I have arrived, I am home! Maar here and now zit ik gelijk met gebakken peren, die me niet in de kouwe kleren gaan zitten. Traditioneel krijg je een flinke crisis als je hier een tijdje bent. Dat is algemeen bekend. Heks zit er direct middenin. Ik heb mijn dieptepunt alweer achter de rug. Ik kan dan ook eigenlijk best weer naar huis terug!


Na twee dagen sturen met mijn Tens-apparaat op de hoogste stand in een bloedheet wagentje ben ik helemaal dol in mijn bol. Ondanks alle voorzorgsmaatregelen, bezoekjes aan de fysiotherapeut, cortisonen-injecties en pijnstillers is mijn lijf een slagveld aan kwalen. Maar uiteindelijk ben ik er dan toch echt. Ik rijd het parkeerterrein op. I have arrived!
Maar o jeetje, wat een tegenvaller! Ik raak direct slaags met de dames op het kantoor. En ook bij de medewerksters van de registratie kom ik geen stap verder. En ik moet verder! Ik moet als den donder mijn tent opzetten, voordat ik verander in een weke doch pijnlijke kwarktaart…..

‘U hebt zich niet opgegeven,’ krijg ik beschuldigend naar mijn dodelijk vermoeide hoofd. Alsof het een doodzonde is! Voor mensen met een tent is altijd plek! Dat weet iedereen! Ook mijn pogingen om dan in elk geval een kampeerplekje te bemachtigen, waar ik met mijn auto kan komen worden genadeloos afgestraft. Ik moet warempel met een kruiwagen twee kilometer over bobbelig terrein gaan lopen sleuren met mijn teringbende. ‘Je vraagt maar of iemand je wil helpen,’ bitst de betreffende non.

Nou ja zeg. Ze kent me! Een jaar of wat geleden zat ze bij me in de familie. Ik heb een hele middag Boeddhistische geëngageerde kunst met haar gemaakt indertijd. Het was zo’n schatje! Ik weet dat westerlingen er allemaal hetzelfde uitzien voor Vietnamezen, maar dit gaat wel erg ver!


Ik word van het kastje naar de muur gestuurd en weer terug. Ik moet me eerst inschrijven. Nee, ik moet toch eerst naar het kantoor. ‘Ga naar de registratiehal,’ bitsen ze daar. Om vandaaruit opnieuw naar het kantoor te worden gestuurd. Dit gaat zeker een uur zo door.

Intussen komt er stoom uit mijn oren. Ik ben zo wanhopig, dat ik op het punt sta om in mijn auto te stappen en gewoon weer naar huis te rijden. Steek die retraite maar in je dinges. Ik ben er klaar mee!

Een vrijwilligster bij de registratie gaat diep naar me luisteren. Helemaal volgens de regels der kunst. Ze kijkt me oprecht meedogend aan, terwijl ik mijn ellende eruit braak. ‘Drie en een halve maand ben ik bezig geweest om in die auto te komen. Elke dag iets gedaan. Gekkenwerk natuurlijk. Bladiebla, pech onderweg….’ bries ik verontwaardigd.

‘Je ziet niets aan me, maar ik ben zwaar gehandicapt,’ roep ik verhit. Ik zie eruit of ik een paard kan doodslaan intussen. Niet bepaald gehandicapt. De vrouw kijkt meewarig. Ze bedoeld het ongetwijfeld goed, maar het werkt evenzogoed averechts op mijn verhitte zenuwen. Toch ben ik enigszins bedaard, als ze me onverrichterzake naar het kantoor terugstuurt.

Ik ga nog 1 poging doen en anders is het einde verhaal. Ik ga onder geen beding met kruiwagens vol bagage over een heuvel vol pruimenbomen sjokken teneinde mijn tent pal in de volle zon te zetten. Ik moet een schaduwrijk plekje hebben dicht bij de meditatiehal en het sanitair. En ik weet precies zo’n plekje. En daar staat nog niemand!

