‘Koningsdag 2019? Heks is er net van bijgekomen. De voorbereidingen zijn tien keer leuker dan de dag zelf. Wat een kou. Wat een gesjouw. En: ‘Drie keer niks is toch wel duur, mevrouw.’

‘Zullen we op de koningsdagmarkt gaan staan, Heks?’ Mijn nieuwe heksenvriendinnetje kijkt me verwachtingsvol aan. Ze wil allerlei oude spulletjes gaan verkopen. Heks heeft ook nog wel wat rommel op te ruimen. En een heleboel leuke kettingen en oude kleding…..

Zo gezegd, zo gedaan. Mijn maatje regelt een plek op de Papengracht. Een super leuke locatie. Het is schitterend weer in de week voorafgaand aan de grote dag. De mussen vallen van het dak. Ik haal de dag voorafgaand aan koningsdag dus nog een partijtje gekke zonnebrillen bij mijn geheime adresje.

De man verkoopt oude partijen van van alles en nog wat. Een winkel van Sinkel van heb ik jou daar. Echt een favoriet van Heks. ‘Hier heb je nog wat brillenrekjes. Je moet ze wel eventjes zelf in elkaar zetten,’ hij drukt me een paar kartonnen dozen in de hand.

Mijn heksenmaatje staat alles hoofdschuddend te bekijken. Ze houdt haar hoofd weliswaar stil, maar ik zie haar toch schudden vanuit mijn ooghoeken. Met een etalagepop onder de arm lopen we naar Huize Heks. We zijn al de hele middag saampjes op stap.

Eerst koffie met zelfgebakken koekjes in haar heksenhuisje. ‘Zal ik je de kaart leggen,’ zegt mijn vriendin plotsklaps. Geroutineerd schudt ze het pak tarotkaarten en legt ze op tafel. ‘Eens kijken of die nieuwe aanbidder iets voor je is. Of die mysterieuze man. Of er nog liefde aan komt in je leven….’

Heks is blij met haar nieuwe maatje. We zitten samen op de heksenschool. En toevalligerwijs wonen we in dezelfde stad. Op loopafstand van elkaar!

Tot besluit gaan we de hondjes uitlaten en een staatslot kopen. En vervolgens dus naar de Winkel van Sinkel. En met etalagepop onder arm naar Huize Heks…….

Dan weer terug lopen naar de Haven om mijn fiets op te halen. Nog een hondenrondje langs de Singel en de koek is op. ‘Oh jee, ik geloof dat ik te vroeg gepiekt heb,’ piep ik ’s avonds tegen de Don aan de telefoon. Ik ben helemaal druk van moeheid en dat is over het algemeen een veeg teken…..

Een schier slapeloze nacht volgt. Teveel adrenaline in mijn systeem en tegelijkertijd doodmoe. Ik woel en draai me vast in mijn dekbed. Waakslaap en slaapwaak de nacht door. Word heel vroeg wakker om vervolgens toch nog in coma te geraken.Schrik me dood van de wekker en moet ik er dan toch echt uit.

Ik heb geprobeerd om 1 en ander goed voor te bereiden, maar op het laatste moment neemt mijn chaotische aard het over. Ik ben te moe om verstandige beslissingen te nemen, dus fiets ik met een hondenkar vol spulletjes naar de Papengracht. Volledig kapot en de dag moet nog beginnen.

Mijn vriendin is in geen velden of wegen te bekennen. Het zal nog een klein half uurtje duren, voordat ze zich door de menigte heeft geworsteld. Heks zit dan al met wat troepje op de stoep. Het is gemeen koud weer. Net als we van alles hebben uitgestald klettert een overdreven natte voorjaarsbui over het terrein….

Snel de boel weer op een drol gegooid en een paraplu eroverheen. De volgende bui krijgen we hulp van de buurman en zijn enorme oranje zeildoek. Heks loopt even naar huis om een paar kleine krukje te halen. Ik kan niet meer op mijn benen staan intussen. En het is pas half 12 in de ochtend…..

