I have arrived, I am home! Maar here and now zit ik gelijk met gebakken peren, die me niet in de kouwe kleren gaan zitten. Traditioneel krijg je een flinke crisis als je hier een tijdje bent. Dat is algemeen bekend. Heks zit er direct middenin. Ik heb mijn dieptepunt alweer achter de rug. Ik kan dan ook eigenlijk best weer naar huis terug!


Na twee dagen sturen met mijn Tens-apparaat op de hoogste stand in een bloedheet wagentje ben ik helemaal dol in mijn bol. Ondanks alle voorzorgsmaatregelen, bezoekjes aan de fysiotherapeut, cortisonen-injecties en pijnstillers is mijn lijf een slagveld aan kwalen. Maar uiteindelijk ben ik er dan toch echt. Ik rijd het parkeerterrein op. I have arrived!
Maar o jeetje, wat een tegenvaller! Ik raak direct slaags met de dames op het kantoor. En ook bij de medewerksters van de registratie kom ik geen stap verder. En ik moet verder! Ik moet als den donder mijn tent opzetten, voordat ik verander in een weke doch pijnlijke kwarktaart…..

‘U hebt zich niet opgegeven,’ krijg ik beschuldigend naar mijn dodelijk vermoeide hoofd. Alsof het een doodzonde is! Voor mensen met een tent is altijd plek! Dat weet iedereen! Ook mijn pogingen om dan in elk geval een kampeerplekje te bemachtigen, waar ik met mijn auto kan komen worden genadeloos afgestraft. Ik moet warempel met een kruiwagen twee kilometer over bobbelig terrein gaan lopen sleuren met mijn teringbende. ‘Je vraagt maar of iemand je wil helpen,’ bitst de betreffende non.

Nou ja zeg. Ze kent me! Een jaar of wat geleden zat ze bij me in de familie. Ik heb een hele middag Boeddhistische geëngageerde kunst met haar gemaakt indertijd. Het was zo’n schatje! Ik weet dat westerlingen er allemaal hetzelfde uitzien voor Vietnamezen, maar dit gaat wel erg ver!


Ik word van het kastje naar de muur gestuurd en weer terug. Ik moet me eerst inschrijven. Nee, ik moet toch eerst naar het kantoor. ‘Ga naar de registratiehal,’ bitsen ze daar. Om vandaaruit opnieuw naar het kantoor te worden gestuurd. Dit gaat zeker een uur zo door.

Intussen komt er stoom uit mijn oren. Ik ben zo wanhopig, dat ik op het punt sta om in mijn auto te stappen en gewoon weer naar huis te rijden. Steek die retraite maar in je dinges. Ik ben er klaar mee!

Een vrijwilligster bij de registratie gaat diep naar me luisteren. Helemaal volgens de regels der kunst. Ze kijkt me oprecht meedogend aan, terwijl ik mijn ellende eruit braak. ‘Drie en een halve maand ben ik bezig geweest om in die auto te komen. Elke dag iets gedaan. Gekkenwerk natuurlijk. Bladiebla, pech onderweg….’ bries ik verontwaardigd.

‘Je ziet niets aan me, maar ik ben zwaar gehandicapt,’ roep ik verhit. Ik zie eruit of ik een paard kan doodslaan intussen. Niet bepaald gehandicapt. De vrouw kijkt meewarig. Ze bedoeld het ongetwijfeld goed, maar het werkt evenzogoed averechts op mijn verhitte zenuwen. Toch ben ik enigszins bedaard, als ze me onverrichterzake naar het kantoor terugstuurt.

Ik ga nog 1 poging doen en anders is het einde verhaal. Ik ga onder geen beding met kruiwagens vol bagage over een heuvel vol pruimenbomen sjokken teneinde mijn tent pal in de volle zon te zetten. Ik moet een schaduwrijk plekje hebben dicht bij de meditatiehal en het sanitair. En ik weet precies zo’n plekje. En daar staat nog niemand!

‘Dat gedeelte is voor de staf,’ zegt iemand streng. ‘Het ligt helemaal aan de buitenrand,’ pareer ik. ‘Maar het is daar wel noble silence,’ krijg ik als weerwoord. ‘Dat vind ik juist lekker,’ probeer ik weer.