‘Dat gedeelte is voor de staf,’ zegt iemand streng. ‘Het ligt helemaal aan de buitenrand,’ pareer ik. ‘Maar het is daar wel noble silence,’ krijg ik als weerwoord. ‘Dat vind ik juist lekker,’ probeer ik weer.

Als ik uiteindelijk mijn spullen naar de betreffende plek wil brengen is de boel afgezet. Er mogen geen auto’s rijden op het pad. Ze verzinnen hier ook altijd weer wat. Nee, ik moet dus toch met kruiwagens aan de slag. Als ik me opnieuw op het kantoor meldt trekt  de non, die me dwarszit een strenge streep door haar gezicht. “NEE.’ Geen praten aan.


‘Ik ga naar huis,’ besluit ik ter plekke. Zijn ze nu helemaal gek geworden hier?

Dan staat een kleine Française op vanachter haar computer. Een vrijwilligster hier uit de regio. Een vrouw met flair. Een actrice hoor ik later….. Ze heeft het hele verhaal meegekregen. ‘Kom,’ wenkt ze. Om vervolgens alle regels met voeten te treden vanuit een soort natuurlijk gezag. Eindelijk iemand, die zich mijn probleem aantrekt. Ze haalt de wegversperring weg en laat me met auto en al naar achter rijden.

Daar gooi ik voor haar verbijsterde ogen al mijn bagage met een grote zwaai uit mijn karretje. Als een gigantische woeste amazone. Binnen vijf minuten ligt er een geweldige berg troep op de bosgrond. Verwilderd sta ik ertussen te wankelen.

Een paar uur later is het leed geleden. Mijn tent staat. Met veldbed en al. Ik heb iets eetbaars binnen gekregen. Een flinke wasbeurt onder de invalidendouche heeft ook wonderen gedaan. Een goeie hap pijnstillers erin en ik kan naar bed.

Mijn vriendin de Nederlandse non heeft intussen ook al gehoord dat ik ben gearriveerd. ‘Er staat een hele boze nederlandse vrouw in de office,’  vertellen de nonnetjes haar, ‘Ze heeft een heeeeeeeeeeeeeeeeeeel kort rokje aan!’  (Tot aan mijn knieën). ‘Dat draag je toch zeker niet op een retraite! En een grote hoed op haar hoofd.’


‘Is ze heel erg lang?’ vraag mijn vriendin verheugd. Ook voor haar is het een verrassing, dat ik hier weer opduik. En als het antwoord bevestigend is: ‘Stop haar maar in mijn familie!’

‘Haha, Heks. Wat een verhaal over je spijkerjurk. Mensen lopen hier echt gewoon in korte broek enzo. Zolang je het maar niet in de meditatiehal doet. Ik heb het voor je opgenomen, hoor. Dat is Heks, die ken je toch wel, heb ik gezegd. Ze loopt altijd in van die hele lange gewaden. Waar hebben jullie het over? Ze heeft twee dagen in een bloedhete auto gezeten. Vandaar dat jurkje.’

‘En er is vast een reden, waarom ze zich niet heeft aangemeld. Dat doet ze sowieso alttijd pas op het laatste moment, omdat het altijd onzeker is of het haar wel lukt om hier te komen.’ En dat is inderdaad zo. Ik ben het thuis in alle hectiek stomweg vergeten. En het hotel onderweg had geen WIFI.

’s Avonds lig ik tevreden in mijn tent. Het leed is geleden. Ik heb het overleefd. Ik heb het bijgelegd met de nonnen in de office. Stil lig ik te luisteren of ik mijn vriend Uil soms hoor. Ik ben volledig in mijn hart merk ik. ‘Deze plek is een groot hart,’ doezel ik verder. Met af en toe een dwarse non. Nou ja, je ziet ook niks aan Heks. Dat blijft me opbreken bij tijd en wijle.

Maar het is ook fijn. Als mensen je de godganse dag met een deerniswekkend gezicht bij voorbaat lopen te helpen is ook niet alles. Vraag maar aan mijn vriendin Kras. Zo is het altijd wat.


