Wappie, Wappie, Wappie! Maak je nou een grappie? Met je wapperend gedachtengoed. Je gezonde bloed zonder antistoffen, nog wel, nog wel, je doet het tot nu toe hartstikke goed! Maar wat, als je straks naar adem happend in de ontvangsthal van een ziekenhuis, voorportaal van de hel, op je strepen gaat staan? Wil je dan vooraan? Vooraan bij de beademing? Mag er dan wel een chip in je mik? Of krijg je bij het idee al de hik? Heks is geen Wappie. Ik ben meer een Guppy, na drie kerstdagen eenzaam koekeloeren. Geef mij maar snel dat vaccin, dan kan ik weer socialiseren op volle toeren…..

‘JIj hebt zeker ook niet zoveel te doen als andere jaren rond de feestdagen,’ kletskous ik gezellig met een hondenmaatje van me in een snotterig Leidse Hout een paar dagen voor kerst, ‘Geen gemeenteborrel of kerstfeest hier en daar om te verslaan….’

Om ons heen springen onze hondjes enthousiast in de rondte. Mijn vriend heeft de leukste hond van het Hout. Op de mijne na dan. Happy doet haar naam eer aan. Ze tovert al sinds jaar en dag een glimlach om ieders lippen.

Ook regelt ze zonder enige inspanning de sociale omgangsvormen tussen de diverse onopgevoede herplaatste straatschooiers uit Verweggistan, die ons land sinds enige tijd overspoelen. Happy is de ongekroonde koningin van het Leidse Hout. Deze dominante teef heeft de wind er onder.  Ze hoeft er, zoals een echte dominante hond betaamd, niet eens iets voor te doen……

‘Welnee,’ roept mijn gesprekspartner, ‘Ik heb het juist hartstikke druk! Ik ga van hot naar her om allerlei initiatieven rondom Corona te verslaan voor de ‘Leidse Glibber’! Vandaag was ik bijvoorbeeld bij het LUMC, waar een man driehonderdvijfentachtig kerstpakketten heeft gebracht om het personeel te bedanken voor de goede zorgen. De arme ziel heeft er het afgelopen voorjaar weken in coma gelegen aan de beademing……’

‘En nu wilde hij dus zijn redders bedanken op ludieke wijze! Met hulp van sponsors is het hem gelukt om die pakketten voor elkaar te krijgen… Hartstikke leuk om een verhaaltje over te schrijven natuurlijk. We kunnen alle Feelgoodnieuws goed gebruiken in deze rare tijden….’

‘Ik heb laatst ook een demonstratie van Wappies verslagen, maar dat vond ik best eng,’ vervolgt hij zijn verhaal. Heks kijkt hem glazig aan. Wappies? Wat zijn dat? Buitenaardse bezoekers? Wezenloze slappehappies?

‘Wappies zijn die virusontkenners. Mensen van viruswaanzin en aanverwante idioterie,’ krijg ik als reactie op mijn verbaasde blik. Ja, weet ik veel. Ik lees nooit iets over die club gekkies. Waarom zou ik?

‘Als je uit belangstelling twee keer iets over die beweging leest, krijg je vervolgens middels de zoekmachines alleen nog maar al die viruswaanzinshit op je computer gepresenteerd. Daardoor weten heel veel mensen op een gegeven moment gewoon niet beter. Ze leven in een wereld met alleen dit soort corrupte informatie. Gevaarlijke ontwikkeling, hoor,’ vervolgt de baas van Happy.

‘Bij een demonstratie op het Stadhuisplein onlangs stond een hele enge man te oreren, dat er verband was tussen het virusbeleid van de overheid en nazi Duitsland!!! Wat een mafkees. Het enige verband, dat ik zag, was zijn manier van mensen manipuleren. Een eersteklas volksmenner met een rare naam. Ene Morderchai Krispijn….’

‘Die naam past ook wonderwel bij een lid van ‘The Adams Family” grapt Heks, die zelf ook een hele gekke naam heeft. Zo kreeg ik laatst een brief van een webwinkel, die begon met ‘Beste Lul.’ Hadden ze mijn naam door een vertaalmachine gehaald….

‘Die man is zelf stervensrijk, dus die boetes voor het niet navolgen van de regels zijn voor hem een peuleschil. Staat die kwibus mensen op te roepen om geen mondkapje te dragen, geen anderhalve meter afstand te houden, boetes niet te betalen….’

