‘Koningsdag 2019? Heks is er net van bijgekomen. De voorbereidingen zijn tien keer leuker dan de dag zelf. Wat een kou. Wat een gesjouw. En: ‘Drie keer niks is toch wel duur, mevrouw.’

‘Zullen we op de koningsdagmarkt gaan staan, Heks?’ Mijn nieuwe heksenvriendinnetje kijkt me verwachtingsvol aan. Ze wil allerlei oude spulletjes gaan verkopen. Heks heeft ook nog wel wat rommel op te ruimen. En een heleboel leuke kettingen en oude kleding…..

Zo gezegd, zo gedaan. Mijn maatje regelt een plek op de Papengracht. Een super leuke locatie. Het is schitterend weer in de week voorafgaand aan de grote dag. De mussen vallen van het dak. Ik haal de dag voorafgaand aan koningsdag dus nog een partijtje gekke zonnebrillen bij mijn geheime adresje.

De man verkoopt oude partijen van van alles en nog wat. Een winkel van Sinkel van heb ik jou daar. Echt een favoriet van Heks. ‘Hier heb je nog wat brillenrekjes. Je moet ze wel eventjes zelf in elkaar zetten,’ hij drukt me een paar kartonnen dozen in de hand.

Mijn heksenmaatje staat alles hoofdschuddend te bekijken. Ze houdt haar hoofd weliswaar stil, maar ik zie haar toch schudden vanuit mijn ooghoeken. Met een etalagepop onder de arm lopen we naar Huize Heks. We zijn al de hele middag saampjes op stap.

Eerst koffie met zelfgebakken koekjes in haar heksenhuisje. ‘Zal ik je de kaart leggen,’ zegt mijn vriendin plotsklaps. Geroutineerd schudt ze het pak tarotkaarten en legt ze op tafel. ‘Eens kijken of die nieuwe aanbidder iets voor je is. Of die mysterieuze man. Of er nog liefde aan komt in je leven….’

Heks is blij met haar nieuwe maatje. We zitten samen op de heksenschool. En toevalligerwijs wonen we in dezelfde stad. Op loopafstand van elkaar!

Tot besluit gaan we de hondjes uitlaten en een staatslot kopen. En vervolgens dus naar de Winkel van Sinkel. En met etalagepop onder arm naar Huize Heks…….

Dan weer terug lopen naar de Haven om mijn fiets op te halen. Nog een hondenrondje langs de Singel en de koek is op. ‘Oh jee, ik geloof dat ik te vroeg gepiekt heb,’ piep ik ’s avonds tegen de Don aan de telefoon. Ik ben helemaal druk van moeheid en dat is over het algemeen een veeg teken…..

Een schier slapeloze nacht volgt. Teveel adrenaline in mijn systeem en tegelijkertijd doodmoe. Ik woel en draai me vast in mijn dekbed. Waakslaap en slaapwaak de nacht door. Word heel vroeg wakker om vervolgens toch nog in coma te geraken.Schrik me dood van de wekker en moet ik er dan toch echt uit.

Ik heb geprobeerd om 1 en ander goed voor te bereiden, maar op het laatste moment neemt mijn chaotische aard het over. Ik ben te moe om verstandige beslissingen te nemen, dus fiets ik met een hondenkar vol spulletjes naar de Papengracht. Volledig kapot en de dag moet nog beginnen.

Mijn vriendin is in geen velden of wegen te bekennen. Het zal nog een klein half uurtje duren, voordat ze zich door de menigte heeft geworsteld. Heks zit dan al met wat troepje op de stoep. Het is gemeen koud weer. Net als we van alles hebben uitgestald klettert een overdreven natte voorjaarsbui over het terrein….

Snel de boel weer op een drol gegooid en een paraplu eroverheen. De volgende bui krijgen we hulp van de buurman en zijn enorme oranje zeildoek. Heks loopt even naar huis om een paar kleine krukje te halen. Ik kan niet meer op mijn benen staan intussen. En het is pas half 12 in de ochtend…..

Terwijl ik heen en weer marcheer voel ik de spierpijn in mijn benen schieten. Een teken aan de wand. O jee, mijn lijf gaat het opgeven. En het is nog niet eens middag! Ik heb nog niks verkocht. Alleen maar ontevreden dames aan mijn kleed, die echt helemaal niks willen betalen voor overigens prima spulletjes.