 

Valse hoop doet toch weer leven. Even dan. Heks gaat naar de reumatoloog. Of is het een reumatolieg? Ik ben er nog niet uit. Vooralsnog heb ik er niets aan. Nooit gehad ook. Maar ja, wat moet een psychiatrisch patiënt ook bij zo’n botte bottenboer?

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Dinsdagmorgen meld ik me in het ziekenhuis op de afdeling reumatologie. Na al die ontstekingen in mijn gewrichten de afgelopen winter wil ik gewoon ergens terecht kunnen, waar ze verstand van zaken hebben. Als er weer eens een cortisonenprik moet worden gezet, wil ik echt dat het goed gebeurt! Door iemand die weet wat ie doet. Die vorige was toch meer geluk dan wijsheid.

‘Als zo’n injectie verkeerd wordt ingespoten kun je er behoorlijke schade aan overhouden. Afzettingen op het bot bijvoorbeeld. Het is sowieso geen behandeling die je vaak moet toepassen. Je kraakbeen lost ervan op,’ krijg ik te horen van een alternatief behandelaar, die zijn sporen heeft verdiend in het reguliere circuit.

Tja. Medicijnen. De bijwerkingen zijn soms erger dan de kwaal die ze bestrijden. Alle reguliere medicatie heeft bijwerkingen. Vaak krijg je een stapel pillen mee om die weer te bestrijden. Zoals maagbeschermers bijvoorbeeld. Maar die veroorzaken dan ook weer allerlei ongewenste neveneffecten. Daar moet je dan ook weer iets aan doen. Zo blijf je bezig!

Het is niet de eerste keer dat ik me bij op reumatologie meld. De laatste keer had ik een verklaring nodig voor de verzekering. Heks is hypermobiel, maar die diagnose kan alleen worden gesteld door een expert op het gebied van aandoeningen aan de gewrichten: De reumatoloog. Met deze diagnose heb je recht op onbeperkte fysiotherapie, heel belangrijk voor mij.

Zo kwam ik met mijn schouders en heupen uit de kom op consult. ‘Doe uw duim eens tegen uw pols. Oh, lukt dat niet? Nou, dan bent u niet hypermobiel. De groeten en tot nooit meer ziens.’ Belachelijk natuurlijk. Alles uit de kom, behalve de polsen. En die staan nu eenmaal op een lijstje dat je moet afvinken om tot deze diagnose te komen. Heks moet praten als Brugman om toch de goede diagnose te krijgen ondanks haar stijve polsen en handen. Uiteindelijk geeft het mens toe. Met grote tegenzin.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

De brief voor de verzekering laat echter maanden op zich wachten. Ik moet zeker zestien keer voor bellen. Wraak? Als er na maanden dan toch iets in die richting opduikt is het te laat. Heks moet honderdtachtig euro betalen voor behandelingen, waarvoor ze wel degelijk verzekerd is. Met de goede diagnose dan.

De brief laat ook nog te wensen over. Mijn fysiotherapeut telefoneert ook nog een keertje of vijfentwintig met de reumatoloog. Ik ben uiteindelijk bijna twee jaar bezig om deze fout recht te zetten…….

Vandaag krijg ik weer een compleet lichamelijk onderzoek. Geboeid tuurt de overigens heel vriendelijke arts in mijn onderbroek. Ze ruikt eens goed en stelt heel veel volstrekt overbodige vragen. Maar soms zit er dan toch eentje bij, die wel ergens op slaat. ‘Bent u wel eens gebeten door een teek?’

Heks is meermalen gebeten door teken, in een tijd dat niemand daar wakker van lag. Het was nog in het tijdperk voordat we gewaarschuwd werden om te letten op het verschijnen van gevaarlijke kringen rondom de beet. Lyme was een nog volstrekt onbekend fenomeen, maar het kwam wel degelijk voor. Onderzoek werd dan ook niet gedaan.  Antibiotica werd natuurlijk niet gegeven. Maar een jaar na die beten zat Heks opnieuw ziek thuis……..