Als ik uiteindelijk mijn spullen naar de betreffende plek wil brengen is de boel afgezet. Er mogen geen auto’s rijden op het pad. Ze verzinnen hier ook altijd weer wat. Nee, ik moet dus toch met kruiwagens aan de slag. Als ik me opnieuw op het kantoor meldt trekt  de non, die me dwarszit een strenge streep door haar gezicht. “NEE.’ Geen praten aan.


‘Ik ga naar huis,’ besluit ik ter plekke. Zijn ze nu helemaal gek geworden hier?

Dan staat een kleine Française op vanachter haar computer. Een vrijwilligster hier uit de regio. Een vrouw met flair. Een actrice hoor ik later….. Ze heeft het hele verhaal meegekregen. ‘Kom,’ wenkt ze. Om vervolgens alle regels met voeten te treden vanuit een soort natuurlijk gezag. Eindelijk iemand, die zich mijn probleem aantrekt. Ze haalt de wegversperring weg en laat me met auto en al naar achter rijden.

Daar gooi ik voor haar verbijsterde ogen al mijn bagage met een grote zwaai uit mijn karretje. Als een gigantische woeste amazone. Binnen vijf minuten ligt er een geweldige berg troep op de bosgrond. Verwilderd sta ik ertussen te wankelen.

Een paar uur later is het leed geleden. Mijn tent staat. Met veldbed en al. Ik heb iets eetbaars binnen gekregen. Een flinke wasbeurt onder de invalidendouche heeft ook wonderen gedaan. Een goeie hap pijnstillers erin en ik kan naar bed.

Mijn vriendin de Nederlandse non heeft intussen ook al gehoord dat ik ben gearriveerd. ‘Er staat een hele boze nederlandse vrouw in de office,’  vertellen de nonnetjes haar, ‘Ze heeft een heeeeeeeeeeeeeeeeeeel kort rokje aan!’  (Tot aan mijn knieën). ‘Dat draag je toch zeker niet op een retraite! En een grote hoed op haar hoofd.’


‘Is ze heel erg lang?’ vraag mijn vriendin verheugd. Ook voor haar is het een verrassing, dat ik hier weer opduik. En als het antwoord bevestigend is: ‘Stop haar maar in mijn familie!’

‘Haha, Heks. Wat een verhaal over je spijkerjurk. Mensen lopen hier echt gewoon in korte broek enzo. Zolang je het maar niet in de meditatiehal doet. Ik heb het voor je opgenomen, hoor. Dat is Heks, die ken je toch wel, heb ik gezegd. Ze loopt altijd in van die hele lange gewaden. Waar hebben jullie het over? Ze heeft twee dagen in een bloedhete auto gezeten. Vandaar dat jurkje.’

‘En er is vast een reden, waarom ze zich niet heeft aangemeld. Dat doet ze sowieso alttijd pas op het laatste moment, omdat het altijd onzeker is of het haar wel lukt om hier te komen.’ En dat is inderdaad zo. Ik ben het thuis in alle hectiek stomweg vergeten. En het hotel onderweg had geen WIFI.

’s Avonds lig ik tevreden in mijn tent. Het leed is geleden. Ik heb het overleefd. Ik heb het bijgelegd met de nonnen in de office. Stil lig ik te luisteren of ik mijn vriend Uil soms hoor. Ik ben volledig in mijn hart merk ik. ‘Deze plek is een groot hart,’ doezel ik verder. Met af en toe een dwarse non. Nou ja, je ziet ook niks aan Heks. Dat blijft me opbreken bij tijd en wijle.

Maar het is ook fijn. Als mensen je de godganse dag met een deerniswekkend gezicht bij voorbaat lopen te helpen is ook niet alles. Vraag maar aan mijn vriendin Kras. Zo is het altijd wat.


 

Wonderhondje, stronthondje, modderhondje…. Ondeugend, smerig klittenkontje…. Mijn fantastische troosthondje VikThor van de Hazelberg houdt me lekker bezig.

©TOVERHEKS.COM

Een schoon hondje speelt in het struweel. ©TOVERHEKS.COM

Zaterdag springt mijn hondje in een blubbersloot. Hij komt er pikzwart uit. Om het effect te versterken rolt hij enthousiast door een veld kleefkruid en rent vervolgens door een klisbosje voor de finale touch: Tweeduizend kleine klittebolletjes in zijn moddervacht.

©TOVERHEKS.COM

Ha, een lekkere moddersloot, blubberdeblubber……©TOVERHEKS.COM

Ja, lekker is dat. Ik prop mijn smerige hondje in de auto en rijd snel naar huis. Dit wordt een enkeltje badkamer! Hier is geen kleefkruid tegen gewassen!