Terwijl ik heen en weer marcheer voel ik de spierpijn in mijn benen schieten. Een teken aan de wand. O jee, mijn lijf gaat het opgeven. En het is nog niet eens middag! Ik heb nog niks verkocht. Alleen maar ontevreden dames aan mijn kleed, die echt helemaal niks willen betalen voor overigens prima spulletjes.

Mijn vriendin doet goede zaken. Zij heeft dan ook werkelijk prachtige kettingen van agaat en mooie ingewijde gebedskralen uit India. Voor een appel en een ei. Ze is overbodige troep uit haar leven aan het verwijderen. Heks heeft ook iets van haar gekregen.

‘Het is een heilig voorwerp uit India, ingezegend door een monnik. Kijk, onderaan zit een mesje. Om overbodige banden door te snijden….. Ik heb em niet meer nodig…..’

Om een uurtje of 1 houden we het voor gezien. We zijn intussen al tien keer zeiknat geregend. En volgens buienradar was dit de droge periode en komen de echte buien er nu pas aan……

Heks heeft alleen een knaloranje sjaal verkocht, die eigenlijk ter decoratie was meegekomen. Ik wilde em echt niet kwijt. Maar de alleraardigste vrouw tegenover me heeft het koud. En ze heeft haar oog erop laten vallen. Hij is ook prachtig.

Ook heb ik een sjaaltje verkocht aan iemand, die er niks voor wilde geven. Zelfs toen ik de prijs halveerde naar dubbel niks was het nog teveel. Ze geeft me daarvan de helft in stuivers. Kijkt me meesmuilend recht in mijn gezicht. Wat een portret. Niet leuk meer. Zo wordt dit spel niet gespeeld! Het spel is dan ook uit. Ik ben er klaar mee.

Gelukkig verkoop ik nog een lederen portemonnaie voor twee kwartjes aan een schattig meisje. Dat maakt mijn dag enigszins goed.

Steenvrouw komt nog even langs, alsmede mijn hulp met haar hele gezin. Maar dan ben ik alweer helemaal ingepakt. De etalagepop achterin de fietskar. Ze ligt een beetje achterover, waardoor mijn kar aanloopt. ‘Ze lijkt wel zwaarder dan op de heenweg…’

Ja, dat krijg je met die anorectische etalagepopjes. Heeft natuurlijk maanden niks te vreten gehad en heeft zich op de markt stiekempjes aan van alles en nog wat te goed gedaan……

Thuisgekomen ben ik zo kapot, dat ik er chagrijnig van ben. ‘Dit doe ik nooit meer, veel te vermoeiend, veel te zwaar voor mijn gestel….’ pruttel ik, terwijl ik alles weer naar binnen sjouw. Ik smijt het in een hoek en zijg neer in mijn stoel.

Daar zit ik een uur later nog steeds. Bewegingsloos. Verkleumd tot op het bot. Ziek. Misselijk. Ellendig. Alles doet pijn……

Ik kruip zonder lunch of avondeten in bed om er alleen nog uit te komen voor een ijskoude laatste hondenuiltaatronde. Ik fiets een rondje langs de Singel. De kille ijzige wind vreet zich een weg door mijn dikke kleding. Mijn handen veranderen in ijspegels. Het zal een half uur onder een gloeiendhete douche kosten om Heks weer op te warmen.

Koningsdag 2019 is geen succes voor Heks. De voorbereidingen waren echter geweldig. Misschien had ik de dag zelf moeten overslaan en alleen voor de aanloop moeten gaan…. Met mijn nieuwe heksenmaatje met het gouden hart.

Ik slaap ongeveer het klokje rond. En nog steeds ben ik niet vooruit te branden. Ik lig daarna nog een hele dag uitgeblust in bed voor de buis. Te moe om te eten. Alleen voor een paar fietsrondes met VikThor kom ik er even uit.

Maar: Het kleine magische mesje gekregen van de schone Italiaanse heksenprinses is al bezig om zijn werk te doen. Volgende week ga ik met Joy mijn kledingkast aanpakken. Spulletjes uitzoeken voor tweedehandswinkels. En de rest naar het Leger Des Heils. En wat dan over blijft is voor de lompenboer.