‘Mijn huisarts wil het nooit onderzoeken. Maar ik zou best een Lyme kunnen hebben doorgemaakt. En als dat zo is wil ik het eigenlijk wel graag weten.’ De reumatoloog kruist de Lyme niet aan op het formulier voor bloedonderzoek. De gekste dingen worden wel getest. Voor de zoveelste keer. Zoals de reumafactor bijvoorbeeld. Die heb ik niet, nog nooit gehad, ga ik ook niet krijgen, maar telkens word het weer onderzocht.

‘Ja, waarom zou je ook willen weten of je Lyme hebt? Wat schiet je ermee op?’ is haar argument. Geen speld tussen te krijgen, zo’n onzinnige redenatie. Laat staan een injectienaald.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

Uiteindelijk stemt ze vol tegenzin in met de test. Gekke wereld.

Bij het lichamelijk onderzoek stuit ook zij op mijn stijve polsen. Ze duwt tegen mijn duimen. Kijkt nog eens goed naar mijn handen. ‘U heeft gewoon behoorlijk artrose.  Daarom krijgt u die duim niet tegen uw pols gedrukt. Sowieso kunnen hypermobiele mensen op sommige plekken juist heel stijf worden, maar dit is echt artrose.  Kijk maar, hier en hier. Allemaal verdikkingen. Niets aan te doen overigens.’

Ok. Ik ga hierheen om verlichting te vinden, maar krijg er nog een diagnose bij in mijn rugzak. Lekker is dat. Artrose moet verschrikkelijk zijn. Ik hoor altijd de meest vreselijke indianenverhalen van menopauzale vriendinnen en familieleden. Nou ja, mijzelf is de kwaal nog niet echt opgevallen tot nu toe. Ik zie wel bobbeltjes en bottige verdikkingen hier en daar, maar de overlast valt toch een beetje weg tegen al mijn andere kwalen. Houden zo, Heks. Niet op letten.

Toch gek dat twee jaar geleden een andere reumatoloog me bijna gezond had verklaard op grond van diezelfde dikke stijve handen. Hebben die specialisten dan poep in hun ogen? Misschien moet ik hier inderdaad niet zijn voor vakkundige injecties. Want dat is waarom ik hier ben. Ik wil een vangnet. Ik wil niet meer zo aan mezelf en die helse pijn zijn overgeleverd als de afgelopen winter.

‘Nou, mevrouw Toverheks, dat zal toch niet gaan. U hebt dan misschien ontstoken gewrichten over uw gehele lichaam en crepeert van de pijn, maar dat boeit ons hier niet. Wij willen louter voor echte reumapatiënten zorgen hier. Dus geen fybromyalgische ellende alsjeblieft. Ik persoonlijk vind het echt heel vervelend voor u.’

Ditzelfde verhaal steekt ze een keertje of dertig af. Steeds in iets andere bewoordingen, maar de boodschap blijft hetzelfde. ‘Ik zal het in mijn team bespreken, maar ik wil u geen valse hoop geven,’ lispelt ze tot slot.

‘Ik ben officieel psychiatrisch patiënt.  Op grond van ME. Dat geldt als psychiatrische aandoening hier ter lande. Volstrekt gestoord natuurlijk. Degene die dat bedacht heeft moeten ze opsluiten. In de isoleercel. Een jaar of vijfentwintig. Krijgt ie gelijk een goede indruk hoe ME-patiënten zich voelen over het algemeen……..’

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

‘Die diagnose achtervolgt ons. Ik zag een keer een arts op televisie beweren dat ME-patiënten bewegingsfobie hebben. Waar haalt hij het vandaan? Ik beweeg dolgraag. Maar soms kan ik niet bewegen. Dan is alles ontstoken. Wat maakt het uit hoe dat komt? Of het door een reumafactor is of door ME? Ontstoken is ontstoken. En ik wil gewoon worden behandeld, net als iedereen!’

