Ex Animo bestaat vandaag precies honderd jaar! We vieren dat in stijl met een speciaal uitgegeven boek over de geschiedenis van ons koor, alsmede de première van een film over onze voorbereidingen rondom de Matthäus Passion. Maar eerst zingen we diezelfde ‘MP’ van Bach in een stampvolle Pieterskerk. Sinds 1942 een vaste traditie van dit onvolprezen geweldig leuke koor!

Woensdagmiddag generale repetitie. En oh, wat gaat het slecht. ‘Hoera!’ glimmen we na afloop tevreden tegen elkaar. Een waardeloze generale repetitie staat garant voor een sublieme uitvoering. En vice versa.

‘Weet je nog hoe goed de generale vorig jaar ging?’ herinneren we elkaar nog maar eens aan deze ijzeren wet. Ons hoekje raakte toen bij de uitvoering echt de kluts kwijt. Aanstichtster was een dame, een projectlid, die het bij de repetities echt heel aardig deed.

De stress van de uitvoering zorgde voor een geheel eigen interpretatie van de altpartij van koor 1. In feite was er sprake van een geheel nieuwe derde altpartij. Keihard in de rondte getoeterd.

Je kunt ook je mond houden natuurlijk. Dat valt totaal niet op in zo’n enorm koor. Zij koos er echter voor om als een enorme vleesgeworden stoorzender te brulboeien alsof haar leven en niet dat van de Heiland ervan af hing…..

Dit jaar sta ik in een geweldig hoekje. Naast me mijn maatje Anna met haar gouden keeltje. En achter me een heel rijtje heerlijke zangvogels, waarvan er eentje ongelofelijk vast zingt. Geen noot ernaast. Alles precies op de tel! Technisch uitstekend.

Dus Heks boft. Ik kan gerust een steekje laten vallen. Een nootje missen of laten zitten. We vullen elkaar perfect aan.

Rond zeven uur stroomt de kerk vol. Heks is al aardig door haar zorgvuldig opgebouwde voorraadje energie heen. Maar tegelijkertijd zo ontzettend volgepompt met adrenaline…… Ik ga het wel uitzingen vanavond.

Achter in het Koor zingen we in. Wim zwaait met zijn armen door de lucht. ‘Wat is die dirigent van jullie ongelofelijk beweeglijk,’ zal een vriendin van Heks achteraf opmerken. En het is waar. Zijn kleine gestalte danst bezield met sierlijke zwaaibewegingen voor onze neus, zijn mond meebewegend met onze zang. En dat gedurende de hele uitvoering!

In ganzenpas lopen we de kerk in. Doodstil wachten we totdat de eerste tonen van dit magistrale werk door de volgepakte kathedrale kerk klinken. Zoals altijd schiet ik vol. Mijn keel schroeft dicht. Tranen prikken achter mijn droge ogen.

Goddank is het een enorm lang intro. Heks heeft tijd genoeg om zich te herpakken. En dan: ‘Kommt! Kommt! Kohohohommt Ihr Töchter helft mir klahahahahahaaaaaa….hahhahahhhaaaaaa…..hahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahaaaaa hahahahaaaaa…hahahaaaaa….hahahahHAhahahahahagen…..’ Moeiteloos komt deze draak van een openingszin uit mijn mond gerold. Ik heb erop geoefend en dat heeft geholpen….

‘Ik ga niet naar de MP. Vreselijk. Zo’n afschuwelijk ellenlang stuk. Veel te langdradig. En dan al die eindeloze lappen gezongen tekst. En een countertenor, brrrr. Nee, mij krijg je er met geen stok heen…’ niet iedereen loopt warm voor dit muziekstuk. Sommigen van mijn vrienden willen er nog niet heen al krijgen ze flink geld toe.

Voor Heks vliegt de avond echter voorbij. Jeetje, is het nu al pauze? Ik loop de kerk in. Steenvrouw en Fiederelsje zijn komen luisteren. En mijn homeopaat is van de partij. ‘Oh Heks, wat is het prachtig,’ mijn publiek is enthousiast, ‘En die concentratie! Zo intens! Ik ben echt helemaal ontroerd.’

‘Ik sta toch zo lekker te zingen, meisjes,’ vertel ik mijn vriendinnen, ‘Ik ben bij stem, heb energie genoeg, ik sta in een heel goed hoekje tussen heerlijke dames. Het is een superuitvoering!’

Ook het tweede deel vliegt voorbij. Aan het eind staat onze dirigent letterlijk in zijn handjes te knijpen. ‘Hij is echt blij,’ sissen de alten om me heen verheugd. We houden van onze dirigent. We willen hem blij maken. Hij trekt er hard genoeg aan.

Hij verdient het dat we niet inzakken aan het eind van een zin. Hij verdient het dat we hem aankijken tijdens het zingen. Het koor draagt hem op handen!

Ik drink achteraf nog iets met mijn vriendinnen en Anna. Die is helemaal op dreef en voert het hoogste woord. Hele ondeugende dingen roept ze gewoon voor de grap. Heks ligt dubbel.

Thuisgekomen kan ik niet slapen. Tot een uurtje of vier stuiter ik door mijn woonkamer. De echo van de muziek dreunt door me heen. Emoties komen los. Ik moet echter naar bed, want om half negen gaat de wekker weer. Een uurtje later word ik opgehaald door vrienden. We gaan naar een begrafenis…..

