Ex Animo bestaat vandaag precies honderd jaar! We vieren dat in stijl met een speciaal uitgegeven boek over de geschiedenis van ons koor, alsmede de première van een film over onze voorbereidingen rondom de Matthäus Passion. Maar eerst zingen we diezelfde ‘MP’ van Bach in een stampvolle Pieterskerk. Sinds 1942 een vaste traditie van dit onvolprezen geweldig leuke koor!

Woensdagmiddag generale repetitie. En oh, wat gaat het slecht. ‘Hoera!’ glimmen we na afloop tevreden tegen elkaar. Een waardeloze generale repetitie staat garant voor een sublieme uitvoering. En vice versa.

‘Weet je nog hoe goed de generale vorig jaar ging?’ herinneren we elkaar nog maar eens aan deze ijzeren wet. Ons hoekje raakte toen bij de uitvoering echt de kluts kwijt. Aanstichtster was een dame, een projectlid, die het bij de repetities echt heel aardig deed.

De stress van de uitvoering zorgde voor een geheel eigen interpretatie van de altpartij van koor 1. In feite was er sprake van een geheel nieuwe derde altpartij. Keihard in de rondte getoeterd.

Je kunt ook je mond houden natuurlijk. Dat valt totaal niet op in zo’n enorm koor. Zij koos er echter voor om als een enorme vleesgeworden stoorzender te brulboeien alsof haar leven en niet dat van de Heiland ervan af hing…..

Dit jaar sta ik in een geweldig hoekje. Naast me mijn maatje Anna met haar gouden keeltje. En achter me een heel rijtje heerlijke zangvogels, waarvan er eentje ongelofelijk vast zingt. Geen noot ernaast. Alles precies op de tel! Technisch uitstekend.

Dus Heks boft. Ik kan gerust een steekje laten vallen. Een nootje missen of laten zitten. We vullen elkaar perfect aan.

Rond zeven uur stroomt de kerk vol. Heks is al aardig door haar zorgvuldig opgebouwde voorraadje energie heen. Maar tegelijkertijd zo ontzettend volgepompt met adrenaline…… Ik ga het wel uitzingen vanavond.

Achter in het Koor zingen we in. Wim zwaait met zijn armen door de lucht. ‘Wat is die dirigent van jullie ongelofelijk beweeglijk,’ zal een vriendin van Heks achteraf opmerken. En het is waar. Zijn kleine gestalte danst bezield met sierlijke zwaaibewegingen voor onze neus, zijn mond meebewegend met onze zang. En dat gedurende de hele uitvoering!

In ganzenpas lopen we de kerk in. Doodstil wachten we totdat de eerste tonen van dit magistrale werk door de volgepakte kathedrale kerk klinken. Zoals altijd schiet ik vol. Mijn keel schroeft dicht. Tranen prikken achter mijn droge ogen.

Goddank is het een enorm lang intro. Heks heeft tijd genoeg om zich te herpakken. En dan: ‘Kommt! Kommt! Kohohohommt Ihr Töchter helft mir klahahahahahaaaaaa….hahhahahhhaaaaaa…..hahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahaaaaa hahahahaaaaa…hahahaaaaa….hahahahHAhahahahahagen…..’ Moeiteloos komt deze draak van een openingszin uit mijn mond gerold. Ik heb erop geoefend en dat heeft geholpen….

‘Ik ga niet naar de MP. Vreselijk. Zo’n afschuwelijk ellenlang stuk. Veel te langdradig. En dan al die eindeloze lappen gezongen tekst. En een countertenor, brrrr. Nee, mij krijg je er met geen stok heen…’ niet iedereen loopt warm voor dit muziekstuk. Sommigen van mijn vrienden willen er nog niet heen al krijgen ze flink geld toe.

Voor Heks vliegt de avond echter voorbij. Jeetje, is het nu al pauze? Ik loop de kerk in. Steenvrouw en Fiederelsje zijn komen luisteren. En mijn homeopaat is van de partij. ‘Oh Heks, wat is het prachtig,’ mijn publiek is enthousiast, ‘En die concentratie! Zo intens! Ik ben echt helemaal ontroerd.’

‘Ik sta toch zo lekker te zingen, meisjes,’ vertel ik mijn vriendinnen, ‘Ik ben bij stem, heb energie genoeg, ik sta in een heel goed hoekje tussen heerlijke dames. Het is een superuitvoering!’

Ook het tweede deel vliegt voorbij. Aan het eind staat onze dirigent letterlijk in zijn handjes te knijpen. ‘Hij is echt blij,’ sissen de alten om me heen verheugd. We houden van onze dirigent. We willen hem blij maken. Hij trekt er hard genoeg aan.

Hij verdient het dat we niet inzakken aan het eind van een zin. Hij verdient het dat we hem aankijken tijdens het zingen. Het koor draagt hem op handen!