Zo zitten we op zaterdagmiddag ruim een uur in de badkamer samen. Geduldig borstel ik alle kleverige bolletjes uit zijn vacht. Daarna was ik hem met een zachte hondenshampoo. Een keratinekuur volgt, zorgvuldig masseer ik het goedje in.

©TOVERHEKS.COM

Wat zie ik er geweldig uit! Fantastisch! ©TOVERHEKS.COM

Als ik hem heb afgedroogd besluit ik hem voor de verandering toch te föhnen. Zo heb ik het geleerd van mijn vriendinnetje Doglady, ‘Very important, Heks, door het föhnen en borstelen verspreid je de natuurlijke oliën weer door zijn vacht……’

VikThor is toch zo’n vrolijk kereltje.  ’s Avonds gaan we nog een flinke ronde fietsen. Mijn manneke rent het eerste stukje los door de lege steeg. Plotseling hurkt hij scheef bij een paaltje. Zie ik het nu goed? Probeert hij nu zijn poot op te tillen? Tot nu toe piest hij als een meisje, maar er lijkt verandering op til te zijn!

©TOVERHEKS.COM

Getverderrie vrouw, ik ben een hond hoor, geen bontjas in de was……©TOVERHEKS.COM

Mijn ventje zit in een vreemde houding te mikken op zijn piespaaltje. Een straaltje komt er zowaar op terecht. Helemaal los komt zijn poot nog niet, maar het begin is er. En alsof het niet op kan zie ik hem opeens meermalen pogingen doen! Op diverse voor dit doel bruikbare en strategische objecten. Een nieuw tijdperk breekt aan!

©TOVERHEKS.COM

Eindelijk klaar met wassen……©TOVERHEKS.COM

Onderweg kom ik oude hondenvrienden tegen. Sinds kort hebben ook zij een nieuwe hond. ‘Sammy is gaan hemelen, helaas, oh, wat waren we er ziek van.’ De baasjes kijken me recht aan. De verschrikking van het laten inslapen van hun geliefde boxer is nog in hun gezicht te lezen. Ook zij hielden het niet uit zonder hond.

‘Sammy, Ysbrandt en Droppie zijn allemaal het afgelopen jaar dood gegaan. En we hebben alledrie weer een nieuw hondje. En ze kunnen het ook weer prima met elkaar vinden,’ roepen we tegen elkaar. Intussen ligt VikThor met hun stoere teef ongegeneerd te bekken op het trottoir. Ze zijn helemaal in love!

©TOVERHEKS.COM

Ha! Hihihi! ©TOVERHEKS.COM

‘Oh, wat hebben die hondjes veel met elkaar gespeeld vroeger, geweldig was dat. Sammy werd ook echt een ouwetje, ze was blind, maar had er weinig last van. Ze zijn een wandelende neus tenslotte.’ We vertellen elkaar over de laatste jaren van onze oude hondjes. Hoe heerlijk het is zo’n lekkere ouwe knar in je huis. En hoe vreselijk  je hen mist als ze er niet meer zijn……

‘Zo verschrikkelijk. We hebben even gewacht met een nieuwe hond, want ik was zo verdrietig….’ Heks heeft destijds maar zes dagen nodig gehad. Toen zat VikThor alweer in mijn huis. Mijn kleine troosthondje.

©TOVERHEKS.COM

Hihihi, Wrafh, Gnehgnehgneh…..©TOVERHEKS.COM

Een heel ander hondje dan Ys. Ongelofelijk lief en makkelijk. Dol op kinderen, zwervers, op alles en iedereen eigenlijk. Super ondeugend, maar ook zeer gehoorzaam. Dol op spelen. Dol op zwemmen. Dol op Heks……

©TOVERHEKS.COM

Schoon droomhondje………©TOVERHEKS.COM

Behalve als ik hem onder de douche zet, dat vindt hij helemaal niks. Al die frisse luchtjes aan zijn lijf is niets gedaan. ‘Ik ben een hondje, vrouw, ik wil gewoon lekker stinken,’ treurig kijkt hij me aan. Totdat ik hem ga afdrogen. Dat is een verrukkelijk ritueel. Een klein stoeiend hondje in een hele grote handdoek. We nemen er lekker de tijd voor!  Wat een feest!