‘Maar ik ken heel veel van die mensen, die dat allemaal geloven, vanuit de wandelgangen. Arme stumpers vaak, die volgend jaar op straat staan, als ze doen wat die griezel zegt…..  We gaan de maatschappij omverwerpen, riep die gek!’

‘Echt, ik heb al heel wat demonstraties verslagen en ik ben nog nooit bang geweest, maar nu liepen de rillingen me over de rug.’

Heks kent ook de nodige Wappies. De natuurwinkel heeft bijvoorbeeld opeens rare oproepen op de toonbank liggen om geen mondkapjes te dragen. Ze zouden heel gevaarlijk zijn. De eigenaren van de winkel mankeren niks aan hun bovenkamertje. Toch ligt dat pamflet daar.

Heks overweegt om na veertig jaar vaste klant bij dit piepkleine winkeltje te zijn geweest, maar eens op zoek te gaan, naar een andere biologische winkel. Waar ik niet tegen dit soort oproepen aan loop.

Wat je denkt moet je zelf weten, denk ik ook bij een behandelaar van me, maar hou je mond hierover tegen je clientèle. Ik kan je niet meer serieus nemen, als je als alternatief behandelaar zegt, dat de ziekenhuizen helemaal niet vol liggen. Dat mensen er helemaal niet aan dood gaan. Dat het virus verzonnen is door de overheid. Dat, dat……

Iedereen mag denken wat hij of zij wil. Maar hou het daarbij. Deel het niet met mij. Ei, ei. Intussen deel ik bij voortduring mijn eigen gedachtengoed hier op dit medium……

Heks zit alweer een jaar binnen te koekeloeren. Direct na de feestdagen van 2019 ging mijn hondje onder het mes. Zijn herstel heeft bijna drie maanden in beslag genomen. En toen was de lockdown alweer een feit.

Ik ben het dan ook erg zat. Vooral ook omdat we er allang vanaf hadden kunnen zijn met zijn allen. Als we ons allemaal 2 weken strikt aan de regels zouden houden, is het virus op zijn retour.

Huh?

Maar nee. Er wordt massaal kerst gevierd.

‘Eerste kerstdag komen mijn zussen en hun partner, dan gaan we ook nog even bij oma langs, dan hebben we tweede kerstdag met de familie van mijn man een etentje.’

‘Onze kinderen hebben met alle neven en nichten afgesproken in Amsterdam. Ja, die houden zich niet helemaal aan de regels…’ aan het woord een vriendinnetje van Heks, die echt geen Corona moet krijgen, omdat ze tot de absolute risicogroep behoort.

Dus zelfs iemand, die al het hele jaar ongelofelijk voorzichtig doet, gaat er met kerst lekker tegenaan. Want laten we wel wezen, je kunt wel met je hele familie in etappes van alles afspreken, maar uiteindelijk heeft dan toch iedereen met iedereen contact.

Dus als iemand binnen deze keten Covid 19 onder de leden heeft, dan wordt het virus evenzogoed bij elk huishouden keurig netjes als extra presentje onder de kerstboom afgeleverd!

Goed plan!!!

Op televisie vertelt de eigenaar van een chic restaurant over zijn speciaal voor deze kerst in elkaar gedraaide afhaalkerstmenuutjes. Bedoeld voor kleine huishoudens, die zelf geen zin hebben om te koken. ‘Ik krijg enorme bestellingen voor gigantische groepen binnen. Ja, ik ben geen politieagent, dus ik ga dat wel gewoon afleveren….’

Dat wordt vechten om een plekje over twee weken bij de Intensive Care afdelingen van de ziekenhuizen. Dat wordt knokken om een hapje lucht aan de beademing!

En Heks maar koekeloeren in haar dooie eentje. Wachtend op betere tijden. alsof ik geen huidhonger heb! Mijn huid is zo hongerig, dat mijn dagcreme met het nodige lawaai naar binnen wordt geslurpt. Mijn huid is zo uitgehongerd, dat die Mordechai Krispijn moet uitkijken om niet door mijn epitheelweefsel te worden aangevallen.

Mijn huid is zo van god los ondervoed, dat ik soms minder kleren uit trek, dan dat ik ’s morgens heb aangetrokken….. De eerste laag weer eens opgegeten door mijn opperhuid…..

