Deukje daar of hier? Krasje op je ziel? Ongelukjes loeren in gaten en hoeken. Zoeken mijn zwakke moment. Slaan dan toe…. Heks is toch zo moe. Maar ook geroerd door mooie verhalen. Over snotlappen en troostzakdoeken. Over de hemelse vasteplantekwekerij. Over mijn voorouders. Ver weg en dichtbij.

Woensdag ben ik de gehele dag druk met mijn kat. En dat terwijl ik me vreselijk slecht voel. Een narrig griepje piept in mijn gewrichten, klappert in mijn kaken en knerst in mijn kop. De dag ervoor heeft de huisarts een Lidocaïne-injectie in mijn nek gezet, maar het effect is weinig pijnstillend te noemen.

‘Het lijkt verdorie wel alsof hij er pijnverwekkers heeft ingesproken. Mijn hele nek is op tilt geslagen. Maar ook mijn armen, schouders, ellebogen, heupen en knieën zijn extreem pijnlijk geworden….’ mompel ik verbluft. Aan het eind van de dag wil ik mijn hoofd het liefst afzagen.

Weg met dat zware gewicht daar bovenop. Ik leef wel verder als kip zonder kop.

Donderdag kan ik dan eindelijk een dagje bijtrekken. Toegeven aan allerlei vage griepverschijnselen. Mijn pijnlijke hoofd te ruste leggen. Alleen het hondje krijgt vandaag wat van mijn beperkte energie.

Ik moet bijkomen en energie sparen. En bijtrekken. En alvast vooruitplannen: Spaarzaam mijn energie om komende bezigheden heen organiseren. Morgen is de begrafenis. Ik check de rouwkaart een keertje of zestien. Ja, het begint echt om twee uur in de middag.

Bij de begrafenis van tante had ik verkeerd gekeken. Dingen door elkaar geklutst. Ik zal wel extreem moe zijn geweest. Kwam ik een half uur te laat. Gelukkig heeft niemand dat toen gemerkt…

Vrijdagmorgen moet ik direct aan de slag. Hondje uitlaten, zelf uitdeuken, bed opmaken samen met mijn hulp, lunchen en douchen en iets stemmige aan trekken. De laatste onderdelen komen in het nauw. Ik douch en trek iets aan, maar de lunch schiet erbij in. Ik neem een broodje sesampasta mee. Daar moet ik het dan maar op doen vanmiddag.

Op de heenweg wordt ik bijna zijdelings geplet door een kerel in een bestelbus. Hij komt helemaal mijn weghelft op en snijdt me flink af. Ik wordt gedwongen op de andere baan te gaan rijden, maar daar rijden dus tegenliggers.

Ik toeter en zie de chauffeur van het busje met opschrift ‘Jan van Rhijn’ opschrikken vanachter zijn telefoon. Hij zit al rijdend te SMS’en midden op het kruispunt bij de Lammenschans. Waar het hectisch is en onoverzichtelijk. Waar je uit je achterlijke doppen moet kijken, lul!

Ik wijs op mijn hoofd. Kierewiet. ‘Jeetje, je zal maar een ongeluk krijgen op weg naar een begrafenis,’ denk ik bij mezelf. Stel je voor. Stond ik nu schadeformulieren in te vullen met die idioot. Goddank is het goed afgelopen.

Na de begrafenis rijden we in colonne het terrein af. Voor me rijdt een flinke SUV. Een tegenligger wil er per se langs. Ook langs mij, maar ik rijd net langs een geparkeerde auto. Ik kan geen kant op, pal achter me rijdt ook alweer iemand.

Met mijn halfzachte kop stuur ik ietsjes naar links. Glijdt een beetje opzij, schamp licht tegen de geparkeerde auto. Shit.

Een oud kereltje met skistokken in de hand komt als een duveltje uit een doosje tevoorschijn. Direct begint hij zich met het geval te bemoeien. Ik let maar niet teveel op hem, maar bel aan bij het kolossale huis van de eigenaar van de auto. Zoveel heeft dat gekke kereltje me wel verteld.

Het rare baasje springt nerveus om me heen, als de eigenaar van de auto de voordeur open doet. Direct begint hij te ratelen tegen de man. Dat ik zijn auto heb aangereden en dat hij me direct in mijn kippennek heeft gegrepen…..

De eigenaar wuift de man weg. Eindelijk ben ik van dit kwelduiveltje verlost. We nemen de schade op. Ja, een paar krassen op de voorbumper. Kan evenzogoed een dure grap worden….. De auto is overigens net zo’n deukbak als die van Heks. Over de hele zijkant lopen krassen en butsen.

