Ex Animo bestaat vandaag precies honderd jaar! We vieren dat in stijl met een speciaal uitgegeven boek over de geschiedenis van ons koor, alsmede de première van een film over onze voorbereidingen rondom de Matthäus Passion. Maar eerst zingen we diezelfde ‘MP’ van Bach in een stampvolle Pieterskerk. Sinds 1942 een vaste traditie van dit onvolprezen geweldig leuke koor!

Woensdagmiddag generale repetitie. En oh, wat gaat het slecht. ‘Hoera!’ glimmen we na afloop tevreden tegen elkaar. Een waardeloze generale repetitie staat garant voor een sublieme uitvoering. En vice versa.

‘Weet je nog hoe goed de generale vorig jaar ging?’ herinneren we elkaar nog maar eens aan deze ijzeren wet. Ons hoekje raakte toen bij de uitvoering echt de kluts kwijt. Aanstichtster was een dame, een projectlid, die het bij de repetities echt heel aardig deed.

De stress van de uitvoering zorgde voor een geheel eigen interpretatie van de altpartij van koor 1. In feite was er sprake van een geheel nieuwe derde altpartij. Keihard in de rondte getoeterd.

Je kunt ook je mond houden natuurlijk. Dat valt totaal niet op in zo’n enorm koor. Zij koos er echter voor om als een enorme vleesgeworden stoorzender te brulboeien alsof haar leven en niet dat van de Heiland ervan af hing…..

Dit jaar sta ik in een geweldig hoekje. Naast me mijn maatje Anna met haar gouden keeltje. En achter me een heel rijtje heerlijke zangvogels, waarvan er eentje ongelofelijk vast zingt. Geen noot ernaast. Alles precies op de tel! Technisch uitstekend.

Dus Heks boft. Ik kan gerust een steekje laten vallen. Een nootje missen of laten zitten. We vullen elkaar perfect aan.

Rond zeven uur stroomt de kerk vol. Heks is al aardig door haar zorgvuldig opgebouwde voorraadje energie heen. Maar tegelijkertijd zo ontzettend volgepompt met adrenaline…… Ik ga het wel uitzingen vanavond.

Achter in het Koor zingen we in. Wim zwaait met zijn armen door de lucht. ‘Wat is die dirigent van jullie ongelofelijk beweeglijk,’ zal een vriendin van Heks achteraf opmerken. En het is waar. Zijn kleine gestalte danst bezield met sierlijke zwaaibewegingen voor onze neus, zijn mond meebewegend met onze zang. En dat gedurende de hele uitvoering!

In ganzenpas lopen we de kerk in. Doodstil wachten we totdat de eerste tonen van dit magistrale werk door de volgepakte kathedrale kerk klinken. Zoals altijd schiet ik vol. Mijn keel schroeft dicht. Tranen prikken achter mijn droge ogen.

Goddank is het een enorm lang intro. Heks heeft tijd genoeg om zich te herpakken. En dan: ‘Kommt! Kommt! Kohohohommt Ihr Töchter helft mir klahahahahahaaaaaa….hahhahahhhaaaaaa…..hahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahaaaaa hahahahaaaaa…hahahaaaaa….hahahahHAhahahahahagen…..’ Moeiteloos komt deze draak van een openingszin uit mijn mond gerold. Ik heb erop geoefend en dat heeft geholpen….

‘Ik ga niet naar de MP. Vreselijk. Zo’n afschuwelijk ellenlang stuk. Veel te langdradig. En dan al die eindeloze lappen gezongen tekst. En een countertenor, brrrr. Nee, mij krijg je er met geen stok heen…’ niet iedereen loopt warm voor dit muziekstuk. Sommigen van mijn vrienden willen er nog niet heen al krijgen ze flink geld toe.

Voor Heks vliegt de avond echter voorbij. Jeetje, is het nu al pauze? Ik loop de kerk in. Steenvrouw en Fiederelsje zijn komen luisteren. En mijn homeopaat is van de partij. ‘Oh Heks, wat is het prachtig,’ mijn publiek is enthousiast, ‘En die concentratie! Zo intens! Ik ben echt helemaal ontroerd.’

