgt hem nu een hele slechte dag door hier met mij te zitten. Daar droomt die man al jaren van. Hij heeft me regelmatig mee uitgevraagd vroeger. Zonder succes. En nu heeft hij weer het nakijken! Kijk maar, hij ziet een beetje groen…’

Hawk vindt het prachtig. Vooral nu blijkt dat de man hem voor de gek heeft gehouden. Als we weggaan roept de Psychisch Gestoorde Patholoog hem bij zich. ‘Waar ken je haar van?’ informeert hij pissig. ‘Oh,’ roept Hawk luid, terwijl hij met zo’n fallisch gevormde  ballenwerper zwaait om zijn woorden kracht bij te zetten, ‘We kennen elkaar al eeuwen!’ Hetgeen misschien niet eens gelogen is.

‘Het is vast een oud contact, Heks,’ zegt een toverheksje tegen me als ik haar over deze unieke vriendschap vertel, ‘Vandaar die herkenning.’

Het maakt mij niet uit hoe het zit. Ik ben ontzettend blij met deze kanjer in mijn leven erbij!

Heks heeft vierkante ogen na een ware marathon televisie kijken afgelopen weekend. Op mijn nieuwe toestel! Zo plat als een pannenkoek! Vol fantastische mogelijkheden! Helemaal geweldig!

Afgelopen week geeft mijn televisie er de brui aan. Hij is pas vijfentwintig jaar oud, dus ik baal als een stekker. Gelukkig heb ik wat geld opzij gezet, want ik zag de bui al hangen. De laatste tijd moet ik snel een paar keer zappen als ik em aanzet, anders valt het beeld weg. Maar nu is er geen zappen meer aan. Ik hoor wel geluid, maar dat is dan ook alles.

Heks kan niet zonder TV. Vooral niet als ik in zo’n uitgeknepen citroen periode zit als nu. Dagelijks lig ik urenlang naar de meest verschrikkelijke programma’s te kijken. Op mijn groot geschapen flikkerende televisie. Met een half oog.

Vliegensvlug koop ik een ander apparaat bij de winkel om de hoek. Helaas hebben ze geen tijd om em diezelfde dag te bezorgen. Help! Moet ik een hele dag zonder. Wat erg.

Wat erg ook dat ik het erg vind. Vroeger had ik niet eens een kijkkast. Jarenlang haalde Heks haar neus op voor televisie kijken. Zonde van mijn tijd. Ik heb wel wat beters te doen.

Bovendien ervoor ik die schreeuwerige lichtbakken als zeer hinderlijk in de gemiddelde huiskamer. Ik haatte het werkelijk als ik ergens kwam en dat ding stond de hele tijd aan. Een groot zuigend boos oog midden in de huiskamer. Menig interieur werd geheel aangepast aan de centrale plek van de beeldbuis.

Een normaal gesprek kon je niet meer voeren, want iedereen ging als vanzelf als stomme schapen naar het beeld zitten staren……..

Mijn televisie staat dan ook sinds jaar en dag in de slaapkamer. Vanaf dat ik dan eindelijk ook eens een televisie kreeg. Een zwart/wit afdankertje van een vriendje, het archaïsche kleuren-exemplaar van een archaïsche tante, een enorm breedbeeld-bakbeest met nogal bruinige kleuren uit mijn ouderlijk huis en nadat laatstgenoemde ontplofte tot slot dus dit stokoude tweedehands geval.

‘U doet gewoon veel te lang met uw apparaten,’ grinnikt de man, die mijn nieuwe TV komt installeren. Geroutineerd stopt hij stekkertjes in de juiste openingen, haalt even een extra kabeltje, doet iets met de afstandsbediening, legt 1 en ander uit……

Tot slot sjouwt hij samen met zijn collega mijn oude beeldbuis de trap af. ‘Doen jullie die dingen naar de kringloop? Hij doet het namelijk nog. Ik dacht van niet, maar op het laatst moment gaf ie toch weer beeld…..’ Misschien uit medelijden, omdat ik het een dag zonder televisie moest doen. Ik had zelfs even spijt dat ik een nieuw toestel had gekocht!

De mannen schateren het uit. ‘Hahaha, nee mevrouw, er is echt niemand ter wereld, die je met dit ding nog blij kunt maken…. Hihihi.’ Gierend van de lach lopen ze de trap af. Even ben ik bang, dat ze dat ongelofelijke zware antieke bakbeest uit hun handen zullen laten glippen, zo gaan ze tekeer…..

Die avond breng ik door in bed. Vastgebakken aan mijn nieuwe beeldbuis. En wat voor 1! ‘Het is de kleinste, die we hebben,’ de verkoper in de winkel is niet onder de indruk van de afmetingen van dit apparaat. Heks wel. Het beeldscherm is minstens anderhalf keer zo groot als mijn oude bak, terwijl ie wel keurig in het gapende gat past, waarin de vorige stond.

En dan die mogelijkheden! Ik kan ermee online, youtube filmpjes kijken bijvoorbeeld. Of dingetjes opzoeken….. En ga zo maar door. Uiteindelijk ga ik Absolutely Fabulous bekijken. Vanaf de eerste aflevering. Jeetje, wat is dat toch een grappige serie.

Het hele weekend is het verschrikkelijk smerig weer. Zaterdag trotseer ik een sneeuwstorm om gezellig bij vrienden te eten. Af en toe loop ik een rondje met mijn hondje. De rest van de tijd lig ik in bed naar mijn nieuwe televisie te kijken. Heerlijk.

 

Genezende martelingen, helpende heksenhanden, helende trancedans en curerende kunst helpen Heks herstellen van gekmakende zenuwpijnen. Goddank! Fantastisch!