Het is aan dovemansoren. Deze vrouw is net als de rest van haar reguliere collega’s, je hebt er geen zak aan met deze aandoening. Ze roept van alles, maar je wordt niet geholpen. En dan is zij nog echt sympathiek. Ik heb in het verleden absolute druiloren meegemaakt. Dan ga je ook nog volledig over je nek tijdens zo’n consult. Nu ben ik alleen maar volstrekt verbijsterd.

Onverrichterzake sta ik na drie kwartier weer buiten. De afspraak is gigantisch uitgelopen. Deels omdat ik er zo lang over doe om me uit en aan te kleden. Eindeloos sta ik te stumperen om een jurkje over mijn hoofd te trekken. Ook mijn laarzen willen maar niet van mijn voeten loskomen. Thuis valt me dat niet zo op. Want dan staat er niemand ongeduldig te wachten tot ik eens een keertje klaar ben met die zottigheid.

Maar de lengte van het consult is niet geheel aan mijn trage lichaamsfuncties te wijten. De vrouw tegenover me is eindeloos aan het woord. Ze zegt ongeveer dertig keer hetzelfde in andere bewoordingen. Uit schuldgevoel heeft de arts echt de tijd voor me genomen, maar aan het eind zit ze me toch de deur uit te werken. Ze kan hier duidelijk helemaal niets mee.

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

‘Ik ga het echt heus in mijn team bespreken. Maar ik wil u bij voorbaat geen valse hoop geven. Dus. Nogmaals. Verwacht er niet te veel van. (Dus niks) Ik vind het echt heel erg voor u. Ja.’ En hopla, ik sta weer buiten. Geen stap verder.

Een vriend van me kreeg eens een herseninfarct. Zijn vrouw vond hem binnen een kwartier. De ambulance kwam vijf minuten later. In no time lag hij in het ziekenhuis op de operatietafel. Hij werd door een dreamteam chirurgen gefikst met een titaniumplaatje op de bloeding in zijn koppie. Ingebracht via zijn lies! Na een paar dagen was hij alweer zo goed als nieuw. Buiten drie maanden stampende koppijn heeft hij er helemaal niets aan over gehouden!

‘Toen ik terugkwam bij de behandelend arts werd de rode loper uitgelegd, Heks. Iedereen kwam me feliciteren. Er was champagne en media-aandacht. De vlag ging uit. Ik werd toegezongen door de afdeling geriatrische psychische sociologie. De geneesheer directeur bood me zijn organen aan. Kortom: Ik was het succesverhaal van het jaar en dat wilden ze graag weten!’

Stumpers als Heks maken dit soort taferelen niet mee. Wij worden weggemoffeld in de krochten van de medische wereld. Aan ons is geen eer te behalen. Beter worden is er gewoon niet bij bij deze groep. De medische wereld heeft geen idee wat wij mankeren en daar schamen ze zich voor. Ze willen liever niet aan ons herinnerd worden.

Niemand wil ons als patiënt hebben, behalve de psychiatrie. Die zoeken altijd slachtoffers om op te experimenteren met hun psychopharmaca. En laten nu met name dat soort medicijnen de dood in de pot zijn voor mensen met ME. Velen komen een dergelijke behandeling niet meer te boven.

Heks houdt zich er verre van. Ik wil niet in een verpleegtehuis belanden met sondevoeding en foute medicatie, zoals sommige medepatienten. Ik word dan niet geholpen door mensen, die wel iets voor me zouden kunnen betekenen. Maar ik ben ook niet op sterven na dood door de gangbare behandeling van deze kwaal…….

Er is overigens maar 1 reumatoloog van de vijf in Leiden, die een beetje goed scoort…….  En dat is niet degene waar ik ben geweest.  Eentje scoort gemiddeld. Die ken ik ook niet. De rest is onder de maat, daar weet ik intussen alles van…….