‘Ik sta toch zo lekker te zingen, meisjes,’ vertel ik mijn vriendinnen, ‘Ik ben bij stem, heb energie genoeg, ik sta in een heel goed hoekje tussen heerlijke dames. Het is een superuitvoering!’

Ook het tweede deel vliegt voorbij. Aan het eind staat onze dirigent letterlijk in zijn handjes te knijpen. ‘Hij is echt blij,’ sissen de alten om me heen verheugd. We houden van onze dirigent. We willen hem blij maken. Hij trekt er hard genoeg aan.

Hij verdient het dat we niet inzakken aan het eind van een zin. Hij verdient het dat we hem aankijken tijdens het zingen. Het koor draagt hem op handen!

Ik drink achteraf nog iets met mijn vriendinnen en Anna. Die is helemaal op dreef en voert het hoogste woord. Hele ondeugende dingen roept ze gewoon voor de grap. Heks ligt dubbel.

Thuisgekomen kan ik niet slapen. Tot een uurtje of vier stuiter ik door mijn woonkamer. De echo van de muziek dreunt door me heen. Emoties komen los. Ik moet echter naar bed, want om half negen gaat de wekker weer. Een uurtje later word ik opgehaald door vrienden. We gaan naar een begrafenis…..

Zo duurt het dagen voordat ik een beetje ben bijgetrokken van ons concert. De generale repetitie gevolgd door de uitvoering op dezelfde dag, gevolgd door een droevig afscheid een kleine halve dag later trekt de toch al miezerige tank helemaal leeg.

Dodelijk vermoeid haal ik ’s avonds mijn hondje op. De oppas, zelf ook zeer energiebeperkt, is helaas in slaap gevallen en daardoor is de laatste uitlaatronde erbij ingeschoten. Moet ik toch nog aan de bak…..

Op weg naar huis vliegt er een jongedame, haar debiele telefoon aan een roodgloeiend oor geklemd, bijna op de voorklep van mijn auto. Ik kom rustig van rechts aanrijden op een gelijkwaardige kruising en ben bezig linksaf te slaan. Het mokkel kijkt niet op of om en stormt met een noodvaart diezelfde kruising op. Met gierende remmen red ik haar leven.

Verstoord kijkt ze op alsof ik iets raars doe. Ik toeter en wijs naar mijn hoofd. Maak een telefoonbeweging en wijs nog eens. Gek!

Geërgerd gaat ze express pal voor me fietsen op de gracht, zodat ik er niet langs kan. Nog immer bellend. Ik toeter nog eens. Mondjesmaat maakt ze ruimte, ik mag er zowaar langs.

Even verderop parkeer ik midden op straat en wacht haar op. Voor een overvol terras veeg ik haar de mantel uit. Hoe ze me de doodschrik op mijn lijf jaagt door als een blind ongeleid projectiel door het verkeer te schieten. ‘Ik had voorrang! Dat is je niet eens opgevallen. Maar als ik je aanrijdt heb ik het gedaan, dom kind!’ Ze is niet onder de indruk. Belt gewoon verder…….

‘Je moet naar je bed, Heks,’ zeg ik tegen mezelf als ik veilig thuis ben gekomen. Over lijden en sterven zingen, een begrafenis meemaken en vervolgens bijna zelf iemand te pletter rijden is een beetje teveel van het goede op 1 dag. Om acht uur lig ik plat.

Tweede paasdag bestaat mijn koor precies honderd jaar. Om half tien worden we verwacht in een oude bioscoop hier in de binnenstad. Op ons paasbest! Daar krijgen we dan eindelijk die prachtige film over ons koor te zien. Het speciaal vervaardigde boek met daarin een DVD van de film krijgen we mee naar huis. Het is een feestelijk gebeuren…..