‘Ik doe tegenwoordig niets meer aan al die beschadigingen. Geen doen in de stad. Om de haverklap maakt er weer iemand een nieuwe deuk in en er hangt nooit een briefje bij. Behalve 1 keertje dan. Maar die persoon had een valse naam en telefoonnummer opgegeven. Iemand zal em wel betrapt hebben, net als dat baasje zonet hier…’ vertel ik de eigenaar.

‘Wat erg voor u,’ reageert hij begripvol. Ja, zo gaat dat in de grote stad. Ik heb hem echter niet op een idee gebracht…..

Gelaten laat ik het allemaal maar over me heenkomen. Ik kan me er niet druk om maken. Wel gek, dat ik een gedachteflits had over het krijgen van een ongeluk, net als van de zomer toen ik zonder benzine kwam te staan op een ongelofelijk ongelukkig punt op de snelweg naar Parijs…… Gelukkig was het in beide gevallen een onschuldig ongeluk. Niets ernstigs. Alleen ongemak en blikschade.

We eten broodjes en drinken koffie met alle genodigden. Wijn, bier en bitterballen volgen. Heks eet haar boterham met sesampasta. Ik zoen tantes en ooms, neven en nichten.

Ik zie hoe de enorme genensoep kromme neuzen door de familie heeft verspreid alsof het niets is. Mij onbekende jonge mensen met mijn neus! Of met andere familietrekken of typische clan-kenmerken.

Ik hoor mooie dingen over mijn oom. Hoe hij altijd twee schone zakdoeken bij zich droeg. Eentje om zijn eigen neus desgewenst in te snuiten en eentje om iemand te troosten! Ook nu heeft hij er twee bij zich!

‘Hij geloofde absoluut in een weerzien met zijn geliefden. Volgens hem is er een enorme kwekerij in de hemel met een grote schuur. Daar zitten al zijn oude medewerkers al stekkend op hem te wachten. Jouw vader is er ook bij…..’ vertelt zijn oudste zoon.

Intussen kun je me natuurlijk wel opvegen. Het was al niet veel de laatste dagen, maar de koek raakt aardig op. Ik begin aan de afscheidsronde.

Een dierbare tante heeft een vraag voor me. Dus ik begin bij haar. Wat ze me echter vraagt is zo ongelofelijk in de pijnlijke roos. Doet zoveel stof vanbinnen opwaaien. Geeft een scala aan inwendige chemische reacties. Ik voel hoe er stoom uit mijn oren ontsnapt. Ik moet nu echt dringend wegwezen hier……

Zo zeg ik alleen tante en lievelingsnicht gedag. Ik zwaai vriendelijk in de rondte. Wapper nog een beetje na dat ik ga. En foetsie ben ik.

Op de terugweg krijg ik het toch nog even te kwaad. Een verlate reactie zoals dat vaker gaat. Thuisgekomen ga ik een enorm end fietsen met VikThor. Hij moet zijn energie kwijt en ik iets anders. Mijn trouwe elektrische Beixo scheurt door de polder. VikThor rent er uitgelaten achteraan.

Wie A zegt moet B zeggen. Wie zegt dat het altijd gemakkelijk is? Als je echt verandert willen mensen je altijd terug in je oude groef. Vooral als je besluit geen pleaser meer te willen zijn. Niet meer overal achteraan te rennen. Of als je ongeschikt raakt als zondebok.

Maak er geen drama van, Heks. Je hebt gedaan wat je kon en nu is het op. Misschien moet iemand anders maar eens op de proppen komen. Je hebt 1 groot voordeel: Je kunt je onttrekken aan wetten van ruimte en tijd. Je kunt je op andere manieren met iemand verbinden. Jij hoeft niet fysiek op bezoek te gaan om iemand te bezoeken.

Vannacht slaap ik ellenlang. Ik meld me af voor de koorrepetitie van vandaag. Eerst maar eens helemaal bijkomen.

 

 

 

Paradijselijke LUSTthof gerund door een ex-monnik. Het klinkt tegenstrijdig, maar dat is het niet. Het woord strijd is sowieso volstrekt niet van toepassing op deze vredige locatie…..

De dag voor onze roadtrip ben ik ook al met mijn vriendin de non op stap. Probleemloos komen we deze keer om half tien uur ’s morgens aan in het andere klooster voor de dharmatalk. Een soort boeddhistische preek of les. ‘Zullen we samen lunchen straks? Ik heb geen zin om de hele middag hier in de drukte te blijven, maar ik weet wel een mooi rustig plekje om te picknicken….!’