Ik drink achteraf nog iets met mijn vriendinnen en Anna. Die is helemaal op dreef en voert het hoogste woord. Hele ondeugende dingen roept ze gewoon voor de grap. Heks ligt dubbel.

Thuisgekomen kan ik niet slapen. Tot een uurtje of vier stuiter ik door mijn woonkamer. De echo van de muziek dreunt door me heen. Emoties komen los. Ik moet echter naar bed, want om half negen gaat de wekker weer. Een uurtje later word ik opgehaald door vrienden. We gaan naar een begrafenis…..

Zo duurt het dagen voordat ik een beetje ben bijgetrokken van ons concert. De generale repetitie gevolgd door de uitvoering op dezelfde dag, gevolgd door een droevig afscheid een kleine halve dag later trekt de toch al miezerige tank helemaal leeg.

Dodelijk vermoeid haal ik ’s avonds mijn hondje op. De oppas, zelf ook zeer energiebeperkt, is helaas in slaap gevallen en daardoor is de laatste uitlaatronde erbij ingeschoten. Moet ik toch nog aan de bak…..

Op weg naar huis vliegt er een jongedame, haar debiele telefoon aan een roodgloeiend oor geklemd, bijna op de voorklep van mijn auto. Ik kom rustig van rechts aanrijden op een gelijkwaardige kruising en ben bezig linksaf te slaan. Het mokkel kijkt niet op of om en stormt met een noodvaart diezelfde kruising op. Met gierende remmen red ik haar leven.

Verstoord kijkt ze op alsof ik iets raars doe. Ik toeter en wijs naar mijn hoofd. Maak een telefoonbeweging en wijs nog eens. Gek!

Geërgerd gaat ze express pal voor me fietsen op de gracht, zodat ik er niet langs kan. Nog immer bellend. Ik toeter nog eens. Mondjesmaat maakt ze ruimte, ik mag er zowaar langs.

Even verderop parkeer ik midden op straat en wacht haar op. Voor een overvol terras veeg ik haar de mantel uit. Hoe ze me de doodschrik op mijn lijf jaagt door als een blind ongeleid projectiel door het verkeer te schieten. ‘Ik had voorrang! Dat is je niet eens opgevallen. Maar als ik je aanrijdt heb ik het gedaan, dom kind!’ Ze is niet onder de indruk. Belt gewoon verder…….

‘Je moet naar je bed, Heks,’ zeg ik tegen mezelf als ik veilig thuis ben gekomen. Over lijden en sterven zingen, een begrafenis meemaken en vervolgens bijna zelf iemand te pletter rijden is een beetje teveel van het goede op 1 dag. Om acht uur lig ik plat.

Tweede paasdag bestaat mijn koor precies honderd jaar. Om half tien worden we verwacht in een oude bioscoop hier in de binnenstad. Op ons paasbest! Daar krijgen we dan eindelijk die prachtige film over ons koor te zien. Het speciaal vervaardigde boek met daarin een DVD van de film krijgen we mee naar huis. Het is een feestelijk gebeuren…..

En het allerleukste gaat nog komen: De koorreis naar Trier. Over een kleine maand gaan we een lang weekend op stap met 85 van de 100 leden. Een grote opkomst dus!

Ex Animo is net niet het alleroudste oratoriumkoor uit Leiden. Maar wel het allerleukste koor van de hele regio!

 

EX ANIMO ZINGT NAAR EEN OPSTANDING TOE! Geweldige recensie in het Leidsch Dagblad van ons concert, de Matthäus Passion, vorige week in de Pieterskerk. Een greep uit de superlatieven: contrastrijke dynamiek, juwelen van koralen, ontroerend gezongen, volkskoren gaan door merg en been…..

EX ANIMO, LEIDEN

Het instuderen van Kinot heeft het hele koor opgetild naar een hoger niveau

Ons koor ‘Ex Animo’  heeft dit jaar een fantastische recensie gekregen voor onze vertolking van de Matthäus Passion in onze lokale krant: Het Leidsch Dagblad. We zongen veel beter dan vorig jaar. Ja, vind je het gek? Toen deed ik nog niet mee……. 🙂

Ex Animo zingt naar een opstanding toe!