Tip van een krachtige roodharige dame; SUPERLEUK: SUZANNE HEINTZ’S, AN ODE TO SPINSTERHOOD. Herkenbare frustratie over vogelvrije vrijgezellenbestaan. Het gevoel dat je je moet verantwoorden voor het niet hebben van een relatie met nakroost. Alsof het gemiddelde huwelijk zo ideaal is…….

2013-Paris-4-Cafe-Americain-800px-wmk-710x1063-1,SUZANNE HEINTZ'S, AN ODE TO SPINSTERHOOD2013-At-Home-Breakfast-800px-wmk-710x473,SUZANNE HEINTZ'S, AN ODE TO SPINSTERHOOD

De laatste anderhalve maand is Heks weer serieus aan het zwemmen. Na een paar moeizame jaren op dat vlak lukt het me weer om twee keer per week baantjes te trekken. Mijn pogingen tot yoga zijn beduidend minder succesvol. Hoewel: Ook daar zit een stijgende lijn in. Van niks naar bijna niks…..

SUZANNE HEINTZ'S, AN ODE TO SPINSTERHOODSUZANNE HEINTZ'S, AN ODE TO SPINSTERHOOD

In het zwembad weeg je weinig. Dat maakt de belasting acceptabel met dit pijnlijf. En als er geen oude mannetjes tegen me aanzwemmen kan er weing mis gaan. Helaas heb ik een oude snoeper achter me aan op de vrijdagen. Zodra zijn vogelkopje Heks ontwaart hangt hij aan haar meerminnenstaart. Tot mijn grote ergernis. Ik ben als de dood, dat hij tegen me aanzwemt. En dat doet hij natuurlijk regelmatig. In een ultieme poging tot wat lichamelijk contact…..

 SUZANNE HEINTZ'S, AN ODE TO SPINSTERHOOD

Naast het geruzie met deze oude knar heb ik ook de leukste gesprekken met mensen. Niet tijdens het zwemmen. Ik heb een bloedhekel aan ronddrijvende dameskransjes. Als een onneembare vesting ploegen ze door het bad. Traag als een slak. Alles en iedereen verhinderend te doen wat ze hier willen doen: Zwemmen!

2000-The-Happiest-Day-800px-wmk-710x710,SUZANNE HEINTZ'S, AN ODE TO SPINSTERHOOD 2013-At-Home-Sleeping-In-800px-wmk-710x473, SUZANNE HEINTZ'S, AN ODE TO SPINSTERHOOD

Als ik in het bad arriveer zwoegt er altijd een dame met vuurrood haar door het water. Een blonde lok op haar voorhoofd steekt ondeugend af. Ze zwemt en zwemt. Als ik klaar ben met mijn verplichte baantjes is ze nog volop bezig. Met haar hoofd boven water. Heur haar blijft droog!

SUZANNE HEINTZ'S, AN ODE TO SPINSTERHOODSUZANNE HEINTZ'S, AN ODE TO SPINSTERHOOD

Vorige week vraag ik haar hoeveel baantjes ze nu eigenlijk zwemt op zo’n ochtend. ‘Oh, tachtig’, antwoordt ze achteloos. ‘Mag ik naar je leeftijd vragen?’ vervolgt Heks nieuwsgierig. Ze is beslist geen twintig meer. ‘Zesenzeventig’, klinkt het uit de mond van deze rode furie. Goeie hemel. Ik sta perplex!

2009-Christmas09-Joy-To-The-World-800px-wmk-710x1065-1, SUZANNE HEINTZ'S, AN ODE TO SPINSTERHOOD 2008-Christmas08-The-Accident-800px-wmk-710x473, SUZANNE HEINTZ'S, AN ODE TO SPINSTERHOOD

Als we onze spullen uit de locker halen geeft ze me een leuke tip. ‘Kijk eens op de website van Suzanne Heintz. Dat is zo’n leuk mens! Een kunstenares. Ze werd doodziek van de vraag waarom ze niet getrouwd is. Dus heeft ze haar eigen man en kind geschapen. Ze reist rond met een man en dochter. Het zijn etalagepoppen. Kijk maar, je zult het heel leuk vinden!’

2013-At-Home-Laundromat-800px-wmk-710x473, SUZANNE HEINTZ'S, AN ODE TO SPINSTERHOOD 2013-Paris-6-Steps-of-Sacre-Coeur-800px-wmk-710x1065, SUZANNE HEINTZ'S, AN ODE TO SPINSTERHOOD

Thuisgekomen ga ik op zoek naar deze fotografe. En inderdaad. De vrouw maakt geweldige foto’s voor haar project: An Ode To Spinsterhood. Wat een creatieve oplossing om al het gezeik te omzeilen, dat je naar je hoofd krijgt als je geen vaste partner hebt! Heerlijk.