Mijn vriendin kijkt me stralend aan, ‘Het is een prachtige rozentuin hier in de buurt. Met een theehuis erbij. De uitbater is een uitgetreden monnik. Hij heeft een praktijk voor osteopathie gecombineerd met die tuin. Dit nadat hij is getrouwd met een vrouw, die altijd met haar kinderen ons klooster bezocht, nadat ze heel jong weduwe was geworden. Zij stamt uit een familie met landerijen….’

Ze wijst in de verte, waar het landgoed zich bevindt. ‘Goh,’ zeg ik verwonderd tegen mijn gesprekspartner, ‘ Ik dacht dat je voor je leven het klooster in gaat, als je intreedt, maar ik hoor voortdurend verhalen over mensen, die na een paar jaar trouwen en kinderen krijgen.’  We grinniken.

‘Ja, het is inderdaad de bedoeling dat je blijft, maar in de praktijk werkt het toch anders. Uit mijn ordonatie-clubje is bijna niemand meer over. Ikzelf en nog iemand anders. Die is echter al een tijdje met verlof. Het kloosterleven is echt niet altijd gemakkelijk!’

Intussen heb ik ook dit jaar toch al weer heel wat aspiranten rond zien lopen; Mensen met een groot verlangen om permanent tot deze kloostergemeente te behoren. ‘Ben jij soms van plan om non te worden?’ roept mijn vriendin enthousiast, als ze me hoort oreren. We schateren van het lachen. Vrolijk hik ik nog een beetje na. Ik een non? Heks ziet er weinig heil in. Ze acht zichzelf totaal ongeschikt voor een dergelijk leven. Alleen het celibaat al zou me opbreken.

Daar ben ik als heks natuurlijk totaal op tegen. Het liefst zou ik de mensheid opvoeden in het hebben van goede seks, zoals de priesteressen van de Godin dat vroeger deden. In de tijd van het matriarchaat. Toen vrouwen nog tevreden waren met hun hangtieten, ronde kont en flappende schaamlippen. De gouden tijd voor de playboykutjes en vrouwenbesnijdenis. Overigens min of meer hetzelfde in mijn optiek.

Maar een paar jaar verplicht het klooster in lijkt me een prima idee. Op jonge leeftijd. Bij wijze van dienstplicht. Maatschappelijk weerbaar worden: Met mindfulness als wapen…..

In Thailand bijvoorbeeld is het heel gewoon voor jongemannen om voor een korte periode het klooster in te gaan. Een paar weken of maanden. Geheel vrijwillig overigens, dwang is meer iets voor ons chrgrgrrrristenen. Gewoon een beetje dreigen met zonde, hel en verdoemenis en je zet een groot deel der mensheid probleemloos naar je hand!

Maar goed, mijn vriendin moet ik helaas teleurstellen. Ik hang mijn toverstafje niet aan de wilgen: Ik blijf gewoon toverheks. We storten ons in de hectiek van de dharmatalk. Vandaag spreekt er een politieagente uit Seattle. Speciaal ingevlogen vanuit de Verenigde Staten. Ze blijft maar anderhalve dag!

De vrouw houdt een geweldig boeiend verhaal. Een Boeddhistische politieagente? Mindful schieten? Is dat wel gepast? ‘Politieagenten dragen nu eenmaal vuurwapens, daar kun je beter mindful mee omgaan,’ zei Thay haar ooit toen zij hem die vraag stelde. Intussen heeft zij haar sporen verdiend binnen haar beroepsgroep op het gebied van mindfulness. Thich Nath Hanh heeft zelfs een keer een retraite gegeven speciaal voor haar politiekorps.

Na de talk spoor ik mijn geliefde zuster op: We gaan lekker de hort op samen. Giebelend lopen we naar mijn autootje. Ik heb allemaal lekkere dingetjes in mijn koelbox gestopt en ook mijn vriendin heeft een picknickpakket bij zich. We rijden op ons gemak richting rozentuin. Binnen tien minuten zijn we ter plaatse.

Als we uit mijn kanariepiet stappen zweemt de zoete geur van egelantier ons al tegemoet. Het subtiele parfum bedwelmt onze zinnen en we zijn nog niet eens binnen in deze prachtige lusthof!