©TOVERHEKS.COM

©TOVERHEKS.COM

 

 

 

Alles komt goed. Uiteindelijk. Maar dan moet er eerst weer van alles mis gaan. Het hoort er bij. Wie A zegt moet ook B zeggen. Wie zonodig wil leven in deze wereld moet het dan maar ten volle doen. Toch? Heks is kapot. Het volle leven is vermoeiend.

alles komt goed,  everything is going to be OK

De laatste anderhalve week heeft Heks het te druk. Ik rol van het één in het ander. Intussen is het hier nog steeds een grote puinhoop. Ondanks de geweldige hulp van mijn poezenvriendinnetje Joy en haar man Enjoy.

alles komt goed,  everything is going to be OK

Dit dreamteam heeft alle planken weer aan de muur van mijn nieuwe badkamer bevestigd. Ze brachten hun vrije zaterdag in die zompige natte cel door om me uit de brand te helpen! Terwijl het buiten heerlijk weer was!

Het oude kastje is enigszins gammel. Dus ben ik op een nieuw exemplaar uitgegaan. Dit leidde tot een onverwacht hoogtepunt in de relatie van Cowboy en Heks: Samen naar de Ikea…….

alles komt goed,  everything is going to be OK

Badkamerkastjes zijn helaas spuuglelijk en duur, zelfs in dit koopjeparadijs. Onverrichterzake keren we huiswaarts. De zoon van Steenvrouw schroeft uiteindelijk het oude lijk weer tegen de muur aan. Eindelijk kan ik beginnen met het inruimen van de spulletjes.

alles komt goed,  everything is going to be OK

De vrouw van de belastingbonnetjes komt tussendoor ook nog even langs. Als een gek ruim ik mijn werkkamer voldoende op om er weer in te kunnen. In het weekend heb ik verplichtingen elders. Zodoende staat mijn badkamer nog steeds grotendeels in mijn woonkamer……

alles komt goed,  everything is going to be OKalles komt goed,  everything is going to be OKalles komt goed,  everything is going to be OKalles komt goed,  everything is going to be OK

Vandaag krijg ik echter weer hulp. Het is me eventjes ontgaan dat mijn fysiotherapeut een afspraak heeft gepland op hetzelfde tijdstip. De bel gaat. Als ik uit het raam kijk, zie ik een wildvreemde meid haar fiets op slot zetten. Hè bah, een invaller. Ik durf tegenwoordig bijna niemand meer zomaar alleen te laten in mijn huis.

alles komt goed,  everything is going to be OK

Ik bel Frogs. ‘Help,’ roep ik paniekerig in de hoorn,’Ik heb een wildvreemde in huis en moet even weg. Bovendien is Ysbrandt toe aan een wandeling. Maar ik ben niet vooruit te branden vandaag. De accu is volledig leeg bij Heks……’

alles komt goed,  everything is going to be OK

Frogs haalt het Varkentje op en ik probeer de vrouw aan de gang te krijgen. Dat valt nog niet mee. Ze is niet bepaald het type ‘Witte Tornado’. Eerlijk gezegd is niet te zien waar ze heeft gestofzuigd. Ik ga dan ook maar eerst samen met haar het bed af halen. Ik voel me oververhit en opgefokt.

alles komt goed,  everything is going to be OK

Wat een gedoe weer tegenwoordig met de thuiszorg. Elke keer een ander. Mensen komen te laat of gaan te vroeg weg. En dan die bende in mijn huis. Ik doe veel te veel zelf en kan daarom geen pap meer zeggen……

alles komt goed,  everything is going to be OK

Frogs komt in mijn huis zitten, zodat ik eventjes weg kan. Als ik een half uurtje later weer terug kom is de hulp gevlogen. Ze heeft gewoon alles uit haar handen laten vallen en is em gepiept.