En het allerleukste gaat nog komen: De koorreis naar Trier. Over een kleine maand gaan we een lang weekend op stap met 85 van de 100 leden. Een grote opkomst dus!

Ex Animo is net niet het alleroudste oratoriumkoor uit Leiden. Maar wel het allerleukste koor van de hele regio!

 

Blindengeleidehond wordt Ongeleide Blindengeleidehond. Gelukkig geen blinde Geleidehond. De te begeleiden vrouw heeft dan weer wel stevige goed functionerende armen. Ze heeft hem zo weer in bedwang….. En Heks is blij dat haar ogen nog steeds goed werken.

blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriendblindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriendblindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriend

Als ik vanmiddag met Ysbrandt dravend naast me richting ziekenhuis fiets, doet er opeens een blindengeleidehond een charge naar mijn Varkentje. Oeps! Dat mogen zulke grondig getrainde hondjes helemaal niet doen. ‘Je bent een ongeleide hond!’ roep ik hem inwendig toe. De vrouw die hij geacht is te begeleiden krijgt hem met moeite weer onder controle. Eventjes springt hij alle kanten op. Gelukkig heeft ze een paar ferme armen!

blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriend

Nou ja, denk ik bij mezelf. Beter een ongeleide blindengeleidehond, dan een blinde geleidehond. En dat is dan nog altijd honderd keer beter dan een gemiddelde ongeleide hond. Mweuh…..

Bij het ziekenhuis bind ik mijn hondje aan mijn fiets en die zet ik met een enorm slot vast aan een paal. Voor de hoofdingang. Waar je helemaal niet mag staan!

blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriend, puppy's,

‘Mevrouw Heks, wil je niet je fiets zomaar neerzetten waar het verboden is!’ hoor ik opeens achter me. Een oude vriend duikt plotseling op. We sluiten elkaar in de armen. Wat leuk! Vanmorgen kwam ik een vriendin uit dezelfde oude vriendenkring tegen. We spraken af elkaar binnenkort te zien. Met als het even kan deze meneer erbij! Dus hij komt als geroepen. Snel wisselen we wat gegevens uit.

Hoewel hij werkzaam is in het ziekenhuis, doet hij wat mijn verkeerd geplaatste vervoermiddel  betreft of zijn neus bloedt. Als ik het ziekenhuis inloop roepen een paar verwoed rokende dames, het gebouw is rookvrij vanbinnen, dat ze wel op mijn hondje zullen passen. Mooi zo.

Guide Dog,blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriendGuide Dog,blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriend

Wat is het druk in de apotheek. Na een sprintje door de gangen van het enorme gebouw overzie ik de mensenmassa in de wachtrij. De moed zinkt me in de schoenen. Ik trek een nummertje. Goddank kom ik alleen wat dingen afhalen. Dat scheelt enorm blijkt.

Ik neem plaats op een stoel. Naast me zit een dame, dodelijk vermoeid. Haar krukken slingeren nonchalant tegen haar magere benen. Haar eveneens uitgeputte echtgenoot zit er uitgezakt naast. ‘Goeie hemel, verzucht ze, ‘ Ik ben hier al vanaf vanmorgen 8 uur.’ Het is intussen half zes in de namiddag!!!! Ik betuig mijn medeleven. Verschrikkelijk. ‘Er waren allemaal spoedgevallen tussendoor. Ik was pas vanmiddag aan de beurt. Maar ik ben wel om zes uur vanmorgen opgestaan…….’ Ze komt helemaal uit Zandvoort.

Guide Dog,blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriendGuide Dog,blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriend

We praten eventjes om de tijd te verdrijven. Mijn hart gaat uit naar dit moedige echtpaar. Want erg gezond ziet de vrouw er niet uit. Ze wappert met haar recept door de lucht. Ik maak eruit op, dat haar conditie zorgelijk is.