 

 

 

I have arrived, I am home! Maar here and now zit ik gelijk met gebakken peren, die me niet in de kouwe kleren gaan zitten. Traditioneel krijg je een flinke crisis als je hier een tijdje bent. Dat is algemeen bekend. Heks zit er direct middenin. Ik heb mijn dieptepunt alweer achter de rug. Ik kan dan ook eigenlijk best weer naar huis terug!


Na twee dagen sturen met mijn Tens-apparaat op de hoogste stand in een bloedheet wagentje ben ik helemaal dol in mijn bol. Ondanks alle voorzorgsmaatregelen, bezoekjes aan de fysiotherapeut, cortisonen-injecties en pijnstillers is mijn lijf een slagveld aan kwalen. Maar uiteindelijk ben ik er dan toch echt. Ik rijd het parkeerterrein op. I have arrived!
Maar o jeetje, wat een tegenvaller! Ik raak direct slaags met de dames op het kantoor. En ook bij de medewerksters van de registratie kom ik geen stap verder. En ik moet verder! Ik moet als den donder mijn tent opzetten, voordat ik verander in een weke doch pijnlijke kwarktaart…..

‘U hebt zich niet opgegeven,’ krijg ik beschuldigend naar mijn dodelijk vermoeide hoofd. Alsof het een doodzonde is! Voor mensen met een tent is altijd plek! Dat weet iedereen! Ook mijn pogingen om dan in elk geval een kampeerplekje te bemachtigen, waar ik met mijn auto kan komen worden genadeloos afgestraft. Ik moet warempel met een kruiwagen twee kilometer over bobbelig terrein gaan lopen sleuren met mijn teringbende. ‘Je vraagt maar of iemand je wil helpen,’ bitst de betreffende non.

Nou ja zeg. Ze kent me! Een jaar of wat geleden zat ze bij me in de familie. Ik heb een hele middag Boeddhistische geëngageerde kunst met haar gemaakt indertijd. Het was zo’n schatje! Ik weet dat westerlingen er allemaal hetzelfde uitzien voor Vietnamezen, maar dit gaat wel erg ver!


Ik word van het kastje naar de muur gestuurd en weer terug. Ik moet me eerst inschrijven. Nee, ik moet toch eerst naar het kantoor. ‘Ga naar de registratiehal,’ bitsen ze daar. Om vandaaruit opnieuw naar het kantoor te worden gestuurd. Dit gaat zeker een uur zo door.

Intussen komt er stoom uit mijn oren. Ik ben zo wanhopig, dat ik op het punt sta om in mijn auto te stappen en gewoon weer naar huis te rijden. Steek die retraite maar in je dinges. Ik ben er klaar mee!

Een vrijwilligster bij de registratie gaat diep naar me luisteren. Helemaal volgens de regels der kunst. Ze kijkt me oprecht meedogend aan, terwijl ik mijn ellende eruit braak. ‘Drie en een halve maand ben ik bezig geweest om in die auto te komen. Elke dag iets gedaan. Gekkenwerk natuurlijk. Bladiebla, pech onderweg….’ bries ik verontwaardigd.

‘Je ziet niets aan me, maar ik ben zwaar gehandicapt,’ roep ik verhit. Ik zie eruit of ik een paard kan doodslaan intussen. Niet bepaald gehandicapt. De vrouw kijkt meewarig. Ze bedoeld het ongetwijfeld goed, maar het werkt evenzogoed averechts op mijn verhitte zenuwen. Toch ben ik enigszins bedaard, als ze me onverrichterzake naar het kantoor terugstuurt.

Ik ga nog 1 poging doen en anders is het einde verhaal. Ik ga onder geen beding met kruiwagens vol bagage over een heuvel vol pruimenbomen sjokken teneinde mijn tent pal in de volle zon te zetten. Ik moet een schaduwrijk plekje hebben dicht bij de meditatiehal en het sanitair. En ik weet precies zo’n plekje. En daar staat nog niemand!