Zo duurt het dagen voordat ik een beetje ben bijgetrokken van ons concert. De generale repetitie gevolgd door de uitvoering op dezelfde dag, gevolgd door een droevig afscheid een kleine halve dag later trekt de toch al miezerige tank helemaal leeg.

Dodelijk vermoeid haal ik ’s avonds mijn hondje op. De oppas, zelf ook zeer energiebeperkt, is helaas in slaap gevallen en daardoor is de laatste uitlaatronde erbij ingeschoten. Moet ik toch nog aan de bak…..

Op weg naar huis vliegt er een jongedame, haar debiele telefoon aan een roodgloeiend oor geklemd, bijna op de voorklep van mijn auto. Ik kom rustig van rechts aanrijden op een gelijkwaardige kruising en ben bezig linksaf te slaan. Het mokkel kijkt niet op of om en stormt met een noodvaart diezelfde kruising op. Met gierende remmen red ik haar leven.

Verstoord kijkt ze op alsof ik iets raars doe. Ik toeter en wijs naar mijn hoofd. Maak een telefoonbeweging en wijs nog eens. Gek!

Geërgerd gaat ze express pal voor me fietsen op de gracht, zodat ik er niet langs kan. Nog immer bellend. Ik toeter nog eens. Mondjesmaat maakt ze ruimte, ik mag er zowaar langs.

Even verderop parkeer ik midden op straat en wacht haar op. Voor een overvol terras veeg ik haar de mantel uit. Hoe ze me de doodschrik op mijn lijf jaagt door als een blind ongeleid projectiel door het verkeer te schieten. ‘Ik had voorrang! Dat is je niet eens opgevallen. Maar als ik je aanrijdt heb ik het gedaan, dom kind!’ Ze is niet onder de indruk. Belt gewoon verder…….

‘Je moet naar je bed, Heks,’ zeg ik tegen mezelf als ik veilig thuis ben gekomen. Over lijden en sterven zingen, een begrafenis meemaken en vervolgens bijna zelf iemand te pletter rijden is een beetje teveel van het goede op 1 dag. Om acht uur lig ik plat.

Tweede paasdag bestaat mijn koor precies honderd jaar. Om half tien worden we verwacht in een oude bioscoop hier in de binnenstad. Op ons paasbest! Daar krijgen we dan eindelijk die prachtige film over ons koor te zien. Het speciaal vervaardigde boek met daarin een DVD van de film krijgen we mee naar huis. Het is een feestelijk gebeuren…..

En het allerleukste gaat nog komen: De koorreis naar Trier. Over een kleine maand gaan we een lang weekend op stap met 85 van de 100 leden. Een grote opkomst dus!

Ex Animo is net niet het alleroudste oratoriumkoor uit Leiden. Maar wel het allerleukste koor van de hele regio!

 

Deukje daar of hier? Krasje op je ziel? Ongelukjes loeren in gaten en hoeken. Zoeken mijn zwakke moment. Slaan dan toe…. Heks is toch zo moe. Maar ook geroerd door mooie verhalen. Over snotlappen en troostzakdoeken. Over de hemelse vasteplantekwekerij. Over mijn voorouders. Ver weg en dichtbij.

Woensdag ben ik de gehele dag druk met mijn kat. En dat terwijl ik me vreselijk slecht voel. Een narrig griepje piept in mijn gewrichten, klappert in mijn kaken en knerst in mijn kop. De dag ervoor heeft de huisarts een Lidocaïne-injectie in mijn nek gezet, maar het effect is weinig pijnstillend te noemen.

‘Het lijkt verdorie wel alsof hij er pijnverwekkers heeft ingesproken. Mijn hele nek is op tilt geslagen. Maar ook mijn armen, schouders, ellebogen, heupen en knieën zijn extreem pijnlijk geworden….’ mompel ik verbluft. Aan het eind van de dag wil ik mijn hoofd het liefst afzagen.

Weg met dat zware gewicht daar bovenop. Ik leef wel verder als kip zonder kop.

Donderdag kan ik dan eindelijk een dagje bijtrekken. Toegeven aan allerlei vage griepverschijnselen. Mijn pijnlijke hoofd te ruste leggen. Alleen het hondje krijgt vandaag wat van mijn beperkte energie.

Ik moet bijkomen en energie sparen. En bijtrekken. En alvast vooruitplannen: Spaarzaam mijn energie om komende bezigheden heen organiseren. Morgen is de begrafenis. Ik check de rouwkaart een keertje of zestien. Ja, het begint echt om twee uur in de middag.

Bij de begrafenis van tante had ik verkeerd gekeken. Dingen door elkaar geklutst. Ik zal wel extreem moe zijn geweest. Kwam ik een half uur te laat. Gelukkig heeft niemand dat toen gemerkt…

Vrijdagmorgen moet ik direct aan de slag. Hondje uitlaten, zelf uitdeuken, bed opmaken samen met mijn hulp, lunchen en douchen en iets stemmige aan trekken. De laatste onderdelen komen in het nauw. Ik douch en trek iets aan, maar de lunch schiet erbij in. Ik neem een broodje sesampasta mee. Daar moet ik het dan maar op doen vanmiddag.

Op de heenweg wordt ik bijna zijdelings geplet door een kerel in een bestelbus. Hij komt helemaal mijn weghelft op en snijdt me flink af. Ik wordt gedwongen op de andere baan te gaan rijden, maar daar rijden dus tegenliggers.