Guide Dog,blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriend

Ik denk aan sister Chan Kong. Hoe zij altijd zegt in haar prachtige Vietnamese engels, dat je je lichaam moet bedanken voor bewezen diensten. ‘Thank you legs, for carrying me around this blue planet. Thank you, my beautiful arms, thank you my liver, intestines…..’ Enzovoort. Maar ook als er dingetjes niet helemaal lekker werken zegt ze: ‘Your heart still works well, your arms still work well,  Your eyes still work well….’ Nou , mijn armen doen het niet. En de dame van de geleidehond had ogen die dienst weigeren. Maar toch, terwijl ik daar zit realiseer ik me: ‘Heks, je hebt het zo slecht nog niet!’

Als ik het ziekenhuis weer uitloop, zie ik dat Ysbrandt lekker ligt te waken bij mijn fietsje. Er staat geen boze conciërge om me eens eventjes de les te lezen over de verkeerd geparkeerde fiets. Het is al een beetje aan het schemeren. We hebben nog net tijd voor een uitlaatrondje door het bos…..

Guide Dog,blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriend Guide Dog,blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriend Guide Dog,blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriend Guide Dog,blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriend Guide Dog,blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriend Guide Dog,blindengeleidehonden , hulphonden, hond is je beste vriend

Heks helpt iemand uit de brand met een flinke stapel hout voor de deur. HeksenSoulsoep, Kristallen Schedels en Pratende Kerstbomen. Een heksenleven is niet altijd gemakkelijk, maar in elk geval nooit saai.

Kristallen schedelmeditatie, veld van transformatie, mannelijke en vrouwelijk in evenwicht brengen

Het veld

Vandaag slaap ik een gat in de dag. Opgeteld bij diezelfde activiteit gisteren ben ik nu toch eindelijk uitgeslapen. Ik fiets met m’n hondje. Hij is gisteren een dagje bij zijn suikeroompie geweest, dat is altijd een feestje voor hem. Wordt ie schandalig verwend…..

Kristallen schedelmeditatie, veld van transformatie, mannelijke en vrouwelijk in evenwicht brengen, DRAAK van fluoriet

Deze draak zat bij me op schoot

Kristallen schedelmeditatie, veld van transformatie, mannelijke en vrouwelijk in evenwicht brengenKristallen schedelmeditatie, veld van transformatie, mannelijke en vrouwelijk in evenwicht brengen

’s Middags scoor ik voor een habbekrats een gouden glimjurkje voor de kerst. Terwijl ik in de rekken struin, word ik aangesproken door een prachtige man uit Gambia. Hij zoekt een jas voor zijn vriendin, maar weet niet welke maat hij moet kiezen. In gebrekkig Nederlands probeert hij me een indruk te geven van haar lichaam. Ze is klein met ‘groot tiet’. Ik begin te lachen. ‘Ze heeft een flinke bos hout voor de deur?’ Ik spijker zijn vocabulaire wat bij. ‘Niet zeggen, waar je schoonouders bij zijn,’ waarschuw ik hem. Ik pas wat jassen, zodat hij een indruk krijgt van de juiste maat. Uiteindelijk maakt hij een goede keuze. Ze zal vast blij zijn met die jas. Hopelijk past de hele houtstapel erin!

Hierna rommel ik wat in mijn huisje. Knibbelknabbelknuisje!

Nog een rondje met m’n hondje en dan rijdt Donkere Buurman voor in zijn sjieke bolide. Hij heeft een enorme pan soep bij zich, het is kokend heet. Voor Heks. Van zijn vrouw, F. Dit lieve heksje zag mijn bleke bekkie gisteren bij de fysiotherapeut en dacht: ‘Daar moet een heksensoulsoepje in!’

Zo snoept Heks van dit heerlijke troostvoer: Linzensoep met pompoen, gember, selderij en pure magie. Ik knap er enorm van op. Zozeer zelfs, dat ik besluit gewoon naar Maan te gaan voor de kristallen schedelmeditatie.