Woensdagmorgen kan ik dan eindelijk bij mijn orthopedische fysiotherapeut terecht. Na een kleine week creperen ga ik voor de zoveelste keer uit de kleren bij een behandelaar. Een moeizaam gebeuren ook nog met mijn pijnlijf.

Een half uur lang word ik systematisch gemarteld. Pijnplekken worden beknepen. Er wordt in verstrengelde spiervezels gepord. Een paar gemene naalden verdwijnen in verkrampte spieren. Vervolgens wordt er net zo lang in die stijve plek geporreld tot de spier losspringt. Een afschuwelijk misselijkmakend gevoel. Heks schreeuwt het uit. Of kreunt, steunt, kermt en jammert.

Maar je hoort me niet klagen. Ik ben de wanhoop nabij na een slapeloze week en hartstikke blij dat ik terecht kan bij die gemene man. Zijn magische geniepige handen kunnen ware wonderen bewerkstelligen. Systematisch pakt hij de stagnerende spieren en pezen aan.

Deel na deel van mijn rug en schouder krijgen een beurt. ‘Je rechterheup en linkerschouder werken samen….’ verzucht hij , terwijl hij de heup onder handen neemt. ‘Nou, samenwerken,’ pruttel ik, ‘Als je dit samenwerken noemt…. Het zijn meer broeders in het kwaad….’

Mijn behandelaar moet lachten. Intussen plopt er nog meer los links en rechts. Langzamerhand komt er wat beweging in de plank, die voor mijn lichaam doorgaat, maar lekker voelt het nog allerminst.

Na de door deze behandeling veroorzaakte schreeuwsessie snel ik naar huis. Fiederelsje komt een uurtje roerzeven.

In groepsverband roerzeven? Het moet niet gekker worden!

Mijn vriendin komt me helpen met een huishoudelijk klusje. Drie bakken met oranje gekookte kweeperen wachten op verwerking tot jam. Helaas lukt het me zelf maar niet om ze door die verrekte roerzeef te draaien. Een kolfje naar de heksenhand van mijn kweepeervriendin. ‘Ik sta om 12 uur op je stoep, Heks, geen probleem. Om 2 uur heb ik pas weer een afspraak, tijd genoeg dus.’

Mijn vriendin is nog geen kwartier binnen, of ze staat al met haar handen in de kweeperen. ‘Wat zijn ze prachtig van kleur, je hebt ze echt lang gekookt!’ Geroutineerd draait ze de knaloranje brokken door de zeef. Intussen kwebbelen we er vrolijk op los.

‘Ik heb nog een cadeautje voor je, lieve Heks,’ ze diept tussen de bedrijven door een pakje op uit haar tas. ‘Dit vertegenwoordigt voor mij pure schoonheid,’ ze drukt me het pakket in de hand.

Er zit een prachtig boek in over pottenbakker Gerrit de Blanken (1894-1961) uit Leiderdorp. Wat leuk! ‘Hij kwam hier uit de buurt, dat vind ik ook zo bijzonder.’ Mijn vriendin haalt nog een presentje tevoorschijn. Oh, wat word ik verwend!

Niet veel later klinkt mijn nieuwe CD door de keuken. Het is ‘La Tarantella’ van Marco Beasley en Christina Pluhar. Inderdaad antigif tegen ziekte en narigheid, deze muziek:

Zo’n lied eindeloos herhalen werd in vervlogen tijden ingezet als geneesmiddel: Je joeg het gif van de ziekte als het ware de deur uit door je helemaal in het zweet te dansen. Zoals na een spinnenbeet van de tarantula……. Zuid Italiaans sjamanisme uit de zestiende en zeventiende eeuw!

Later diezelfde middag lig ik alweer op een behandeltafel bij alweer een andere fysiotherapeut. Deze keer is mijn heup aan de beurt. Weer gepor en geknijp. Naalden in verkrampte spieren. En weer komt er wat ruimte en beweging in een deel van de plank, die doorgaat voor een heksenlijf.

Aansluitend wandel ik met mijn hondje door het bos. Wel zo prettig met je heup weer min of meer in de kom.

Eenmaal thuis zet ik de helende CD op. Met al die heroverde ruimte in mijn lijf kan ik weer een beetje in mijn stoel zitten. Lang houd ik het niet vol. Al die behandelingen hebben me uitgeput. De tarantella dansen zit er vandaag nog niet in…….

Gelukkig ligt VikThor ook helemaal voor pampus na een speelsessie in Het Leidse Hout. Straks nog een goeie ronde in een stadspark en dan zit het er weer op voor vandaag.

Maar eerst eventjes een paar uur slapen, na al die slapeloze nachten, heerlijk ……

 

Road trip: Toverheks, Boeddhistische Non en Bosuil ofwel une Chouette Hulotte gaan op queeste; Reizen naar buiten en naar binnen…. Een geneeskrachtig avontuur.

De aspirant monnik bekijkt de vogel voorzichtig.

Als ik een goede week in het klooster ben hebben we les op een andere locatie: New Hamlet. Het is een flink end rijden, dus iedereen is al vroeg uit de veren om op tijd bij de bus te zijn. Heks gaat met de auto, ondanks het dringende verzoek om dat niet te doen. Iemand spreekt me er zelfs vermanend over toe. ‘Klets maar raak,’ glimlach ik onschuldig zwijgend naar de bemoeial, ‘Ik heb zo mijn redenen om met eigen vervoer te gaan en die gaan je niets aan!’

We krijgen hulp van een paar lieve dames. Deze schat heeft ook een gele Peugeot 107 vertelt ze me. Wat een toeval! Een Franse versie van Heks!