Ik toeter en zie de chauffeur van het busje met opschrift ‘Jan van Rhijn’ opschrikken vanachter zijn telefoon. Hij zit al rijdend te SMS’en midden op het kruispunt bij de Lammenschans. Waar het hectisch is en onoverzichtelijk. Waar je uit je achterlijke doppen moet kijken, lul!

Ik wijs op mijn hoofd. Kierewiet. ‘Jeetje, je zal maar een ongeluk krijgen op weg naar een begrafenis,’ denk ik bij mezelf. Stel je voor. Stond ik nu schadeformulieren in te vullen met die idioot. Goddank is het goed afgelopen.

Na de begrafenis rijden we in colonne het terrein af. Voor me rijdt een flinke SUV. Een tegenligger wil er per se langs. Ook langs mij, maar ik rijd net langs een geparkeerde auto. Ik kan geen kant op, pal achter me rijdt ook alweer iemand.

Met mijn halfzachte kop stuur ik ietsjes naar links. Glijdt een beetje opzij, schamp licht tegen de geparkeerde auto. Shit.

Een oud kereltje met skistokken in de hand komt als een duveltje uit een doosje tevoorschijn. Direct begint hij zich met het geval te bemoeien. Ik let maar niet teveel op hem, maar bel aan bij het kolossale huis van de eigenaar van de auto. Zoveel heeft dat gekke kereltje me wel verteld.

Het rare baasje springt nerveus om me heen, als de eigenaar van de auto de voordeur open doet. Direct begint hij te ratelen tegen de man. Dat ik zijn auto heb aangereden en dat hij me direct in mijn kippennek heeft gegrepen…..

De eigenaar wuift de man weg. Eindelijk ben ik van dit kwelduiveltje verlost. We nemen de schade op. Ja, een paar krassen op de voorbumper. Kan evenzogoed een dure grap worden….. De auto is overigens net zo’n deukbak als die van Heks. Over de hele zijkant lopen krassen en butsen.

‘Ik doe tegenwoordig niets meer aan al die beschadigingen. Geen doen in de stad. Om de haverklap maakt er weer iemand een nieuwe deuk in en er hangt nooit een briefje bij. Behalve 1 keertje dan. Maar die persoon had een valse naam en telefoonnummer opgegeven. Iemand zal em wel betrapt hebben, net als dat baasje zonet hier…’ vertel ik de eigenaar.

‘Wat erg voor u,’ reageert hij begripvol. Ja, zo gaat dat in de grote stad. Ik heb hem echter niet op een idee gebracht…..

Gelaten laat ik het allemaal maar over me heenkomen. Ik kan me er niet druk om maken. Wel gek, dat ik een gedachteflits had over het krijgen van een ongeluk, net als van de zomer toen ik zonder benzine kwam te staan op een ongelofelijk ongelukkig punt op de snelweg naar Parijs…… Gelukkig was het in beide gevallen een onschuldig ongeluk. Niets ernstigs. Alleen ongemak en blikschade.

We eten broodjes en drinken koffie met alle genodigden. Wijn, bier en bitterballen volgen. Heks eet haar boterham met sesampasta. Ik zoen tantes en ooms, neven en nichten.

Ik zie hoe de enorme genensoep kromme neuzen door de familie heeft verspreid alsof het niets is. Mij onbekende jonge mensen met mijn neus! Of met andere familietrekken of typische clan-kenmerken.

Ik hoor mooie dingen over mijn oom. Hoe hij altijd twee schone zakdoeken bij zich droeg. Eentje om zijn eigen neus desgewenst in te snuiten en eentje om iemand te troosten! Ook nu heeft hij er twee bij zich!

‘Hij geloofde absoluut in een weerzien met zijn geliefden. Volgens hem is er een enorme kwekerij in de hemel met een grote schuur. Daar zitten al zijn oude medewerkers al stekkend op hem te wachten. Jouw vader is er ook bij…..’ vertelt zijn oudste zoon.

Intussen kun je me natuurlijk wel opvegen. Het was al niet veel de laatste dagen, maar de koek raakt aardig op. Ik begin aan de afscheidsronde.

Een dierbare tante heeft een vraag voor me. Dus ik begin bij haar. Wat ze me echter vraagt is zo ongelofelijk in de pijnlijke roos. Doet zoveel stof vanbinnen opwaaien. Geeft een scala aan inwendige chemische reacties. Ik voel hoe er stoom uit mijn oren ontsnapt. Ik moet nu echt dringend wegwezen hier……

Zo zeg ik alleen tante en lievelingsnicht gedag. Ik zwaai vriendelijk in de rondte. Wapper nog een beetje na dat ik ga. En foetsie ben ik.

Op de terugweg krijg ik het toch nog even te kwaad. Een verlate reactie zoals dat vaker gaat. Thuisgekomen ga ik een enorm end fietsen met VikThor. Hij moet zijn energie kwijt en ik iets anders. Mijn trouwe elektrische Beixo scheurt door de polder. VikThor rent er uitgelaten achteraan.

Wie A zegt moet B zeggen. Wie zegt dat het altijd gemakkelijk is? Als je echt verandert willen mensen je altijd terug in je oude groef. Vooral als je besluit geen pleaser meer te willen zijn. Niet meer overal achteraan te rennen. Of als je ongeschikt raakt als zondebok.

Maak er geen drama van, Heks. Je hebt gedaan wat je kon en nu is het op. Misschien moet iemand anders maar eens op de proppen komen. Je hebt 1 groot voordeel: Je kunt je onttrekken aan wetten van ruimte en tijd. Je kunt je op andere manieren met iemand verbinden. Jij hoeft niet fysiek op bezoek te gaan om iemand te bezoeken.