De vloer is plakkerig. De koelkast is nog steeds smerig. Ze heeft de groentelade’s integraal omgekieperd in een vuilniszak en gewoon vies weer teruggezet. De betreffende zak staat pontificaal midden in de puinhopige keuken. De badkamer heeft ze niet aangeraakt. Net zomin als het toilet. Er stuiven stofvlokken door de woonkamer….

alles komt goed,  everything is going to be OK

‘Oh,’ zegt mijn goede vriend, ‘Ze zei, dat ze alles had gedaan wat je haar had opgedragen en is vlak na jou vertrokken!’ Heks springt uit haar vel. Wat een vuil vies gemeen secreet! Als ik de thuiszorgorganisatie bel krijg ik te horen, dat volgens dit leugenachtige trutje Frogs had gezegd, dat ze wel naar huis mocht!

Unknown-51

‘Ik bel die lui wel op als het moet, Heks, wat denkt ze wel. Ik heb dat echt niet gezegd!’ briest mijn vriend als ik het hem vertel. ‘Hoeft niet, Frogs. Ze geloofden me gelukkig zo ook wel. En die troela heeft toevallig haar functioneringsgesprek deze week. Dus die krijgt haar trekken thuis!’

alles komt goed,  everything is going to be OKalles komt goed,  everything is going to be OKalles komt goed,  everything is going to be OKalles komt goed,  everything is going to be OK

Het is natuurlijk een klotebaan, orde schepen in deze chaos. Maar het is werk. En ik kan het niet meer. Ik doe nog genoeg hoor, teveel eigenlijk. Ook nu heb ik zelf maar weer de boel opgeruimd. Scheldend en vloekend. De behandeling van mijn fysiotherapeut in no time weer teniet doend. Als ik klaar ben val ik uitgeput op bed in slaap. Pas om een uur of acht word ik wakker van de bel. Het is mijn kikkervriend met Varkentje.

alles komt goed,  everything is going to be OKalles komt goed,  everything is going to be OKalles komt goed,  everything is going to be OKalles komt goed,  everything is going to be OKalles komt goed,  everything is going to be OKalles komt goed,  everything is going to be OK

Zodoende laat ik weer verstek gaan bij mijn koor. Dat is de prijs, die ik betaal, omdat ik maar geen ritme in mijn week krijg met al die verbouwingsellende.

Ik heb er genoeg van. Ik wil weer uitgerust genoeg zijn om lekker te gaan zingen. Ik wil weer elke keer dezelfde hulp. Ik wil mijn leven weer op orde.

alles komt goed,  everything is going to be OK

Rustig maar, Heksje. Gewoon volhouden. Morgen is er weer een dag. Misschien moet je eens eventjes een heleboel dingen afbellen. Zodat je weer een beetje lucht krijgt. En je lijf uit de knoop. Misschien eerst eens goed slapen. Of een paar dagen vasten. Het is tenslotte lente.

Alles komt goed. Altijd weer. En als je daar geen boodschap aan hebt: Alles gaat voorbij. Dat in elk geval. Een schrale troost?

Nee, hartstikke ZEN.

alles komt goed,  everything is going to be OK

alles komt goed,  everything is going to be OK

alles komt goed,  everything is going to be OK

Bloed aan de paal! Heks schrikt zich een ongeluk….. Moet het oog van Ysbrandt opnieuw gehecht? Het blijkt mee te vallen, goddank…….

BLOEMEN, KLEURIGE BLOEMEN, COLORED FLOWERS

Vanmorgen bel ik de dierenarts. De hechting in Ysbrandt’s oog moet er toch eens uit. Dan kan die kap af, dat zal enorm schelen bij het uitlaten. ‘Maar je mag die kap er rustig afhalen als je hem uitlaat’, zegt de assistente, ‘Je kunt em dan prima in de gaten houden! Het is meer bedoeld voor als je hem alleen thuis laat.’

BLOEMEN, KLEURIGE BLOEMEN, COLORED FLOWERSBLOEMEN, KLEURIGE BLOEMEN, COLORED FLOWERS

Heks voelt zich een beetje dom. De hele week loopt mijn varkentje al voor gek. En nu blijkt het niet nodig te zijn. Schoorvoetend geef ik toe, dat hij ook buiten met kraag loopt. Welnu: we gaan het zonder proberen.