Heks wordt regelmatig op de vingers getikt over allerlei vermeend slecht gedrag. Gisteren nog hier in de kerk. Waarom ik toch altijd op het nippertje naar binnen schuif. Of ik soms aandacht wil trekken? Stond ik me toch nog een beetje te verdedigen, omdat ik de vingertikster graag mag…. De vrouw heeft wel een punt natuurlijk, zeker in haar optiek. Maar ja. Ik heb nu eenmaal de grootste moeite om waar dan ook op tijd te zijn, überhaupt om waar dan ook te zijn!

In het klooster kost het me niet de minste moeite om op tijd te zijn. Ik heb gewoon niets anders te doen: Geen hond uitlaten, behandelaars bezoeken, administratie bijhouden, huis opruimen….. Met het grootste gemak arriveer ik overal op het juiste tijdstip. Heerlijk. Ik haast me nergens voor en als ik iets niet haal, laat ik het gewoon schieten.

Vanmorgen rijd ik met mijn vriendin, de Nederlandse non, naar het andere klooster. Op ons gemak gaan we op pad. Als we het dal uitdraaien en op de heuvelkam terecht komen stokt zoals altijd de adem in mijn keel. Het uitzicht is adembenemend! Kilometers ver kijken we door de Dordogne. Ontroerd rijd ik over de kam langs het dal.

Plotseling zien we een bevriend echtpaar langs de weg lopen. Voor hen uit loopt een dame met een enorme vogel in haar handen. Het is een uil! Heks stopt haar auto. Snel springen we er uit. De vrouw legt de vogel in een greppel en gaat er snel vandoor. ‘Hij lag op de weg, hij is gewond! Helaas heb ik geen tijd om me er verder mee bezig te houden. Ik heb haast, ik moet naar mijn werk, mijn baas zit op me te wachten!’

la chouette hulotte

la chouette hulotte

Onthutst staan we te kijken. ‘Leeft die uil nog?’ informeer ik bezorgd. Het beest leeft nog. Onze vriend haalt hem voorzichtig uit de greppel en houdt hem omhoog. Goeie hemel, wat een prachtig dier! Eén oog zit dicht, maar zijn andere oog kijkt me helder en wakker aan. Ik voel mijn hart opengaan.

‘Hij is waarschijnlijk geraakt door een auto,’ zeggen we tegen elkaar, ‘Hij moet naar een dierenarts.’

Onze vriendin, de non, helpt het gezelschap uit de droom. ‘Je hoeft hier echt nergens aan te komen met gevonden wild. Vorig jaar vond ik een aangeschoten hert. De enige, die ik ervoor kon interesseren was de jagersvereniging. Geen dierenarts wil er zijn handen aan branden. Zij willen alleen maar huisdieren. Of vee. We moeten iets anders verzinnen…..’

We besluiten naar het andere klooster te rijden en het gewonde dier mee te nemen. ‘Ik laat je niet in de steek, uileballetje,’ slis ik stiekem in uilentaal tegen de vogel, ‘Ik zal zorgen dat je ergens wordt geholpen, wees maar niet bang!’

Uit mijn lijf komt een veld rustgevende moeder-aarde-energie. Het legt een deken van liefde en kalmte rondom het diertje. De Godin heeft zich het lot van haar vogelkind aangetrokken. De Grote Moeder gaat alle zeilen bijzetten om dit prachtige schepsel te redden!

‘Misschien is er wel een dierenarts onder de deelnemers aan de retraite,’ zeg ik hoopvol tegen mijn vriendin, als we weer onderweg zijn. Zij zit naast met met de uil in een knalgele gebloemde koeltas op haar schoot. Hij zit gerieflijk op een fleurig tafelkleedje! Het dier is gelukkig heel rustig. Stress is funest. Dodelijk vaak bij aangeschoten wild….

Bij de dierenarts

In het klooster blijkt dat er inderdaad een dierenarts aanwezig is: Eén van de aspirant monniken beoefende in zijn vorige leven dit beroep. Na de lezing snorren we hem op. Ook een paar dierlievende dames staan ons met raad en daad terzijde. Zij vinden een kliniek in Bordeaux, waar ze wild behandelen in plaats van opeten. En een vogelresort in Arcachon, die het dier na de eerstelijns behandeling wil rehabiliteren!

‘Het beestje ziet er behoorlijk levendig uit,’ de knappe aspirant kijkt me verbluft aan, ‘en hij is zo relaxed, dat is echt een wonder. Soms gaan ze dood van de stress nog voordat je iets voor hen hebt kunnen doen. Ik laat hem dan ook zoveel mogelijk met rust, volgens mij is hij prima te redden! Maar dan moet hij helaas helemaal naar Bordeaux!’

‘Het is wel een ongelofelijk end rijden,’ roepen mijn nieuwe vrienden door elkaar. We staan te overleggen hoe het nu verder moet. ‘Ik vind het geen probleem om te gaan, als jullie me het adres geven en eventjes met die mensen willen bellen dat ik er aan kom, dan ga ik direct op weg,’ verzucht ik. Ik laat dit dier niet stikken!

Mijn vriendin  de non kijkt me stralend aan. ‘Ik ga mee, we hebben vanmiddag toch geen dharma-discussie, ik heb mijn handen vrij, dus het komt prima uit!’ Ha fijn. Een road trip met mijn maatje! De uil wordt met koelbox en al in een kartonnen doos gezet. Zorgvuldig bevestig ik het geheel in de veiligheidsgordels. Even later zijn we op weg.