Vandaag zie ik een heel klein stukje van een talkshow over dit onderwerp. Jinek interviewt Femke Louise. Deze trendsetter is tot spreekbuis van viruswaanzin gebombardeerd. In no time valt ze door de mand met haar gewauwel. Maar ze wordt gered door de Intensive Care specialist Gommers. De man, die mijns inziens een lintje verdient. Onze reddende engel.

Hij blijft het gesprek aan gaan. En dat is volgens mij wat we moeten doen.

Nog een hele enge man……

‘Die mensen zijn zo dom,’ hoor je ook Heks vaak zeggen over Wappies. Hersenloze blaatschapen, die alleen maar kunnen na-apen, wat een ander ze voorkauwt. Maar is dat zo? Hebben ze dan helemaal geen punt?

Er is in de loop van de geschiedenis zo vaak achteraf gebleken, dat overheden de meest verschrikkelijke dingen hebben uitgehaald met hun onderdanen. Dus al die mensen, die zo wantrouwig zijn naar hun overheid en paranoia reageren op de genomen maatregelen? Dat komt echt ergens vandaan.

‘Ik ben helemaal klaar met de Schot,’ moppert de Don aan de telefoon. Een goede vriend van hem slaat de grootst mogelijke Wappiewartaal uit. De Don zit ook al heel lang in zijn dooie eentje in zijn huis opgesloten. Hij kan dit soort geleuter niet verdragen.

‘Schotten hebben enorm te lijden gehad onder het engelse regime. Ik ken daar afschuwelijke verhalen over,’ sust Heks haar oude vriend. Als Schot ben je sowieso al wantrouwig naar welke overheid dan ook. En in deze tijd nog eens een beetje extra.

‘Het idee, dat er iemand in de wereld die pandemie allemaal zit te orchestreren is toch te gek voor woorden, Heks?’ moppert de Don. Ja, daar slaat mijn oude vriend de spijker op de kop. Het idee, dat dit allemaal in gang is gezet om ons een chip in te kunnen spuiten bijvoorbeeld….. Van de gekke.

‘Ja, dat vind ik ook bijzonder gestoord geredeneerd,’ zegt de Wilde Boerenzoon, in een ander telefoongesprek, als die chip ter sprake komt, ‘Al die mensen van viruswaanzin hebben een smartphone. Ze zijn sowieso al altijd traceerbaar. Heel veel persoonlijke informatie ligt samen met die telefoon al op straat……’

De Wilde heeft geen smartphone om die reden.

‘Als dat vaccin er komt sta ik vooraan,’ nemen de baas van Happy en Heks afscheid een paar dagen geleden. ‘Als ze om 7 uur s’morgen beginnen met vaccineren, sta ik om 5 uur op de stoep,’ roept mijn vriend over zijn schouder bij het weglopen. ‘Ik om half 3,’ galmt Heks hem na.

 

 

‘Jingle bells, jingle bells, geef die kat een lel,’ zingt Heks, terwijl ze voor kerstman spelend en af en toe voor Zwarte Piet, door de regio scheurt. In haar kanariepietje. Haar heksenhuisje vol bloemen en heerlijke hertjes. Ze drinkt zelfs hertjesthee! Bestaat dat dan? Ja of nee?

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Hopsakeetje,’ commandeert Heks haar hondjes, ‘Op je kont, zitten, zitten jij…’ Ik druk op de achterhand van mijn puberale pup. Die duwt keihard terug. Ik laat mijn stem dalen en zeg nog eens nijdig ‘Zitten’. Een gemeen piepklein kneepje volgt als ze nog steeds niet luistert.

Mooi, ze zit. Voor zo lang het duurt.

Even later scheur ik met de hondjes, eentje op de treeplank, eentje dravend naast me, en een enorm pakket bloemen aan het stuur, op mijn scootmobiel naar huis. Hijg, hijg, wat een lange zin.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Net zo langdradig vermoeiend als mijn gang door de drukke stad. Een Haarlemmerstraat vol winkelende mensen, terwijl de meeste winkels dicht zijn! Bizar toch weer. Mensen zijn aan het spookwinkelen. Alsof ze zo slaapwandelend hun angst en daaraan gekoppelde kooplust willen verdoven. Wankel winkelend op naar het nieuwe jaar. Toe maar.

Buiten adem kom ik thuis met mijn aanwinsten. Sjouw pup en pakket de trap op. Zo. Even bijkomen.