BLOEMEN, KLEURIGE BLOEMEN, COLORED FLOWERS

Zo rent mijn schatje dan opgewekt naast de fiets. Zichtbaar in zijn nopjes zonder dat irritante obstakel op zijn kop. Maar plotseling weet hij het toch voor elkaar te krijgen om zich te krabben. Hopla, gebeurd voor ik er erg in heb. Geschrokken check ik zijn oog. Help! Ik zie bloed! Het ziet er eng uit!

BLOEMEN, KLEURIGE BLOEMEN, COLORED FLOWERSBLOEMEN, KLEURIGE BLOEMEN, COLORED FLOWERSBLOEMEN, KLEURIGE BLOEMEN, COLORED FLOWERS

Paniekerig schreeuw ik dat hij af moet. Wat nu? De dierenarts is niet al te ver uit de buurt. Ik besluit er snel heen te gaan. Ik vloek en scheld. Want het gaat me ongetwijfeld weer een smak geld kosten……

BLOEMEN, KLEURIGE BLOEMEN, COLORED FLOWERSBLOEMEN, KLEURIGE BLOEMEN, COLORED FLOWERS

De assistente bekijkt het oog. Nauwelijks meer iets te zien van de bloederige toestand veroorzaakt door het krabben. Morgen kan de hechting eruit. Nog maar eventjes een dag met die suffe kap lopen is haar nieuwe advies. Ik besluit nog een park aan te doen op weg naar huis in de hoop, dat Varkentje een drolletje draait, zonder daarbij zijn eigen ogen uit te krabben.

BLOEMEN, KLEURIGE BLOEMEN, COLORED FLOWERS BLOEMEN, KLEURIGE BLOEMEN, COLORED FLOWERS BLOEMEN, KLEURIGE BLOEMEN, COLORED FLOWERS

In het plantsoen tref ik het baasje van Billy en Lilly. Ze vindt de dierenartsen in Leiden te duur en heeft haar heil elders gezocht. ‘In Oegstgeest zit een goeie, hij heeft me enorm geholpen, toen Billy die hernia had!’ Ja, dat herinner ik me nog goed. Deze goedlachse vrouw liet hem toen uit met een draagband om zijn achterlijf. De stakker had het meeste weg van een klein formaat kruiwagen destijds…….

BLOEMEN, KLEURIGE BLOEMEN, COLORED FLOWERS BLOEMEN, KLEURIGE BLOEMEN, COLORED FLOWERSBLOEMEN, KLEURIGE BLOEMEN, COLORED FLOWERS

Ysbrandt vertikt het na al die stress om nog iets te doen, dus onverrichterzake keren we huiswaarts. Ach, dat arme beest kan het ook niet helpen, hij kriebelt waar het jeukt…. Niet om mij te pesten…..

Terwijl ik nog na zit te stuiteren van de schrik, komt mijn vriendin Steenvrouw op de koffie. Geduldig luistert ze naar mijn opstandige verhalen. Want Heks zit in een recalcitrant tijdsgewricht in haar persoonlijke geschiedenis. Ze wil, dat mensen wat meer rekening met haar houden.

Te vaak gaan dierbaren er maar vanuit, dat ik alles kan hebben. Maar dat is natuurlijk niet zo. Ook deze heks is maar een mens. Ook ik heb mijn grenzen. Ook ik heb aandacht en liefde nodig. Een luisterend oor voor mijn prietpraat. Een arm om me heen, een aai over mijn bol, een helpende hand….. (als ik het weer eens niet voor elkaar krijg om de vuilniszakken naar de hoek van de straat te krijgen bijvoorbeeld). Een beetje in de watten worden gelegd….. Een lekkere massage van de nek bijvoorbeeld op slechte dagen……Of iemand , die heerlijk voor me kookt….. En wel binnen mijn dieet !!!!!!! Ook ik verdien respect…….

BLOEMEN, KLEURIGE BLOEMEN, COLORED FLOWERS BLOEMEN, KLEURIGE BLOEMEN, COLORED FLOWERS

bloemen-blauwe-vaas