Vannacht slaap ik ellenlang. Ik meld me af voor de koorrepetitie van vandaag. Eerst maar eens helemaal bijkomen.

 

 

 

WALK DOWN MEMORY LANE op de wekelijkse warenmarkt in Voorschoten. Onverwachte ontmoeting met oude vriendin en een ouderwetse kop English Tea bij de moeder van mijn jeugdboezemvriendin……

 

poezie. poëziealbumversjes, poëziealbum, poëzieplaatjes, gedichtjes, in poëziealbum

Poëziealbum van Heks

Het afgelopen weekend stond in het teken van vroeger. Het begon al op vrijdag met een tochtje naar het dorp, waar ik ben opgegroeid. Het is helemaal niet ver van Leiden, in feite ligt het er pal tegenaan, maar ik bezoek het zelden.

Een paar maanden geleden kwam ik er echter plotseling weer terecht, omdat een achterneef ter plaatse een IT-bedrijf heeft. Hij nam mijn computer onder handen en realiseerde een geweldige upgrade van de schijfruimte. Ik zou er weer jaren tegenaan kunnen. Helaas is het apparaat opnieuw gecrasht…….

poezie. poëziealbumversjes, poëziealbum, poëzieplaatjes, gedichtjes, in poëziealbum

Een andere vriendin

Ik geef mijn Apple-tje af en ga eventjes winkelen in de ‘Make Up Outlet’, een geweldige winkel, waar je voor een habbekrats de meest fantastische smeerseltjes en geurtjes op de kop kunt tikken. Vandaag vind ik paarse eyeliner van een goed merk en een mooi lidpotlood. Voor een flutprijsje. De vrouw in de winkel herkent me van een kijkje naar haar koopwaar afgelopen december. Bij mijn vorige bezoek aan het dorp en aan de achterneef.

poezie. poëziealbumversjes, poëziealbum, poëzieplaatjes, gedichtjes, in poëziealbum

met deze vrouw heb ik een paar jaar de slappe lach gehad

‘Wat heb je toch een grappige zaak,’ complimenteert Heks haar, ‘Ik vind hier altijd iets van mijn gading. Is het niet verleidelijk, al die lekkere verwenproducten?’ Ik kijk in haar compleet naturel gelaat. ‘Haha, dat zou je denken, maar ik gebruik helemaal niets.’ Ze glimlacht haar mooie gezicht open. ‘Ik gebruik noch make up, noch geurtjes, noch enige vorm van dag- of nachtcrème. Echt helemaal niets.’

poezie. poëziealbumversjes, poëziealbum, poëzieplaatjes, gedichtjes, in poëziealbum

De leraar wiskunde schreef ook een versje

Als vrouw en lekenexpert op het gebied van vrouwelijke huidverzorging kan ik je verzekeren, dat dit echt heel zeldzaam is. Ik heb nog nooit een vrouw ontmoet, die helemaal niets smeert op enig lichaamsdeel. Laat staan een dame, die nooit een lippestiftvleugje of parfumzweempje om zich heen heeft dansen bij het uitgaan. Zelfs de meest doorgewinterde ijzeren maagd heeft nog wel een potje Nivea in de kast staan durf ik keihard te beweren.

poezie. poëziealbumversjes, poëziealbum, poëzieplaatjes, gedichtjes, in poëziealbum

De lerares Nederlands

Behalve deze vrouw met haar Outlet van al dit soort superverleidelijke producten……. Uniek!

Denk nu niet, dat ze er ook geen bal van af weet. Ze is een uitstekend verkoopster. Geraffineerd brengt ze een geweldige dagcrème van Helena Rubinstein onder mijn aandacht. Met een hoge beschermingsfactor tegen de zon. Altijd handig als je veel met een hond buiten loopt. Ik neem dus maar een potje mee om uit te proberen…..

poezie. poëziealbumversjes, poëziealbum, poëzieplaatjes, gedichtjes, in poëziealbum

Deze oude vriendin is al lang geleden overleden

Later die middag loop ik over de markt van Voorschoten om mijn computer weer op te halen. Dit is echt jeugdsentiment. Als puber ging ik elke vrijdagmiddag met mijn vriendinnen naar deze markt. Met een enorme boodschappenwaslijst geschreven door mijn moeder in haar kriebelige handschrift. Bij Jamin haalde ik genoeg biscuit en chocolade voor ons gezin om het een week op uit te zingen.

Met mijn vriendinnen slenterde ik daarna eindeloos over de bescheiden markt onder het genot van een zak ‘Snippers’: Restanten mislukte stroopwafel, overgebleven op de bakplaat. Dit was mijn uur van vrijheid. De rest van het weekend was ik weer volledig van mijn ouders. Door de week was ik van de school. Maar dat uurtje op vrijdagmiddag was van mij. Helemaal van mij.

poezie. poëziealbumversjes, poëziealbum, poëzieplaatjes, gedichtjes, in poëziealbum

Mijn leraar Duits was dol op Heks

Halverwege de markt kom ik een oude vriendin tegen. ‘Ha Heks, wat leuk. Lang niet gezien! We komen elkaar gemiddeld eens per tien jaar tegen!’ Ze nodigt me uit voor een kopje thee bij ‘Het Wapen van Voorschoten’.