Volgens de vriendin van onze dirigent komt onze bovengemiddelde zangprestatie voort uit het feit, dat we vorig jaar dat ongelofelijke moeilijke atonale koorwerk ‘Kinot‘ van René Samson hebben ingestudeerd. Dat heeft uitermate veel inzet en concentratie van de koorleden gevergd. Daar plukken we nu de vruchten van!
Tijdens de eerste repetitie na onze uitvoering worden we uitgebreid toegesproken door de dirigent. Hij is zeer in zijn nopjes met de recensie en onze prestatie. ‘Het is elk jaar weer een feestje om dit grote werk uit te voeren, maar dit jaar zijn we boven onszelf uitgestegen.’
EX ANIMO, LEIDENEX ANIMO, LEIDENEX ANIMO, LEIDEN
Dezelfde avond echter beginnen we alweer aan een nieuw project. Het Leids Amateurkunst Festival. We studeren hiervoor muziek in van Finse en Deense componisten. Komend weekend krijgen we Deense les. Heks heeft vroeger een tijdje die taal bestudeerd in het talenlaboratorium van de universiteit. Ik heb dus een kleine voorsprong….. Later gaan we ook nog Fins leren uitspreken. Het hoogst haalbare, want begrijpen zit er echt niet in. Deze taal behoort tot de  Oostzeefinse talen binnen de Finoegrische taalfamilie. Het is verwant aan het Hongaars. Maar voor ons is het apekool.
In de pauze zit ik lekker te giebelen met een paar alten. Ze plagen me met mijn aanvaring vorige week met een stelletje bitchy sopranen. Werkelijk iedereen heeft me horen schreeuwen tegen die twee taarten, maar slechts een klein clubje heeft gezien hoe ze me te lijf gingen… ‘Haha, ze wilde gewoon je muziekstandaard afpakken, maar je gaf em niet af! Hihi, die ene stond maar aan die poten te rukken….. Onder het schreeuwen van: Ik zit zelf ook in de muziek!’
Nou ja, mijn toetreden tot dit koor is niet onopgemerkt gebleven.
EX ANIMO, LEIDEN
Aan het eind van de avond spreek ik de vroegere koster aan van een kerk in Leiden Zuid West. Ik gaf daar dertig jaar geleden dramalessen aan een stel geweldig leuke jonge mensen. Eén daarvan is zijn intussen natuurlijk volwassen dochter. Zij is onlangs ernstig ziek geworden. Een chemokuur heeft haar voor de poorten van de hemel weggesleept, terug dit aardse bestaan in.
‘Wat fijn, dat die kuur is aangeslagen, hoe is het nu met haar?’ Ik krijg een uitgebreide update van haar toestand. ‘Je hebt haar goed gekend, hè?’ Goed is overdreven, maar ik heb wel hele goede herinneringen aan die enthousiaste club jongelui.
Later die avond herinner ik me, dat ze ooit een keer grote moeite had met een opdracht: Ze moest op overtuigende wijze een sterfscène te spelen. Ze bakte er niet veel van. ‘Toen niet en nu gelukkig ook niet,’ denk ik bij mezelf, als ik weer thuis op de bank zit.
EX ANIMO, LEIDEN
Zingen in een koor. Het behelst veel meer, dan je mond open doen en alle registers open zetten. Muziek instuderen en samen oefenen. Het is een sociaal gebeuren. Mensen leven intens met elkaar mee. De ouders van de vrouw met kanker hebben ongelofelijk veel lieve kaartjes en telefoontjes gehad van koorleden.
EX ANIMO, LEIDEN
Een maatje van me, die ook pas net lid is kreeg direct iemand op ziekenbezoek, toen ze een operatie aan haar knie onderging! Dat brengen familieleden en vrienden soms niet eens op voor hun medemens.
Ik stort me er dan ook helemaal in. Volgende week doe ik mee met een concertje in de Pieterskerk in het kader van het afscheid van een medewerker aldaar. We krijgen een gezellige maaltijd aangeboden en zingen dan een mooi lied over Leiden. Hartstikke leuk toch?
EX ANIMO, LEIDEN, Pieterskerk

Hier hebben we onze laatste twee concerten gezongen!

Leidse Straatdichter Glenn “L” Parami aan het woord: ‘WERELD ZONDER HUIS’.

Leidse Straatdichter Glenn "L" Parami aan het woord: 'WERELD ZONDER HUIS'.

Glenn focust zich

Zaterdagmiddag kom ik uit een grote supermarkt, als ik word aangesproken door een man. Hij wil me een boekje verkopen. Er staat een gedicht van hem in. Maak ik op uit zijn hak op- de- tak verhaal. Het kost vijf euro! Hij lacht het diamantje in zijn voortand bloot.

Heks complimenteert hem met zijn stralende glinsterlach. ‘Het waren er drie’, vertrouwt hij me toe. ‘De andere twee heb ik perongeluk ingeslikt.’ We beginnen te lachen. Ja, dan heb je een probleem. Je wordt dan wel letterlijk met je eigen shit geconfronteerd op zoek naar de ‘steen der wijzen’ …..

Omdat ik maar twee euro bij me heb, onderhandelen we. Hij biedt aan  zijn gedicht voor te dragen. Heks kijkt in het boekje. Het is De Leidse Straatwijzer,  Eerste Hulp Bij Dakloosheid. Waar kun je eten, slapen, naar de dokter? Als straatdichter is hem gevraagd iets bij te dragen. Hij heeft het prachtige gedicht ‘Wereld zonder huis’ geschreven.