‘Dat gedeelte is voor de staf,’ zegt iemand streng. ‘Het ligt helemaal aan de buitenrand,’ pareer ik. ‘Maar het is daar wel noble silence,’ krijg ik als weerwoord. ‘Dat vind ik juist lekker,’ probeer ik weer.

Als ik uiteindelijk mijn spullen naar de betreffende plek wil brengen is de boel afgezet. Er mogen geen auto’s rijden op het pad. Ze verzinnen hier ook altijd weer wat. Nee, ik moet dus toch met kruiwagens aan de slag. Als ik me opnieuw op het kantoor meldt trekt  de non, die me dwarszit een strenge streep door haar gezicht. “NEE.’ Geen praten aan.


‘Ik ga naar huis,’ besluit ik ter plekke. Zijn ze nu helemaal gek geworden hier?

Dan staat een kleine Française op vanachter haar computer. Een vrijwilligster hier uit de regio. Een vrouw met flair. Een actrice hoor ik later….. Ze heeft het hele verhaal meegekregen. ‘Kom,’ wenkt ze. Om vervolgens alle regels met voeten te treden vanuit een soort natuurlijk gezag. Eindelijk iemand, die zich mijn probleem aantrekt. Ze haalt de wegversperring weg en laat me met auto en al naar achter rijden.

Daar gooi ik voor haar verbijsterde ogen al mijn bagage met een grote zwaai uit mijn karretje. Als een gigantische woeste amazone. Binnen vijf minuten ligt er een geweldige berg troep op de bosgrond. Verwilderd sta ik ertussen te wankelen.

Een paar uur later is het leed geleden. Mijn tent staat. Met veldbed en al. Ik heb iets eetbaars binnen gekregen. Een flinke wasbeurt onder de invalidendouche heeft ook wonderen gedaan. Een goeie hap pijnstillers erin en ik kan naar bed.

Mijn vriendin de Nederlandse non heeft intussen ook al gehoord dat ik ben gearriveerd. ‘Er staat een hele boze nederlandse vrouw in de office,’  vertellen de nonnetjes haar, ‘Ze heeft een heeeeeeeeeeeeeeeeeeel kort rokje aan!’  (Tot aan mijn knieën). ‘Dat draag je toch zeker niet op een retraite! En een grote hoed op haar hoofd.’


‘Is ze heel erg lang?’ vraag mijn vriendin verheugd. Ook voor haar is het een verrassing, dat ik hier weer opduik. En als het antwoord bevestigend is: ‘Stop haar maar in mijn familie!’

‘Haha, Heks. Wat een verhaal over je spijkerjurk. Mensen lopen hier echt gewoon in korte broek enzo. Zolang je het maar niet in de meditatiehal doet. Ik heb het voor je opgenomen, hoor. Dat is Heks, die ken je toch wel, heb ik gezegd. Ze loopt altijd in van die hele lange gewaden. Waar hebben jullie het over? Ze heeft twee dagen in een bloedhete auto gezeten. Vandaar dat jurkje.’

‘En er is vast een reden, waarom ze zich niet heeft aangemeld. Dat doet ze sowieso alttijd pas op het laatste moment, omdat het altijd onzeker is of het haar wel lukt om hier te komen.’ En dat is inderdaad zo. Ik ben het thuis in alle hectiek stomweg vergeten. En het hotel onderweg had geen WIFI.

’s Avonds lig ik tevreden in mijn tent. Het leed is geleden. Ik heb het overleefd. Ik heb het bijgelegd met de nonnen in de office. Stil lig ik te luisteren of ik mijn vriend Uil soms hoor. Ik ben volledig in mijn hart merk ik. ‘Deze plek is een groot hart,’ doezel ik verder. Met af en toe een dwarse non. Nou ja, je ziet ook niks aan Heks. Dat blijft me opbreken bij tijd en wijle.

Maar het is ook fijn. Als mensen je de godganse dag met een deerniswekkend gezicht bij voorbaat lopen te helpen is ook niet alles. Vraag maar aan mijn vriendin Kras. Zo is het altijd wat.