Kristallen schedelmeditatie, veld van transformatie, mannelijke en vrouwelijk in evenwicht brengen

Kristallen schedelmeditatie, veld van transformatie, mannelijke en vrouwelijk in evenwicht brengenKristallen schedelmeditatie, veld van transformatie, mannelijke en vrouwelijk in evenwicht brengen

Als ik op de valreep arriveer, blijken we met een heel klein koppeltje te zijn vanavond. In heksenland is dat nooit voor niets. En inderdaad, we hebben een heel bijzondere meditatie. Een heksenvriendin zingt prachtig, de muziek vloeit door haar heen, trilt in  onze botten, zingt door merg en been…..

Kristallen schedelmeditatie, veld van transformatie, mannelijke en vrouwelijk in evenwicht brengenKristallen schedelmeditatie, veld van transformatie, mannelijke en vrouwelijk in evenwicht brengen

Kristallen schedelmeditatie, veld van transformatie, mannelijke en vrouwelijk in evenwicht brengen, citroen met schedel

een Citrienpunt met een schedeltje aan het eind

Daarna zit ik weer lekker met een draak op schoot, van fluoriet deze keer. Het is 11-12-13, morgen 12-12-13 en vrijdag 13-12-13. Een portaal naar een betere wereld, vertelt Maan ons. Het mannelijke en vrouwelijke wordt in balans gebracht. Het veld is behulpzaam in onze transformatie. Heks vindt het prima. Laat maar komen, die betere tijden. Ik zet de dingen, die me hinderen en verdrietig maken in het veld, zodat het goddelijke licht dit kan verlichten. In alle opzichten.

Kristallen schedelmeditatie, veld van transformatie, mannelijke en vrouwelijk in evenwicht brengen

het veld

Na een hele tijd roept Maan ons terug naar de aarde. Het zit er weer op. We wisselen onze ervaringen uit. Wat is het leuk vanavond met dit intieme clubje. Heel speciaal!

Ik maak uitgebreid foto’s van het veld. We kletsen nog een beetje na. Treuzelen nog wat, omdat het zo fijn is om samen te zijn. Dan pakken we onze bezemstelen uit het halletje en vliegen we ieder ons weegs, de koude vriesnacht in.

Kristallen schedelmeditatie, veld van transformatie, mannelijke en vrouwelijk in evenwicht brengen

deze schedel is zo krachtig

Kristallen schedelmeditatie, veld van transformatie, mannelijke en vrouwelijk in evenwicht brengenKristallen schedelmeditatie, veld van transformatie, mannelijke en vrouwelijk in evenwicht brengen

Thuis klets ik uitgebreid met Y op de chat, terwijl ik aan mijn blogje begin. We zijn plannetjes aan het maken voor de kerst. Vandaag ga ik op een boom uit. Ik ben laat dit jaar, vanwege de grieperigheden. Vorige week lag ik ook al plat, uit te rusten van de minivakantie. Maar nu moet het er maar eens van komen.

Kristallen schedelmeditatie, veld van transformatie, mannelijke en vrouwelijk in evenwicht brengen

Het hart van het veld

Kristallen schedelmeditatie, veld van transformatie, mannelijke en vrouwelijk in evenwicht brengenKristallen schedelmeditatie, veld van transformatie, mannelijke en vrouwelijk in evenwicht brengen

Ik moet nog iemand zo gek zien te krijgen om me te helpen met het optuigen van die boom. Een heidens karwei, maar dat is dan ook weer het mooie eraan: Het is uiteindelijk een zeer animistisch ritueel.

Zoals jullie je misschien herinneren, praat ik met mijn kerstboom. Dat betekent, dat ik een extra mooi exemplaar moet uitzoeken natuurlijk. En liefst een beetje welbespraakt………

Kristallen schedelmeditatie, veld van transformatie, mannelijke en vrouwelijk in evenwicht brengen

Het hart van het veld

leve de dood

Hoe zou het zijn

om dood te zijn

geen lichaam meer

dus ook geen pijn…

Maar rusten eeuwig

wat een straf

niks te beleven

in zo’n graf

de kerk zal toch niet

over alles liegen

ik hoop op vleugeltjes

en vliegen