Dezelfde middag gooi ik takken en bloemen op het aanrecht. Ik pak mijn snoeischaar uit de keukenla en begin te rommelen. Binnen de kortste keren is het een geweldige puinhoop in de keuken. De keukenvloer ligt bezaaid met groen.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ha, lekker. Ik werk altijd het beste in de rommel. Chaos prikkelt mijn neiging om er orde in te scheppen. Middels een mooie schikking bijvoorbeeld. Ik probeer verband te brengen in de bloemenzee. Ja, ik ben er maar druk mee.

Na een paar uur ligt er een stapel boeketjes op de keukentafel. Ik hang er een opgerolde kerstwens aan, een tekening van Heks met haar beestenbende. Dan bind ik mijn woefers met een riem om mijn middel en ga op zoek naar mijn auto.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Wat staat dat verdraaide ding? Ik heb werkelijk geen idee. Het is alweer eventjes geleden, dat ik em heb gebruikt. En op mijn romp zit nu eenmaal geen hoofd, maar een vergiet. Het valt niemand gelukkig ooit op. Ik kan die gatenkaas geniaal camoufleren met een beetje make up. Maar het is wel een feit. Vooruit met de geit.

Gelukkig vind ik mijn bolide vrij snel terug deze keer. Ik stop alle pakketjes en bosjes bloemen veilig voorin, buiten de bijtgrage kaken van mijn opstandige pup. Hondjes in de kattenbak en gaan met die banaan!!!!

Eerst ga ik die malloten maar eens uitlaten ergens. En wel in het sprookjesbos van mijn jeugd, Ter Wadding. Ik rijd er toch langs op de door mij uitgestippelde route.

De hondjes rennen enthousiast door het schemerige baggerbos. Geweldig vinden ze het, dit voor hen nieuwe terrein. Ik ben hier ook in geen jaren geweest.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Heks moet nog uitkijken, dat ze niet op haar plaat gaat. Buiten gebaande paden is het flink glibberen. En we zijn niet eens in Leiden, waar geglibber aan de orde van de dag is. Nee, dit is Voorschoten. Het dorp van mijn jeugd.

Terwijl er allemaal gedachten aan vroeger in mijn Heksenkopje opploppen, kom ik op mijn eerste adresje. Ik bel aan bij een jeugdvriendin, die Corona heeft gehad. Strontziek is ze geweest, mijn doorgaans doortastende kerngezonde leeftijdgenoot!

Al maanden hebben we een afspraak staan om eens lekker met de hondjes te gaan wandelen. Vanaf het moment, dat pup Freya haar intrede in Huize Heks deed. Maar ja, dat stomme ingebeelde virus gooide alsmaar roet in het eten.

‘Oh, Heks, kan ik eindelijk je pup knuffelen!!!!!’ In de stromende regen staan we onder het afdakje bij de voordeur. Heks met een mondkap op haar kop. De hondjes laten zich de liefkozingen welgevallen. Ja, daar knapt een mens van op! Hop!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Dan ga ik langs bij de Wilde Boerenzoon. Hij is thuis, maar doet de deur niet open. Nu weet ik, dat hij een agressief deurbeleid voert, een term van hemzelf overigens. Als het hem niet uitkomt, dat er bezoekers voor de deur staan, kun je bellen, tot je een ons weegt.  De deur gaat dan niet open.

, net vandaag loop ik aan tegen zijn agressieve deurbeleid. Wat een pech zeg! Ik besluit gewoon als een verlate Zwarte vage veegPiet op het raam te bonken en een beetje te schreeuwen. ‘Wilde Boerenzoon, doe eens open…’ galmt het door de straat.

Een redelijk verschrikt hoofd verschijnt door een op een kier geopend raam. Een telefoon aan het oor geklemd. ‘Wat doe jij nu hier, Heks, je mag niet naar binnen, hoor!!!’ onderstreept hij zijn strikte beleid, om in deze lastige tijden gewoon helemaal niemand meer binnen te laten, ‘Kijk uit, joh, je staat in een berg takkenbossen!!!’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Ja, dit takkewijf staat inderdaad in de in zijn voortuin opgetaste stapel snoeihout te dansen. ‘Kijk eens, woeste schat,’ sus ik zijn verhaal, ‘ik heb een pakketje met je favoriete olie en azijn voor je…..’ ik reik de papieren tas aan door het op een kier geopende raam. Mijn vriend heeft geen tijd voor een kletspraatje met Heks, want hij heeft zijn jarige broer aan de telefoon. Een jarige met Corona. In de risicoleeftijd. Met overgewicht ook nog eens……..