Leidse Straatdichter Glenn "L" Parami aan het woord: 'WERELD ZONDER HUIS'.

Tik tak tik tak

Terwijl overal om ons heen mensen met volle boodschappentassen voortjakkeren, op weg naar hun dak boven het hoofd, staan wij op een eiland van rust. Glenn focust zich. Met de air van een professional begint hij voor te dragen. Heks luistert geboeid. Daar staat een man vanuit zijn ziel woorden te zingen. Poëzie is de zwanezang der taal uiteindelijk.  Het is ontroerend mooi. Dank je wel lieve Glenn “L” Parami. Je hebt echt een gave!

WERELD ZONDER HUIS

Je wereld zonder huis

Constant stilstaan en bezuren

Genadeloos versteende uren

Ofwel, de getergde uren

Gevangen in een lichaam leeft de geest

Net vleugels die jou aanstaren

Over de toekomst…het verleden…

En door naar het heden

Ofwel, de vermalen uren

Je denkt aan de wereld zonder huis

aan het eind groeit de hoop

Bevrijd het verduren

Van het tikken van de tijd

Tik tak tik tak tik tak tik tak

Tikt het tikken van de tijd

Ja, je denkt aan je wereld

Zonder huis

De vrijheid is het beste medicijn

In deze wereld

Glenn “L” Parami

Als toegift hangt hij nog de loodzware tassen met bevoorrading voor me aan het stuur van m’n fiets! Superlief!

(Helaas lukt het niet om het gedicht in de originele layout hier weer te geven. Die is te downloaden op De Binnenvest.)

Leidse Straatdichter Glenn "L" Parami aan het woord: 'WERELD ZONDER HUIS'.

Zijn diamanten lach

Mooie foto’s van een fotograaf aan het werk. Verder: Nu alleen maar slapen. Eventjes, tussen al dat leven door. Volstrekt gestrekte Heks.

fotograaf aan het werk

Als ik de straat in fiets zie het volgende tafereel

Er is een zomergriepje op bezoek. Vanmorgen brak ontwaakt na een nacht verstoord slapen door De Slechte Linkerarm. Prikken halen staat als eerste op mijn lijstje. Als ik mijn fiets stal en mijn hondje aan een hek bind word ik aangesproken door een jonge vrouw met baby. ‘Jij bent toch Heks?’ Ik kijk haar aan, wie is deze schone? Dan zie ik het. Marjolein, mijn huishoudelijke hulp van zeker tien jaar geleden. Ze heeft Ysbrandt nog als pup meegemaakt.

fotograaf aan het werk

In het portiek zit een man gehurkt achter een camera

Wat leuk! Tijdens het wachten vertelt ze over haar leven. Nieuwe liefde. Twee kindertjes alweer. Fijne baan!

Toen ze bij Heks over de vloer kwam, was ze een nog piepjonge studente. Ongelofelijk volwassen voor haar leeftijd. Met vaste hand nam ze mijn vertroepte huishouden ter hand. ‘Heb je nog zoveel materialen, Heks?’ ‘Ja, maar opgeslagen op planken in plastic containers.’ Vroeger stond alles op de grond. Ik doe er niet zoveel mee., want armen doen het niet meer, maar dat vertel ik er niet bij.

vrouw in het rood

De vrouw in het rood bereidt zich voor

Voor ik kan vertellen, wat ik dan wel doe, zingen, worden we opgeroepen voor onze respectievelijke afspraken.

IMG_1722 - versie 2

Tien jaar omgevlogen, een ademtocht. Je moet je leven echt nu leven, voor je het weet is het voorbij.

kleur in steeg

Overleg

Als ik bijna thuis ben zie ik een buurman met zijn baby. Het ziet er schattig uit, een beer van een kerel met een kinderwagen. Ik zwaai enthousiast. Vlak voor mijn vakantie heb ik een aantal foto’s van hem gemaakt, maar in het gedrang van gebeurtenissen, zijn ze nog niet op mijn blog beland.

actie , kleur,

We proberen het zus

Bij deze dan een fotoverslag van deze fotograaf aan het werk. Hij maakt een pilot voor een ander project. Een experiment met licht kleur en beweging. De vrouw in de rode jurk is een danseres. Helaas heb ik geen idee hoe ze heten, maar daar kom ik vast nog wel achter….

fotograaf aan het werk

Wat laatste aanwijzingen

Na nog een afspraak met de dokter en de fysiotherapeut, houd ik het nu leven even voor gezien. Frogs belooft het hondje over te nemen vandaag en Heks gaat gestrekt. Nu alleen maar slapen. Eventjes, tussen al dat leven door. Volstrekt gestrekt.

fotograaf aan het werk

Wat laatste aanpassingen