‘Hoe gaat het met je? En met de liefde?’ Sinds mensenheugenis heb ik eindelijk weer een leuk verhaal te vertellen op dit terrein. Ook mijn vriendin is gelukkig in de liefde tegenwoordig. We hebben allebei een bobbelig traject afgelegd op liefdesgebied. Zij heeft in tegenstelling tot Heks van jongs af aan altijd samengeleefd met haar partners.

poezie. poëziealbumversjes, poëziealbum, poëzieplaatjes, gedichtjes, in poëziealbum

Ook mijn leraar Engels was een fan van me. Deze man heeft ongelofelijk veel voor me betekent

‘Toen ik veertig werd besloot ik nooit meer samen te gaan wonen. Om te zorgen, dat ik het echt niet zou doen, heb ik het appartement waar ik toen ging wonen grondig verbouwd.’ Deze tengere kleine vrouw is echt heel erg handig. Ze werkt in een Bouwmarkt…. ‘Ik heb een muur verplaatst, zodanig, dat er alleen maar een eenpersoonsbed in mijn slaapkamer past.’

poezie. poëziealbumversjes, poëziealbum, poëzieplaatjes, gedichtjes, in poëziealbum

Heks ligt dubbel van de lach,. Zo, dat is redelijk extreem. Ik vind het geweldig. ‘Maar nu denk ik er toch over om met mijn vriend te gaan samenwonen. Ik werk alleen maar om dat huis te kunnen betalen en mijn verf en andere materialen.’

Mijn oude maatje kan prachtig schilderen. ‘Weet je Heks, ik heb nu eindelijk mijn onderwerp gevonden. Na vijftig jaar! Ik schilder Balinese mensen. Ik heb natuurlijk mijn roots op het Islamitische Java, maar daar kom ik niet graag. Het Hindoeïstische Bali daarentegen……Elk jaar ga ik er samen met mijn geliefde op vakantie. Zo is het begonnen….. Waarom zo laat? Ik had veel geld kunnen verdienen met mijn kunst, als ik eerder zover was geweest!’ Ze schatert het uit.

Ik ben blij, dat het schilderen haar zo goed vergaat. Als jonge vrouw toverde zij ooit met haar magische penselen prachtige vlinders op het plafond van mijn meisjesslaapkamer.

poezie. poëziealbumversjes, poëziealbum, poëzieplaatjes, gedichtjes, in poëziealbum

Ook hier heeft mijn jeugdvriendin een prachtige vlinder geschilderd

‘Ik ben met mezelf getrouwd, toen ik 49 werd,’ vertel ik haar, ‘Met een heus huwelijksfeest voor familie en vrienden. Compleet met grote bruidstaart, bruidsmeisjes en een heuse bruidsjonker. En zelfs een gastenboek.’  Daar moet zij dan weer hartelijk om lachen. Met de belofte om een keertje met elkaar ouderwets over het strand bij Wassenaar te gaan wandelen nemen we afscheid.

poezie. poëziealbumversjes, poëziealbum, poëzieplaatjes, gedichtjes, in poëziealbum

Waarschijnlijk had deze klasgenoot een stevig oogje op Heks….

Als ik mijn computer heb opgehaald, besluit ik spontaan om even bij de moeder van mijn Schotse jeugdvriendin langs te gaan. Net als vroeger. Na de markt streek er altijd een hele horde snaterende pubermeiden neer in haar huis. Met haar eigen dochter als stralend middelpunt.

We zetten enorme potten sterke Engelse thee met melk.  Om daarna in de royale speelkamer van dit uit twee ruime aan elkaar geplakte flats bestaande appartement muziek te maken en te klessebessen. In feite konden we doen wat we wilden in dit huishouden van Jan Steen.

Deze kleine edoch zeer pittige vrouw gaf ons dan vaak wijze raad met dat typische lage stemgeluid van haar, als we met enorme mokken thee om haar overvolle keukentafel zaten. ‘Zeg nooit dat seks vies is. Het is het mooiste, dat je kunt meemaken met de juiste persoon,’ als we bijvoorbeeld giebelend zaten af te geven op dit onderwerp.

poezie. poëziealbumversjes, poëziealbum, poëzieplaatjes, gedichtjes, in poëziealbum

Mijn jeugdvriend Pluim

‘Meiden,’ dreunde haar stem streng, ‘Als kind ben je van je ouders en voor je het weet ben je opeens getrouwd met een man. Moet je weer rekening houden met hem. Zorg dat je in de tijd hiertussen helemaal op eigen benen komt te staan.’

‘Toen ik zo oud was werkte ik als maatschappelijk werkster in Schotland. Ik reed in mijn eentje op mijn motor door die volstrekt afgelegen gebieden van de Highlands in het weekend. Ik had gerust een week dood aan de kant van de weg kunnen liggen, voordat iemand me zou gaan missen. Dat gevoel moet je ooit kennen in je leven! Laat het je niet afnemen! Eis het op.’

poezie. poëziealbumversjes, poëziealbum, poëzieplaatjes, gedichtjes, in poëziealbum

Mijn Schotse vriendin

Mijn boezemvriendin, haar dochter, sloeg die raad natuurlijk in de wind. Ze kreeg nog op de middelbare school verkering met haar huidige man. Het was toen nog min of meer mijn vriendje, dus het was een uitermate lullige ontwikkeling in onze vriendschap. We zijn het nooit meer helemaal te boven gekomen…. Heks daarentegen heeft goed geluisterd naar dit advies. Misschien wel iets te goed….