‘Wat zijn dat eigenlijk voor’n dingen in dat potje, Heks? Ik kan die dingetjes volstrekt niet thuisbrengen…… ‘ vraagt mijn vriend me later aan de telefoon. Hij belt me op om te bedanken voor zijn zeer verlate verjaardagscadeau. Hij is al bijna weer jarig notabene! Begin maart.

Zijn feestje afgelopen jaar viel ongeveer samen met het begin van de lockdown.  Drie dagen later zat de boel volledig op slot. Heks zat toen al in lockdown. Ik ging toen al weken nergens meer heen……

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Dat zijn zogenaamde balsamico-pareltjes, Wilde. Een culinair liflafje om over je eten te gooien. Ze springen dan open in je mond. En dat geeft dan een zogenaamde smaakbelevenis….’

We giechelen. Smaakbelevenis. Bezopen natuurlijk. Hahaha.

Dan gaat het langs Blonde Buurman. Met een superieur lekker wit wijntje en een bos kerstbloemen. ‘Ik blijf niet kletsen, hoor, anders wordt het veel te laat om nog ergens aan te bellen,’ duw ik mijn gaven in zijn verblufte gezicht. Verbaasd kijkt hij naar mijn kerstoutift. Rood puntmutsje, ijsberentrui, fout kerstvest vol sneeuwpoppen en kerstbomen, korte nepleren broek met daaronder een rode elfenpanty……

©Toverheks.com

©Toverheks.com

En weg ben ik weer.

Dan bel ik aan bij de Grote Vriendelijke Reus.  Hier ga ik eventjes naar binnen voor een lekker mondkapsapje. VikThor kruipt direct tegen zijn grote vriend aan op de bank. En Freya rent als een dolle in de rondte met een op de grond gevonden stinksok van mijn reuzenvriend in haar bek. ‘Ze leert me kennen,’ is het droge commentaar van de eigenaar van de sok.

‘Je hebt een scootmobiel, zag ik, Heks,’ roept mijn enorme vriend vervolgens enthousiast. Ik probeer hem direct over te halen, om er ook eentje aan te vragen. Lijkt me geweldig. Dan kunnen we een race houden!!!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Mensen reageren echt heel anders op je, als je in zo’n scootmobiel zit, dat wist ik wel een beetje, door mijn omgang met Kras, maar nu ondervind ik het aan den lijve….’ vettel ik hem, ‘Zo wil Freya vaak niet blijven zitten op de treeplank en dan zit ik met enige regelmaat stevig te schelden, terwijl ik nijdig op haar kont druk….. Kijken mensen echt geschokt!!! Een agressieve invalide, dat kan echt niet!!!’

Mijn enorme vriend schuddebuikt. Zijn grote gestalte roept associaties op met de kerstman zo vlak voor kerst. Geen luid hohoho echter……

Maar ‘Hahaha, Heks ik zou het wel eens willen zien. Je bent toch zo’n lekker gek wijf!!! jij maakt altijd de raarste dingen mee!!! Ze zouden je eigenlijk moeten volgen met zo’n reality  televisieprogramma. Een half jaar ofzo. En dan dit soort dingen filmen, ik zie het voor me, hahaha…..’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Heks moet er niet aan denken. Maar dat is niet de reden, dat ik snel weer op stap. Ik heb nog een paar bosjes bloemen in mijn kanariepietje liggen. Die wil ik nog kwijt…

Eerst sta ik nog onverwacht op de stoep bij Mo. ‘Ik hoorde, dat je dacht, dat ik je niet meer wilde zien,’ zeg ik streng. Ze schiet in de lach. ‘De Don vertelde me, dat hij ook niet mag komen.’ geeft ze grif toe, dat ze op me heeft gemopperd tegen onze gemeenschappelijk vriend.

Nee, het is niks persoonlijks. Bij Heks komt bijna niemand binnen. Tenzij je net negatief bent getest, zoals Steenvrouw. Nadat je bijvoorbeeld klachten hebt verzonnen om die test voor elkaar te krijgen. Zij komt eerste kerstdag een mondkapwijntje drinken. Hoera!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Ik was nijdig, omdat ik een cadeau aan je wilde geven,’ roept mijn vriendinnetje vanuit de deuropening, terwijl ze een enorm pakket uit de gangkast pakt. Er komt een prachtige diamant painting uit van een stelletje olijke boomkikkers. Schitterend! Zowel letterlijk als figuurlijk!