We duwen een groot smeedijzeren hek open. De tuin is enorm en we zijn de enige bezoekers! Wat een feest! Heks is flauw van de honger, dus we zoeken eerst een plekje in de schaduw voor onze picknick. Mijn oog valt op een intiem prieeltje. Ook hier geuren verschillende rozen je tegemoet. We installeren ons tussen de bomen, bloemen en planten en pakken ons lunchpakket uit.

Daarna dwalen we op ons gemak door de tuin. Overal hangen prachtige gedichten over rozen in het struweel. Er is ook een geweldige boomhut. Op de tafel iets verderop liggen pen en papier in een doos. Je kunt zelf iets schrijven en achterlaten in een brievenbus aan een dikke boom. Wat leuk allemaal. Interactiviteit avant la lettre.

DSC03905

Net als we de hele tuin mateloos hebben bewonderd stromen er andere bezoekers binnen, kloostergenoten en medeparticipanten. Als een duveltje uit een doosje komt ook de uitgetreden monnik tevoorschijn. Hij heeft al zijn haren weer terug, een dikke bos. ‘Het is de bedoeling dat je een kaartje koopt voor een bezoek aan de tuin,’ begint hij verontschuldigend, ‘het is vijf euro, maar dan mag je het hele jaar naar binnen.’ Een koopje natuurlijk, we betalen grif.

De andere bezoekers storten zich vervolgens in het charmante theehuis op ijsjes, maar wij maken ons uit de voeten. Het is weer mooi geweest. Vanmiddag wil ik nog een uiltje knappen. Wat een geweldige gewoonte in het klooster is dat toch: Ze staan hier wel idioot vroeg op (5 uur), maar iedereen gaat in de loop van de middag eventjes plat. Deep relaxation wordt het genoemd. De vlag dekt de lading. Ik ben er dol op.

Wat een heerlijke dag is het. En er gaan nog vele verrukkelijke dagen volgen. Met warme lieve mensen in een paradijselijke omgeving.

 

Soms leiden onverkwikkelijke zaken tot een verkwikkend resultaat! Of sorteren irritante stinkventjes onbedoeld een positief effect! Heks bezoekt voor het eerst in tijden de sportschool. Goede voornemens te over, nu nog de juiste begeleiding!

sportcity, leiden, yttrainen, sportschool. logo. sauna, squash,

Het verbouwen van mijn badkamer heeft een gunstig bijeffect. Het feit, dat ik niet kan douchen noodzaakt me om naar de sportschool te gaan. Ik ben daar al anderhalf jaar lid van, maar kom er zelden. De laatste pogingen bleven bij inschrijven voor yoga en dan toch niet gaan.

sportcity, leiden, yttrainen, sportschool. logo. sauna, squash,

De reden is simpel. Het is ongelofelijk pijnlijk om te planken, omgekeerde honden uit te beelden of anderszins gewicht op armen en schouders te doen rusten. Sinds kort is ook mijn heup niet meer belastbaar. Dat beperkt de mogelijkheden tot een beetje plezierig sporten enorm.

Toch ga ik het weer proberen……. Na het sporten kan ik de sauna in. En van te voren pak ik een zonnebankje. Er valt dus ook genoeg te genieten…….

sportcity, leiden, yttrainen, sportschool. logo. sauna, squash,

‘Mevrouw, er ligt een aantekening voor u,’ zegt een medewerker, als ik dan eindelijk een keertje sta in te checken bij de balie, ‘U schijnt zich niet af te melden voor de lessen!’

Ik leg hem uit, dat de app daarvoor een hele tijd niet werkte. Maar ik ben het ook vaak vergeten herinner ik me enigszins beschaamd. Zat ik vol goede voornemens, totdat ik aan het eind van de middag als een dweil eventje voor de TV ging liggen. En in slaap viel……

sportcity, leiden, yttrainen, sportschool. logo. sauna, squash,

Vol goede moed schrijf ik me in voor yoga. Tevens laat ik me door een medewerker instrueren rondom een te volgen circuit ter bevordering van mijn spiermassa. Het is een stevig uit de kluiten gewassen jonge hond met een olijk rond gezicht. Rossige krullen doen zijn voortijdige kaalheid nog niet vermoeden.

sportcity, leiden, yttrainen, sportschool. logo. sauna, squash,

Zijn afgetrainde lijf is nog niet uitgedijd tot de proporties van de gemiddelde zwangere man van middelbare leeftijd. Hij heeft dus verstand van fitness. Maar heeft hij wel verstand? In elk geval niet  van lijven met een gebruiksaanwijzing zoals het mijne.