Weer is er een péage ondergelopen door de overvloedige regenval. Dat betekent ook nog eens omrijden! We nemen de prachtige route national. Die is behoorlijk bobbelig, hetgeen me zorgen baart. Ik hoop dat Uil er niet al teveel last van heeft! De weg voert ons langs kleine dorpen en stadjes. Wat is het hier toch schitterend mooi. Op ons gemak rijden we naar Bordeaux.

Intussen zitten we heerlijk met elkaar te praten: Mijn vriendin vertelt me haar hele levensverhaal! Daar hebben we alle tijd voor! Tegen het eind van de middag zijn we in de grote stad. Het is druk, want vrijdagmiddag en spits. De TomTom voert ons echter moeiteloos via een tussenweg naar het doel, een schier onvindbare kliniek.

‘Ah, een Hulotte!’ roepen de artsen in koor als we met onze kleine gewonde vogelvriend binnenkomen. Ofwel een Chouette Hulotte, een bosuil! Wat klinkt dat ook weer lekker, zo’n zoete chouette in plaats van een uil….. Ze tillen hem uit de doos. Geroutineerd wordt hij bekeken. Het beest geeft geen kik. De dokter aait hem over zijn bolletje en hij vindt het heerlijk!

‘Het is zo’n schatje, ik kon hem ook gewoon knuffelen en aaien, dat had ik helemaal niet verwacht,’ zegt Heks verwonderd tegen de arts. ‘Van alle uilen is dit de meest lieve soort. De gemiddelde uil kan best agressief zijn, die moet je echt niet proberen te aaien. Handschoenen zijn dan onontbeerlijk…. Maar deze soort is erg vriendelijk!’

Nou, was ik al verliefd op het dier, dit kleine wonder, dan word het nu alleen maar erger. Verrukt kijk ik hoe ze mijn schatje meenemen voor een grondig onderzoek. We wachten rustig totdat de artsen klaar zijn met het beestje. We willen uiteindelijk weten hoe het afloopt natuurlijk!

‘Hij heeft alleen een flinke bloeduitstorting rond zijn oog, zijn vleugels zijn goddank nog intact. Hij heeft absoluut een aanvaring met een auto te verduren gehad! We geven hem antibiotica en wat cortisonen. Maandag gaat hij naar Arcachon, voor revalidatie. Hij komt er weer helemaal bovenop. Dank jullie wel voor het brengen, niet veel mensen getroosten zich die moeite!’

We nemen tevreden afscheid. Wat heerlijk dat het zo goed afloopt. Dolgelukkig beginnen we aan de terugweg.

‘We gaan het eten in het klooster niet meer halen, Heks, zullen we ergens onderweg stoppen om iets te drinken?’ Een prima idee. Omdat het intussen erg druk is op de weg schieten we toch geen bal op. In een stadje doen we ons te goed aan koffie met gebak. We wandelen het hele plaatsje rond en babbelen intussen vrolijk verder over het leven in het algemeen en onze levens in het bijzonder!

Na een heerlijke middag achter het stuur met het beste reisgezelschap ooit komen we terug in het klooster. Tevreden, vrolijk, opgewonden en blij. Over een paar weken laten ze Uil weer vrij. Waarschijnlijk vindt hij zijn weg terug naar zijn habitat. Hemelsbreed is het niet eens zo ver naar Arcachon. Zo’n vogel vliegt met het grootste gemak over al die bergen en heuvels heen!

s’Avonds lig ik lekker in mijn tent. De eerste nacht van mijn verblijf  hier zat er een uil te roepen in de boom boven mijn hoofd. Een waanzinnig prachtig geluid. Ik kon er zelfs niet van slapen! Nu is het rustig. Alleen geritsel van bladeren. ‘Zou het dezelfde uil zijn geweest zijn?’ vraag ik me af. De kans is groot, want we hebben het dier hier vlakbij gevonden.

De volgende dag vind ik een piepklein veertje in mijn koelbox, tezamen met een uilepoepje op mijn gebloemde tafelkleedje. Het kleedje spoel ik uit. Dus uilen poepen, ondanks hun tevens produceren van uilenballen. Ze hebben gewoon ook een cloaca, net als alle andere vreemde vogels!

Het veertje plak ik in mijn aantekeningenboek. Een klein bewijs van de onwijs gave redding van een wijze vogel.

DSC03941

Vernissage van het werk van Michael Downs in de galerie van True en Trueman: de EAE Studio ( Expansionist Art Empire) , Nieuwe Rijn 94 , Leiden. Nog een kleine week te bewonderen!

EAE Studio , Nieuwe Rijn 94 7 EAE Studio , Nieuwe Rijn 94 7

Zaterdagmiddag hebben we nog net tijd om naar de vernissage te gaan van de tentoonstelling van een verre vriend van Heks in de galerie van True en Trueman. Een welkome afleiding na alle verbouwingsergernis. Als we arriveren staat er een clubje jongelui op de stoep in het zonnetje. Binnen worden we verwelkomt door mijn vriendin True. Ze schenkt ons een heerlijk glas wijn in.

EAE Studio , Nieuwe Rijn 94 7

EAE Studio , Nieuwe Rijn 94 7

De kunstenaar, Michael Downs, is aanwezig. Hij is maar voor een kleine week in Nederland. Daarna staat Duitsland op het programma. Deze globetrotter heeft de afgelopen jaren in Peking doorgebracht, maar toen ik hem leerde kennen woonde hij nog in Australië. ‘Hi Heks,’ begroet deze rascharmeur me enthousiast, ‘How are you?’