Heks, innerlijk huwelijk, bruidsmeisjes, bruidsjonkertje, taart, bruidstaart

Heks had daar destijds haar eigen oplossing voor. Ik ben op mijn negenenveertigste verjaardag met mezelf getrouwd. Heel gelukkig zelfs. Het feest was geweldig. Met bruidstaart en gastenboek. De mooiste dag van mijn leven. De aanloop was niet zozeer frustratie over de druk vanuit mijn omgeving. Die leeftijd was ik toen al ruim te boven. Ik behoorde zonder meer reeds tot de hopeloze gevallen.

Mijn innerlijk huwelijk is geboren vanuit diepe lagen heksenmagie. Een lang en onwaarschijnlijk verhaal met Moeder de Gans in een glansrol. Maar dat vertel ik een ander keertje…….

Heks, innerlijk huwelijk, bruidsmeisjes, bruidsjonkertje, taart, bruidstaartHeks, innerlijk huwelijk, bruidsmeisjes, bruidsjonkertje, taart, bruidstaart

Stoere zwempartij gevolgd door feeërieke lunch: Cadeautjes vliegen ons om de oren! Mijn marionet krijgt gezelschap…

Salade met madeliefjes, madeliefjes in de sla

Salade met madeliefjes

Terwijl ik bezig ben met de ochtendronde met mijn hondje, maak ik contact met Fiederelsje. Wordt er nog gezwommen vandaag? Na twee dappere pogingen is onze onderneming helemaal ingekacheld. Heks was steeds niet lekker en zwemmaatje had een hardnekkig blafje. Dat laatste is nog steeds zo, dus besluit ik alleen te gaan. Schouderklopje, schouderklopje!

Als ik eenmaal in het water lig vind ik het heerlijk. Ik trek alles uit de kast om zo mooi en efficiënt mogelijk door het water te glijden. Daarbij weet ik toch nog een behoorlijke snelheid te ontwikkelen. Vraag maar aan mijn vriendinnetje. Zij houdt me niet bij. Zo voel ik me even helemaal normaal gezond. Tot ik weer vaste grond onder de voeten krijg en mijn lijf piept en kraakt. Maar tevreden kraken…

IMG_0736

Een heerlijke lunch met lelietjes van Dalen, maar pas op

mangiss, mangistan mangiss, mangistan

Na het zwemmen spoed ik me naar Fiederelsje. Zij zit op me te wachten met een heerlijke lunch. Salade met madeliefjes, mangiss (een vrucht, zie foto) toe.Ik wordt flink in de watten gelegd. Tot besluit krijg ik een prachtig kookboek cadeau. Jeetje, wat een jammie juweeltje. Plotseling bedenk ik me, dat er bij mij thuis nog een pakje van mijn tweelingbroer in de kast ligt. Voor mijn gastvrouw. Of ik het aan haar wilde geven. Helemaal vergeten!

Claudia Roden, Duizen en 1 smaken , staafmixer

Claudia Roden, Duizen en 1 smaken en een artikel over mijn favoriete keukenhulp…

Bij het afscheid spreken we af, dat ik later die middag nog even langsfiets met het pakket. In de middag krijg ik kraamvisite voor de katjes, twee studentenmeisjes die om de hoek wonen. Ze bewonderen de katjes uitgebreid. Worden er helemaal verliefd op. Willen er best eentje adopteren….

Later breng ik dan nog even het cadeau van mijn tweelingbroer bij Fiederelsje. Er komt een prachtige marionet uit het pak. Een zuster van de pop, die ik vorige week kreeg. Wat een plaatje. Ze lijkt wel een beetje op mijn vriendin, als ze haar danskostuum aan heeft. Ze kan prachtig Javaans dansen moet je weten. Met van die hele lenige krulvingers….

marionet, Thailand

De marionet van Fiederelsje

marionet, Thailland, antiek

Antiek

 marionet, Thailland, antiek

beeldschoon

marionet, Thailland, zntiek, hand

Prachtige details

Ter plekke besluiten we een leuk stukje poppentheater in elkaar te flansen voor broer.