Mijn vriendin doet goede zaken. Zij heeft dan ook werkelijk prachtige kettingen van agaat en mooie ingewijde gebedskralen uit India. Voor een appel en een ei. Ze is overbodige troep uit haar leven aan het verwijderen. Heks heeft ook iets van haar gekregen.

‘Het is een heilig voorwerp uit India, ingezegend door een monnik. Kijk, onderaan zit een mesje. Om overbodige banden door te snijden….. Ik heb em niet meer nodig…..’

Om een uurtje of 1 houden we het voor gezien. We zijn intussen al tien keer zeiknat geregend. En volgens buienradar was dit de droge periode en komen de echte buien er nu pas aan……

Heks heeft alleen een knaloranje sjaal verkocht, die eigenlijk ter decoratie was meegekomen. Ik wilde em echt niet kwijt. Maar de alleraardigste vrouw tegenover me heeft het koud. En ze heeft haar oog erop laten vallen. Hij is ook prachtig.

Ook heb ik een sjaaltje verkocht aan iemand, die er niks voor wilde geven. Zelfs toen ik de prijs halveerde naar dubbel niks was het nog teveel. Ze geeft me daarvan de helft in stuivers. Kijkt me meesmuilend recht in mijn gezicht. Wat een portret. Niet leuk meer. Zo wordt dit spel niet gespeeld! Het spel is dan ook uit. Ik ben er klaar mee.

Gelukkig verkoop ik nog een lederen portemonnaie voor twee kwartjes aan een schattig meisje. Dat maakt mijn dag enigszins goed.

Steenvrouw komt nog even langs, alsmede mijn hulp met haar hele gezin. Maar dan ben ik alweer helemaal ingepakt. De etalagepop achterin de fietskar. Ze ligt een beetje achterover, waardoor mijn kar aanloopt. ‘Ze lijkt wel zwaarder dan op de heenweg…’

Ja, dat krijg je met die anorectische etalagepopjes. Heeft natuurlijk maanden niks te vreten gehad en heeft zich op de markt stiekempjes aan van alles en nog wat te goed gedaan……

Thuisgekomen ben ik zo kapot, dat ik er chagrijnig van ben. ‘Dit doe ik nooit meer, veel te vermoeiend, veel te zwaar voor mijn gestel….’ pruttel ik, terwijl ik alles weer naar binnen sjouw. Ik smijt het in een hoek en zijg neer in mijn stoel.

Daar zit ik een uur later nog steeds. Bewegingsloos. Verkleumd tot op het bot. Ziek. Misselijk. Ellendig. Alles doet pijn……

Ik kruip zonder lunch of avondeten in bed om er alleen nog uit te komen voor een ijskoude laatste hondenuiltaatronde. Ik fiets een rondje langs de Singel. De kille ijzige wind vreet zich een weg door mijn dikke kleding. Mijn handen veranderen in ijspegels. Het zal een half uur onder een gloeiendhete douche kosten om Heks weer op te warmen.

Koningsdag 2019 is geen succes voor Heks. De voorbereidingen waren echter geweldig. Misschien had ik de dag zelf moeten overslaan en alleen voor de aanloop moeten gaan…. Met mijn nieuwe heksenmaatje met het gouden hart.

Ik slaap ongeveer het klokje rond. En nog steeds ben ik niet vooruit te branden. Ik lig daarna nog een hele dag uitgeblust in bed voor de buis. Te moe om te eten. Alleen voor een paar fietsrondes met VikThor kom ik er even uit.

Maar: Het kleine magische mesje gekregen van de schone Italiaanse heksenprinses is al bezig om zijn werk te doen. Volgende week ga ik met Joy mijn kledingkast aanpakken. Spulletjes uitzoeken voor tweedehandswinkels. En de rest naar het Leger Des Heils. En wat dan over blijft is voor de lompenboer.

 

 

 

Van griep naar grap is een kleine stap als Buurman op de stoep staat. Soms willen oren geen zware baren horen: Lang leve absurde prietpraat!