EAE Studio , Nieuwe Rijn 94 7

EAE Studio , Nieuwe Rijn 94 7

Ik bewonder zijn werk. ‘Hoe krijg je het in godsnaam allemaal mee naar Nederland?’ vraag ik hem. Er volgt een onbegrijpelijke verhandeling over transport via Italie met een busje….. ‘Het grote kunstwerk kan in drieën worden gesplitst.’ Ik kijk naar die grote en ongelofelijk vitale kerel. Wat een energie!

EAE Studio , Nieuwe Rijn 94 7

Cowboy en Heks slaan een heerlijk uurtje stuk temidden van vrienden. Steenvrouw is er ook. ‘Hoe is het met de verbouwing?’ informeert ze langs haar neus weg. Ik wapper met mijn handen in de lucht. ‘Hoe is het met jou, schoonheid?’ pareer ik. Ze ziet er fantastisch uit. En wat zie ik? Make-up op haar mooie snoetje! Dat is uitermate zeldzaam…….

Steenvrouw

‘Ik heb me laten opmaken bij Douglas. Heks moet lachen. ‘Zeker met een coupon?’ Ik heb onlangs met zo’n bon mijn wenkbrauwen laten epileren……

Steenvrouw

Ik maak een paar ongelofelijk mooie foto’s van haar met mijn nieuwe camera. ‘Laat eens zien!’ roept Trueman. Geroutineerd bekijkt deze fotograaf mijn bescheiden fototoestel. ‘Wat een fantastisch ding! Je kunt er dit mee en dat…. Bladiebla.’ Hij slaat me om de oren met allerlei professionele terminologie. Het wordt me eens te meer duidelijk wat een geweldig apparaat ik heb aangeschaft!

Cowboy, knappe man

De tentoonstelling is nog eventjes te zien in de EAE Studio , Nieuwe Rijn 94 , Leiden. Expansionist Art Empire

Molly Ackerman 1 Molly Ackerman 1

EAE Studio , Nieuwe Rijn 94 7

mooi meisje in galerie

EAE Studio , Nieuwe Rijn 94 7

Sprookjesachtige beelden van vredige schaapherder met kudde in duinen bij Wassenaarse Slag. Heks bekijkt interview met deze man op Programma Gemist. En ook al komt hij oorspronkelijk uit het ZWAAR gelovige met christenknokploegen beveiligde Katwijk, zijn spirituele boodschap is LICHT. In alle opzichten.

HONDJE, in duinen, spelen, rollebollen, gifgroen mos, kruising engelse springer spaniel en epagneul breton HONDJE, in duinen, spelen, rollebollen, gifgroen mos, kruising engelse springer spaniel en epagneul breton

Zaterdagmorgen schijnt de zon. Ondanks de slopende dag ervoor voel ik me fris en fruitig. Ik ben het echter niet. Traag en sloom sleep ik de dag op gang. Cowboy loopt een minirondje met Ysbrandt. Ik rommel een ontbijtje in elkaar.

Een paar uur later stappen we in mijn kanariepiet en vertrekken richting strand. Cowboy zit achter het stuur. Hij scheurt geroutineerd door de lege stad. Waar is iedereen? Oh, ik zie het al. We zijn niet de enigen met behoefte aan een frisse neus. We sluiten aan bij een een lange stoet auto’s, die zich naar de kust bewegen.

HONDJE, in duinen, spelen, rollebollen, gifgroen mos, kruising engelse springer spaniel en epagneul bretonHONDJE, in duinen, spelen, rollebollen, gifgroen mos, kruising engelse springer spaniel en epagneul breton

HONDJE, in duinen, spelen, rollebollen, gifgroen mos, kruising engelse springer spaniel en epagneul breton

Happy hondje

Midden in de duinen is een parkeerplaats. Ondanks de drukte bemachtigen we een plekje. Op ons gemak steken we het duin in. Mijn hondje is direct in een superhumeur. Dartel rent hij in de rondte. Laat zich ruggelings in een duinpannetje glijden. Rollebolt door het lichtgevend groene mos.

HONDJE, in duinen, spelen, rollebollen, gifgroen mos, kruising engelse springer spaniel en epagneul bretonHONDJE, in duinen, spelen, rollebollen, gifgroen mos, kruising engelse springer spaniel en epagneul bretonHONDJE, in duinen, spelen, rollebollen, gifgroen mos, kruising engelse springer spaniel en epagneul bretonHONDJE, in duinen, spelen, rollebollen, gifgroen mos, kruising engelse springer spaniel en epagneul breton

Plotseling duikt er vanuit sluiers laag zonlicht een kudde schapen op, begeleid door een echte schaapherder. Een groepje kinderen huppelt met hem mee. Op hun manier helpen ze een handje. De herder is een ongelofelijk relaxte man. Zelfs als een opgewonden Ysbrandt zich nieuwsgierig aansluit bij dit illustere gezelschap, raakt hij niet van zijn stuk. ‘Zo, Ys, kom jij ook eventjes helpen?’ Hij heeft in de gauwigheid de naam van mijn hondje al opgepikt!

duinen, mooi weer, schaapsherder, schaapskudde,  bordercollie, Maggie ,bestrijdt, Thomas van der Meij, berenklauw

Uit sluiers zonlicht komt een kudde tevoorschijn

Snel maak ik een serie foto’s, terwijl ik een paar woorden wissel met deze sympathieke natuurman. ‘Loop je wel eens door Leiden met je dieren?’ Ik denk aan de foto in het huis van Tanneke van een kudde schapen, die langs haar raam liep. Ze was er verrukt over destijds. ‘Ik zat gewoon voor mijn woonkamerraam, zoals altijd, toen……’ Talloze malen heb ik het verhaal achter die foto gehoord. Is deze man degene, die mijn lieve vriendinnetje zo gelukkig heeft gemaakt?