Daar heeft ze weken bloedig aan gefröbeld. Een monnikkenwerk!

‘Oh, ik weet daar wel een mooi plekje voor!’ roept Heks verrukt. Dan loopt er een beeldschone man door het beeld. Een wasbordje zie ik en enorme spierballen…. ‘Mijn nieuwe vriend,’ fluistert Mo en luider, ‘Kom je even voorstellen, dit is Heks, ik heb vijf jaar bij haar gewerkt!!!’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Mijn laatste bosje lever ik af bij mijn andere oude hulp en nu vriendin. Ook zij heeft positieve dingen te melden over de ontwikkelingen in haar leven. Hoera! Het is alsof er van alles op zijn plek valt bij dierbaren om me heen! Wat fijn!

In een parkje aan de Singel laat ik de hondjes nog even rennen. Ik bel mijn vriendinnetje, die in de aangrenzende flat woont. We hebben afgesproken met kerst samen te wandelen. En nu zitten we elkaar steeds te bellen om iets af te spreken. Maar telkens bellen we langs elkaar heen.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Ik miste je telefoontje omdat ik bij de voedselbank bezig was,’ roept ze vrolijk in mijn oor bij het opnemen. ‘En ik miste jouw telefoontje, omdat ik aan het rondrijden was…’ lacht Heks in de hoorn, ik ben een beetje hieperdepieper van alle drukte en de adrenaline-stoot, waarmee dit gepaard gaat, ‘Ik sta beneden in het park achter je huis.’

‘Wat mag jij allemaal eten? Lust je kip?’ vraagt mijn vriendin vervolgens onnavolgbaar. ‘Ja,’ weifel ik met mijn antwoord. ‘Oh, dan krijg je een kip van me…’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Even later staat ze voor mijn neus met een soort overlevingspakket. Van de voedselbank. ‘Ik kan deze dingen niet eten,’ stopt ze me van alles toe, dat ik ook niet mag eten,’ maar ik kan geen eten weggooien,’ zadelt ze mij met hetzelfde probleem op. Heks kan ook slecht eten weggooien. Ik pak het pakket dus maar aan. ‘Ik kan het moeilijk naar de voedselbank brengen,’ grap ik losjes in de ruimte.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Haha,’ lacht mijn maatje, ‘Nee, dat kan echt niet Heks.’

De volgende dag geef ik het grootste deel van het pakket weer mee aan mijn thuiszorg. Hij en zijn vrouw gaan er lekker van genieten. En Heks is blij, dat er niet langer allerlei spullen buiten mijn dieet in mijn koelkast liggen te wachten, tot ze ver genoeg over de datum zijn om weg te gooien.

Kerstavond lig ik gestrekt. Mijn huisje is mooi versierd, ik heb heerlijk gekookt en gegeten, maar de koek is enorm op. De doodstille stad zonder klokgelui. Het geeft me de riebels. Alsof je van dat blije gebeier ook al Corona krijgt…..

Vandaag kan ik nauwelijks bewegen. Ja, dat krijg je ervan als je de kerstman gaat lopen helpen. Als halvezolige invalide.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Maar het was wel heel fijn om een aantal dierbaren eventjes te zien zo voor de feestdagen. Om toch eventjes verbonden te zijn.

‘Heks, kijk eens uit het raam,’ aan de telefoon mijn vriendinnetje Joy. Ze staat de middag voor kerst onverwacht hier in de steeg, want ze moet even wat boodschappen halen in de stad. Heerlijk om haar lieve snoetje te zien!!!

Ja, eventjes toch verbonden. Tijdens deze kaalslagkerst. Met minimale dagen. En veel vragen over de toekomst. Want blijft dit zo? Of is het einde eindelijk in zicht?

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Pubers heb je in soorten en maten, de lastigste zijn de exemplaren, die niet kunnen praten. Heks helpt een man om zijn gezicht en zijn hond te redden. Mijn hondje is gehoorzaam geboren, daar heb ik echt geluk mee!