 

Kattenkwaad! Altijd wat met zo’n kat. Leven met zeven van die monsters…. Met zeven levens! Daar moet je toch niet aan denken? Soms niet, nee. Maar door de bank genomen ben ik erg blij met mijn katachtige huisgenoten!

kattenkwaad, ONDEUGENDE POESJES, stoute katten, kattenrug, poezen met streken

Woensdagavond krijg ik een smsje van Frogs. ‘Ik rijd nu weg uit Spijkernisse, zie je zo!’ Hij komt even de vuilniszakken buiten zetten. Hiep hoi. Nu hoef ik ze niet zelf naar de hoek van de straat te slepen. De vuilniswagen rijdt helaas niet langs mijn huis. Het is altijd een heel gedoe om die loodzware zakken vol kattengrit op het juiste moment op de juiste plek te krijgen.

kattenkwaad, ONDEUGENDE POESJES, stoute katten, kattenrug, poezen met streken

Ja, mijn monsters zorgen voor veel troep. Kattenbakken moeten regelmatig geleegd worden. Ze laten een spoor van haren en vieze voetstappen achter. Regelmatig gaat er iets kapot ten gevolge van hun woeste capriolen tijdens achtervolgingen door het huis.  En de laatste weken heb ik ook nog eens last van een katachtige bedplasser. Mijn bed wel te verstaan. Dit levert zo’n gigantische berg wasgoed op! Ik word er helemaal beroerd van….

kattenkwaad, ONDEUGENDE POESJES, stoute katten, kattenrug, poezen met streken 73249715

Het probleem is, dat de kat, die ik verdacht van deze desastreuze actie, uiteindelijk niet de schuldige blijkt te zijn. Althans, niet de enige. Het andere punt is, dat mijn katten het niet doen om me te pesten. Piesen heeft een hele andere betekenis in kattenland. Buiten het ledigen van de blaas, staat het ook garant voor het uitzetten van een lekkere geurvlag…..

kattenkwaad, ONDEUGENDE POESJES, stoute katten, kattenrug, poezen met streken

Mijn lapjeskat vertoont dit gedrag altijd als ze krols is. Zij was dan ook direct hoofdverdachte nummer 1. Maar zelfs als ik haar dagen ver van mijn slaapkamerdeur houdt, is er toch weer gepiest. Op dezelfde plek, nota bene. Is dat piskrengetje nu toch naar binnen geslipt op een onbewaakt ogenblik? Ik besluit nog beter op te letten.

noa

Een derde keer stap ik in een zeikbed. Getverderrie. Bijna jankend van ellende verschoon ik midden in de nacht voor de zoveelste keer de hele boel. Binnenkort moet ik met die tijk naar de wasserette. Want dit gaat niet meer goedkomen zo. Er is nu blijkbaar een soort kattenbak in mijn matras ontstaan!

Dus mijn volgende hoofdverdachte is de Zwarte Panter. Hij is de enige kat, die ik daar nog binnen heb gelaten de laatste dagen. Hoewel het niet zijn stijl is. Ik heb hem nooit eerder op dit soort gedrag betrapt……

Kattenkwaad-logo

Vanmorgen echter, als ik even naar de keuken ben geweest en terugkeer in mijn slaapkamer, piept opeens Pippi tevoorschijn vanonder het bed. Ze heeft zich blijkbaar een hele dag schuil gehouden in deze kamer…. Aha, ik miste haar gisteren inderdaad al tijdens het avondeten. Zij is dus de boosdoener. Deze misschien zwangere poes. Ik zal haar ver van mijn bed moeten houden!

kattenkwaad, ONDEUGENDE POESJES, stoute katten, kattenrug, poezen met streken

Zo ben ik dan al de hele week aan het wassen. Vanwege deze uit de hand gelopen hobby, mijn grenzeloze kattenliefde. ‘Het zijn er wel heel erg veel, Heksje,’ zei Cowboy afgelopen woensdag aan de telefoon. Ik weet het. ‘Twee vind ik al veel,’ vervolgt mijn lief, ‘Maar zeven!’ Hij is er intussen wel een beetje aan gewend. Ook vindt hij het eigenlijk wel heel gezellig, die beestenbende hier in huis. Maar dit soort dingen maakt het wel zwaar bij tijd en wijlen.