duinen, mooi weer, schaapsherder, schaapskudde,  bordercollie, Maggie ,bestrijdt, Thomas van der Meij, berenklauwduinen, mooi weer, schaapsherder, schaapskudde,  bordercollie, Maggie ,bestrijdt, Thomas van der Meij, berenklauw

‘Oh, dat moet een collega van me geweest zijn’. Hij noemt een naam. Ik vraag zijn eigen naam en noteer em snel. Hier ga ik een leuk stukje over schrijven! Als ik later de foto’s op mijn computer zet, besluit ik de man eventjes te goochelen, zodat ik hem mijn verhaaltje kan toesturen. Ik zie een heleboel leuke foto’s van de herder met zijn kudde, maar nergens een website of Facebookpagina op zijn naam. Hij heeft duidelijk iets beters te doen, dan een leven online in stand te houden…..

duinen, mooi weer, schaapsherder, schaapskudde,  bordercollie, Maggie ,bestrijdt, Thomas van der Meij, berenklauw

Ontspannen en een beetje verlegen

Wel kom ik een link met een TVprogramma tegen, waarin hij wordt geïnterviewd: “Nederland Zingt” van de EO. Ik besluit ondanks mijn allergie voor evangelische toestanden toch even te kijken.

Het is totaal niet mijn ‘cup of tea’, al die oer-christelijke samenzang door een koor uit Vlaardingen en een paar koren uit het zeer-zwaar-op-de-hand gelovigenbolwerk Katwijk. Daar hebben ze zelfs een ‘christelijke knokploeg‘. Die verstoren heavy metal concerten en zegenen bezoekers in tegen heug en meug.

Het interview met de schaapherder echter raakt direct mijn hart. Ook hij komt uit Katwijk blijkt. Een man van weinig woorden. Hij leeft het evangelie met zijn strijd tegen de duisternis in de vorm van Bereklauw ofwel Heracléum sphondýlium en zijn lichtbrengende kudde. Letterlijk. Doordat de schapen de grote giftige bladeren van de gewraakte plaag van een woekerplant opeten krijgt de bodem weer licht en kunnen er allemaal prachtige inheemse plantjes groeien.

duinen, mooi weer, schaapsherder, schaapskudde,  bordercollie, Maggie ,bestrijdt, Thomas van der Meij, berenklauwduinen, mooi weer, schaapsherder, schaapskudde,  bordercollie, Maggie ,bestrijdt, Thomas van der Meij, berenklauw

Openhartig vertelt hij over zijn leven. Hoe het veranderde, toen hij zijn vrouw ontmoette. Schaapherder werd en met Jezus ging wandelen. Ook weer letterlijk. Hij loopt dagelijks gigantische afstanden!

Het doet me denken aan hoe Thay, mijn geliefde leraar Thich Nhat Hanh, altijd zegt: ‘I let The Buddha walk in me’. Het persoonlijk ervaren van het goddelijke in het hier en nu hoor ik voor de verandering uit de mond van een eenvoudige christenman. Geen ingewikkelde theologische verhandelingen, maar heldere duidelijke symboliek op grond van zijn ervaringen als herder. Zoals het zoeken naar verloren schapen……

duinen, mooi weer, schaapsherder, schaapskudde,  bordercollie, Maggie ,bestrijdt, Thomas van der Meij, berenklauw

Op een achtergebleven schaap

De prekerige samenvatting met gebed aan het eind van het programma door de interviewer kunnen niets meer afdoen aan deze prachtige getuigenis. En hoewel de Godin nergens wordt genoemd, is Moedertje Aarde alomtegenwoordig in het verhaal!

Als ik met Cowboy over het strand loop bedenk ik me voor de zoveelste keer, dat geluk hier en nu is. Het vermogen altijd en overal vanuit je hart aanwezig te zijn, ongeacht de omstandigheden, is de sleutel tot het paradijs. Soms is dat bijna niet te doen. Dan raken we overspoeld door pijn uit het verleden en angst voor de toekomst. Dan laten we oude patronen de nieuwe dicteren.

duinen, mooi weer, schaapsherder, schaapskudde,  bordercollie, Maggie ,bestrijdt, Thomas van der Meij, berenklauw duinen, mooi weer, schaapsherder, schaapskudde,  bordercollie, Maggie ,bestrijdt, Thomas van der Meij, berenklauw

duinen, mooi weer, schaapsherder, schaapskudde, bordercollie, Maggie ,bestrijdt, Thomas van der Meij, berenklauw

Geduldig beantwoordt hij alle vragen van toegestroomde belangstellenden

En toch is het eigenlijk niet zo moeilijk. Kijk maar naar die schaapherder. Zijn leven is ook niet altijd gemakkelijk geweest, maar hij heeft een aantal zeer goede keuzes gemaakt! Voornamelijk ‘go wit the flow’ en wandel met het goddelijke zo te zien.

duinen, mooi weer, schaapsherder, schaapskudde,  bordercollie, Maggie ,bestrijdt, Thomas van der Meij, berenklauw

De kudde verdwijnt weer in het landschap

Als besluit van deze gouden middag trakteert mijn vriendje me op een heerlijk soepje in een strandpaviljoen. Ysbrandt boft ook. Hij krijgt de gehele portie bijbehorende rookworst. Vanwege de gluten……

Meer informatie over schaapsherders vind je op de website van Landschapsbeheer M A Oosthoek. Er staan ook hele leuke schaap-en lamgerelateerde uitstapjes op.