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Zaterdag fiets ik aan het begin van de avond de stad uit. VikThor draaft naast de fiets. Hij is jarig geweest afgelopen week. Vier jaar zijn voorbij gevlogen. Mijn ventje is volwassen. Hij loopt als een kieviet op zijn bionische poot. Het gaat goed met hem. We zijn onderweg naar het Valkenburgermeertje. Mijn waterrat gaat lekker zwemmen!

Eenmaal de stad uit koelt het een paar graden af. Het is net te doen in mijn knalrode 90s jurkje met schoudervullingen en bolerojasje met cowboyflappen. Gelukkig heb ik een jas in mijn tas. Zo’n synthetisch plofmodel. Opvouwbaar, praktisch en warm.

Ik heb ook mijn portemonnaie bij me. Ik ben van plan iets te gaan eten op een foodtruckterras. Beetje genieten van het leven. Afgelopen week op het strand gedineerd. Om VikThors verjaardag te vieren. Hij kreeg ook iets lekkers.

De ergste Coronatoestanden zijn voorbij. De besmettingsgraad is aanmerkelijk teruggelopen. Iedereen heeft weer als een gek zijn oude leventje opgepakt. Mijn leventje was nauwelijks veranderd door de lock down. Ik zit nog steeds het hele weekend in mijn eentje te koekeloeren. Toch ben ik blij, dat het ergste gevaar geweken is.

Voor veel mensen is Corona echt helemaal voorbij. Of ze geloven er niet in. Het is een hoax. Zo word ik een maand terug bijna omhelst door een oude bekende. Ik ben totaal overrompeld. We zoenen elkaar normaal gesproken nooit!

‘Zullen we even een paar BOA’s gek maken voor 800 euro?’ roept ze, terwijl ze met wijd uitgespreide armen op me af rent. Ik snap aanvankelijk niet wat ze bedoelt. Glazig roep ik ‘Nee, ik heb een auto-immuunziekte, niet doen!’ Net op tijd. Anderhalve meter van me af stopt ze.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Doe je bij de jaarlijkse griep ook zo moeilijk?’ vraagt ze streng. Ik voel een heel verhaal aankomen over de onzinnigheid van deze pandemie-hoax. Snel maak ik me uit de voeten.

En ja, bij de jaarlijkse griep ben ik ook als de dood. Ook daar word ik erg ziek van. En langdurig ook vooral. Ik ben maanden uit de roulatie na een ouderwetse griepaanval. Zo’n virus, waar ik de voorgangers van voorbij heb zien komen. Waardoor ik toch een zekere weerstand heb opgebouwd tegen de nieuwe variant.

Dat kan ik van Corona niet zeggen. Ik vrees, dat mijn systeem daar een hele dobber aan zal hebben.

‘Het is weg,’ fluistert iemand me onlangs samenzweerderig toe. Ik kijk niet begrijpend. ‘Het is weg,’ en als ik nog niet snap wat er bedoeld wordt, ‘De Corona. Het is weg.’

Ja. Voor nu. Let op mijn woorden, binnenkort terug van weggeweest. Als ik zo naar de overvolle ‘Haarlemmerstraat een kilometer koopplezier’ kijk.

Maar ik ga wel met veel meer plezier over straat nu de zaken er beter voor staan. Ik mijd drukke plekken nog steeds als de pest. Maar ik raak niet meer in paniek van al die hardlopers. Die zijn overigens niet meer zo talrijk in het straatbeeld aanwezig als tijdens de crisis. Goddank.

Bij het Valkenburgermeertje gooi ik eindeloos balletjes het water in voor mijn ADHD hondje. Hij rent, zwemt, sprint, apporteert……Ook speelt hij met andere hondjes. Een Berner Sennen van 6 maanden. En een Labrador van dezelfde leeftijd.

Ik raak aan de praat met een leuke dame met twee kleine hondjes. De kleinste windhond, die ik ooit gezien heb. Een Italiaans model. Meer voor de sier, dan voor de sport. Vroeger had ze een Heidewachtel. ‘Ook een geweldige ADHDer, net als jouw hondje….’ verzucht ze vol heimwee.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

De man met de labrador is doorgelopen. Zijn hond is het water in gesprongen en zit nu achter een stel meerkoeten aan. Hij is al een flink stuk uit de kant geraakt. ‘Hij is em kwijt,’ zeggen de dame en ik tegen elkaar. We kennen het verschijnsel. Je hond raakt in een andere modus en je bereikt hem niet meer met je stem…..