Zoals gebruikelijk in deze tijd van het jaar lig ik gestrekt met het meest recente griepvirus onder de leden. Het hele weekend lig ik om, maar maandag waai ik eventjes bij Steenvrouw aan. Ze zit ook bij te komen van een griepje. ‘Ik ben niet meer besmettelijk hoor,’ snuft ze aandoenlijk. Haar waterige oogjes hangen op halfzeven. Toch maken we een lekkere wandeling in de frisse vrieskou. Twee dagen later vertoon ik precies dezelfde verschijnselen……

Haar virusje heeft zich diep in mijn lijf genesteld. Een immuunsysteem is bedoeld om zulke bezoekers buiten te houden. Op een of andere manier vist mijn systeem zulke indringers er niet uit. ‘Kom maar binnen, pak een stoel, wil je iets eten of drinken?’ vraagt mijn halvezolige poortwachter ongetwijfeld beleefd aan elk voorbijvliegend virus……

Zodoende breng ik weer veel tijd door in mijn eigen fantastische gezelschap. Afspraken worden afgebeld. Bij andere gelegenheden kom ik eenvoudigweg niet opdagen. Intussen probeer ik de moed er in te houden. Ik heb een drukke week voor de boeg volgende week, dus ik moet bijtijds op mijn beide benen staan……

Donderdagmiddag komt Buurman langs samen met zijn enorme hond, de grote vriend van Varkentje. ‘Heks, wat zie je er fantastisch uit! Je lijkt wel een Russische Mamoesjka Tsarina!’. Heks draait een rondje in haar mooie Siberische outfit. ‘Ik lig al dagen in bed, maar vanmiddag moest ik naar een behandelaar. Dus ik dacht: Ik trek eens wat leuks aan. Daar had ik zin in!’ Mijn oude vriend kan het zeer waarderen.

‘Kom, ik neem je mee uit! Je moet jezelf laten bewonderen, Heks. Je ziet er fabelachtig uit!’ Heks blijft liever thuis. Ik heb me alweer genoeg uitgesloofd vandaag. De koek is op! Mijn bezoeker is in een drukke bui. Luidruchtig toetert hij zijn vrolijke en vermakelijke verhalen om mijn oren. Ik luister en luister. Ik kom er niet tussen. Nog meer luisteren……..

Dat gaat zo zeker een uurtje door.

Als hij hetzelfde verhaal voor de derde keer vertelt onderbreek ik hem. Vervolgens probeer ik iets over mijn amoebe-leventje te vertellen, maar hij laat me niet uitpraten. Hij geeft direct zijn mening. Ik heb geen behoefte aan welke mening dan ook. Ik wil dat iemand naar me luistert. Ik wil ook bestaan!

Luisteren is gewoon heel moeilijk voor ons mensen. Die zeilers aan de zijkant van ons hoofd hadden er over het algemeen net zo goed niet kunnen zitten: Ze dienen vaak louter als sierobject….

We hebben er allemaal wel eens last van. De één iets meer dan de ander.

Als je luistert houd je je mond. En daar zit em de crux. Wij mensen maken gewoon liever lawaai. We overschreeuwen de stille wateren in onszelf. We brullen tegen de diepe gronden in de ander. Luisteren is passief: We willen actie!

Lui luisteren. Achterover leunen en horen wat de ander zegt. Luisteren met je hart. Verstaan. Een goed verstaander heeft een half woord nodig. ‘Deep listening’ noemt Thich Nath Hanh dat. Zo belangrijk in de menselijke verhoudingen……

Essentieel!

Tijdens retraites met Thich Nath Hanh in Plumvillage werden we ingedeeld in zogenaamde ‘families’. Met je eigen familie werd je geacht iedere dag te ‘Dharma’delen. ‘Darmen-delen’ noemden wij het ook wel voor de gein.

Het ritueel gaat als volgt: Mensen zitten in een kring. Wie iets wil vertellen maakt een respectvolle buiging naar de anderen. De kring buigt terug. Vervolgens vertelt diegene zolang als ie wil over wat ie maar wil. De rest luistert. Niemand zegt iets, niemand onderbreekt de ander. Als je je verhaaltje hebt gedaan, maak je opnieuw een buiging. De rest buigt terug en zwijgt.

Je wordt geacht geen enkele reactie te geven. Ook niet later. Of de volgende dag. Geen goedbedoelde adviezen. Geen ongevraagde meningen. Geen aanbevelingen. Geen: Dat heb ik ook! Geen enkele reactie. Gewoon luisteren, luisteren en nog eens luisteren. Met je oren en met je hart.

Als dit ritueel goed wordt uitgevoerd is het zo fantastisch! Echt naar elkaar luisteren geeft zoveel intimiteit en verbinding! Ongekend!