Strand, mooi weer, zon, hondje,, kruising engelse springer spaniel en epagneul breton, met man

Mijn lief met een ongeduldig hondje aan zijn voeten

Strand, mooi weer, zon, hondje,, kruising engelse springer spaniel en epagneul breton, met manStrand, mooi weer, zon, paard in galop, kruising engelse springer spaniel en epagneul breton, met manStrand, mooi weer, zon, hondje,, kruising engelse springer spaniel en epagneul breton, met man

Blue Monday begint met gebrom. Geluidsoverlast? Dan ligt gehoorbeschadiging op de loer: Eeuwigdurende pieptonen of nachtelijk geflierenfluit……

blue Monday, de meest deprimerende dag van het jaar, depri maandag blue Monday, de meest deprimerende dag van het jaar, depri maandagblue Monday, de meest deprimerende dag van het jaar, depri maandagblue Monday, de meest deprimerende dag van het jaar, depri maandag

 Vandaag is het dan weer zover:  Blue Monday, de meest deprimerende dag van het jaar. Een begrip in 2005 geïntroduceerd door de Britse psycholoog Cliff Arnall. Dit is zijn formule:

\frac{[W + (D-d)] \times T^Q}{M \times N_a}

Hierin is W een maat voor het weer, D voor de schulden, d voor het maandelijkse salaris, T voor hoe lang geleden het kerst was, Q staat voor hoe goed men nog de goede voornemens volhoudt, M voor het motivatieniveau en N voor het gevoel om actie te ondernemen. Wat de eenheden van de variabelen zijn is een groot raadsel. In wetenschappelijke kringen geldt de man dan ook als een wassen neus. In het triviale circuit wordt hij jaarlijks van stal gehaald.

gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden,

De dag doet direct zijn naam eer aan: Ik word wakker van een ellendig dreunend geluid. Mijn hele huis staat te schudden. Ik steek mijn hoofd uit het raam. Niets verontrustends te zien. Toch klinkt het als het einde der tijden. Gewapend met oordopjes  probeer ik een uurtje door te slapen. De dreun is nog steeds hoorbaar en voelbaar, dus ik sluimer maar zo’n beetje.

gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden,

Tijdens mijn hondenronde ga ik eens poolshoogte nemen. Wat ter wereld kan zoveel geluid produceren in de rustige binnenstad, dat de kopjes uit mijn kast trillen? Het blijkt te gaan om een verbouwing bij museum Boerhaave. Een enorme generator staat te schudden en te stampen. Hij gebruikt de steeg hier om de hoek als klankkast, trilt lage tonen via de grond en de omliggende gebouwen, en stinkt ook nog een uur in de wind.

gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden,

Mannetjes lopen in en uit. Ik spreek ze aan. Niemand weet ergens van, maar ze gaan de schuldige voor me opzoeken. De sukkel, die verantwoordelijk is voor dit misplaatste apparaat. Terwijl ik sta te wachten krijg ik pijn in mijn oren. Hoe houden die mannetjes dat vol? Zonder enige vorm van gehoorbescherming. Want dat is natuurlijk niet stoer. Zorgen voor kwetsbare oren, die stiefkindjes van onze zintuigen. Verbonden met het vrouwelijke, de Fibonacci getallenreeks,  de spiraal. Weer een hele berg trilharen in vele slakkenhuizen om zeep.

f_n = \frac{(1+\sqrt 5)^n - (1-\sqrt 5)^n}{2^n \sqrt 5}

Als er iemand voorbijgangers met een laser in hun ogen zou staan schijnen, dan was het protest vast niet van de lucht! Want daar kun je blind van worden!  Oh, dat is pas erg! Maar hier ligt niemand wakker van. Nou ja, Heks dan. Met haar gevoelige oortjes.

gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden,

Het verbaast me altijd enorm, hoe slecht de mens zorgt voor zijn gehoor. Halfdove muzikanten zijn eerder regel dan uitzondering. Tegen de tijd, dat je een piep in je oren hebt ontwikkeld is er helaas niets meer aan te doen. Ik ken een paar van die piepers. Ze hebben een ellendig leven, want de godganse dag horen ze keiharde piep en fluitgeluiden, zonder dat daar een bron voor is.

Het wordt voorgebracht door de afgeknapte trilharen in het slakkenhuis gelegen in het binnenoor. Een orgaan ter grootte van een erwt. Gekmakend. En zo gemakkelijk te voorkomen! Met op maat gemaakte oordopjes bijvoorbeeld!

grafiek gehoorschade,gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, grafiek gehoorschade,gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, grafiek gehoorschade,gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, grafiek gehoorschade,gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, grafiek gehoorschade,gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, grafiek gehoorschade,gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, grafiek gehoorschade,gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, grafiek gehoorschade,gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, grafiek gehoorschade,gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, grafiek gehoorschade,gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, grafiek gehoorschade,gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, grafiek gehoorschade,gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, grafiek gehoorschade,gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, grafiek gehoorschade,gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, grafiek gehoorschade,gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden,

‘Maar die zijn best prijzig!’ zei laatst een muzikant tegen me. ik heb het eens opgezocht. Mensen werkzaam in de muziek, afhankelijk van hun gehoor, hebben niet eens 155 euro over voor het beschermen van dit zintuig! Dat is toch wel heel triest.