Even later staat iedereen ingespannen te kijken naar de dolgedraaide labrador. Hij is intussen bijna halverwege het idioot diepe meer terecht gekomen. Hij gaat maar door met zwemmen, maar je ziet lichte paniek bij het dier. De man loopt gewoon verder! Alsof zijn hond niet in de problemen is geraakt!

‘Vast zijn eerste hond,’ denk ik bij mezelf, ‘Hij leest zijn dier nog niet…’

©Toverheks.com

©Toverheks.com

‘Ik ga die man helpen, straks verzuipt dat beest nog…’ Heks springt op haar elektrische fiets. Ik scheur langs het water naar de man toe. Zonodig kan ik in een vloek en een zucht aan de andere kant van het meer geraken. Mocht het dier daar terecht komen. Voorlopig zwemt hij rondjes in het midden van het meer.

‘Kan ik u helpen?’ De man is blij, dat iemand hem wil helpen. Maar waarmee? Hij ziet er uit alsof hij geen idee heeft wat hij zou kunnen doen. ‘Als ik u was sprong ik in het water en zwom zo snel mogelijk naar mijn hond. Al kan hij u maar horen…. Hij is in paniek en als hij moe wordt kan hij zo verdrinken….’ Het dier is pas een half jaar oud. Een zwemmende baby.

Nog voor ik ben uitgesproken trekt de man zijn shirt en schoenen uit. Hij drukt zijn telefoon in mijn hand. Of ik er even op wil letten. Dan springt hij het water in en begint richting zijn hond te zwemmen. Dat beest is intussen een kolere end weg geraakt. Vol spanning kijken alle andere hondenbezitters toe.

Als hij zijn hond uiteindelijk bereikt gaat het dier expres de andere kant op zwemmen. De teringlijer. Vast midden in zijn eerste puberperiode….. De man krijgt het nu moeilijk. Hij heeft geen riem bij zich, die ligt voor me op de grond. Hij kan zijn hond dus niet aanlijnen en dwingen om met hem mee terug te zwemmen. Ik zie hem worstelen om zelf boven te blijven.

Misschien had ik er zelf in moeten springen, sta ik te dubben. Heks is altijd een uitstekend langeafstandzwemster geweest……

Uiteindelijk begint de man alleen terug te zwemmen. De hond komt gelukkig een tiental meters achter hem aan. Zwemt weer even de andere kant op. Komt toch weer naar zijn baasje toe…. Het duurt een hele tijd in mijn beleving, maar dan komt eerst het baasje aan wal. En pas later zijn hond, die er direct weer vandoor gaat. De ellendige puber.

©Toverheks.com

©Toverheks.com

Arme man. Kletsnat en ijskoud en erg geschrokken zo te zien. Goddank krijgt hij de hond even later te pakken. Die gaat voorlopig aan de  lijn. ‘Dank u wel voor uw hulp,’ stamelt hij, terwijl hij zijn droge shirt over zijn natte bast stroopt. Hij is gelukkig met de auto, want het is nu echt best fris geworden. Een bries vanuit zee jaagt kippenvel op mijn armen.

‘Ik was even bang dat ik het zelf niet zou redden,’ prevelt de man. Hij is van slag. Misschien niet zo’n goede zwemmer. Oh, wat voelt hij zich ellendig. Misschien ook in zijn hemd staan met al die getuigen van dit drama. Letterlijk en figuurlijk.

Pas veel later, eenmaal veilig thuis, dringt de ernst van de situatie tot me door. ‘Goed, dat je zo’n radar hebt voor dit soort zaken, Heks,’ prevel ik voor me uit, ‘Dat je direct in actie bent gekomen. Niet alleen hebt staan kijken en commentaar hebt staan leveren, zoals de rest van de toeschouwers……’

‘Je hebt die man geholpen om zijn hond te redden. Dat heeft hij toch maar voor elkaar gebokst. De tragische held! Het had wel eens heel ellendig kunnen aflopen allemaal…’

En die zotte hond? Hopelijk is hij ook flink geschrokken. Laat hij het de volgende keer uit zijn kop. Maar ik reken er niet op. Het baasje zal een volgende keer veel eerder moeten ingrijpen, als hij weer achter vogels aan gaat jagen. Anticiperen. Het gedrag van zijn klierige pubertje lezen. Daar heb ik meer vertrouwen in…….

©Toverheks.com

©Toverheks.com