froot-katten-die-beroemd-zijn-door-hun-typische-markeringen-8-560x420

Als Frogs de vuilniszakken buiten zet, neemt hij Varkentje gelijk mee voor een wandelingetje. Bij terugkomst kijkt mijn goede vriend me met een vies gezicht aan. ‘Er ligt iets heel erg smerigs in de gang, Heks,’ snuivend trekt hij zijn neus op, ‘Toen ik het eens goed bekeek, ging ik bijna over mijn nek. Het stinkt ook verschrikkelijk!’

kattenkwaad, ONDEUGENDE POESJES, stoute katten, kattenrug, poezen met streken

Oh jee, dat kan wel eens door de Zwarte Panter zijn achtergelaten. Misschien een reactie op een wormenkuurtje dat ik hem gisteren heb gegeven….

Als een haas vertrek ik naar de gewraakte plek, gewapend met een stoffer en blik, schoonmaakmiddelen, plastic zak, kranten en een psychologische knijper op mijn neus. Eerst zet ik alle deuren naar buiten open. Dan ga ik aan de slag met mijn beproefde methode om dit soort shitklusjes tot een goed einde te brengen. Geloof me: ik kan zonder probleem met deze hulpmiddelen dit soort viezigheid opruimen.

kattenkwaad, ONDEUGENDE POESJES, stoute katten, kattenrug, poezen met streken

Frogs kijkt verbaasd op, als ik geheel intact, zonder smurrie aan handen of instrumentaria, weer bovenkom. Ja, je wordt er handiger in met de jaren. Maar een kat, die in je bed piest went nooit. Er komt voorlopig geen kat meer in de buurt van mijn slaapkamer. Ik ben er klaar mee.

kattenkwaad, ONDEUGENDE POESJES, stoute katten, kattenrug, poezen met streken

Behalve de Panter dan, die verdenk ik niet langer. Het zijn zonder twijfel de hormonale damespoesjes. Als er geen nestjes komen, gaan ze onder het mes. En daarna ga ik maar eens naar de wasserette met mijn tijk. Dat is de enige manier, om die markeerluchtjes echt uit mijn matras te krijgen. Tot die tijd blijft het een beetje tobben. Alle deuren dicht. En eventjes geen grote kattenfamilie gezellig ’s avonds in mijn bedje…..

kattenkwaad, ONDEUGENDE POESJES, stoute katten, kattenrug, poezen met streken

 

73249715kattenkwaad, ONDEUGENDE POESJES, stoute katten, kattenrug, poezen met streken kattenkwaad kattenkwaad, ONDEUGENDE POESJES, stoute katten, kattenrug, poezen met streken kattenkwaad, ONDEUGENDE POESJES, stoute katten, kattenrug, poezen met streken kattenkwaad, ONDEUGENDE POESJES, stoute katten, kattenrug, poezen met streken kattenkwaad, ONDEUGENDE POESJES, stoute katten, kattenrug, poezen met streken kattenkwaad, ONDEUGENDE POESJES, stoute katten, kattenrug, poezen met streken kattenkwaad, ONDEUGENDE POESJES, stoute katten, kattenrug, poezen met streken kattenkwaad, ONDEUGENDE POESJES, stoute katten, kattenrug, poezen met streken kattenkwaad, ONDEUGENDE POESJES, stoute katten, kattenrug, poezen met streken kattenkwaad, ONDEUGENDE POESJES, stoute katten, kattenrug, poezen met streken kattenkwaad, ONDEUGENDE POESJES, stoute katten, kattenrug, poezen met streken kattenkwaad, ONDEUGENDE POESJES, stoute katten, kattenrug, poezen met streken

 

kattenkwaad, ONDEUGENDE POESJES, stoute katten, kattenrug, poezen met streken