De werkmannen bij het museum beginnen geroutineerd met me te flirten. Een aantal mannetjes dat me volstrekt niet serieus neemt verder besluit ik het anders aan te pakken. Ik bel de politie. Ook hier roept men direct, dat er niets strafbaars plaatsvindt. Ik leg het geduldig uit. Decibellen en wettelijke normen. Hoe weinig er nodig is voor gehoorschade. De enorme nadelige invloed van lage bromgeluiden. Er is wel degelijk sprake van laakbaar gedrag!

grafiek gehoorschade,gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, grafiek gehoorschade,gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, grafiek gehoorschade,gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, grafiek gehoorschade,gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, grafiek gehoorschade,gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden,

De collega’s van oom agent gaan kijken. Een half uur later is het stil. Toeval? Geen idee. Maar ik ben blij. Ik heb al genoeg last van mijn nek de laatste tijd. De whiplash lijkt helemaal terug van beetje weggeweest. Met de wintervirussen laten mijn spieren het finaal afweten. Dus hoofdpijn zat, ook zonder zo’n irritante brom van buitenaf.

grafiek gehoorschade,gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, grafiek gehoorschade,gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, grafiek gehoorschade,gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, grafiek gehoorschade,gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, grafiek gehoorschade,gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, grafiek gehoorschade,gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, grafiek gehoorschade,gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, grafiek gehoorschade,gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, grafiek gehoorschade,gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, grafiek gehoorschade,gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, grafiek gehoorschade,gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, grafiek gehoorschade,gehoor, binnenoor, gehoorbeschadigingen snel opgelopen, gevaar van te harde geluiden, header-blue-monday1bluemonday

Stamboomgegevens van de zuigelingen: Onnavolgbare familieverbanden. En Ysbrandt: de hond met kattengedrag

katten-15068

Poesjes!

Vanmorgen vroeg stond mijn hulp alweer voor mijn neus. Ik had een slapeloze nacht achter de rug, dus heks was superbrak. Eerst maar eens een kop koffie. En daarna samen het bed verschonen. Ik tilde de werpkist met het kattengezin uit bed en zette hen in de luwte van mijn werkkamer.

katten-15148 katten-15166 katten-15183

Toen ik even later ging kijken, schoot Pippi gestresst de kamer uit en lag er nog maar    één kitten in de kist. De andere was nergens te bekennen. Paniek bij de heks. Mijn hulp moest lachen. ‘Ach heks, die hoor je toch zo piepen!’ En Inderdaad. ‘Pieppiep’, klonk het uit de kledingkast. Pippi dook onderin tussen de schoenen en daar kroop het blinde wurm protesterend rond.

katten-15019

Kom op nou, heks!

Moeders had haar kleintje voor de zekerheid maar verstopt. Aan de tweede was ze niet toegekomen. Verontwaardigd keek Pippi me aan. ‘Jouw schuld. Wat zijn dat voor’n praktijken heks? Een beetje huisvredebreuk op de vroege morgen!’

Tevreden was ze pas weer, toen ze volledig geïnstalleerd in haar sprookjeskist op het grote schone bed zat. Geroutineerd begon ze de kleine dondertjes te wassen en al snel lagen ze tevreden aan één van haar vele puntige tepeltjes. Precies klein genoeg om in die minibekjes te passen.

katten-15110

Wasbeurt

Later op de dag kwam Steenvrouw op kraamvisite. Zij is de betovergrootmoeder van de zuigelingen. Haar kat Doekie is de moeder van Ferguut en Leonoor. Verschillende vaders, het is een wilde meid! De panter is weer aan de rol gegaan met Snuitje. Resultaat: Pippi. Pippi houdt het weer met de boskat. En zo zijn dus al mijn katten familie van elkaar. Opa Ferguut, oma Snuitje, tante Aafje, tante Leonoor en ga zo maar door.

katten-15066 katten-15115

Vanmiddag kwam Femke, de dochter van Trui langs. Alweer zo’n puber, die elke paar maanden een ware transformatie ondergaat. Vijftien is ze pas, maar al een hele jongedame… Haar moeder was gisterenavond het grut al komen bewonderen. Hun kat Loetje is de moeder van Snuitje! Is het nog te volgen? Al die kattenvrouwtjes in mijn vriendenkring en de eindeloze familiaire betrekkingen tussen onze huisdieren…..

katten-15092 katten-15036 katten-15118 Steenvrouw gaat misschien weer één van deze mormeltjes adopteren. Het zal nog moeilijk worden om ze af te staan. Ik heb al met Ysbrandt overlegd: ‘Het zijn er maar twee, we kunnen ze ook houden.’ Hij was direct voor. Hoe meer poesjes , hoe beter. Hij staat op bijzonder goede voet met de kattenclan. Ze accepteren hem als een volwaardig lid van de familie. Een blaffende variant. Suikeroompje Ys. hond-en-poezen-13168 hond-en-poezen-13160 En het varkentje? Wat zijn de gevolgen voor hem van deze vreemde cross-over tussen deze uiteenlopende species? Hij wast zich vaak als een kat. Likt aan zijn poot en wrijft over zijn koppie. En hij geeft kopjes aan mensen in parkjes. Tot hun verrukte verwondering.

hond-en-poezen-13171 hond-en-poezen-13165 hond-en-poezen-13155

Zo is de dag weer voorbijgevlogen. Pippi ligt tevreden te knorren met haar koters. Af en toe gaat ze even aan de wandel. Dan dweilt ze een tijdje languit in de woonkamer met een koppie van ‘Effe niks, graag’ Het is een hele vermoeiende job, moederpoes zijn.

katten-15160

Moment voor mezelf

Ik weet er alles van, vorig jaar was ik de klos met flesjes geven midden in de nacht. Wekenlang. Ik was na een paar dagen al helemaal gesloopt … Dus ik leef met haar mee en spreek haar bemoedigend toe. Dan kruipt ze weer vol goede moed bij haar kindertjes en schikt zich vol overgave in haar rol.

katten-15041 katten-15042