Zo vliegen er deze dag overal cadeautjes door de lucht. Ik word sowieso enorm verwend de laatste weken. Is het jullie ook niet opgevallen? Het voelt niet verkeerd kan ik je verzekeren!

marionet, Thailland, antiek

En mijn ventje

marionet, Thailland, antiek

Lijkt toch niet op mij?

marionet, Thailland, antiek

Hartstikke lief

marionet, Thailland, antiek

Op zijn gemak hier

Slechte mensen en kwade zaken. Niets nieuws onder de zon…. Goedbedoelende pogingen om de boel te lijmen. Dat stemt toch weer optimistisch

In de Singeltuin staat van alles te bloeien, Leiden

In de Singeltuin staat van alles te bloeien

In mijn kerk was het een bont gebeuren vandaag. De dienst was voorbereid door jongeren en ging over wereldgodsdiensten. Een moslima las een tekst voor, verhalen uit verschillende tradities passeerden de revue. De eucharistie bestond uit water en Turks brood. Bemoedigend allemaal.

In de Singeltuin staat van alles te bloeien, Leiden In de Singeltuin staat van alles te bloeien, Leiden In de Singeltuin staat van alles te bloeien, Leiden In de Singeltuin staat van alles te bloeien, Leiden

Aan het eind van de middag kroop ik lekker een paar uur in bed voor de TV. Vorige week heb ik allemaal nieuwe zenders ontdekt. Vaag staat me een brief daarover bij, maar op dat moment was het een openbaring.

Zo heb ik een Discovery zender met als thema allemaal afschuwelijke waargebeurde moordverhalen ontdekt. Gefascineerd kijk ik naar de meest verschrikkelijke drama’s. Opnieuw geënsceneerd, gelardeerd met interviews met nabestaanden en speurneuzen in alle soorten en maten. ( De meeste Amerikaanse agenten zijn enorm corpulent en lijken wel aan hun bureau vastgegroeid te zitten. Het is een wonder, dat ze af en toe een boef vangen….)

Rododendrons, bloeiend, kleurigRhododendrons, bloeiend, kleurig

Het enige onrealistische aan de programma’s is dat alle zaken uiteindelijk worden opgelost. De politie is integer en doet zijn uiterste best. Er wordt effectief gespeurd. En dan de geruststellende , hoewel vaak gruwelijke ontknoping. Die boef is weer van de straat!

Ook zijn ze in de Verenigde Staten niet kinderachtig met het vonnis. Je krijgt als moordenaar goed je vet. Oog om oog, dodencel!

Rhododendrons, bloeiend, kleurig, gevaarlijk

In een herhaling van het programma WNL van afgelopen morgen, hoor ik een man met gezag beweren, dat Nederlandse rechters moeite hebben om iemand te veroordelen. Het zijn gewoon watjes….Hij noemt tal van stuitende voorbeelden, waarin de criminelen hun straf ontlopen. Door lulredenen.

Tja, wat een wereld. Gekken overal. Intense tragiek vaak, maar moord is nu eenmaal geen oplossing. Tussen alle ellendebeelden door wandel ik uitgebreid met mijn dartele hondje door Het Bos van Bosman. In de verte hoor ik het geloei van een jazzfestival in Het Leidse Hout. Arme vogeltjes en herten! Als het hier al zo hard klinkt, hoe moet het dan voor hen zijn?

Rhododendrons, bloeiend, kleurig

Overal staan Rhododendrons te bloeien. Eindelijk komt de natuur op stoom. Ik drink de kleuren in, antigif tegen al die gruwelbeelden. ‘TV programma’s zijn ook voedsel’, zegt Thich Nhat Hanh altijd. Nou, dan heb ik smerig zitten eten vandaag….

Ik gooi een balletje voor Ys. Het is zo, de wereld zit vol gekkigheid. En goedbedoelde pogingen om de boel weer te lijmen. De meeste schurken komen weg met hun daden. In  goedbedoelende clubjes breekt ook regelmatig de pleuris uit.

Rhododendrons, bloeiend, kleurig Rhododendrons, bloeiend, kleurig

Is er nog hoop voor de mensheid? Of niets nieuws onder de zon?

Ach, ik ben een optimistische onafhankelijk Toverheks. Ik zwaai gewoon met m’n stokje en de wereld verandert in een enorme Rhododendron. Hoewel, die zien er ook vervaarlijk uit van dichtbij…..

Rhododendrons, bloeiend, kleurig