Vol verwachting bel ik aan op het oude adres. Ik heb de moeder van mijn jeugdvriendin anderhalf jaar geleden voor het laatst gezien. Op de begrafenis van de schoonmoeder van haar dochter.

‘Hallo,’ loeit ze door de intercom. Ik schreeuw mijn naam. Net als vroeger. Loop door het naar zeep geurende trappenhuis. Bovengekomen roept ze me tegemoet, dat het absoluut niet uitkomt. ‘Ik sta op het punt om naar Schotland te vertrekken!’ Oei. Ik herinner me, dat ze dan uitermate gestresst raakt en je om het minste of geringste de mantel uitveegt…..

poezie. poëziealbumversjes, poëziealbum, poëzieplaatjes, gedichtjes, in poëziealbum

Een vriendin van later datum

Hoe is het toch mogelijk, dat er zo’n zware stem uit zo’n klein vrouwtje komt. Het blijft verbazingwekkend. We drinken toch gezellig een snelle kop thee. In vogelvlucht nemen we het wel en wee van haar kinderen en kleinkinderen door. Intussen zit Ysbrandt zo ongeveer bij haar op schoot. Hij is helemaal gecharmeerd van deze kleine stoere dame van 81!

poezie. poëziealbumversjes, poëziealbum, poëzieplaatjes, gedichtjes, in poëziealbum

Deze jeugdvriend maakte me altijd verschrikkelijk aan het lachen.

‘Hoe reis je naar Glencoe?’ ‘Met de auto natuurlijk, Heks. En met de boot. Normaal gesproken helpt Jongste Zoon me met inpakken, maar hij is verhinderd.’  Wat een onderneming op haar leeftijd. Op elke leeftijd eigenlijk. Het is een reis om de wereld weet ik uit ervaring.

poezie. poëziealbumversjes, poëziealbum, poëzieplaatjes, gedichtjes, in poëziealbum

Mijn Schotse vrienden schreven dit liedje

Wat heerlijk om haar lieve gezicht weer eens te zien. Ze vertelt over haar hond, die helaas onlangs is overleden. Een Newfoundlander van een kilo of zeventig. Wel een hele grote hond voor zo’n klein dametje….

Als ik afscheid neem, klimt Ysbrandt op haar schoot. Hij wil niet mee naar huis! ‘Ik ga lekker met deze dame mee naar Schotland, Heks. Volgens mij krijg ik het heel goed bij mijn nieuwe baasje. Kijk maar hoe leuk we het nu al hebben.’ Wat krijgen we nu? Uiteindelijk lijn ik hem maar aan en dwing hem mee naar buiten te gaan. Wat een mafketel is het toch. Helemaal in love met dit vieve wijfie.

poezie. poëziealbumversjes, poëziealbum, poëzieplaatjes, gedichtjes, in poëziealbum

Een van hen was hier een paar weken geleden nog!

Op weg naar huis laat ik Ysbrandt nog eventjes lopen in een bos, waar ik veel liep als puber met onze toenmalige hond. Vlak bij het huis, waar ik ben opgegroeid. Deze middag hangt aan elkaar van jeugdsentiment. En het weekend moet nog beginnen. een dag later zal ik de reünie van mijn studentenvereniging bezoeken. Een goed begin is het halve werk……

poezie. poëziealbumversjes, poëziealbum, poëzieplaatjes, gedichtjes, in poëziealbum

De drie Jims, terwijl ze op straat muziek maken.

 

Heks crashed een dagje. De batterij is leeg. Tijd om stil te staan en niets te doen. Behalve ademhalen dan….. Zo ZEN!

slapend poesje, kitten

Laatste momenten met m’n schatje thuis

Na het oversteken van de zee van Samsara, die vorige week plotseling mijn heksenleventje overspoelde ben ik kapot moe. Niet zo vreemd voor een MEpatiënt. Ons stresssysteem functioneert voor geen meter, dus alle zeilen moeten worden bijgezet als rampspoed zich aandient. Een enge film kan al lichamelijke naweeën opleveren. Daarom kijk ik meestal naar iets vrolijkers.

poesje, kitten

Het is een schoonheid

Vorige week heb ik drie keer vanuit een enorme oerkracht in mezelf m’n leven gered. Eerst mijn gevoelsleven uit de klauwen van een verward en angstig mens. Daarna mijn lichaam uit de harde handen van tien rigide spoorwegbeambten. En tenslotte letterlijk het leven van mij en m’n hondje voor de wielen van een slaapwandelende automobilist.

Genoeg om trots op te zijn, toch?

hond en vrouw

In haar nieuwe huis zijn alle voorbereidingen getroffen

Op de begrafenis van Moeders trof ik tot mijn schrik een duistere zuster uit mijn verleden. Het was me eigenlijk een raadsel, wat zij daar te zoeken had, vandaar mijn schrik. Deze vrouw, gelukkig geen genetische zuster overigens, heeft mij ooit genadeloos geprobeerd kapot te maken. En waarom? Haar man zat achter Heks aan. En hoewel ik daar niets van moest hebben, ik ben sowieso loyaal met mijn zusters, gaf ze mij de schuld.

Het was trouwens een lul van een kerel. Zatlap en slappe hap.

poes in tentje poes in tentje

KRABPAAL

Een klein poezenhuisje

Wat ze toen heeft gedaan tart elke verbeelding. Ze heeft aan de wieg gestaan ven een diep trauma van de Heks. Heeft ze er spijt van? Misschien enig inzicht verworven op haar levenspad? Welnee, zelfs tegenwoordig spuit ze gif over de Heks, waar ze maar kan. Als een grote met wrok vetgemeste kalkoen zat ze me op afstand vuil aan te kijken. ‘Saai’, dacht Heks. Niets nieuws onder de zon.