Stotterend oppert hij, dat yoga misschien niet zo’n goed idee is voor mijn gewrichten. Heeft hij gelijk? Tijdens de eerste yogales schiet mijn heup opeens in de kom. Dat vind ik toch wel prettig.

sportcity, leiden, yttrainen, sportschool. logo. sauna, squash,

Uiteindelijk adviseert hij me een rondje op supersimpele apparaten. Als ik de keer daarop het circuit afwerk, onderbreek ik het voor een kwartier begeleide buikspierkwelling. Weer terug bij mijn laatste oefenapparaat begint er opeens een dik kaal bezweet kereltje tegen me te schreeuwen. ‘Ga toch eens van mijn apparaat. Je doet het verkeerd. Bladiebla…..’ Ik kijk hem niet begrijpend aan. Zijn apparaat? Huh? Waar heeft hij het over?

LELIJKE MANNETJES IN TRAININGSPAK

Aan de overkant zit een knappe kerel te lachen. Ook hij krijgt een veeg uit de pan van het miezerige dikke drukke mannetje. Maar Heks moet het het meest ontgelden. Als een duveltje uit een doosje springt hij steeds van een loopband of trekkenek-machine voor mijn voeten, om dan weer te schelden over mijn afschuwelijke wanprestatie.

Ik besluit er maar niet teveel op te letten. Ik trek een gezicht tegen de lachende man aan de overkant. Die zit de tranen uit zijn ogen te wrijven. Wat heeft hij een lol. Apart toch weer allemaal.

LELIJKE MANNETJES IN TRAININGSPAKLELIJKE MANNETJES IN TRAININGSPAK

Bij de laatste machine tref ik een dikke zweetstreep op het zitkussen. Op de plek, waar je bilspleet het kussen raakt. Het dikke eikeltje heeft hier net nog fanatiek op zitten rukken en trekken aan een paar fallisch gevormde handles. Zonder handdoek onder zijn behaarde gat te leggen! Bah, bah.

LELIJKE MANNETJES IN TRAININGSPAK

Even later zie ik het miezerige sujet smoezen met de buikspier-juf. Hij loert in mijn richting en lispelt boze dingen in haar fraaie oren. Vervolgens blaast hij verontwaardigd de aftocht. De dame wandelt mijn richting op. Voordat ze me kan aanspreken vraag ik haar wat dat nu toch allemaal te betekenen had.

LELIJKE MANNETJES IN TRAININGSPAK

‘Geen idee,’ glimlacht ze, ‘Deed hij vervelend?’ Ik beaam dat de man me lastig viel. ‘Alleen heb ik geen flauw vermoeden waarover,’ vervolg ik, ‘ik deed gewoon een rondje op de apparaten. misschien wilde hij simpelweg een beetje aandacht van een vrouw. Sommige types doen daar alles voor!’ ‘Aha!’ doen haar ogen en ze knikt bevestigend.

sportcity, leiden, yttrainen, sportschool. logo. sauna, squash,

‘Dan doen we maar alsof dit nooit is gebeurd,’ weer die glimlach, ‘Is het wel gelukt om te trainen?’ Ik vertel haar over mijn lastige lijf en de problemen, die ik tegen kom zodra ik het in mijn hoofd haal om te sporten. ‘Maar het is zo goed voor me, tegelijkertijd!’

sportcity, leiden, yttrainen, sportschool. logo. sauna, squash,

Tot mijn verbazing weet ze heel goed waar ik het over heb. Ze is thuis in spieren en gewrichten, weet wat hypermobiliteit inhoudt. En bovendien: Ze kan me oefeningen geven om de boel te verbeteren! ‘Het zijn zogenaamde balansoefeningen. Daarmee verstevig je de ligamenten van bindweefsel rondom je gewricht. Het kan je klachten aanzienlijk verminderen!’

sportcity, leiden, yttrainen, sportschool. logo. sauna, squash,

Zo zie je maar weer, dat de meest irritante medemensen je soms hele goede dingen kunnen brengen! Zonder die gestresste supereikel had ik nooit dit verhelderende praatje gemaakt met Miranda, mijn nieuwe coach in deze sportschool. Komende woensdag gaat ze me instrueren!

sportcity, leiden, yttrainen, sportschool. logo. sauna, squash,

sportcity, leiden, yttrainen, sportschool. logo. sauna, squash, sportcity, leiden, yttrainen, sportschool. logo. sauna, squash, sportcity, leiden, yttrainen, sportschool. logo. sauna, squash, sportcity, leiden, yttrainen, sportschool. logo. sauna, squash, sportcity, leiden, yttrainen, sportschool. logo. sauna, squash,