Helaas heb ik ook in Boeddhistische kringen regelmatig meegemaakt dat wij mensen hier niets van bakken. In no time slaan we elkaar om de oren met wijsheden, oplossingen, meningen en andere zaken. Waar die ander nou echt niet op zit te wachten…..

Meestal goed bedoeld, maar het ellendige bijeffect is vaak dat de ander het gevoel krijgt heel dom te zijn nog steeds met zulke eenvoudig op te lossen problemen te tobben…… 

Na mijn verontwaardigde protesten houdt mijn goede vriend dan toch zowaar zijn mond. Het kost hem gewoon erg veel moeite vandaag….. Ik kan eindelijk vertellen over wat me bezig houdt. Lang duurt het niet, want al snel hebben we het over luchthartiger en lichtvoetiger onderwerpen:  Onze volgende theatrale projecten.

We verzinnen idiote plannetjes voor ons koor. Ja, we runnen samen een enorm zanggezelschap, ‘Het Dikkertje Tromkoor’. Bestaande uit Heks en Buurman……. We hebben vele successen geboekt in het verleden en ook nu roepen bepaalde situaties om een goed zelfgeschreven lied.

‘Ik ga mijn keukenstudio weer opzetten, lieve Buurman,’ roept Heks enthousiast, ‘Dan nemen we een paar nieuwe nummers op.’ We hebben allebei genoeg materiaal voor een avondvullende show. Buurman heeft ook een paar puike ideeën. Hij wil een website maken. En een standbeeld laten oprichten! Voor wie? Ja, dat is natuurlijk nog geheim……

Heks ligt in elk geval dubbel van het lachen bij al die snode plannetjes en bizarre initiatieven. Ik kan het absurde enorm waarderen. Zo heeft Buurman mijn miezerige snothumeur toch maar rigoureus verbeterd!

Benieuwd of onze gekke invallen en ideeën weer eens echt van de grond gaan komen. Zoals vroeger, in de hoogtijdagen van ‘Het Dikkertje Tromkoor’. Ik hou jullie op de hoogte……

 

Tweede paasdag met hindernissen: Koffie in handtas en krolse kat op strooptocht…

met Aafje

Suikeroompie
fot:Fred Rohde

Deze tweede paasdag begon niet al te paasbest. Net toen ik op het punt stond om de deur uit te gaan vanmorgen stootte ik een enorme kop koffie richting handtas. De knalblauwe knuffelvacht absorbeerde een groot deel van het vocht als een spons.

Daar stond ik dan mijn mobiel, fototoestel, opname apparaat, make-up tasje en wat er verder niet zoal door een tas dwarrelt, over de grond uit te schudden.

Afbeelding 2 Afbeelding 2 - versie 2

Foto’s: Rik van Boeckel

Eenmaal in Barendrecht werd het er allemaal een stuk beter op. Lekker Indiaas zingen. Dhrupad. Heerlijk lunchen. Nog meer zingen…. Ala(a)p: As Long As Possible. Daarna: Improviseren op de compositie. Daar wordt een heks blij van.

Toen ik thuis kwam was de koek op. Na een comateus dutje werd ik voor het diner verwacht bij ome Frogs. Daar zat hond Ysbrandt al en poes Aafje. Laatstgenoemde logeert daar in verband met hevige krolsheid. En een hitsige boskater hier, tevens haar broer.

toe maar

Op de band

Morgenochtend wordt deze rooie furie gesteriliseerd. Althans, dat was het plan. Helaas heeft ze om een uur of tien vanavond.toch haar klauwtje weten te leggen op wat brokjes. Ik moet haar nuchter afleveren. Vanaf acht uur ’s avonds mocht ze geen eten meer….

Frogs en heks hebben het niet in de gaten gehad. Ik kon mezelf wel voor de kop slaan….

ook al zo'n mooie kleur....

Krols kroelen op het kleed
Foto: Rik van Boeckel

De Boeddhist Thich Nath Hanh heeft het over de tweede pijl. Als het leven een pijl in je schiet, steek er dan niet zelf een tweede bij. Ofwel: Doe je eens iets stoms, sla jezelf dan niet voor de kop.

die kleine rooie

Helemaal thuis
Foto: Rik van Boeckel

Morgenochtend eerst maar even met de dierenarts bellen. Ik vrees, dat de operatie wordt uitgesteld…

is favoriet

Ome Frogs
Foto: Fred Rohde