Je moet je gevechten kiezen uiteindelijk.

vrouw met poesje, kittenvrouw met poesje, kitten

Vandaag toch een beetje verdrietig. Afscheid van m’n katje. Het loslaten van een nieuwe liefde of wat het dan ook was. De gemene prutzuster, die als een luis in mijn pels alsmaar mijn pad blijft kruisen met haar ellendige verhalen. Enorme vermoeidheid. Ach ja, geluk en verdriet gaan vaak hand in hand. Kracht en kwetsbaarheid zijn beiden voelbaar, als twee kanten van dezelfde medaille….

vrouw met poesje, kitten

Het nieuwe vrouwtje is al helemaal verliefd op haar kleine meid

vrouw met poesje, kitten en hond

Ysbrandt neemt afscheid

Heks begraaft samen met familie en vrienden en compleet kerkkoor geliefde Moeders. En hernieuwt oude contacten! Onder andere met een bootvluchteling.

boot op droge

Bootvluchteling arriveert

Vandaag hebben we de moeder van mijn jeugdvrienden begraven. Eerst was er een prachtig afscheid in de kerk. Daar werd gezongen door het koor waar zij tot voor kort deel van uitmaakte. Heel indrukwekkend. Mijn jeugdvriend bracht een hartverwarmend eerbetoon aan zijn moeder. De kerk zat stampvol.

man en vrouw verliefd

Onze foto

Op weg naar de uitgang vloog een oude vriend me om de nek. ‘Ik zie je op het kerkhof’, fluisterde hij. Heks reed in haar bananenauto achter een enorme stoet aan door haar geboortedorp. ‘Goh, wat is het veranderd’, schoot er door me heen. Hoewel het op een steenworp van mijn huidige woonplaats ligt, kom ik er zelden.

actie

Een echte activist ook

Ik bemachtigde een plekje op het overvolle parkeerterrein, het heeft zo z’n voordelen om in een piepklein autootje te rijden….. Terwijl ik mijn benen uit de passagierskant zwaaide, de andere kant stond pal tegen een andere auto aan geparkeerd, hoorde ik iemand roepen:’Ha, schoonheid’. Dat moest wel voor mij zijn…. 🙂

moie man

En heeeeeel knap

Het was mijn eerste lief. We vlogen elkaar om de nek. Hij is niets veranderd, nog net zo knap als immer. ‘Ik las op je blog, dat Moeders overleden is,’ vertrouwde hij me toe. ‘De kaart was op mijn oude adres bezorgd. Zeg Heks, wanneer schrijf je nu eens iets over mij? Ik zie allemaal oude geliefden voorbij komen, maar niets over ons. Behalve gisteren dan….. ‘De laatste zullen de eersten zijn’, antwoord ik.

Protesteren tegen kruisraketten.....

Protesteren tegen kruisraketten…..

Bij deze dan, lieve bootvluchteling. Het was heerlijk je te spreken.

Gezamenlijk liepen we achter de kist aan. Onderweg wisselden we de laatste nieuwtjes uit. En lachten om vele avonturen in het verleden. Na de begrafenis ging ik even bij mijn vader kijken. Mijn jeugdliefde liep met me mee. Wat is het fijn om zo samen zijn graf te bezoeken. En bij te praten. Met deze man ben ik ooit jarenlang heel gelukkig geweest. Het is goedbeschouwd het mooiste en meest pure, dat ik heb meegemaakt in de Samsara van relaties.

mooie man

gepassioneerd

Twee jaar geleden had ik een indringende droom over hem. Heksen en dromen gaan hand in hand, moet je weten. Vannacht bijvoorbeeld heb ik ook een aantal zeer heldere dromen gehad. Onder andere over een wielrenner, die Ysbrandt aanreed…

De droom over mijn eerste vriend was heel simpel. Ik zag hem zitten op een kantoorstoel. Terwijl ik naar hem keek hoorde ik een stem zeggen:’Dit is de ware’. Je begrijpt, dat ik de volgende dag raar stond te kijken van die droom. We waren het contact al jaren grotendeels kwijt en hij was zeer gelukkig getrouwd. Ik heb zelfs gedacht, dat het over een andere man ging met een oosters uiterlijk. Uiteindelijk heb ik de droom gelaten voor wat het was.

gekke vrouw met slaapmuts

24 uur volleyballetoernooi met team Ekeltje

Vandaag begreep ik, dat die onschuldige eerste relatie je ware was. Hoe wij samenvloeiden in verliefdheid en plezier is waar het om gaat. De relatie is uiteindelijk misgelopen door angst en onzekerheid. De keerzijde van een grote liefde. Wanneer we bang worden om uit het paradijs verdreven te worden, steken onze meest donkere kanten de kop op.

Bij Heks speelde ook mee een enorme afkeer tegen de geijkte paden. Ik las sombere boeken van Doris Lessing, zoals ‘De zomer voor het donker’, over hopeloze huwelijken, enigszins geïnspireerd  door Moeders,  en de schrik sloeg om het hart. Het kwartje dat deze week gevallen is in mijn relatieoptiek was toen al in de lucht. Maar ik was te zeer versmolten met de gangbare denkbeelden, om daar een goed verhaal van te kunnen maken.

Mijn eerste liefde is intussen gescheiden. En alweer druk aan het daten! Maar daar had Heks allemaal geen weet van, toen ze die droom kreeg. Het is wel een bizar bijverschijnsel, dat die scheiding zich in dezelfde tijd als mijn droom voltrok. Met sommige mensen heb je nu eenmaal levenslang een lijntje uit liggen. En dat is prachtig!

Na het condoleren kwamen alle oude vrienden bij elkaar. Er werd een datum geprikt voor een gezamenlijke lunch. Er werden nieuwtjes uitgewisseld en herinneringen opgehaald. Ik keek om me heen. Al die vertrouwde gezichten, wat grijzer, wat ouder. Wat hebben we veel gedeeld, ups en downs. Wat is iedereen blij om elkaar weer te zien. Ondanks de droevige aanleiding. Dat heeft Moeders toch maar weer mooi voor elkaar gekregen. Zelfs over haar graf reikt ze uit naar ons en creëert verbinding.

Binnenkort gaan we met elkaar lunchen. Heks kijkt er naar uit!

Later op de avond spreek ik mijn eigen moedertje. Ze is wat verbolgen, dat ik haar niet heb ingelicht en meegenomen naar de begrafenis. “Ik had Staartje heel graag gezien, die lieve bootvluchteling. Zeg maar tegen hem, dat ik zo graag nog eens met hem zou willen lachen! Jullie waren voor elkaar geschapen!’

Ekeltje, mascotte

Ekeltje

‘Ach, mam’, antwoord Heks, ‘Het leven neemt zijn eigen loop. Als ik toen had geweten wat ik nu weet, had ik het nooit uitgemaakt. Als ik mezelf had kunnen verwoorden…. Maar dat kon ik niet.’

Nu wel. In deze week van helderheid en transformatie valt alles op zijn plek.

Dromen, visioenen, synchronisiteit… Heks leeft in een wonderlijk vacuüm. De schaal is leeg.

Tevreden zo, lieve bootvluchteling?

Parijs, geliefden

Parijs

Lugubere vondst tijdens therapeutisch huishouden: Lijk uit kast in Huize Heks. Ook veel leven in de brouwerij gelukkig….

aspergemaaltijd met vrienden met gekke hoedjes aspergemaaltijd met vrienden met gekke hoedjes aspergemaaltijd met vrienden met gekke hoedjes aspergemaaltijd met vrienden met gekke hoedjes aspergemaaltijd met vrienden met gekke hoedjes

Vanmorgen vroeg was ik het bed aan het verschonen met mijn hulp. Ik besloot op zoek te gaan naar het snoertje van mijn telefoon. Dat zou wel eens onder het bed kunnen liggen. Met mijn hand rondtastend tussen kampeerspullen deed ik een lugubere vondst. Even dacht ik aan een dode muis, zo’n dubieus cadeautje van 1 van mijn katten. Het was een piepklein gemummificeerd puntgaaf katje, compleet met nageboorte.

‘Met recht een lijk uit de kast’, zei mijn hulp droog toen we een beetje van de schrik bekomen waren.

Mijn idee dat er een derde boreling moest zijn klopt dus. Al die tijd lag dit schatje onder mijn bed. Waarschijnlijk dood geboren en direct door de moeder verstoten en uit de werpkist gekieperd. Geen gereanimeer en  couveuses in kattenwonderland….

Mijn medekattenvrouwtje, Steenvrouw, is op vakantie. Per sms laat ze me weten, dat ik het diertje bij haar in de tuin mag begraven. Ik vries hem zolang wel in.

aspergemaaltijd met vrienden met gekke hoedjes aspergemaaltijd met vrienden met gekke hoedjes aspergemaaltijd met vrienden met gekke hoedjes aspergemaaltijd met vrienden met gekke hoedjes aspergemaaltijd met vrienden met gekke hoedjes

Aspergefoto’s: Rik van Boeckel

Hoewel het gisterenavond laat was, alweer een aspergediner met vrienden in Huize Heks, ben ik toch gaan zwemmen. Schouderklopje, schouderklopje! Het katje spookte door mijn hoofd, terwijl ik baantjes trok. Het prachtige minigtijgertje stond op mijn netvlies gebrand. Toen ik met mijn auto het terrein verliet, zag ik een moedereend met een hele vracht kleintjes. Geel en bruin en allerlei variaties daartussenin. Wat een cadeautje van het leven zelf.

Ik sprong uit mijn auto en dronk al dat gespatter in. Verrukt maakte ik foto’s. Helaas werkt Bluetooth vandaag niet mee, ik krijg de bestanden met geen mogelijkheid op mijn computer. Dus wat geleende plaatjes….

eendjes

Zoiets

kleine eendjes

hele familie

Het is alweer het vierde kitten, dat een mooie begrafenis van me krijgt. Vorig jaar nog het zusje van ThayThay en Aafje in Plumvillage, een boeddhistische kloostergemeenschap. Dat was de mooiste kattenbegrafenis ooit. De ceremonie werd geleid door een amerikaanse boeddhiste, die in het dagelijks leven een begrafenisonderneming runt. Samen met een stoere engelse en een lieve schotse werd het een indrukwekkend gebeuren.

Het beestje had dan misschien een heel kort rotleven gehad, maar ging wel snorrend dood.  En kreeg een superbegrafenis met grafsteen en eeuwig boeddhistisch leven: No coming, no going……

Nou, dit erwtje krijgt dat ook. Als Steenvrouw terug is, haal ik em weer uit de vriezer en maak ik een mooi kistje…..